ਨਨ੍ਦਿਨੀਤ੍ਯੇਵ ਤੇ ਨਾਮ ਦੇਵੇषੁ ਨਲਿਨੀਤਿ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਾ ਪृਥ੍ਵੀ ਚ ਵਿਹਗਾ ਵਿਸ਼੍ਵਕਾਯਾਮृਤਾ ਸ਼ਿਵਾ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਨੰਦਿਨੀ ਤੇ ਨਲਿਨੀ ਹਨ; ਤੂੰ ਦਕਸ਼ਾ, ਪ੍ਰਥਵੀ, ਵਿਹਗਾ, ਵਿਸ਼ਵਕਾਇਆ, ਅਮ੍ਰਿਤਾ ਤੇ ਸ਼ਿਵਾ ਹੈਂ।
ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੀ ਸੁਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਤਥਾ ਵਿਸ਼੍ਵਪ੍ਰਸਾਦਿਨੀ ਕ੍ਸ਼ੇਮਾ ਚ ਜਾਹ੍ਨਵੀ ਚੈਵ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾਯਿਨੀ
ਤੂੰ ਵਿਦਿਆਧਰੀ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤ, ਸਭ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਕਸ਼ੇਮਾ, ਜਾਹਨਵੀ, ਸ਼ਾਂਤਾ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ।
ਏਤਾਨਿ ਪੁਣ੍ਯਨਾਮਾਨਿ ਸ੍ਨਾਨਕਾਲੇ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਯੇਤ੍ ਭਵੇਤ੍ਸਂਨਿਹਿਤਾ ਤਤ੍ਰ ਗਙ੍ਗਾ ਤ੍ਰਿਪਥਗਾਮਿਨੀ
ਸਨਾਨ ਸਮੇਂ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਮ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਤ੍ਰਿਪਥਗਾਮਿਨੀ ਗੰਗਾ ਉਥੇ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਵਾਰਾਭਿਜਪ੍ਤੇਨ ਕਰਸਮ੍ਪੁਟਯੋਜਿਤਃ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਕੁਰ੍ਯਾਜ੍ਜਲਂ ਭੂਯਸ੍ ਤ੍ਰਿਚਤੁष੍ਪਞ੍ਚਸਪ੍ਤਕਮ੍ ਸ੍ਨਾਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਮृਦਾ ਤਦ੍ਵਦ੍ ਆਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਤੁ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਇਹ ਨਾਮਾਂ ਨੂੰ ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਜਪ ਕੇ, ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਤਿੰਨ, ਚਾਰ, ਪੰਜ ਜਾਂ ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਪਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰਨਾ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਧੀ ਹੈ, ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਚਾਰਣ ਕਰਕੇ।
ਅਸ਼੍ਵਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਰਥਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਵਿष੍ਣੁਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਵਸੁਂਧਰੇ ਮृਤ੍ਤਿਕੇ ਹਰ ਮੇ ਪਾਪਂ ਯਨ੍ਮਯਾ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਕृਤਮ੍
ਓ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਰੌਂਦੀ ਗਈ, ਮਿੱਟੀ, ਮੇਰੇ ਪਾਪ ਲੈ ਲੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਬੁਰਾ ਕੀਤਾ।
ਉਦ੍ਧृਤਾਸਿ ਵਰਾਹੇਣ ਕृष੍ਣੇਨ ਸ਼ਤਬਾਹੁਨਾ ਮृਤ੍ਤਿਕੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਤ੍ਤਾਸਿ ਕਾਸ਼੍ਯਪੇਨਾਭਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਾ ਆਰੁਹ੍ਯ ਮਮ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਂ ਪਾਪਂ ਪ੍ਰਚੋਦਯ
ਮਿੱਟੀ, ਤੈਨੂੰ ਵਰਾਹ ਨੇ, ਸੌ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਠਾਇਆ; ਤੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਕਾਸ਼ਯਪ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ। ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਆ ਕੇ, ਸਾਰਾ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ।
ਮृਤ੍ਤਿਕੇ ਦੇਹਿ ਨਃ ਪੁष੍ਟਿਂ ਤ੍ਵਯਿ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍ ਨਮਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭਵਾਰਣਿ ਸੁਵ੍ਰਤੇ
