ਤੇषਾਮਾਪ੍ਯਾਯਨਾਯੈਤਦ੍ ਦੀਯਤੇ ਸਲਿਲਂ ਮਯਾ ਕृਤੋਪਵੀਤੀ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਨਿਵੀਤੀ ਚ ਭਵੇਤ੍ਤਤਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਉਪਵੀਤ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਨਿਵੀਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਨੁष੍ਯਾਂਸ੍ਤਰ੍ਪਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਤ੍ਰਾਨृषੀਂਸ੍ਤਥਾ ਸਨਕਸ਼੍ਚ ਸਨਨ੍ਦਸ਼੍ਚ ਤृਤੀਯਸ਼੍ਚ ਸਨਾਤਨਃ
ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ—ਸਨਕ, ਸਨੰਦ, ਤੇ ਤੀਜਾ ਸਨਾਤਨ—ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਕਪਿਲਸ਼੍ਚਾਸੁਰਿਸ਼੍ਚੈਵ ਵੋਢੁਃ ਪਞ੍ਚਸ਼ਿਖਸ੍ਤਥਾ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਤृਪ੍ਤਿਮਾਯਾਨ੍ਤੁ ਮਦ੍ਦਤ੍ਤੇਨਾਮ੍ਬੁਨਾ ਸਦਾ
ਕਪਿਲ, ਅਸੁਰੀ, ਵੋਢੂ ਤੇ ਪੰਚਸ਼ਿਖਾ—ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਚੜ੍ਹਾਏ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਣ।
ਮਰੀਚਿਮਤ੍ਰ੍ਯਙ੍ਗਿਰਸਂ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਂ ਪੁਲਹਂ ਕ੍ਰਤੁਮ੍ ਪ੍ਰਚੇਤਸਂ ਵਸਿष੍ਠਂ ਚ ਭृਗੁਂ ਨਾਰਦਮੇਵ ਚ ਦੇਵਬ੍ਰਹ੍ਮऋषੀਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ ਤਰ੍ਪਯੇਦ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਤੌਦਕੈਃ
ਮਰੀਚੀ, ਅਤ੍ਰੀ, ਅੰਗਿਰਸ, ਪੁਲਸਤਿਆ, ਪੁਲਹਾ, ਕ੍ਰਤੂ, ਪ੍ਰਚੇਤਸ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਭ੍ਰਿਗੁ, ਨਾਰਦ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਅਖੰਡ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਪਸਵ੍ਯਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਵ੍ਯਂ ਜਾਨ੍ਵਾਚ੍ਯ ਭੂਤਲੇ ਅਗ੍ਨਿष੍ਵਾਤ੍ਤਾਸ੍ਤਥਾ ਸੌਮ੍ਯਾ ਹਵਿष੍ਮਨ੍ਤਸ੍ਤਥੋष੍ਮਪਾਃ
ਫਿਰ ਜਨੇਉ ਨੂੰ ਉਲਟ ਕੇ, ਫਿਰ ਸਿੱਧਾ ਕਰਕੇ, ਸੱਜਾ ਘੁੱਟ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਅਗਨਿਸ਼ਵਾਤ, ਸੌਮ, ਹਵਿਸ਼ਮਤ ਤੇ ਉਸ਼ਮਪਾ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸੁਕਾਲਿਨੋ ਬਰ੍ਹਿषਦਸ੍ ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਵਾਜ੍ਯਪਾਃ ਪੁਨਃ ਸਂਤਰ੍ਪ੍ਯਾਃ ਪਿਤਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਤਿਲੋਦਕਚਨ੍ਦਨੈਃ
ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਬਰਹਿਸ਼ਦ ਤੇ ਹੋਰ, ਵਾਜਯਪਾ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਤਿਲ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਮਾਯ ਧਰ੍ਮਰਾਜਾਯ ਮृਤ੍ਯਵੇ ਚਾਨ੍ਤਕਾਯ ਚ ਵੈਵਸ੍ਵਤਾਯ ਕਾਲਾਯ ਸਰ੍ਵਭृਤਕ੍ਸ਼ਯਾਯ ਚ
ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਯਮ ਨੂੰ, ਮੌਤ ਨੂੰ, ਅੰਤਕ ਨੂੰ, ਵੈਵਸਵਤ ਨੂੰ, ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਔਦੁਮ੍ਬਰਾਯ ਦਧ੍ਨਾਯ ਨੀਲਾਯ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨੇ ਵृਕੋਦਰਾਯ ਚਿਤ੍ਰਾਯ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤਾਯ ਵੈ ਨਮਃ ਦਰ੍ਭਪਾਣਿਸ੍ਤੁ ਵਿਧਿਨਾ ਪਿਤॄਨ੍ਸਂਤਰ੍ਪਯੇਦ੍ਬੁਧਃ
ਔਦੁੰਬਰ, ਦਧਨਾ, ਨੀਲਾ, ਪਰਮੇਸ਼ਠੀ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਚਿਤ੍ਰ ਤੇ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਫੜ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰੇ।
ਪਿਤ੍ਰਾਦੀਨ੍ਨਾਮਗੋਤ੍ਰੇਣ ਤਥਾ ਮਾਤਾਮਹਾਨਪਿ ਸਂਤਰ੍ਪ੍ਯ ਵਿਧਿਨਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਇਮਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮੁਦੀਰਯੇਤ੍
ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਮਾਤਾ ਦੇ ਪੱਖ ਦੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾਮ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਨਾਲ, ਨਿਯਮ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯੇ ऽਬਾਨ੍ਧਵਾ ਬਾਨ੍ਧਵਾ ਵਾ ਯੇ ऽਨ੍ਯਜਨ੍ਮਨਿ ਬਾਨ੍ਧਵਾਃ ਤੇ ਤृਪ੍ਤਿਮਖਿਲਾਂ ਯਾਨ੍ਤੁ ਯਸ਼੍ ਚਾਸ੍ਮਤ੍ਤੋ ऽਭਿਵਾਞ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਸਾਡੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਸਨ, ਉਹ ਸਭ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਣ; ਤੇ ਜੋ ਕੋਈ ਸਾਡੇ ਵਲੋਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ।
ਤਤਸ਼੍ਚਾਚਮ੍ਯ ਵਿਧਿਵਦ੍ ਆਲਿਖੇਤ੍ਪਦ੍ਮਮਗ੍ਰਤਃ ਅਕ੍ਸ਼ਤਾਭਿਃ ਸਪੁष੍ਪਾਭਿਃ ਸਜਲਾਰੁਣਚਨ੍ਦਨਮ੍ ਅਰ੍ਘ੍ਯਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸੂਰ੍ਯਨਾਮਾਨਿ ਕੀਰ੍ਤਯੇਤ੍
ਫਿਰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜਲ ਪੀ ਕੇ, ਸਾਹਮਣੇ ਪਦਮ ਬਣਾਓ। ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ, ਫੁੱਲ, ਜਲ ਤੇ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਨਾਲ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਅਰਘ ਦਿਓ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਨਾਮ ਉਚਾਰੋ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਵਿष੍ਣੁਰੂਪਾਯ ਨਮੋ ਵਿष੍ਣੁਮੁਖਾਯ ਵੈ ਸਹਸ੍ਰਰਸ਼੍ਮਯੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਮਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਤੇਜਸੇ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮੁਖ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸਭ ਨੂੰ ਚਾਨਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ ਨਮਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਵਤ੍ਸਲ ਜਗਤ੍ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਨਮਸ੍ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਦਿਵ੍ਯਚਨ੍ਦਨਭੂषਿਤ
