ਕृਤ੍ਵੋਪਲੇਪਨਂ ਸ਼ਮ੍ਭੋਰ੍ ਅਗ੍ਰਤਃ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਚ ਯਾਵਦਬ੍ਦਂ ਪੁਨਰ੍ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਧੇਨੁਂ ਜਲਘਟਾਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਪਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਹਰ ਸਾਲ ਮੁੜ ਇੱਕ ਗਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਜਨ੍ਮਾਯੁਤਂ ਸ ਰਾਜਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤਤਃ ਸ਼ਿਵਪੁਰਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ਏਤਦ੍ ਆਯੁਰ੍ਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍
ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਆਯੁ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਵ੍ਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਂ ਭਾਸ੍ਕਰਂ ਗਙ੍ਗਾਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੈਕਤ੍ਰ ਵਾਗ੍ਯਤਃ ਏਕਭਕ੍ਤਂ ਨਰਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਅਬ੍ਦਮੇਕਂ ਵਿਮਤ੍ਸਰਃ
ਅਸ਼ਵਥ ਝਾੜ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਬੋਲ ਕਾਬੂ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਰੋਜ਼ ਇਕ ਵਾਰੀ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਬਿਨਾ ਈਰਖਾ।
ਵ੍ਰਤਾਨ੍ਤੇ ਵਿਪ੍ਰਮਿਥੁਨਂ ਪੂਜ੍ਯਂ ਧੇਨੁਤ੍ਰਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਹਿਰਣ੍ਮਯਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਸੋऽਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ ਏਤਤ੍ ਕੀਰ੍ਤਿਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਭੂਤਿਕੀਰ੍ਤਿਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਵ੍ਰਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਦੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨ ਗਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਰੁੱਖ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕੀਰਤੀ ਵ੍ਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਭਾਗ ਤੇ ਨਾਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਘृਤੇਨ ਸ੍ਨਪਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਚ੍ ਛਮ੍ਭੋਰ੍ ਵਾ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਚ ਅਕ੍ਸ਼ਤਾਭਿਃ ਸੁਪੁष੍ਪਾਭਿਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਗੋਮਯਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਜਾਂ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਘੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਗੋਮੈ ਦੇ ਚੱਕਰ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਿਲਧੇਨੁਸਮੋਪੇਤਂ ਸਮਾਨ੍ਤੇ ਹੇਮਪਙ੍ਕਜਮ੍ ਸ਼ੁਦ੍ਧਮष੍ਟਾਙ੍ਗੁਲਂ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ ਛਿਵਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ ਸਾਮਗਾਯ ਤਤਸ਼੍ਚੈਤਤ੍ ਸਾਮਵ੍ਰਤਮਿਹੋਚ੍ਯਤੇ
ਅੰਤ ਤੇ, ਤਿਲ-ਗਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਮਲ, ਅੱਠ ਉਂਗਲਾਂ ਦਾ, ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਾਮ ਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਮਾਣ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਾਮ ਵ੍ਰਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਵਮ੍ਯਾਮੇਕਭਕ੍ਤਂ ਤੁ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾਸਨਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਧੈਮਕਞ੍ਚੁਕਵਾਸਸੀ
ਨੌਵੇਂ ਦਿਨ ਇਕ ਵਾਰੀ ਖਾ ਕੇ, ਜਿਤਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਖਵਾਉਣਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸਨ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕੰਜੀਕ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਭੇਟ ਕਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਹੈਮਂ ਸਿਂਹਂ ਚ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਪਦਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ਜਨ੍ਮਾਰ੍ਬੁਦਂ ਸੁਰੂਪਃ ਸ੍ਯਾਚ੍ ਛਤ੍ਰੁਭਿਸ਼੍ਚਾਪਰਾਜਿਤਃ ਏਤਦ੍ਵੀਰਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਨਾਰੀਣਾਂ ਚ ਸੁਖਪ੍ਰਦਮ੍