ਮਿੱਟੀ, ਸਾਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਦੇ; ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜਨਨੀ ਤੇ ਆਧਾਰ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸੁਚਰਿਤਾ।
ਏਵਂ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਆਚਮ੍ਯ ਚ ਵਿਧਾਨਤਃ ਉਤ੍ਥਾਯ ਵਾਸਸੀ ਸ਼ੁਕ੍ਲੇ ਸ਼ੁਦ੍ਧੇ ਤੁ ਪਰਿਧਾਯ ਵੈ ਤਤਸ੍ਤੁ ਤਰ੍ਪਣਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਾਪ੍ਯਾਯਨਾਯ ਵੈ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਆਚਮਨ ਕਰਕੇ, ਉੱਠ ਕੇ, ਸਫੈਦ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੋ। ਫਿਰ ਤ੍ਰਿਲੋਕ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ ਤਰਪਣ ਕਰੋ।
ਦੇਵਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ਤਥਾ ਨਾਗਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸੋ ऽਸੁਰਾਃ ਕ੍ਰੂਰਾਃ ਸਰ੍ਪਾਃ ਸੁਪਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਤਰਵੋ ਜਮ੍ਬੁਕਾਃ ਖਗਾਃ
ਦੇਵਤੇ, ਯਕਸ਼, ਨਾਗ, ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ, ਅਸੁਰ, ਕ੍ਰੂਰ ਸੱਪ, ਸੁਪਰਨ, ਦਰਖ਼ਤ, ਗਿੱਦੜ ਤੇ ਪੰਛੀ—
ਵਾਯ੍ਵਾਧਾਰਾ ਜਲਾਧਾਰਾਸ੍ ਤਥੈਵਾਕਾਸ਼ਗਾਮਿਨਃ ਨਿਰਾਧਾਰਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਜੀਵਾ ਯੇ ਤੁ ਧਰ੍ਮਰਤਾਸ੍ਤਥਾ
ਜੋ ਹਵਾ ਵਿੱਚ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਧਾਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ—
ਤੇषਾਮਾਪ੍ਯਾਯਨਾਯੈਤਦ੍ ਦੀਯਤੇ ਸਲਿਲਂ ਮਯਾ ਕृਤੋਪਵੀਤੀ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਨਿਵੀਤੀ ਚ ਭਵੇਤ੍ਤਤਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਉਪਵੀਤ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਨਿਵੀਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਨੁष੍ਯਾਂਸ੍ਤਰ੍ਪਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਤ੍ਰਾਨृषੀਂਸ੍ਤਥਾ ਸਨਕਸ਼੍ਚ ਸਨਨ੍ਦਸ਼੍ਚ ਤृਤੀਯਸ਼੍ਚ ਸਨਾਤਨਃ
ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ—ਸਨਕ, ਸਨੰਦ, ਤੇ ਤੀਜਾ ਸਨਾਤਨ—ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਕਪਿਲਸ਼੍ਚਾਸੁਰਿਸ਼੍ਚੈਵ ਵੋਢੁਃ ਪਞ੍ਚਸ਼ਿਖਸ੍ਤਥਾ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਤृਪ੍ਤਿਮਾਯਾਨ੍ਤੁ ਮਦ੍ਦਤ੍ਤੇਨਾਮ੍ਬੁਨਾ ਸਦਾ
ਕਪਿਲ, ਅਸੁਰੀ, ਵੋਢੂ ਤੇ ਪੰਚਸ਼ਿਖਾ—ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਚੜ੍ਹਾਏ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਣ।
ਮਰੀਚਿਮਤ੍ਰ੍ਯਙ੍ਗਿਰਸਂ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਂ ਪੁਲਹਂ ਕ੍ਰਤੁਮ੍ ਪ੍ਰਚੇਤਸਂ ਵਸਿष੍ਠਂ ਚ ਭृਗੁਂ ਨਾਰਦਮੇਵ ਚ ਦੇਵਬ੍ਰਹ੍ਮऋषੀਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ ਤਰ੍ਪਯੇਦ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਤੌਦਕੈਃ
ਮਰੀਚੀ, ਅਤ੍ਰੀ, ਅੰਗਿਰਸ, ਪੁਲਸਤਿਆ, ਪੁਲਹਾ, ਕ੍ਰਤੂ, ਪ੍ਰਚੇਤਸ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਭ੍ਰਿਗੁ, ਨਾਰਦ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਅਖੰਡ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਪਸਵ੍ਯਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਵ੍ਯਂ ਜਾਨ੍ਵਾਚ੍ਯ ਭੂਤਲੇ ਅਗ੍ਨਿष੍ਵਾਤ੍ਤਾਸ੍ਤਥਾ ਸੌਮ੍ਯਾ ਹਵਿष੍ਮਨ੍ਤਸ੍ਤਥੋष੍ਮਪਾਃ
