ਆषਾਢਾਦਿਵ੍ਰਤਂ ਯਸ੍ਤੁ ਵਰ੍ਜਯੇਨ੍ਨਖਕਰ੍ਤਨਮ੍ ਵਾਰ੍ਤਾਕਂ ਚ ਚਤੁਰ੍ਮਾਸਂ ਮਧੁਸਰ੍ਪਿਰ੍ਘਟਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਆਸ਼ਾਢ ਤੋਂ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ, ਜੋ ਨਖ ਕਟਣ ਤੇ ਵਾਂਗਣ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ਹਿਦ ਤੇ ਘੀ ਸਮੇਤ,
ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕ੍ਯਾਂ ਤਤ੍ਪੁਨਰ੍ਹੈਮਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍ ਸ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼ਿਵਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ, ਫਿਰ ਸੋਨਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸ਼ਿਵ ਵ੍ਰਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਰ੍ਜਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਹੇਮਨ੍ਤਸ਼ਿਸ਼ਿਰਾਵृਤੂ ਪੁष੍ਪਤ੍ਰਯਂ ਚ ਫਾਲ੍ਗੁਨ੍ਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਕਾਞ੍ਚਨਮ੍
ਹੇਮੰਤ ਤੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰ ਰੁਤੂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਾਲਗੁਨ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਸੋਨਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਕਾਲਵੇਲਾਯਾਂ ਪ੍ਰੀਯੇਤਾਂ ਸ਼ਿਵਕੇਸ਼ਵੌ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰਂ ਪਦਂ ਯਾਤਿ ਸੌਮ੍ਯਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਉਹ ਦਿਨ ਦੇ ਦੋ ਵੇਲੇ ਦਾਨ ਕਰੇ; ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ। ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਧਾਮ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸੋਮ ਵ੍ਰਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਫਾਲ੍ਗੁਨ੍ਯਾਦਿਤृਤੀਯਾਯਾਂ ਲਵਣਂ ਯਸ੍ਤੁ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ ਸਮਾਪ੍ਤੇ ਸ਼ਯਨਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਗृਹਂ ਚੋਪਸ੍ਕਰਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਫਾਲਗੁਨ ਤੋਂ ਤੀਜੀ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਜੋ ਲੂਣ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸੇਜ ਤੇ ਘਰ ਸਮੇਤ ਸਾਜ-ਸਮਾਨ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਮਿਥੁਨਂ ਭਵਾਨੀ ਪ੍ਰੀਯਤਾਮਿਤਿ ਗੌਰੀਲੋਕੇ ਵਸੇਤ੍ਕਲ੍ਪਂ ਸੌਭਾਗ੍ਯਵ੍ਰਤਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋੜੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, 'ਭਵਾਨੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ' ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਗੌਰੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕਲਪ ਤਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸੌਭਾਗ ਵ੍ਰਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਂਧ੍ਯਾਮੌਨਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮਾਨ੍ਤੇ ਘृਤਕੁਮ੍ਭਕਮ੍ ਵਸ੍ਤ੍ਰਯੁਗ੍ਮਂ ਤਿਲਾਨ੍ਘਣ੍ਟਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍
ਸਾਂਝ ਵੇਲੇ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਕਰਕੇ, ਅੰਤ ਤੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਘੀ ਦਾ ਘੜਾ, ਦੋ ਜੋੜੇ ਕਪੜੇ, ਤਿਲ ਅਤੇ ਘੰਟੀ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸਾਰਸ੍ਵਤਂ ਪਦਂ ਯਾਤਿ ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ ਏਤਤ੍ਸਾਰਸ੍ਵਤਂ ਨਾਮ ਰੂਪਵਿਦ੍ਯਾਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍
ਉਹ ਸਾਰਸਵਤ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਣ ਨਾਲ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਰਸਵਤ ਵ੍ਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਰੂਪ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਪਞ੍ਚਮ੍ਯਾਮ੍ ਉਪਵਾਸੀ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ ਸਮਾਨ੍ਤੇ ਹੇਮਕਮਲਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਧੇਨੁਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਮਲ ਅਤੇ ਗਾਂ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ ਵੈष੍ਣਵਂ ਪਦਂ ਯਾਤਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਾਞ੍ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮਨਿ ਏਤਤ੍ ਸਮ੍ਪਦ੍ਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਸਦਾ ਪਾਪਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨਾਲ; ਇਹ ਸੰਪਦਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਵ੍ਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵੋਪਲੇਪਨਂ ਸ਼ਮ੍ਭੋਰ੍ ਅਗ੍ਰਤਃ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਚ ਯਾਵਦਬ੍ਦਂ ਪੁਨਰ੍ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਧੇਨੁਂ ਜਲਘਟਾਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਪਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਹਰ ਸਾਲ ਮੁੜ ਇੱਕ ਗਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਜਨ੍ਮਾਯੁਤਂ ਸ ਰਾਜਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤਤਃ ਸ਼ਿਵਪੁਰਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ਏਤਦ੍ ਆਯੁਰ੍ਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍
ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਆਯੁ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਵ੍ਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਂ ਭਾਸ੍ਕਰਂ ਗਙ੍ਗਾਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੈਕਤ੍ਰ ਵਾਗ੍ਯਤਃ ਏਕਭਕ੍ਤਂ ਨਰਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਅਬ੍ਦਮੇਕਂ ਵਿਮਤ੍ਸਰਃ
ਅਸ਼ਵਥ ਝਾੜ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਬੋਲ ਕਾਬੂ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਰੋਜ਼ ਇਕ ਵਾਰੀ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਬਿਨਾ ਈਰਖਾ।
ਵ੍ਰਤਾਨ੍ਤੇ ਵਿਪ੍ਰਮਿਥੁਨਂ ਪੂਜ੍ਯਂ ਧੇਨੁਤ੍ਰਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਹਿਰਣ੍ਮਯਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਸੋऽਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ ਏਤਤ੍ ਕੀਰ੍ਤਿਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਭੂਤਿਕੀਰ੍ਤਿਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਵ੍ਰਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਦੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨ ਗਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਰੁੱਖ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕੀਰਤੀ ਵ੍ਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਭਾਗ ਤੇ ਨਾਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਘृਤੇਨ ਸ੍ਨਪਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਚ੍ ਛਮ੍ਭੋਰ੍ ਵਾ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਚ ਅਕ੍ਸ਼ਤਾਭਿਃ ਸੁਪੁष੍ਪਾਭਿਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਗੋਮਯਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਜਾਂ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਘੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਗੋਮੈ ਦੇ ਚੱਕਰ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਿਲਧੇਨੁਸਮੋਪੇਤਂ ਸਮਾਨ੍ਤੇ ਹੇਮਪਙ੍ਕਜਮ੍ ਸ਼ੁਦ੍ਧਮष੍ਟਾਙ੍ਗੁਲਂ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ ਛਿਵਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ ਸਾਮਗਾਯ ਤਤਸ਼੍ਚੈਤਤ੍ ਸਾਮਵ੍ਰਤਮਿਹੋਚ੍ਯਤੇ
ਅੰਤ ਤੇ, ਤਿਲ-ਗਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਮਲ, ਅੱਠ ਉਂਗਲਾਂ ਦਾ, ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਾਮ ਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਮਾਣ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਾਮ ਵ੍ਰਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਵਮ੍ਯਾਮੇਕਭਕ੍ਤਂ ਤੁ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾਸਨਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਧੈਮਕਞ੍ਚੁਕਵਾਸਸੀ
ਨੌਵੇਂ ਦਿਨ ਇਕ ਵਾਰੀ ਖਾ ਕੇ, ਜਿਤਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਖਵਾਉਣਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸਨ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕੰਜੀਕ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਭੇਟ ਕਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਹੈਮਂ ਸਿਂਹਂ ਚ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਪਦਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ਜਨ੍ਮਾਰ੍ਬੁਦਂ ਸੁਰੂਪਃ ਸ੍ਯਾਚ੍ ਛਤ੍ਰੁਭਿਸ਼੍ਚਾਪਰਾਜਿਤਃ ਏਤਦ੍ਵੀਰਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਨਾਰੀਣਾਂ ਚ ਸੁਖਪ੍ਰਦਮ੍
ਸੋਨੇ ਦਾ ਸਿੰਘ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਸੁੰਦਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਅਜਿੱਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੀਰ ਵ੍ਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਾਵਤ੍ਸਮਾ ਭਵੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਪਞ੍ਚਦਸ਼੍ਯਾਂ ਪਯੋਵ੍ਰਤਃ ਸਮਾਨ੍ਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕृਦ੍ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਪਞ੍ਚ ਗਾਸ੍ਤੁ ਪਯਸ੍ਵਿਨੀਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੰਦਰਵੇਂ ਦਿਨ ਦੂਧ ਵਾਲਾ ਵ੍ਰਤ ਜਿੰਨੇ ਸਾਲ ਚਾਹੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਅੰਤ ਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦ ਕਰਕੇ ਪੰਜ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ ਭੇਟ ਕਰਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਵਾਸਾਂਸਿ ਚ ਪਿਸ਼ਙ੍ਗਾਨਿ ਜਲਕੁਮ੍ਭਯੁਤਾਨਿ ਚ ਸ ਯਾਤਿ ਵੈष੍ਣਵਂ ਲੋਕਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਤਾਰਯੇਚ੍ਛਤਮ੍ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤੇ ਰਾਜਰਾਜਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਪਿਤृਵ੍ਰਤਮ੍ ਇਦਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਤੇ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਕਪੜੇ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ; ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੌ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਤਾਰਦਾ ਹੈ। ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਪਿਤਰ ਵ੍ਰਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚੈਤ੍ਰਾਦਿਚਤੁਰੋ ਮਾਸਾਞ੍ ਜਲਂ ਦਦ੍ਯਾਦਯਾਚਿਤਮ੍ ਵ੍ਰਤਾਨ੍ਤੇ ਮਣਿਕਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਅਨ੍ਨਵਸ੍ਤ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਚੈਤ੍ਰ ਤੋਂ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ, ਜਿੰਨਾ ਪਾਣੀ ਮੰਗਿਆ ਜਾਵੇ, ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਵ੍ਰਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਰਤਨ, ਭੋਜਨ ਤੇ ਕਪੜੇ ਭੇਟ ਕਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਤਿਲਪਾਤ੍ਰਂ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤੇ ਭੂਪਤਿਰ੍ਨੂਨਮ੍ ਆਨਨ੍ਦਵ੍ਰਤਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਤਿਲ ਦਾ ਪਾਤਰ ਤੇ ਸੋਨਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਮਾਣ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਆਨੰਦ ਵ੍ਰਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚਾਮृਤੇਨ ਸ੍ਨਪਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਂਵਤ੍ਸਰਂ ਵਿਭੋਃ ਵਤ੍ਸਰਾਨ੍ਤੇ ਪੁਨਰ੍ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਧੇਨੁਂ ਪਞ੍ਚਾਮृਤੇਨ ਹਿ
ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪੰਜ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾਂ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਮੁੜ ਪੰਜ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾਂ ਨਾਲ ਗਾਂ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛਙ੍ਖਂ ਚ ਸ ਪਦਂ ਯਾਤਿ ਸ਼ਾਂਕਰਮ੍ ਰਾਜਾ ਭਵਤਿ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤੇ ਧृਤਿਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸ਼ੰਖ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਧਿਰਜ ਵਾਲਾ ਵ੍ਰਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਪੁਮਾਨ੍ਮਾਂਸਮ੍ ਅਬ੍ਦਾਨ੍ਤੇ ਗੋਪ੍ਰਦੋ ਭਵੇਤ੍ ਤਦ੍ਵਦ੍ਧੇਮਮृਗਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਸੋऽਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ ਅਹਿਂਸਾਵ੍ਰਤਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤੇ ਭੂਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਆਦਮੀ ਸਾਲ ਭਰ ਮਾਸ ਖਾਣ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਕੇ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰੇ ਜਾਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਹਿਰਣ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਹਿੰਸਾ ਦਾ ਵਰਤ ਹੈ, ਤੇ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਘਮਾਸ੍ਯੁषਸਿ ਸ੍ਨਾਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਾਮ੍ਪਤ੍ਯਮਰ੍ਚਯੇਤ੍ ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਾਲ੍ਯਵਸ੍ਤ੍ਰਵਿਭੂषਣਃ ਸੂਰ੍ਯਲੋਕੇ ਵਸੇਤ੍ਕਲ੍ਪਂ ਸੂਰ੍ਯਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਮਿਲ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਤੇ ਮਾਲਾ, ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਗਹਣੇ ਪਹਿਨਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਐਸਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਲਪ ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੂਰਜ ਵਰਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆषਾਢਾਦਿਚਤੁਰ੍ਮਾਸਂ ਪ੍ਰਾਤਃਸ੍ਨਾਯੀ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਭੋਜਨਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕ੍ਯਾਂ ਗੋਪ੍ਰਦੋ ਭਵੇਤ੍ ਸ ਵੈष੍ਣਵਂ ਪਦਂ ਯਾਤਿ ਵਿष੍ਣੁਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਆਸ਼ਾਢ ਤੋਂ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ, ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਸਵੇਰੇ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਰਤ ਹੈ।
ਅਯਨਾਦਯਨਂ ਯਾਵਦ੍ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ਪੁष੍ਪਸਰ੍ਪਿषੀ ਤਦਨ੍ਤੇ ਪੁष੍ਪਦਾਮਾਨਿ ਘृਤਧੇਨ੍ਵਾ ਸਹੈਵ ਤੁ
ਇੱਕ ਅਯਨ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਅਯਨ ਤੱਕ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਘੀ ਵਰਤਣ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਘੀ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਪਦਂ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਘृਤਪਾਯਸਮ੍ ਏਤਚ੍ਛੀਲਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਸ਼ੀਲਾਰੋਗ੍ਯਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਘੀ ਵਾਲਾ ਚਾਵਲ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ੀਲ ਵਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਆਦਤ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸਂਧ੍ਯਾਦੀਪਪ੍ਰਦੋ ਯਸ੍ਤੁ ਸਮਾਂ ਤੈਲਂ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ ਸਮਾਨ੍ਤੇ ਦੀਪਿਕਾਂ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ ਚਕ੍ਰਸ਼ੂਲੇ ਚ ਕਾਞ੍ਚਨੇ
ਜੋ ਕੋਈ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਦੀਵੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੇਲ ਵਰਤਣ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਦੀਵਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।