ਸੋਨੇ ਦਾ ਸਿੰਘ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਸੁੰਦਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਅਜਿੱਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੀਰ ਵ੍ਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਾਵਤ੍ਸਮਾ ਭਵੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਪਞ੍ਚਦਸ਼੍ਯਾਂ ਪਯੋਵ੍ਰਤਃ ਸਮਾਨ੍ਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕृਦ੍ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਪਞ੍ਚ ਗਾਸ੍ਤੁ ਪਯਸ੍ਵਿਨੀਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੰਦਰਵੇਂ ਦਿਨ ਦੂਧ ਵਾਲਾ ਵ੍ਰਤ ਜਿੰਨੇ ਸਾਲ ਚਾਹੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਅੰਤ ਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦ ਕਰਕੇ ਪੰਜ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ ਭੇਟ ਕਰਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਵਾਸਾਂਸਿ ਚ ਪਿਸ਼ਙ੍ਗਾਨਿ ਜਲਕੁਮ੍ਭਯੁਤਾਨਿ ਚ ਸ ਯਾਤਿ ਵੈष੍ਣਵਂ ਲੋਕਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਤਾਰਯੇਚ੍ਛਤਮ੍ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤੇ ਰਾਜਰਾਜਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਪਿਤृਵ੍ਰਤਮ੍ ਇਦਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਤੇ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਕਪੜੇ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ; ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੌ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਤਾਰਦਾ ਹੈ। ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਪਿਤਰ ਵ੍ਰਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚੈਤ੍ਰਾਦਿਚਤੁਰੋ ਮਾਸਾਞ੍ ਜਲਂ ਦਦ੍ਯਾਦਯਾਚਿਤਮ੍ ਵ੍ਰਤਾਨ੍ਤੇ ਮਣਿਕਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਅਨ੍ਨਵਸ੍ਤ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਚੈਤ੍ਰ ਤੋਂ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ, ਜਿੰਨਾ ਪਾਣੀ ਮੰਗਿਆ ਜਾਵੇ, ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਵ੍ਰਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਰਤਨ, ਭੋਜਨ ਤੇ ਕਪੜੇ ਭੇਟ ਕਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਤਿਲਪਾਤ੍ਰਂ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤੇ ਭੂਪਤਿਰ੍ਨੂਨਮ੍ ਆਨਨ੍ਦਵ੍ਰਤਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਤਿਲ ਦਾ ਪਾਤਰ ਤੇ ਸੋਨਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਮਾਣ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਆਨੰਦ ਵ੍ਰਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚਾਮृਤੇਨ ਸ੍ਨਪਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਂਵਤ੍ਸਰਂ ਵਿਭੋਃ ਵਤ੍ਸਰਾਨ੍ਤੇ ਪੁਨਰ੍ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਧੇਨੁਂ ਪਞ੍ਚਾਮृਤੇਨ ਹਿ
ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪੰਜ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾਂ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਮੁੜ ਪੰਜ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾਂ ਨਾਲ ਗਾਂ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛਙ੍ਖਂ ਚ ਸ ਪਦਂ ਯਾਤਿ ਸ਼ਾਂਕਰਮ੍ ਰਾਜਾ ਭਵਤਿ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤੇ ਧृਤਿਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸ਼ੰਖ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਧਿਰਜ ਵਾਲਾ ਵ੍ਰਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਪੁਮਾਨ੍ਮਾਂਸਮ੍ ਅਬ੍ਦਾਨ੍ਤੇ ਗੋਪ੍ਰਦੋ ਭਵੇਤ੍ ਤਦ੍ਵਦ੍ਧੇਮਮृਗਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਸੋऽਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ ਅਹਿਂਸਾਵ੍ਰਤਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤੇ ਭੂਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਆਦਮੀ ਸਾਲ ਭਰ ਮਾਸ ਖਾਣ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਕੇ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰੇ ਜਾਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਹਿਰਣ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਹਿੰਸਾ ਦਾ ਵਰਤ ਹੈ, ਤੇ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਘਮਾਸ੍ਯੁषਸਿ ਸ੍ਨਾਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਾਮ੍ਪਤ੍ਯਮਰ੍ਚਯੇਤ੍ ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਾਲ੍ਯਵਸ੍ਤ੍ਰਵਿਭੂषਣਃ ਸੂਰ੍ਯਲੋਕੇ ਵਸੇਤ੍ਕਲ੍ਪਂ ਸੂਰ੍ਯਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਮਿਲ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਤੇ ਮਾਲਾ, ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਗਹਣੇ ਪਹਿਨਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਐਸਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਲਪ ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੂਰਜ ਵਰਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆषਾਢਾਦਿਚਤੁਰ੍ਮਾਸਂ ਪ੍ਰਾਤਃਸ੍ਨਾਯੀ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਭੋਜਨਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕ੍ਯਾਂ ਗੋਪ੍ਰਦੋ ਭਵੇਤ੍ ਸ ਵੈष੍ਣਵਂ ਪਦਂ ਯਾਤਿ ਵਿष੍ਣੁਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਆਸ਼ਾਢ ਤੋਂ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ, ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਸਵੇਰੇ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਰਤ ਹੈ।
ਅਯਨਾਦਯਨਂ ਯਾਵਦ੍ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ਪੁष੍ਪਸਰ੍ਪਿषੀ ਤਦਨ੍ਤੇ ਪੁष੍ਪਦਾਮਾਨਿ ਘृਤਧੇਨ੍ਵਾ ਸਹੈਵ ਤੁ
ਇੱਕ ਅਯਨ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਅਯਨ ਤੱਕ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਘੀ ਵਰਤਣ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਘੀ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਪਦਂ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਘृਤਪਾਯਸਮ੍ ਏਤਚ੍ਛੀਲਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਸ਼ੀਲਾਰੋਗ੍ਯਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਘੀ ਵਾਲਾ ਚਾਵਲ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ੀਲ ਵਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਆਦਤ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸਂਧ੍ਯਾਦੀਪਪ੍ਰਦੋ ਯਸ੍ਤੁ ਸਮਾਂ ਤੈਲਂ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ ਸਮਾਨ੍ਤੇ ਦੀਪਿਕਾਂ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ ਚਕ੍ਰਸ਼ੂਲੇ ਚ ਕਾਞ੍ਚਨੇ
ਜੋ ਕੋਈ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਦੀਵੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੇਲ ਵਰਤਣ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਦੀਵਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਸ੍ਤ੍ਰਯੁਗ੍ਮਂ ਚ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਸ ਭਵੇਦਿਹ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦੀਪ੍ਤਿਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਜੋੜਾ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਆਦਮੀ ਇੱਥੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਚਮਕ ਦਾ ਵਰਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕ੍ਯਾਦਿਤृਤੀਯਾਯਾਂ ਪ੍ਰਾਸ਼੍ਯ ਗੋਮੂਤ੍ਰਯਾਵਕਮ੍ ਨਕ੍ਤਂ ਚਰੇਦਬ੍ਦਮੇਕਮ੍ ਅਬ੍ਦਾਨ੍ਤੇ ਗੋਪ੍ਰਦੋ ਭਵੇਤ੍
ਕਾਰਤਿਕ ਤੋਂ ਤੀਜੇ ਦਿਨ, ਗਾਂ ਦੇ ਪਿਸਾਬ ਵਿੱਚ ਭਿਗੋਏ ਜੌ ਖਾ ਕੇ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਗੌਰੀਲੋਕੇ ਵਸੇਤ੍ਕਲ੍ਪਂ ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਭਵੇਦਿਹ ਏਤਦ੍ਰੁਦ੍ਰਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਸਦਾ ਕਲ੍ਯਾਣਕਾਰਕਮ੍
ਇੱਕ ਕਲਪ ਤੱਕ ਗੌਰੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਥੇ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਰੁਦਰ ਵਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੀ ਕismet ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਵਰ੍ਜਯੇਚ੍ਚੈਤ੍ਰਮਾਸੇ ਚ ਯਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਧਾਨੁਲੇਪਨਮ੍ ਸ਼ੁਕ੍ਤਿਂ ਗਨ੍ਧਭृਤਾਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਸਿਤਵਾਸਸੀ ਵਾਰੁਣਂ ਪਦਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦृਢਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਚੈਤ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਸੁਗੰਧੀ ਲਗਾਉਣ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰੀ ਸਾਂਪ ਦੀ ਖੋਲ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਵਾਰੁਣ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਵਰਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵੈਸ਼ਾਖੇ ਪੁष੍ਪਲਵਣਂ ਵਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾਥ ਗੋਪ੍ਰਦਃ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਪਦੇ ਕਲ੍ਪਂ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਭਵੇਦਿਹ ਏਤਤ੍ਕਾਨ੍ਤਿਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਕਾਨ੍ਤਿਕੀਰ੍ਤਿਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਵੈਸਾਖ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲ ਤੇ ਲੂਣ ਵਰਤਣ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਕੇ, ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਧਾਮ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਲਪ ਤੱਕ ਵੱਸ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਾਂਤੀ ਵਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਨਾਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਂ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਿਲਰਾਸ਼ਿਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਤ੍ਰ੍ਯਹਂ ਤਿਲਪ੍ਰਦੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਹ੍ਨਿਂ ਸਂਤਰ੍ਪ੍ਯ ਸਦ੍ਵਿਜਮ੍
ਸੋਨੇ ਦਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਬਣਾਕੇ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਤਿਲ ਭਰ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਤਿਲ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਤੇ ਅੱਗ ਤੇ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਦਾਮ੍ਪਤ੍ਯਂ ਮਾਲ੍ਯਵਸ੍ਤ੍ਰਵਿਭੂषਣੈਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤਸ੍ਤ੍ਰਿਪਲਾਦੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰੀਯਤਾਮਿਤਿ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਮਾਲਾ, ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਤਿੰਨ ਪਲਾਂ ਸੋਨਾ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, 'ਸਰਬ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਆਤਮਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ' ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯੇ ऽਹ੍ਨਿ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਯਾਤ੍ਯਪੁਨਰ੍ਭਵਮ੍ ਏਤਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਨਿਰ੍ਵਾਣਪਦਦਾਯਕਮ੍
ਚੰਗੇ ਦਿਨ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਆਦਮੀ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਇਹ ਬ੍ਰਹਮ ਵਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਦਰਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਸ਼੍ਚੋਭਯਮੁਖੀਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਭੂਤਕਨਕਾਨ੍ਵਿਤਾਮ੍ ਦਿਨਂ ਪਯੋਵ੍ਰਤਸ੍ਤਿष੍ਠੇਤ੍ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍ ਏਤਦ੍ਧੇਨੁਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਦੋ ਬਛੜਿਆਂ ਵਾਲੀ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਇੱਕ ਦਿਨ ਦੁੱਧ ਵਰਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗਾਂ ਵਰਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਲਈ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਣਾ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰ੍ਯਹਂ ਪਯੋਵ੍ਰਤੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਕਲ੍ਪਪਾਦਪਮ੍ ਪਲਾਦੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਣ੍ਡੁਲੈਸ੍ ਤੂਪਸਂਯੁਤਮ੍ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪਦਂ ਯਾਤਿ ਕਲ੍ਪਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਦੁੱਧ ਵਰਤ ਰੱਖ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਲਪਵ੍ਰਖ, ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਇੱਕ ਪਲ ਸੋਨਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਾਵਲ ਦੇ ਕੇ, ਆਦਮੀ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਲਪ ਵਰਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।