ਫਿਰ ਜਨੇਉ ਨੂੰ ਉਲਟ ਕੇ, ਫਿਰ ਸਿੱਧਾ ਕਰਕੇ, ਸੱਜਾ ਘੁੱਟ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਅਗਨਿਸ਼ਵਾਤ, ਸੌਮ, ਹਵਿਸ਼ਮਤ ਤੇ ਉਸ਼ਮਪਾ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸੁਕਾਲਿਨੋ ਬਰ੍ਹਿषਦਸ੍ ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਵਾਜ੍ਯਪਾਃ ਪੁਨਃ ਸਂਤਰ੍ਪ੍ਯਾਃ ਪਿਤਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਤਿਲੋਦਕਚਨ੍ਦਨੈਃ
ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਬਰਹਿਸ਼ਦ ਤੇ ਹੋਰ, ਵਾਜਯਪਾ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਤਿਲ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਮਾਯ ਧਰ੍ਮਰਾਜਾਯ ਮृਤ੍ਯਵੇ ਚਾਨ੍ਤਕਾਯ ਚ ਵੈਵਸ੍ਵਤਾਯ ਕਾਲਾਯ ਸਰ੍ਵਭृਤਕ੍ਸ਼ਯਾਯ ਚ
ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਯਮ ਨੂੰ, ਮੌਤ ਨੂੰ, ਅੰਤਕ ਨੂੰ, ਵੈਵਸਵਤ ਨੂੰ, ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਔਦੁਮ੍ਬਰਾਯ ਦਧ੍ਨਾਯ ਨੀਲਾਯ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨੇ ਵृਕੋਦਰਾਯ ਚਿਤ੍ਰਾਯ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤਾਯ ਵੈ ਨਮਃ ਦਰ੍ਭਪਾਣਿਸ੍ਤੁ ਵਿਧਿਨਾ ਪਿਤॄਨ੍ਸਂਤਰ੍ਪਯੇਦ੍ਬੁਧਃ
ਔਦੁੰਬਰ, ਦਧਨਾ, ਨੀਲਾ, ਪਰਮੇਸ਼ਠੀ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਚਿਤ੍ਰ ਤੇ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਫੜ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰੇ।
ਪਿਤ੍ਰਾਦੀਨ੍ਨਾਮਗੋਤ੍ਰੇਣ ਤਥਾ ਮਾਤਾਮਹਾਨਪਿ ਸਂਤਰ੍ਪ੍ਯ ਵਿਧਿਨਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਇਮਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮੁਦੀਰਯੇਤ੍
ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਮਾਤਾ ਦੇ ਪੱਖ ਦੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾਮ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਨਾਲ, ਨਿਯਮ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯੇ ऽਬਾਨ੍ਧਵਾ ਬਾਨ੍ਧਵਾ ਵਾ ਯੇ ऽਨ੍ਯਜਨ੍ਮਨਿ ਬਾਨ੍ਧਵਾਃ ਤੇ ਤृਪ੍ਤਿਮਖਿਲਾਂ ਯਾਨ੍ਤੁ ਯਸ਼੍ ਚਾਸ੍ਮਤ੍ਤੋ ऽਭਿਵਾਞ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਸਾਡੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਸਨ, ਉਹ ਸਭ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਣ; ਤੇ ਜੋ ਕੋਈ ਸਾਡੇ ਵਲੋਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ।
ਤਤਸ਼੍ਚਾਚਮ੍ਯ ਵਿਧਿਵਦ੍ ਆਲਿਖੇਤ੍ਪਦ੍ਮਮਗ੍ਰਤਃ ਅਕ੍ਸ਼ਤਾਭਿਃ ਸਪੁष੍ਪਾਭਿਃ ਸਜਲਾਰੁਣਚਨ੍ਦਨਮ੍ ਅਰ੍ਘ੍ਯਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸੂਰ੍ਯਨਾਮਾਨਿ ਕੀਰ੍ਤਯੇਤ੍
ਫਿਰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜਲ ਪੀ ਕੇ, ਸਾਹਮਣੇ ਪਦਮ ਬਣਾਓ। ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ, ਫੁੱਲ, ਜਲ ਤੇ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਨਾਲ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਅਰਘ ਦਿਓ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਨਾਮ ਉਚਾਰੋ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਵਿष੍ਣੁਰੂਪਾਯ ਨਮੋ ਵਿष੍ਣੁਮੁਖਾਯ ਵੈ ਸਹਸ੍ਰਰਸ਼੍ਮਯੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਮਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਤੇਜਸੇ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮੁਖ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸਭ ਨੂੰ ਚਾਨਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ ਨਮਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਵਤ੍ਸਲ ਜਗਤ੍ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਨਮਸ੍ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਦਿਵ੍ਯਚਨ੍ਦਨਭੂषਿਤ
