ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍ ਪ੍ਰਯਾਗਗਮਨਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਨਰਾਣਾਂ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਸੁਣੋ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਉਪਾਏ: ਨੇਕ ਕਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਭਗਵਞ੍ਛ੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਪੁਰਾ ਕਲ੍ਪੇ ਯਥਾਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਦੇਵਮੁਖ੍ਯੇਨ ਯਥਾਵਤ੍ਕਥਿਤਂ ਮੁਨੇ
ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਕਲਪ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਮੁਨੀ ਵਜੋਂ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਹਿਆ।
ਕਥਂ ਪ੍ਰਯਾਗਗਮਨਂ ਨਰਾਣਾਂ ਤਤ੍ਰ ਕੀਦृਸ਼ਮ੍ ਮृਤਾਨਾਂ ਕਾ ਗਤਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤਾਨਾਂ ਤਤ੍ਰ ਕਿਂ ਫਲਮ੍
ਲੋਕ ਪ੍ਰਯਾਗ ਕਿਵੇਂ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਜੇ ਉਥੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਕੀ ਹਾਲਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ? ਜੇ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਉਸ ਦਾ ਕੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ?
ਯੇ ਵਸਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਤੁ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤੇषਾਂ ਚ ਕਿਂ ਫਲਮ੍ ਏਤਨ੍ਮੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਹਿ ਪਰਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਹਿ ਮੇ
ਜੋ ਲੋਕ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਸਾਰਾ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੈ।
ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਵਤ੍ਸ ਯਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠਂ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਫਲਮ੍ ਪੁਰਾ ਹਿ ਸਰ੍ਵਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਕਥ੍ਯਮਾਨਂ ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਥੇ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫਲ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਮੈਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ।
ਆ ਪ੍ਰਯਾਗਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਨਾਦ੍ ਆਪੁਰਾਦ੍ਵਾਸੁਕੇਰ੍ਹ੍ਰਦਾਤ੍ ਕਮ੍ਬਲਾਸ਼੍ਵਤਰੌ ਨਾਗੌ ਨਾਗਸ਼੍ਚ ਬਹੁਮੂਲਕਃ ਏਤਤ੍ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਪ੍ਰਯਾਗ ਤੋਂ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਨਾ, ਵਾਸੁਕੀ ਦੇ ਸਰੋਵਰ, ਕੰਬਲ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਤਾਰਾ ਦੇ ਨਾਗ, ਅਤੇ ਬਹੁਮੂਲਕ ਨਾਗ—ਇਹ ਸਾਰਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦਾ ਖੇਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਦਿਵਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਯੇ ਮृਤਾਸ੍ਤੇ ऽਪੁਨਰ੍ਭਵਾਃ ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋ ਦੇਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਸਂਗਤਾਃ
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੇ ਉਥੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵਸ੍ਤੀਰ੍ਥਾਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਾਃ ਕਥਿਤੁਂ ਰਾਜਨ੍ ਬਹੁਵਰ੍षਸ਼ਤੈਰਪਿ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪੇਣ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਯਾਗਸ੍ਯ ਤੁ ਕੀਰ੍ਤਨਮ੍
ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹਨ, ਰਾਜਾ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਸੈਂਕੜੇ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਪਰ ਮੈਂ ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਾਂਗਾ।
षष੍ਟਿਰ੍ਧਨੁਃਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਯਾਨਿ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਜਾਹ੍ਨਵੀਮ੍ ਯਮੁਨਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਸਦਾ ਸਵਿਤਾ ਸਪ੍ਤਵਾਹਨਃ
ਗੰਗਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਧਨੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਆਪਣੇ ਸੱਤ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਯਮੁਨਾ ਦੀ ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਤੁ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਸਦਾ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਵਾਸਵਃ ਮਣ੍ਡਲਂ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਹਰਿਰ੍ ਦੈਵਤੈਃ ਸਹ ਸਂਗਤਃ
ਇੰਦਰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰੀ, ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਡਲ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਵਟਂ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਸਦਾ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਰ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਵੈ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਹ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੱਖਿਆ ਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਮਹੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਥਾਂ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਧਰ੍ਮੇਣਾਵृਤੋ ਲੋਕੋ ਨੈਵ ਗਚ੍ਛਤਿ ਤਤ੍ਪਦਮ੍ ਸ੍ਵਲ੍ਪਮਲ੍ਪਤਰਂ ਪਾਪਂ ਯਦਾ ਤੇ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਰਾਧਿਪ ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਸ੍ਮਰਮਾਣਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਮਾਯਾਤਿ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਜਗਤ ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਪਦ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ; ਪਰ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਯਾਗ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਪਾਪ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯ ਨਾਮਸਂਕੀਰ੍ਤਨਾਦਪਿ ਮृਤ੍ਤਿਕਾਲਮ੍ਭਨਾਦ੍ਵਾਪਿ ਨਰਃ ਪਾਪਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਤੀਰਥ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ, ਨਾਮ ਲੈਣ ਜਾਂ ਉਥੋਂ ਮਿੱਟੀ ਚੁੱਕਣ ਨਾਲ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚ ਕੁਣ੍ਡਾਨਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਜਾਹ੍ਨਵੀ ਪ੍ਰਯਾਗਸ੍ਯ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ੇ ਤੁ ਪਾਪਂ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਰਾਜਾ, ਉਥੇ ਪੰਜ ਕੁੰਡ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਗੰਗਾ ਵਿਚਕਾਰ ਹੈ; ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰੇषੁ ਗਙ੍ਗਾਯਾਃ ਸ੍ਮਰਣਾਨ੍ਨਰਃ ਅਪਿ ਦੁष੍ਕृਤਕਰ੍ਮਾ ਤੁ ਲਭਤੇ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਦੂਰੋਂ ਵੀ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਮੰਦ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਵੀ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕੀਰ੍ਤਨਾਨ੍ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਪਾਪਾਦ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਦ੍ਰਾਣਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਅਵਗਾਹ੍ਯ ਚ ਪੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪੁਨਾਤ੍ਯਾਸਪ੍ਤਮਂ ਕੁਲਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਣ ਨਾਲ ਪਾਪ ਮੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਪੀਣ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਸੱਤਵਾਂ ਕੁਲ ਤੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਹਿਂਸਾਯਾਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ ਧਰ੍ਮਾਨੁਸਾਰੀ ਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞੋ ਗੋਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਹਿਤੇ ਰਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ, ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ, ਅਹਿੰਸਾ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ, ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦਾ, ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ, ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ—
ਗਙ੍ਗਾਯਮੁਨਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਸ੍ਨਾਤੋ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਕਿਲ੍ਬਿषਾਤ੍ ਮਨਸਾ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਕਾਮਾਨ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸੁਪੁष੍ਕਲਾਨ੍
ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਇੱਛਾ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਾਧੂ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਵਸੇਨ੍ਮਾਸਂ ਪਿਤॄਨ੍ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਤਰ੍ਪਯੇਤ੍ ਈਪ੍ਸਿਤਾਂਲ੍ਲਭਤੇ ਕਾਮਾਨ੍ ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰਾਭਿਜਾਯਤੇ
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਯਾਗ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਉਥੇ ਰਹੇ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰੇ; ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਉਹ ਜਨਮ ਲਵੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਪਨਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਦੇਵੀ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ ਸਮਾਗਤਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਯਮੁਨਾ ਤਤ੍ਰ ਨਿਮ੍ਨਗਾ ਤਤ੍ਰ ਸਂਨਿਹਿਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਸੂਰਜ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਯਮੁਨਾ ਉਥੇ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਉਥੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਸਦਾ ਸਿੱਧਾ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂ ਮਾਨੁषੈਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਤੁ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਦੇਵਦਾਨਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ऋषਯਃ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਾਃ ਤਦੁਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਮੁਪਾਸਤੇ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰਾ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਐਸਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਹੈ ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਪਾਉਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ। ਰਾਜਨ, ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਗੰਧਰਵ, ਰਿਸ਼ੀ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਚਾਰਣ, ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਯਾਗਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਪੁਨਰੇਵ ਤੁ ਯਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਰਾਜਾ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਫਿਰ ਸੁਣ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਆਰ੍ਤਾਨਾਂ ਹਿ ਦਰਿਦ੍ਰਾਣਾਂ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਵ੍ਯਵਸਾਯਿਨਾਮ੍ ਸ੍ਥਾਨਮੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਤੁ ਨਾਖ੍ਯੇਯਂ ਤੁ ਕਦਾਚਨ
ਜੋ ਦੁਖੀ ਹਨ, ਗਰੀਬ ਹਨ ਜਾਂ ਪੱਕੇ ਮਨ ਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਯਾਗ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਥਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਦੇ ਵੀ ਹਲਕਾ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਵ੍ਯਾਧਿਤੋ ਯਦਿ ਵਾ ਦੀਨੋ ਵृਦ੍ਧੋ ਵਾਪਿ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ ਗਙ੍ਗਾਯਮੁਨਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਯਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਬਿਮਾਰ ਹੋਵੇ, ਦੁਖੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਦੇਵੇ,
ਦੀਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਵਰ੍ਣਾਭੈਰ੍ ਵਿਮਾਨੈਃ ਸੂਰ੍ਯਸਂਨਿਭੈਃ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਕ੍ਰੀਡਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਉਹ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦਾ ਹੈ।
ਈਪ੍ਸਿਤਾਂਲ੍ਲਭਤੇ ਕਾਮਾਨ੍ ਵਦਨ੍ਤਿ ऋषਿਪੁਂਗਵਾਃ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਮਯੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ ਨਾਨਾਧ੍ਵਜਸਮਾਕੁਲੈਃ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾਸਮਾਕੀਰ੍ਣੈਰ੍ ਮੋਦਤੇ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣੈਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਸੁਖ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਿਹੜੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਕਈ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਅਸਮਾਨੀ ਮਹਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਗੀਤਵਾਦ੍ਯਵਿਨਿਰ੍ਘੋषੈਃ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤਿਬੁਧ੍ਯਤੇ ਯਾਵਨ੍ਨ ਸ੍ਮਰਤੇ ਜਨ੍ਮ ਤਾਵਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਗੀਤ ਅਤੇ ਵਾਦਯਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਆਪਣਾ ਜਨਮ ਭੁੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਤਦ ਤਕ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਕਰ੍ਮਾ ਦਿਵਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤਃ ਹਿਰਣ੍ਯਰਤ੍ਨਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣੇ ਸਮृਦ੍ਧੇ ਜਾਯਤੇ ਕੁਲੇ ਤਦੇਵ ਸ੍ਮਰਤੇ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸ੍ਮਰਣਾਤ੍ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਅੰਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਹ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੋਨੇ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਸਮ੍ਰਿੱਧ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਉਸ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮੁੜ ਉਥੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਸ਼ਸ੍ਥੋ ਯਦਿ ਵਾਰਣ੍ਯੇ ਵਿਦੇਸ਼ਸ੍ਥੋ ऽਥਵਾ ਗृਹੇ ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਸ੍ਮਰਮਾਣੋ ऽਪਿ ਯਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵਦਨ੍ਤਿ ऋषਿਪੁਂਗਵਾਃ
ਚਾਹੇ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਯਾਗ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ।
ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਮਹੀ ਯਤ੍ਰ ਹਿਰਣ੍ਮਯੀ ऋषਯੋ ਮੁਨਯਃ ਸਿਦ੍ਧਾਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਲੋਕੇ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਹ ਉਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਰੁੱਖ ਸਾਰੇ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੁਨੀ ਅਤੇ ਸਿੱਧ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।