ਅਥਾਤਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵ੍ਰਤषष੍ਠੀਮਨੁਤ੍ਤਮਾਮ੍ ਰੁਦ੍ਰੇਣਾਭਿਹਿਤਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਮਹਾਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਰੁਦ੍ਰ ਵੱਲੋਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਮਹਾਂ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉੱਤਮ ਛੱਠੀ ਵ੍ਰਤ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਨਕ੍ਤਮਬ੍ਦਂ ਚਰਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਗਵਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਕੁਟੁਮ੍ਬਿਨੇ ਹੈਮਂ ਚਕ੍ਰਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਂ ਚ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਵਾਸਸੀ
ਇੱਕ ਸਾਲ ਰਾਤ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਕੇ, ਗਾਂ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਚੱਕਰ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਤੇ ਕਪੜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਿਵਰੂਪਸ੍ਤਤੋ ऽਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸ਼ਿਵਲੋਕੇ ਸ ਮੋਦਤੇ ਏਤਦ੍ਦੇਵਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਮਹਾਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਫਿਰ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਹੈ ਜੋ ਮਹਾਂ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤ੍ਵੇਕਭਕ੍ਤੇਨ ਸਮਾਂ ਸ਼ਿਵਂ ਹੈਮਵृषਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਧੇਨੁਂ ਤਿਲਮਯੀਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਸ ਪਦਂ ਯਾਤਿ ਸ਼ਾਂਕਰਮ੍ ਏਤਦ੍ਰੁਦ੍ਰਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਪਾਪਸ਼ੋਕਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਜੋ ਇਕਾਗ੍ਰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਦੀ ਗਾਂ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਵੱਛਾ ਤੇ ਤਿਲਾਂ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਰੁਦ੍ਰ ਵ੍ਰਤ ਹੈ ਜੋ ਪਾਪ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤੁ ਨੀਲੋਤ੍ਪਲਂ ਹੈਮਂ ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਪਾਤ੍ਰਸਂਯੁਤਮ੍ ਏਕਾਨ੍ਤਰਿਤਨਕ੍ਤਾਸ਼ੀ ਸਮਾਨ੍ਤੇ ਵृषਸਂਯੁਤਮ੍ ਸ ਵੈष੍ਣਵਂ ਪਦਂ ਯਾਤਿ ਲੀਲਾਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਜੋ ਸੋਨੇ ਦਾ ਨੀਲਾ ਕਮਲ, ਚੀਨੀ ਵਾਲਾ ਪਾਤਰ, ਤੇ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਰਾਤ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਕੇ, ਵੱਛਾ ਸਮੇਤ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਲੀਲਾ ਵ੍ਰਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆषਾਢਾਦਿਚਤੁਰ੍ਮਾਸਮ੍ ਅਭ੍ਯਙ੍ਗਂ ਵਰ੍ਜਯੇਨ੍ਨਰਃ ਭੋਜਨੋਪਸ੍ਕਰਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਸ ਯਾਤਿ ਭਵਨਂ ਹਰੇਃ ਜਨੇ ਪ੍ਰੀਤਿਕਰਂ ਨॄਣਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਵ੍ਰਤਮਿਹੋਚ੍ਯਤੇ
ਆਸ਼ਾਢ ਤੋਂ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਤੇਲ ਲਗਾਉਣ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਭੋਜਨ ਦੇ ਬਰਤਨ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਪ੍ਰੀਤਿ ਵ੍ਰਤ ਹੈ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਵਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਮਧੌ ਯਸ੍ਤੁ ਦਧਿਕ੍ਸ਼ੀਰਘृਤੈਕ੍ਸ਼ਵਮ੍ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਣਿ ਰਸਪਾਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸਂਯੁਤਮ੍
