ਤਂ ਵਟਂ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਸਦਾ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਰ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਵੈ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਹ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੱਖਿਆ ਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਮਹੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਥਾਂ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਧਰ੍ਮੇਣਾਵृਤੋ ਲੋਕੋ ਨੈਵ ਗਚ੍ਛਤਿ ਤਤ੍ਪਦਮ੍ ਸ੍ਵਲ੍ਪਮਲ੍ਪਤਰਂ ਪਾਪਂ ਯਦਾ ਤੇ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਰਾਧਿਪ ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਸ੍ਮਰਮਾਣਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਮਾਯਾਤਿ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਜਗਤ ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਪਦ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ; ਪਰ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਯਾਗ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਪਾਪ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯ ਨਾਮਸਂਕੀਰ੍ਤਨਾਦਪਿ ਮृਤ੍ਤਿਕਾਲਮ੍ਭਨਾਦ੍ਵਾਪਿ ਨਰਃ ਪਾਪਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਤੀਰਥ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ, ਨਾਮ ਲੈਣ ਜਾਂ ਉਥੋਂ ਮਿੱਟੀ ਚੁੱਕਣ ਨਾਲ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚ ਕੁਣ੍ਡਾਨਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਜਾਹ੍ਨਵੀ ਪ੍ਰਯਾਗਸ੍ਯ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ੇ ਤੁ ਪਾਪਂ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਰਾਜਾ, ਉਥੇ ਪੰਜ ਕੁੰਡ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਗੰਗਾ ਵਿਚਕਾਰ ਹੈ; ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰੇषੁ ਗਙ੍ਗਾਯਾਃ ਸ੍ਮਰਣਾਨ੍ਨਰਃ ਅਪਿ ਦੁष੍ਕृਤਕਰ੍ਮਾ ਤੁ ਲਭਤੇ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਦੂਰੋਂ ਵੀ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਮੰਦ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਵੀ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕੀਰ੍ਤਨਾਨ੍ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਪਾਪਾਦ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਦ੍ਰਾਣਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਅਵਗਾਹ੍ਯ ਚ ਪੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪੁਨਾਤ੍ਯਾਸਪ੍ਤਮਂ ਕੁਲਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਣ ਨਾਲ ਪਾਪ ਮੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਪੀਣ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਸੱਤਵਾਂ ਕੁਲ ਤੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਹਿਂਸਾਯਾਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ ਧਰ੍ਮਾਨੁਸਾਰੀ ਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞੋ ਗੋਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਹਿਤੇ ਰਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ, ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ, ਅਹਿੰਸਾ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ, ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦਾ, ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ, ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ—
ਗਙ੍ਗਾਯਮੁਨਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਸ੍ਨਾਤੋ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਕਿਲ੍ਬਿषਾਤ੍ ਮਨਸਾ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਕਾਮਾਨ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸੁਪੁष੍ਕਲਾਨ੍
ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਇੱਛਾ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਾਧੂ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਵਸੇਨ੍ਮਾਸਂ ਪਿਤॄਨ੍ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਤਰ੍ਪਯੇਤ੍ ਈਪ੍ਸਿਤਾਂਲ੍ਲਭਤੇ ਕਾਮਾਨ੍ ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰਾਭਿਜਾਯਤੇ
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਯਾਗ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਉਥੇ ਰਹੇ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰੇ; ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਉਹ ਜਨਮ ਲਵੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਪਨਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਦੇਵੀ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ ਸਮਾਗਤਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਯਮੁਨਾ ਤਤ੍ਰ ਨਿਮ੍ਨਗਾ ਤਤ੍ਰ ਸਂਨਿਹਿਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਸੂਰਜ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਯਮੁਨਾ ਉਥੇ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਉਥੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਸਦਾ ਸਿੱਧਾ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂ ਮਾਨੁषੈਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਤੁ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਦੇਵਦਾਨਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ऋषਯਃ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਾਃ ਤਦੁਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਮੁਪਾਸਤੇ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰਾ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਐਸਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਹੈ ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਪਾਉਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ। ਰਾਜਨ, ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਗੰਧਰਵ, ਰਿਸ਼ੀ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਚਾਰਣ, ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਯਾਗਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਪੁਨਰੇਵ ਤੁ ਯਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਰਾਜਾ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਫਿਰ ਸੁਣ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਆਰ੍ਤਾਨਾਂ ਹਿ ਦਰਿਦ੍ਰਾਣਾਂ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਵ੍ਯਵਸਾਯਿਨਾਮ੍ ਸ੍ਥਾਨਮੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਤੁ ਨਾਖ੍ਯੇਯਂ ਤੁ ਕਦਾਚਨ
ਜੋ ਦੁਖੀ ਹਨ, ਗਰੀਬ ਹਨ ਜਾਂ ਪੱਕੇ ਮਨ ਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਯਾਗ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਥਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਦੇ ਵੀ ਹਲਕਾ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਵ੍ਯਾਧਿਤੋ ਯਦਿ ਵਾ ਦੀਨੋ ਵृਦ੍ਧੋ ਵਾਪਿ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ ਗਙ੍ਗਾਯਮੁਨਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਯਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਬਿਮਾਰ ਹੋਵੇ, ਦੁਖੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਦੇਵੇ,
ਦੀਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਵਰ੍ਣਾਭੈਰ੍ ਵਿਮਾਨੈਃ ਸੂਰ੍ਯਸਂਨਿਭੈਃ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਕ੍ਰੀਡਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਉਹ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦਾ ਹੈ।
ਈਪ੍ਸਿਤਾਂਲ੍ਲਭਤੇ ਕਾਮਾਨ੍ ਵਦਨ੍ਤਿ ऋषਿਪੁਂਗਵਾਃ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਮਯੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ ਨਾਨਾਧ੍ਵਜਸਮਾਕੁਲੈਃ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾਸਮਾਕੀਰ੍ਣੈਰ੍ ਮੋਦਤੇ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣੈਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਸੁਖ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਿਹੜੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਕਈ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਅਸਮਾਨੀ ਮਹਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਗੀਤਵਾਦ੍ਯਵਿਨਿਰ੍ਘੋषੈਃ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤਿਬੁਧ੍ਯਤੇ ਯਾਵਨ੍ਨ ਸ੍ਮਰਤੇ ਜਨ੍ਮ ਤਾਵਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਗੀਤ ਅਤੇ ਵਾਦਯਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਆਪਣਾ ਜਨਮ ਭੁੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਤਦ ਤਕ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਕਰ੍ਮਾ ਦਿਵਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤਃ ਹਿਰਣ੍ਯਰਤ੍ਨਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣੇ ਸਮृਦ੍ਧੇ ਜਾਯਤੇ ਕੁਲੇ ਤਦੇਵ ਸ੍ਮਰਤੇ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸ੍ਮਰਣਾਤ੍ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਅੰਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਹ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੋਨੇ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਸਮ੍ਰਿੱਧ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਉਸ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮੁੜ ਉਥੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਸ਼ਸ੍ਥੋ ਯਦਿ ਵਾਰਣ੍ਯੇ ਵਿਦੇਸ਼ਸ੍ਥੋ ऽਥਵਾ ਗृਹੇ ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਸ੍ਮਰਮਾਣੋ ऽਪਿ ਯਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵਦਨ੍ਤਿ ऋषਿਪੁਂਗਵਾਃ
ਚਾਹੇ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਯਾਗ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ।
ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਮਹੀ ਯਤ੍ਰ ਹਿਰਣ੍ਮਯੀ ऋषਯੋ ਮੁਨਯਃ ਸਿਦ੍ਧਾਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਲੋਕੇ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਹ ਉਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਰੁੱਖ ਸਾਰੇ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੁਨੀ ਅਤੇ ਸਿੱਧ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਹਸ੍ਰਾਵृਤੇ ਰਮ੍ਯੇ ਮਨ੍ਦਾਕਿਨ੍ਯਾਸ੍ਤਟੇ ਸ਼ੁਭੇ ਮੋਦਤੇ ऋषਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸੁਕृਤੇਨੇਹ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੱਥੇ ਕੀਤੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਦਿਵਿ ਦੈਵਤੈਃ ਤਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟੋ ਜਮ੍ਬੂਦ੍ਵੀਪਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ਼ੁਭਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਚਿਨ੍ਤਯਾਨਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਗੁਣਵਾਨ੍ਵਿਤ੍ਤਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ਭਵਤੀਹ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਫਿਰ, ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਧਰ੍ਮਸਤ੍ਯਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ ਗਙ੍ਗਾਯਮੁਨਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਯਸ੍ਤੁ ਗਾਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਰਮ, ਮਨ ਅਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਧਰਮ ਤੇ ਸਚਾਈ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਸੁਵਰ੍ਣਮਣਿਮੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਯਦਿ ਵਾਨ੍ਯਤ੍ਪਰਿਗ੍ਰਹਮ੍ ਸ੍ਵਕਾਰ੍ਯੇ ਪਿਤृਕਾਰ੍ਯੇ ਵਾ ਦੇਵਤਾਭ੍ਯਰ੍ਚਨੇ ऽਪਿ ਵਾ ਸਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਯਥਾਵਤ੍ਪੁਣ੍ਯਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਚਾਹੇ ਸੋਨਾ, ਰਤਨ, ਮੋਤੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਦਾਨ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਲਈ, ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਪੂਰਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਤੀਰ੍ਥੇ ਨ ਗृਹ੍ਣੀਯਾਤ੍ ਪੁਣ੍ਯੇष੍ਵਾਯਤਨੇषੁ ਚ ਨਿਮਿਤ੍ਤੇषੁ ਚ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਹ੍ਯ੍ ਅਪ੍ਰਮਤ੍ਤੋ ਭਵੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਐਸੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਜਾਂ ਧਰਮਸਥਾਨ 'ਤੇ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਹਰ ਐਸੇ ਮੌਕੇ 'ਤੇ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹੇ।
ਕਪਿਲਾਂ ਪਾਟਲਾਵਰ੍ਣਾਂ ਯਸ੍ਤੁ ਧੇਨੁਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਣਸ਼ृਙ੍ਗੀਂ ਰੌਪ੍ਯਖੁਰਾਂ ਕਾਂਸ੍ਯਦੋਹਾਂ ਪਯਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਪਿਲ, ਪਾਟਲ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਖੁਰ, ਪਿਤਲ ਦੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲਾ ਬਰਤਨ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਂ ਸਨ੍ਤਂ ਗ੍ਰਾਹਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਵਿਧਿ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਮ੍ਬਰਧਰਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਂ ਵੇਦਪਾਰਗਮ੍
ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ, ਯੋਗਯ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਹੈ, ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ, ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਧਰਮ ਜਾਣਦਾ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ—
ਸਾ ਗੌਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਾ ਗਙ੍ਗਾਯਮੁਨਸਂਗਮੇ ਵਾਸਾਂਸਿ ਚ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਗਾਂ ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਨਾਲ ਹੀ ਬਹੁਤ ਕੀਮਤੀ ਕੱਪੜੇ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਰਤਨ ਵੀ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਯਾਵਦ੍ਰੋਮਾਣਿ ਤਸ੍ਯਾ ਗੋਃ ਸਨ੍ਤਿ ਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਸਤ੍ਤਮ ਤਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਉਸ ਗਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਜਿੰਨੀ ਓਂਦਾਂ ਹਨ, ਉਤਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।