ਤਤਸ਼੍ਚਾਚਮ੍ਯ ਵਿਧਿਵਦ੍ ਆਲਿਖੇਤ੍ਪਦ੍ਮਮਗ੍ਰਤਃ ਅਕ੍ਸ਼ਤਾਭਿਃ ਸਪੁष੍ਪਾਭਿਃ ਸਜਲਾਰੁਣਚਨ੍ਦਨਮ੍ ਅਰ੍ਘ੍ਯਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸੂਰ੍ਯਨਾਮਾਨਿ ਕੀਰ੍ਤਯੇਤ੍
ਫਿਰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜਲ ਪੀ ਕੇ, ਸਾਹਮਣੇ ਪਦਮ ਬਣਾਓ। ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ, ਫੁੱਲ, ਜਲ ਤੇ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਨਾਲ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਅਰਘ ਦਿਓ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਨਾਮ ਉਚਾਰੋ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਵਿष੍ਣੁਰੂਪਾਯ ਨਮੋ ਵਿष੍ਣੁਮੁਖਾਯ ਵੈ ਸਹਸ੍ਰਰਸ਼੍ਮਯੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਮਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਤੇਜਸੇ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮੁਖ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸਭ ਨੂੰ ਚਾਨਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ ਨਮਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਵਤ੍ਸਲ ਜਗਤ੍ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਨਮਸ੍ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਦਿਵ੍ਯਚਨ੍ਦਨਭੂषਿਤ
ਸ਼ਿਵ, ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਪਦ੍ਮਾਸਨ ਨਮਸ੍ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਕੁਣ੍ਡਲਾਙ੍ਗਦਭੂषਿਤ ਨਮਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇਸ਼ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਬੋਧਸੇ
ਪਦਮ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠੇ, ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਅੰਗਦ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸੁਕृਤਂ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਂ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਸਰ੍ਵਗ ਸਤ੍ਯਦੇਵ ਨਮਸ੍ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਸੀਦ ਮਮ ਭਾਸ੍ਕਰ
ਤੂੰ ਚੰਗੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਕਰਮ ਸਭ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਸਭ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ, ਸਚ ਦੇਵਤਾ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ, ਭਾਸਕਰ।
ਦਿਵਾਕਰ ਨਮਸ੍ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਭਾਕਰ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਏਵਂ ਸੂਰ੍ਯਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਤ੍ਰਿਃ ਕृਤ੍ਵਾਥ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ ਦ੍ਵਿਜਂ ਗਾਂ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਗृਹਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਦਿਵਾਕਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਪ੍ਰਭਾਕਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗਾਂ ਤੇ ਸੋਨਾ ਛੂਹੋ, ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਘਰ ਜਾਓ।
ਅਤਃ ਪਰਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਯਾਗਸ੍ਯੋਪਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯੇਨ ਕਥਿਤਂ ਯਤ੍ਪੁਰਾ ਪਾਣ੍ਡੁਸੂਨਵੇ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਮਾਰਕੰਡੇ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੁਣਾਈ ਸੀ।
ਭਾਰਤੇ ਤੁ ਯਦਾ ਵृਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਰਾਜ੍ਯੇ ਪृਥਾਸੁਤੇ ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਰਾਜਾ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਜਦ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਘਟਨਾ ਹੋਈ ਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਾਜਾ ਸੀ।
ਭ੍ਰਾਤृਸ਼ੋਕੇਨ ਸਂਤਪ੍ਤਸ਼੍ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਸ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਆਸੀਤ੍ਸੁਯੋਧਨੋ ਰਾਜਾ ਏਕਾਦਸ਼ਚਮੂਪਤਿਃ
ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੋਚਦਾ, ਰਾਜਾ ਸੁਯੋਧਨ, ਜੋ ਗਿਆਰਾਂ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਸਿਰਪ੍ਰਸਤ ਸੀ, ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਸੀ।
ਅਸ੍ਮਾਨ੍ਸਂਤਾਪ੍ਯ ਬਹੁਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਨਿਧਨਂ ਗਤਾਃ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਪਞ੍ਚ ਸ਼ੇषਾਸ੍ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਸਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਮਰ ਗਏ; ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਹੀ ਬਚੇ ਹਨ।
ਹਤ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮਂ ਚ ਦ੍ਰੋਣਂ ਚ ਕਰ੍ਣਂ ਚੈਵ ਮਹਾਬਲਮ੍ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਚ ਰਾਜਾਨਂ ਪੁਤ੍ਰਭ੍ਰਾਤृਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਮਹਾਬਲੀ ਕਰਣ ਤੇ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸੀ, ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ,
ਰਾਜਾਨੋ ਨਿਹਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਸ਼ੂਰਮਾਨਿਨਃ ਕਿਂ ਨੋ ਰਾਜ੍ਯੇਨ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਕਿਂ ਭੋਗੈਰ੍ਜੀਵਿਤੇਨ ਵਾ
ਸਭ ਰਾਜੇ ਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸਮਝਦੇ ਸਨ, ਮਾਰੇ ਗਏ; ਗੋਵਿੰਦਾ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਰਾਜ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ, ਭੋਗਾਂ ਜਾਂ ਜੀਵਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?