ਜੋ ਬਸੰਤ ਵਿੱਚ ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ, ਘੀ ਤੇ ਗੰਨੇ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਕੇ, ਸੁਤਨ ਕਪੜੇ ਤੇ ਰਸ ਵਾਲੇ ਪਾਤਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਮਿਥੁਨਂ ਗੌਰੀ ਮੇ ਪ੍ਰੀਯਤਾਮਿਤਿ ਏਤਦ੍ਗੌਰੀਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਭਵਾਨੀਲੋਕਦਾਯਕਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋੜੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, 'ਗੌਰੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ' ਕਹਿ ਕੇ, ਇਹ ਗੌਰੀ ਵ੍ਰਤ ਹੈ ਜੋ ਭਵਾਨੀ ਦਾ ਲੋਕ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪੁष੍ਯਾਦੌ ਯਸ੍ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼੍ਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਕ੍ਤਂ ਮਧੌ ਪੁਨਃ ਅਸ਼ੋਕਂ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਇਕ੍ਸ਼ੁਯੁਕ੍ਤਂ ਦਸ਼ਾਙ੍ਗੁਲਮ੍
ਪੁਸ਼ਯ ਦੇ ਆਰੰਭ ਤੇ ਤੇਰਵੀਂ ਨੂੰ, ਰਾਤ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਬਸੰਤ ਵਿੱਚ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਦਸ ਉਂਗਲਾਂ ਲੰਬਾ ਅਸ਼ੋਕ ਤੇ ਗੰਨੇ ਸਮੇਤ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਵਸ੍ਤ੍ਰਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਃ ਪ੍ਰੀਯਤਾਮਿਤਿ ਕਲ੍ਪਂ ਵਿष੍ਣੁਪਦੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ੋਕਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪੁਨਰ੍ਨਰਃ ਏਤਤ੍ ਕਾਮਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਸਦਾ ਸ਼ੋਕਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਪੜੇ ਸਮੇਤ, 'ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ' ਕਹਿ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੇ ਕਲਪ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਕਾਮ ਵ੍ਰਤ ਹੈ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਖ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਆषਾਢਾਦਿਵ੍ਰਤਂ ਯਸ੍ਤੁ ਵਰ੍ਜਯੇਨ੍ਨਖਕਰ੍ਤਨਮ੍ ਵਾਰ੍ਤਾਕਂ ਚ ਚਤੁਰ੍ਮਾਸਂ ਮਧੁਸਰ੍ਪਿਰ੍ਘਟਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਆਸ਼ਾਢ ਤੋਂ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ, ਜੋ ਨਖ ਕਟਣ ਤੇ ਵਾਂਗਣ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ਹਿਦ ਤੇ ਘੀ ਸਮੇਤ,
ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕ੍ਯਾਂ ਤਤ੍ਪੁਨਰ੍ਹੈਮਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍ ਸ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼ਿਵਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ, ਫਿਰ ਸੋਨਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸ਼ਿਵ ਵ੍ਰਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਰ੍ਜਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਹੇਮਨ੍ਤਸ਼ਿਸ਼ਿਰਾਵृਤੂ ਪੁष੍ਪਤ੍ਰਯਂ ਚ ਫਾਲ੍ਗੁਨ੍ਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਕਾਞ੍ਚਨਮ੍
ਹੇਮੰਤ ਤੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰ ਰੁਤੂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਾਲਗੁਨ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਸੋਨਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਕਾਲਵੇਲਾਯਾਂ ਪ੍ਰੀਯੇਤਾਂ ਸ਼ਿਵਕੇਸ਼ਵੌ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰਂ ਪਦਂ ਯਾਤਿ ਸੌਮ੍ਯਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਉਹ ਦਿਨ ਦੇ ਦੋ ਵੇਲੇ ਦਾਨ ਕਰੇ; ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ। ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਧਾਮ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸੋਮ ਵ੍ਰਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਫਾਲ੍ਗੁਨ੍ਯਾਦਿਤृਤੀਯਾਯਾਂ ਲਵਣਂ ਯਸ੍ਤੁ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ ਸਮਾਪ੍ਤੇ ਸ਼ਯਨਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਗृਹਂ ਚੋਪਸ੍ਕਰਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਫਾਲਗੁਨ ਤੋਂ ਤੀਜੀ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਜੋ ਲੂਣ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸੇਜ ਤੇ ਘਰ ਸਮੇਤ ਸਾਜ-ਸਮਾਨ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਮਿਥੁਨਂ ਭਵਾਨੀ ਪ੍ਰੀਯਤਾਮਿਤਿ ਗੌਰੀਲੋਕੇ ਵਸੇਤ੍ਕਲ੍ਪਂ ਸੌਭਾਗ੍ਯਵ੍ਰਤਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋੜੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, 'ਭਵਾਨੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ' ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਗੌਰੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕਲਪ ਤਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸੌਭਾਗ ਵ੍ਰਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਂਧ੍ਯਾਮੌਨਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮਾਨ੍ਤੇ ਘृਤਕੁਮ੍ਭਕਮ੍ ਵਸ੍ਤ੍ਰਯੁਗ੍ਮਂ ਤਿਲਾਨ੍ਘਣ੍ਟਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍
ਸਾਂਝ ਵੇਲੇ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਕਰਕੇ, ਅੰਤ ਤੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਘੀ ਦਾ ਘੜਾ, ਦੋ ਜੋੜੇ ਕਪੜੇ, ਤਿਲ ਅਤੇ ਘੰਟੀ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸਾਰਸ੍ਵਤਂ ਪਦਂ ਯਾਤਿ ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ ਏਤਤ੍ਸਾਰਸ੍ਵਤਂ ਨਾਮ ਰੂਪਵਿਦ੍ਯਾਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍
ਉਹ ਸਾਰਸਵਤ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਣ ਨਾਲ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਰਸਵਤ ਵ੍ਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਰੂਪ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਪਞ੍ਚਮ੍ਯਾਮ੍ ਉਪਵਾਸੀ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ ਸਮਾਨ੍ਤੇ ਹੇਮਕਮਲਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਧੇਨੁਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਮਲ ਅਤੇ ਗਾਂ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ ਵੈष੍ਣਵਂ ਪਦਂ ਯਾਤਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਾਞ੍ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮਨਿ ਏਤਤ੍ ਸਮ੍ਪਦ੍ਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਸਦਾ ਪਾਪਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨਾਲ; ਇਹ ਸੰਪਦਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਵ੍ਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵੋਪਲੇਪਨਂ ਸ਼ਮ੍ਭੋਰ੍ ਅਗ੍ਰਤਃ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਚ ਯਾਵਦਬ੍ਦਂ ਪੁਨਰ੍ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਧੇਨੁਂ ਜਲਘਟਾਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਪਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਹਰ ਸਾਲ ਮੁੜ ਇੱਕ ਗਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਜਨ੍ਮਾਯੁਤਂ ਸ ਰਾਜਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤਤਃ ਸ਼ਿਵਪੁਰਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ਏਤਦ੍ ਆਯੁਰ੍ਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍
ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਆਯੁ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਵ੍ਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਂ ਭਾਸ੍ਕਰਂ ਗਙ੍ਗਾਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੈਕਤ੍ਰ ਵਾਗ੍ਯਤਃ ਏਕਭਕ੍ਤਂ ਨਰਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਅਬ੍ਦਮੇਕਂ ਵਿਮਤ੍ਸਰਃ
ਅਸ਼ਵਥ ਝਾੜ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਬੋਲ ਕਾਬੂ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਰੋਜ਼ ਇਕ ਵਾਰੀ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਬਿਨਾ ਈਰਖਾ।
ਵ੍ਰਤਾਨ੍ਤੇ ਵਿਪ੍ਰਮਿਥੁਨਂ ਪੂਜ੍ਯਂ ਧੇਨੁਤ੍ਰਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਹਿਰਣ੍ਮਯਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਸੋऽਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ ਏਤਤ੍ ਕੀਰ੍ਤਿਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਭੂਤਿਕੀਰ੍ਤਿਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਵ੍ਰਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਦੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨ ਗਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਰੁੱਖ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕੀਰਤੀ ਵ੍ਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਭਾਗ ਤੇ ਨਾਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਘृਤੇਨ ਸ੍ਨਪਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਚ੍ ਛਮ੍ਭੋਰ੍ ਵਾ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਚ ਅਕ੍ਸ਼ਤਾਭਿਃ ਸੁਪੁष੍ਪਾਭਿਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਗੋਮਯਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਜਾਂ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਘੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਗੋਮੈ ਦੇ ਚੱਕਰ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਿਲਧੇਨੁਸਮੋਪੇਤਂ ਸਮਾਨ੍ਤੇ ਹੇਮਪਙ੍ਕਜਮ੍ ਸ਼ੁਦ੍ਧਮष੍ਟਾਙ੍ਗੁਲਂ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ ਛਿਵਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ ਸਾਮਗਾਯ ਤਤਸ਼੍ਚੈਤਤ੍ ਸਾਮਵ੍ਰਤਮਿਹੋਚ੍ਯਤੇ
ਅੰਤ ਤੇ, ਤਿਲ-ਗਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਮਲ, ਅੱਠ ਉਂਗਲਾਂ ਦਾ, ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਾਮ ਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਮਾਣ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਾਮ ਵ੍ਰਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਵਮ੍ਯਾਮੇਕਭਕ੍ਤਂ ਤੁ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾਸਨਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਧੈਮਕਞ੍ਚੁਕਵਾਸਸੀ
ਨੌਵੇਂ ਦਿਨ ਇਕ ਵਾਰੀ ਖਾ ਕੇ, ਜਿਤਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਖਵਾਉਣਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸਨ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕੰਜੀਕ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਭੇਟ ਕਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਹੈਮਂ ਸਿਂਹਂ ਚ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਪਦਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ਜਨ੍ਮਾਰ੍ਬੁਦਂ ਸੁਰੂਪਃ ਸ੍ਯਾਚ੍ ਛਤ੍ਰੁਭਿਸ਼੍ਚਾਪਰਾਜਿਤਃ ਏਤਦ੍ਵੀਰਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਨਾਰੀਣਾਂ ਚ ਸੁਖਪ੍ਰਦਮ੍
ਸੋਨੇ ਦਾ ਸਿੰਘ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਸੁੰਦਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਅਜਿੱਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੀਰ ਵ੍ਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਾਵਤ੍ਸਮਾ ਭਵੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਪਞ੍ਚਦਸ਼੍ਯਾਂ ਪਯੋਵ੍ਰਤਃ ਸਮਾਨ੍ਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕृਦ੍ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਪਞ੍ਚ ਗਾਸ੍ਤੁ ਪਯਸ੍ਵਿਨੀਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੰਦਰਵੇਂ ਦਿਨ ਦੂਧ ਵਾਲਾ ਵ੍ਰਤ ਜਿੰਨੇ ਸਾਲ ਚਾਹੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਅੰਤ ਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦ ਕਰਕੇ ਪੰਜ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ ਭੇਟ ਕਰਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਵਾਸਾਂਸਿ ਚ ਪਿਸ਼ਙ੍ਗਾਨਿ ਜਲਕੁਮ੍ਭਯੁਤਾਨਿ ਚ ਸ ਯਾਤਿ ਵੈष੍ਣਵਂ ਲੋਕਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਤਾਰਯੇਚ੍ਛਤਮ੍ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤੇ ਰਾਜਰਾਜਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਪਿਤृਵ੍ਰਤਮ੍ ਇਦਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਤੇ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਕਪੜੇ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ; ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੌ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਤਾਰਦਾ ਹੈ। ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਪਿਤਰ ਵ੍ਰਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।