ਸ਼ਿਵ, ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਪਦ੍ਮਾਸਨ ਨਮਸ੍ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਕੁਣ੍ਡਲਾਙ੍ਗਦਭੂषਿਤ ਨਮਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇਸ਼ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਬੋਧਸੇ
ਪਦਮ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠੇ, ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਅੰਗਦ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸੁਕृਤਂ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਂ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਸਰ੍ਵਗ ਸਤ੍ਯਦੇਵ ਨਮਸ੍ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਸੀਦ ਮਮ ਭਾਸ੍ਕਰ
ਤੂੰ ਚੰਗੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਕਰਮ ਸਭ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਸਭ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ, ਸਚ ਦੇਵਤਾ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ, ਭਾਸਕਰ।
ਦਿਵਾਕਰ ਨਮਸ੍ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਭਾਕਰ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਏਵਂ ਸੂਰ੍ਯਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਤ੍ਰਿਃ ਕृਤ੍ਵਾਥ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ ਦ੍ਵਿਜਂ ਗਾਂ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਗृਹਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਦਿਵਾਕਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਪ੍ਰਭਾਕਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗਾਂ ਤੇ ਸੋਨਾ ਛੂਹੋ, ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਘਰ ਜਾਓ।
ਅਤਃ ਪਰਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਯਾਗਸ੍ਯੋਪਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯੇਨ ਕਥਿਤਂ ਯਤ੍ਪੁਰਾ ਪਾਣ੍ਡੁਸੂਨਵੇ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਮਾਰਕੰਡੇ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੁਣਾਈ ਸੀ।
ਭਾਰਤੇ ਤੁ ਯਦਾ ਵृਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਰਾਜ੍ਯੇ ਪृਥਾਸੁਤੇ ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਰਾਜਾ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਜਦ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਘਟਨਾ ਹੋਈ ਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਾਜਾ ਸੀ।
ਭ੍ਰਾਤृਸ਼ੋਕੇਨ ਸਂਤਪ੍ਤਸ਼੍ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਸ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਆਸੀਤ੍ਸੁਯੋਧਨੋ ਰਾਜਾ ਏਕਾਦਸ਼ਚਮੂਪਤਿਃ
ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੋਚਦਾ, ਰਾਜਾ ਸੁਯੋਧਨ, ਜੋ ਗਿਆਰਾਂ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਸਿਰਪ੍ਰਸਤ ਸੀ, ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਸੀ।
ਅਸ੍ਮਾਨ੍ਸਂਤਾਪ੍ਯ ਬਹੁਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਨਿਧਨਂ ਗਤਾਃ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਪਞ੍ਚ ਸ਼ੇषਾਸ੍ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਸਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਮਰ ਗਏ; ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਹੀ ਬਚੇ ਹਨ।