ਧਿਕ੍ ਕष੍ਟਮਿਤਿ ਸਂਚਿਤ੍ਯ ਰਾਜਾ ਵੈਕ੍ਲਵ੍ਯਭਾਗਤਃ ਨਿਰ੍ਵਿਚੇष੍ਟੋ ਨਿਰੁਤ੍ਸਾਹਃ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਤਿष੍ਠਤ੍ਯਧੋਮੁਖਃ
‘ਹਾਏ, ਕਿੰਨਾ ਦੁਖਦਾਈ’ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੁਖ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਨਿਰਜੀਵ ਤੇ ਨਿਰਾਸ਼, ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਲਈ ਥੱਲੇ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਲਬ੍ਧਸਂਜ੍ਞੋ ਯਦਾ ਰਾਜਾ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਸ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਕਤਰੋ ਵਿਨਿਯੋਗੋ ਵਾ ਨਿਯਮਂ ਤੀਰ੍ਥਮੇਵ ਚ
ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਆਇਆ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੋਚਦਾ, ਉਹ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਾ ਕਿ ਕਿਹੜਾ ਨਿਯਮ ਜਾਂ ਤੀਰਥ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯੇਨਾਹਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮ੍ ਆਮੁਞ੍ਚੇ ਮਹਾਪਾਤਕਿਕਿਲ੍ਬਿषਾਤ੍ ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਯਾਤਿ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਮਹਾਂ ਪਾਪ ਦੇ ਦਾਗ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਸਕਾਂ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਥਂ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਵੈ ਕृष੍ਣਂ ਯੇਨੇਦਂ ਕਾਰਿਤੋ ऽਸ੍ਮ੍ਯਹਮ੍ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਕਥਂ ਪृਚ੍ਛੇ ਯਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤਂ ਹਤਮ੍
ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਪੁੱਛਾਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਕਰਵਾਇਆ? ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਾਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ?
ਵ੍ਯਾਸਂ ਕਥਮਹਂ ਪृਚ੍ਛੇ ਯਸ੍ਯ ਗੋਤ੍ਰਕ੍ਸ਼ਯਃ ਕृਤਃ ਏਵਂ ਵੈਕ੍ਲਵ੍ਯਮਾਪਨ੍ਨੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ ਰੁਦਨ੍ਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭ੍ਰਾਤृਸ਼ੋਕਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾਃ
ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਵਿਆਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਾਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਵੰਸ਼ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗਮ ਵਿੱਚ ਰੋ ਰਹੇ ਹਨ।
ਯੇ ਚ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸਮੇਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ ਕੁਨ੍ਤੀ ਚ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਚੈਵ ਯੇ ਚ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਗਤਾਃ ਭੂਮੌ ਨਿਪਤਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰੁਦਨ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਵੱਡੇ ਮਨੁੱਖ—ਪਾਂਡਵ, ਕੁੰਤੀ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਉਥੇ ਆਏ ਹਨ—ਸਭ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੋ ਰਹੇ ਹਨ।
ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯਸ੍ ਤੇਨ ਜ੍ਞਾਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ ਯਥਾ ਵੈਕ੍ਲਵ੍ਯਮਾਪਨ੍ਨੋ ਰੁਦਮਾਨਸ੍ਤੁ ਦੁਃਖਿਤਃ
ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਮਾਰਕੰਡੇਯਾ ਨੂੰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਪੈ ਕੇ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਚਿਰੇਣੈਵ ਕਾਲੇਨ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯੋ ਮਹਾਤਪਾਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਹਾਸ੍ਤਿਨਪੁਰਂ ਰਾਜਦ੍ਵਾਰੇ ਹ੍ਯਤਿष੍ਠਤ
ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੇ ਤਪਸੀ ਮਾਰਕੰਡੇਯਾ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਰਾਜ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦ੍ਵਾਰਪਾਲੋ ऽਪਿ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਞਃ ਕਥਿਤਵਾਨ੍ਦ੍ਰੁਤਮ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮੋ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯੋ ਦ੍ਵਾਰਿ ਤਿष੍ਠਤ੍ਯਸੌ ਮੁਨਿਃ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਦ੍ਵਾਰਮਾਗਾਦਤਃ ਪਰਮ੍
ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦੱਸਿਆ: 'ਮਾਰਕੰਡੇਯਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਮੁਨੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੈ।' ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਫ਼ੌਰਨ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤੇ ਮਹਾਭਾਗ ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤੇ ਮਹਾਮੁਨੇ ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਸਫਲਂ ਜਨ੍ਮ ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਤਾਰਿਤਂ ਕੁਲਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਆਏ ਹੋ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ! ਤੁਹਾਡਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ! ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ; ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਵੰਸ਼ ਬਚ ਗਿਆ।
ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਪਿਤਰਸ੍ਤੁष੍ਟਾਸ੍ ਤ੍ਵਯਿ ਦृष੍ਟੇ ਮਹਾਮੁਨੇ ਅਦ੍ਯਾਹਂ ਪੂਤਦੇਹੋ ऽਸ੍ਮਿ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ।
ਸਿਂਹਾਸਨੇ ਸਮਾਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਪਾਦਸ਼ੌਚਾਰ੍ਚਨਾਦਿਭਿਃ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਵੈ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਤਂ ਮੁਨਿਮ੍
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ, ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਤਕਾਰ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਤਤਃ ਸ ਤੁष੍ਟੋ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡਃ ਪੂਜਿਤਸ਼੍ਚਾਹ ਤਂ ਨृਪਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਹਿ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਰਾਜਨ੍ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਰੁਦਿਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਕੇਨ ਵਾ ਵਿਕ੍ਲਵੀਭੂਤਃ ਕਾ ਬਾਧਾ ਤੇ ਕਿਮਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਫਿਰ ਮਾਰਕੰਡੇਯਾ, ਸਤਕਾਰ ਪਾ ਕੇ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ, ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਹੇ ਹੋ, ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਦੁਖੀ ਹੋ, ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਾਪਸੰਦ ਹੈ?'
ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਚੈਵ ਯਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਰਾਜ੍ਯਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਮਹਾਮੁਨੇ ਏਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਚਿਨ੍ਤਾਵਸ਼ਮੁਪਾਗਤਃ
ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ, ਰਾਜ ਦੀ ਖਾਤਰ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਭ ਜਾਣ ਕੇ ਮੈਂ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਨੈਵ ਦृष੍ਟਂ ਰਣੇ ਪਾਪਂ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਸੁਣੋ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ, ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਨਿਯਮ—ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਲੜਦੇ ਸਮੇਂ ਬੁਧੀਮਾਨ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਕਿਂ ਪੁਨਾ ਰਾਜਧਰ੍ਮੇਣ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਤਦੇਵਂ ਹृਦਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਾਪਂ ਨ ਚਿਨ੍ਤਯੇਤ੍
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਯੋਧਿਆਂ ਲਈ ਕੀ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਕੇ, ਪਾਪ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ।
ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਮੁਨਿਮ੍ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਵਿਨਯੋਪੇਤਃ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਫਿਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਮਾ ਕੇ, ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ।
ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਿਨਮ੍ ਕਥਯ ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਸੇਨ ਯੇਨ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਕਿਲ੍ਬਿषਾਤ੍
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਵੇਖਦੇ ਹੋ: ਮੈਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸੋ ਕਿ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।