ਸ਼ਿਵ, ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਪਦ੍ਮਾਸਨ ਨਮਸ੍ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਕੁਣ੍ਡਲਾਙ੍ਗਦਭੂषਿਤ ਨਮਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇਸ਼ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਬੋਧਸੇ
ਪਦਮ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠੇ, ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਅੰਗਦ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸੁਕृਤਂ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਂ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਸਰ੍ਵਗ ਸਤ੍ਯਦੇਵ ਨਮਸ੍ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਸੀਦ ਮਮ ਭਾਸ੍ਕਰ
ਤੂੰ ਚੰਗੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਕਰਮ ਸਭ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਸਭ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ, ਸਚ ਦੇਵਤਾ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ, ਭਾਸਕਰ।
ਦਿਵਾਕਰ ਨਮਸ੍ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਭਾਕਰ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਏਵਂ ਸੂਰ੍ਯਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਤ੍ਰਿਃ ਕृਤ੍ਵਾਥ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ ਦ੍ਵਿਜਂ ਗਾਂ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਗृਹਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਦਿਵਾਕਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਪ੍ਰਭਾਕਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗਾਂ ਤੇ ਸੋਨਾ ਛੂਹੋ, ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਘਰ ਜਾਓ।
ਅਤਃ ਪਰਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਯਾਗਸ੍ਯੋਪਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯੇਨ ਕਥਿਤਂ ਯਤ੍ਪੁਰਾ ਪਾਣ੍ਡੁਸੂਨਵੇ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਮਾਰਕੰਡੇ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੁਣਾਈ ਸੀ।
ਭਾਰਤੇ ਤੁ ਯਦਾ ਵृਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਰਾਜ੍ਯੇ ਪृਥਾਸੁਤੇ ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਰਾਜਾ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਜਦ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਘਟਨਾ ਹੋਈ ਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਾਜਾ ਸੀ।
ਭ੍ਰਾਤृਸ਼ੋਕੇਨ ਸਂਤਪ੍ਤਸ਼੍ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਸ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਆਸੀਤ੍ਸੁਯੋਧਨੋ ਰਾਜਾ ਏਕਾਦਸ਼ਚਮੂਪਤਿਃ
ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੋਚਦਾ, ਰਾਜਾ ਸੁਯੋਧਨ, ਜੋ ਗਿਆਰਾਂ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਸਿਰਪ੍ਰਸਤ ਸੀ, ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਸੀ।
ਅਸ੍ਮਾਨ੍ਸਂਤਾਪ੍ਯ ਬਹੁਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਨਿਧਨਂ ਗਤਾਃ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਪਞ੍ਚ ਸ਼ੇषਾਸ੍ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਸਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਮਰ ਗਏ; ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਹੀ ਬਚੇ ਹਨ।
ਹਤ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮਂ ਚ ਦ੍ਰੋਣਂ ਚ ਕਰ੍ਣਂ ਚੈਵ ਮਹਾਬਲਮ੍ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਚ ਰਾਜਾਨਂ ਪੁਤ੍ਰਭ੍ਰਾਤृਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਮਹਾਬਲੀ ਕਰਣ ਤੇ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸੀ, ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ,
ਰਾਜਾਨੋ ਨਿਹਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਸ਼ੂਰਮਾਨਿਨਃ ਕਿਂ ਨੋ ਰਾਜ੍ਯੇਨ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਕਿਂ ਭੋਗੈਰ੍ਜੀਵਿਤੇਨ ਵਾ
ਸਭ ਰਾਜੇ ਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸਮਝਦੇ ਸਨ, ਮਾਰੇ ਗਏ; ਗੋਵਿੰਦਾ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਰਾਜ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ, ਭੋਗਾਂ ਜਾਂ ਜੀਵਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?
ਧਿਕ੍ ਕष੍ਟਮਿਤਿ ਸਂਚਿਤ੍ਯ ਰਾਜਾ ਵੈਕ੍ਲਵ੍ਯਭਾਗਤਃ ਨਿਰ੍ਵਿਚੇष੍ਟੋ ਨਿਰੁਤ੍ਸਾਹਃ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਤਿष੍ਠਤ੍ਯਧੋਮੁਖਃ
‘ਹਾਏ, ਕਿੰਨਾ ਦੁਖਦਾਈ’ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੁਖ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਨਿਰਜੀਵ ਤੇ ਨਿਰਾਸ਼, ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਲਈ ਥੱਲੇ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਲਬ੍ਧਸਂਜ੍ਞੋ ਯਦਾ ਰਾਜਾ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਸ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਕਤਰੋ ਵਿਨਿਯੋਗੋ ਵਾ ਨਿਯਮਂ ਤੀਰ੍ਥਮੇਵ ਚ
ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਆਇਆ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੋਚਦਾ, ਉਹ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਾ ਕਿ ਕਿਹੜਾ ਨਿਯਮ ਜਾਂ ਤੀਰਥ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯੇਨਾਹਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮ੍ ਆਮੁਞ੍ਚੇ ਮਹਾਪਾਤਕਿਕਿਲ੍ਬਿषਾਤ੍ ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਯਾਤਿ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਮਹਾਂ ਪਾਪ ਦੇ ਦਾਗ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਸਕਾਂ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਥਂ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਵੈ ਕृष੍ਣਂ ਯੇਨੇਦਂ ਕਾਰਿਤੋ ऽਸ੍ਮ੍ਯਹਮ੍ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਕਥਂ ਪृਚ੍ਛੇ ਯਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤਂ ਹਤਮ੍
ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਪੁੱਛਾਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਕਰਵਾਇਆ? ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਾਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ?
ਵ੍ਯਾਸਂ ਕਥਮਹਂ ਪृਚ੍ਛੇ ਯਸ੍ਯ ਗੋਤ੍ਰਕ੍ਸ਼ਯਃ ਕृਤਃ ਏਵਂ ਵੈਕ੍ਲਵ੍ਯਮਾਪਨ੍ਨੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ ਰੁਦਨ੍ਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭ੍ਰਾਤृਸ਼ੋਕਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾਃ
ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਵਿਆਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਾਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਵੰਸ਼ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗਮ ਵਿੱਚ ਰੋ ਰਹੇ ਹਨ।
ਯੇ ਚ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸਮੇਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ ਕੁਨ੍ਤੀ ਚ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਚੈਵ ਯੇ ਚ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਗਤਾਃ ਭੂਮੌ ਨਿਪਤਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰੁਦਨ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਵੱਡੇ ਮਨੁੱਖ—ਪਾਂਡਵ, ਕੁੰਤੀ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਉਥੇ ਆਏ ਹਨ—ਸਭ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੋ ਰਹੇ ਹਨ।
ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯਸ੍ ਤੇਨ ਜ੍ਞਾਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ ਯਥਾ ਵੈਕ੍ਲਵ੍ਯਮਾਪਨ੍ਨੋ ਰੁਦਮਾਨਸ੍ਤੁ ਦੁਃਖਿਤਃ
ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਮਾਰਕੰਡੇਯਾ ਨੂੰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਪੈ ਕੇ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਚਿਰੇਣੈਵ ਕਾਲੇਨ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯੋ ਮਹਾਤਪਾਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਹਾਸ੍ਤਿਨਪੁਰਂ ਰਾਜਦ੍ਵਾਰੇ ਹ੍ਯਤਿष੍ਠਤ
ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੇ ਤਪਸੀ ਮਾਰਕੰਡੇਯਾ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਰਾਜ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।