ਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂ ਮਾਨੁषੈਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਤੁ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਦੇਵਦਾਨਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ऋषਯਃ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਾਃ ਤਦੁਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਮੁਪਾਸਤੇ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰਾ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਐਸਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਹੈ ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਪਾਉਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ। ਰਾਜਨ, ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਗੰਧਰਵ, ਰਿਸ਼ੀ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਚਾਰਣ, ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਯਾਗਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਪੁਨਰੇਵ ਤੁ ਯਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਰਾਜਾ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਫਿਰ ਸੁਣ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਆਰ੍ਤਾਨਾਂ ਹਿ ਦਰਿਦ੍ਰਾਣਾਂ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਵ੍ਯਵਸਾਯਿਨਾਮ੍ ਸ੍ਥਾਨਮੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਤੁ ਨਾਖ੍ਯੇਯਂ ਤੁ ਕਦਾਚਨ
ਜੋ ਦੁਖੀ ਹਨ, ਗਰੀਬ ਹਨ ਜਾਂ ਪੱਕੇ ਮਨ ਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਯਾਗ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਥਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਦੇ ਵੀ ਹਲਕਾ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਵ੍ਯਾਧਿਤੋ ਯਦਿ ਵਾ ਦੀਨੋ ਵृਦ੍ਧੋ ਵਾਪਿ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ ਗਙ੍ਗਾਯਮੁਨਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਯਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਬਿਮਾਰ ਹੋਵੇ, ਦੁਖੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਦੇਵੇ,
ਦੀਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਵਰ੍ਣਾਭੈਰ੍ ਵਿਮਾਨੈਃ ਸੂਰ੍ਯਸਂਨਿਭੈਃ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਕ੍ਰੀਡਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਉਹ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦਾ ਹੈ।
ਈਪ੍ਸਿਤਾਂਲ੍ਲਭਤੇ ਕਾਮਾਨ੍ ਵਦਨ੍ਤਿ ऋषਿਪੁਂਗਵਾਃ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਮਯੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ ਨਾਨਾਧ੍ਵਜਸਮਾਕੁਲੈਃ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾਸਮਾਕੀਰ੍ਣੈਰ੍ ਮੋਦਤੇ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣੈਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਸੁਖ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਿਹੜੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਕਈ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਅਸਮਾਨੀ ਮਹਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਗੀਤਵਾਦ੍ਯਵਿਨਿਰ੍ਘੋषੈਃ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤਿਬੁਧ੍ਯਤੇ ਯਾਵਨ੍ਨ ਸ੍ਮਰਤੇ ਜਨ੍ਮ ਤਾਵਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਗੀਤ ਅਤੇ ਵਾਦਯਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਆਪਣਾ ਜਨਮ ਭੁੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਤਦ ਤਕ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਕਰ੍ਮਾ ਦਿਵਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤਃ ਹਿਰਣ੍ਯਰਤ੍ਨਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣੇ ਸਮृਦ੍ਧੇ ਜਾਯਤੇ ਕੁਲੇ ਤਦੇਵ ਸ੍ਮਰਤੇ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸ੍ਮਰਣਾਤ੍ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਅੰਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਹ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੋਨੇ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਸਮ੍ਰਿੱਧ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਉਸ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮੁੜ ਉਥੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਸ਼ਸ੍ਥੋ ਯਦਿ ਵਾਰਣ੍ਯੇ ਵਿਦੇਸ਼ਸ੍ਥੋ ऽਥਵਾ ਗृਹੇ ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਸ੍ਮਰਮਾਣੋ ऽਪਿ ਯਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵਦਨ੍ਤਿ ऋषਿਪੁਂਗਵਾਃ
ਚਾਹੇ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਯਾਗ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ।
ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਮਹੀ ਯਤ੍ਰ ਹਿਰਣ੍ਮਯੀ ऋषਯੋ ਮੁਨਯਃ ਸਿਦ੍ਧਾਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਲੋਕੇ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਹ ਉਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਰੁੱਖ ਸਾਰੇ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੁਨੀ ਅਤੇ ਸਿੱਧ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਹਸ੍ਰਾਵृਤੇ ਰਮ੍ਯੇ ਮਨ੍ਦਾਕਿਨ੍ਯਾਸ੍ਤਟੇ ਸ਼ੁਭੇ ਮੋਦਤੇ ऋषਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸੁਕृਤੇਨੇਹ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੱਥੇ ਕੀਤੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਦਿਵਿ ਦੈਵਤੈਃ ਤਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟੋ ਜਮ੍ਬੂਦ੍ਵੀਪਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ਼ੁਭਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਚਿਨ੍ਤਯਾਨਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਗੁਣਵਾਨ੍ਵਿਤ੍ਤਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ਭਵਤੀਹ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਫਿਰ, ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਧਰ੍ਮਸਤ੍ਯਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ ਗਙ੍ਗਾਯਮੁਨਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਯਸ੍ਤੁ ਗਾਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਰਮ, ਮਨ ਅਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਧਰਮ ਤੇ ਸਚਾਈ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਸੁਵਰ੍ਣਮਣਿਮੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਯਦਿ ਵਾਨ੍ਯਤ੍ਪਰਿਗ੍ਰਹਮ੍ ਸ੍ਵਕਾਰ੍ਯੇ ਪਿਤृਕਾਰ੍ਯੇ ਵਾ ਦੇਵਤਾਭ੍ਯਰ੍ਚਨੇ ऽਪਿ ਵਾ ਸਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਯਥਾਵਤ੍ਪੁਣ੍ਯਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਚਾਹੇ ਸੋਨਾ, ਰਤਨ, ਮੋਤੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਦਾਨ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਲਈ, ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਪੂਰਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਤੀਰ੍ਥੇ ਨ ਗृਹ੍ਣੀਯਾਤ੍ ਪੁਣ੍ਯੇष੍ਵਾਯਤਨੇषੁ ਚ ਨਿਮਿਤ੍ਤੇषੁ ਚ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਹ੍ਯ੍ ਅਪ੍ਰਮਤ੍ਤੋ ਭਵੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਐਸੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਜਾਂ ਧਰਮਸਥਾਨ 'ਤੇ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਹਰ ਐਸੇ ਮੌਕੇ 'ਤੇ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹੇ।
ਕਪਿਲਾਂ ਪਾਟਲਾਵਰ੍ਣਾਂ ਯਸ੍ਤੁ ਧੇਨੁਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਣਸ਼ृਙ੍ਗੀਂ ਰੌਪ੍ਯਖੁਰਾਂ ਕਾਂਸ੍ਯਦੋਹਾਂ ਪਯਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਪਿਲ, ਪਾਟਲ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਖੁਰ, ਪਿਤਲ ਦੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲਾ ਬਰਤਨ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਂ ਸਨ੍ਤਂ ਗ੍ਰਾਹਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਵਿਧਿ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਮ੍ਬਰਧਰਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਂ ਵੇਦਪਾਰਗਮ੍
ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ, ਯੋਗਯ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਹੈ, ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ, ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਧਰਮ ਜਾਣਦਾ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ—
ਸਾ ਗੌਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਾ ਗਙ੍ਗਾਯਮੁਨਸਂਗਮੇ ਵਾਸਾਂਸਿ ਚ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਗਾਂ ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਨਾਲ ਹੀ ਬਹੁਤ ਕੀਮਤੀ ਕੱਪੜੇ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਰਤਨ ਵੀ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਯਾਵਦ੍ਰੋਮਾਣਿ ਤਸ੍ਯਾ ਗੋਃ ਸਨ੍ਤਿ ਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਸਤ੍ਤਮ ਤਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਉਸ ਗਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਜਿੰਨੀ ਓਂਦਾਂ ਹਨ, ਉਤਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰਾਸੌ ਲਭਤੇ ਜਨ੍ਮ ਸਾ ਗੌਸ੍ਤਸ੍ਯਾਭਿਜਾਯਤੇ ਨ ਚ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਤਂ ਘੋਰਂ ਨਰਕਂ ਤੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ ਉਤ੍ਤਰਾਨ੍ਸ ਕੁਰੂਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮੋਦਤੇ ਕਾਲਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਾਂ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਉੱਤਰ ਦੇ ਕੁਰੂ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਅੰਤਹੀਣ ਸਮਾਂ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਹੈ।
ਗਵਾਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦੇਕਾਂ ਪਯਸ੍ਵਿਨੀਮ੍ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਦਾਰਾਂਸ੍ਤਥਾ ਭृਤ੍ਯਾਨ੍ ਗੌਰੇਕਾ ਪ੍ਰਤਿ ਤਾਰਯੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਲੱਖ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਕ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ, ਹਰ ਇਕ ਨੂੰ, ਉਸ ਇਕ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵੇषੁ ਦਾਨੇषੁ ਗੋਦਾਨਂ ਤੁ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ ਦੁਰ੍ਗਮੇ ਵਿषਮੇ ਘੋਰੇ ਮਹਾਪਾਤਕਸਮ੍ਭਵੇ ਗੌਰੇਵ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਕੁਰੁਤੇ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੇਯਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮੇ
ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਗਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮੁਸ਼ਕਲ, ਖਤਰਨਾਕ ਜਾਂ ਡਰਾਉਣੀ ਸਥਿਤੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਕੇਵਲ ਗਾਂ ਹੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਯਥਾ ਯਥਾ ਪ੍ਰਯਾਗਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਕਥ੍ਯਤੇ ਤ੍ਵਯਾ ਤਥਾ ਤਥਾ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯੇ ऽਹਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਰ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਦੇ ਹੋ, ਓਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਭਗਵਨ੍ਕੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਨਿਸ਼੍ਚਯੈਃ ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਯੋ ਵਿਧਿਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਸ੍ ਤਨ੍ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਕਿਹੜੇ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਦੀ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਤਾ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਹ ਨਿਯਮ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਰਾਜਂਸ੍ ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਵਿਧਿਕ੍ਰਮਮ੍ ਆਰ੍षੇਣ ਵਿਧਿਨਾਨੇਨ ਯਥਾਦृष੍ਟਂ ਯਥਾਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਠੀਕ ਕ੍ਰਮ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਜੋ ਦੇਖਿਆ ਤੇ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਯਾਗਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਰ੍ਥੀ ਯਃ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਨਰਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਬਲੀਵਰ੍ਦਸਮਾਰੂਢਃ ਸ਼ृਣੁ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਯਤ੍ਫਲਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੀ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਕਦੇ ਬਲਦ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਵੀ ਸੁਣੋ।
ਨਰਕੇ ਵਸਤੇ ਘੋਰੇ ਗਵਾਂ ਕ੍ਰੋष੍ਟਾ ਹਿ ਦਾਰੁਣੇ ਸਲਿਲਂ ਨ ਚ ਗृਹ੍ਣਨ੍ਤਿ ਪਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੇਹਿਨਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਖਾਂ ਵਾਲੇ ਕਠੋਰ ਥਾਂ ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਰ ਉਸ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ।
ਯਸ੍ਤੁ ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ੍ਤਥਾ ਬਾਲਾਨ੍ ਸ੍ਨਾਪਯੇਤ੍ ਪਾਯਯੇਤ੍ਤਥਾ ਯਥਾਤ੍ਮਨਾ ਤਥਾ ਸਰ੍ਵਂ ਦਾਨਂ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਦਾਪਯੇਤ੍
ਪਰ ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਛੋਟੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਪਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਲੋਭਮੋਹਾਦ੍ਵਾ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਯਾਨੇਨ ਯੋ ਨਰਃ ਨਿष੍ਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਾਨਂ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਜਾਂ ਭੁਲੇਖੇ ਕਰਕੇ ਵਾਹਨ ਰਾਹੀਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਫਲ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਵਾਹਨ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣਾ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।