ਪृਥੁਰ੍ ਅਪ੍ਯਵਦਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਈਪ੍ਸਿਤਂ ਦੇਹਿ ਸੁਵ੍ਰਤੇ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਜਗਤਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸ੍ਥਾਵਰਸ੍ਯ ਚਰਸ੍ਯ ਚ
ਪ੍ਰਿਥੂ ਨੇ ਵੀ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਵਾਲੀ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਹਿੱਤ ਲਈ, ਜਲਦੀ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਦੇ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਹਨ ਜਾਂ ਅਡਿੱਗ।"
ਤਥੈਵ ਸਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਭੂਮਿਰ੍ ਦੁਦੋਹ ਸ ਨਰਾਧਿਪਃ ਸ੍ਵਕੇ ਪਾਣੌ ਪृਥੁਰ੍ਵਤ੍ਸਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਯਮ੍ਭੁਵਂ ਮਨੁਮ੍
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਤੀ ਨੇ ਵੀ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਵਾਯੰਭੂ ਮਨੂ ਨੂੰ ਬੱਛੜਾ ਬਣਾਕੇ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਹਥੇਲੀ 'ਚੋਂ ਦੁੱਧ ਕੱਢ ਲਿਆ।
ਤਦਨ੍ਨਮਭਵਚ੍ਛੁਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਜਾ ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਯੇਨ ਵੈ ਤਤਸ੍ਤੁ ऋषਿਭਿਰ੍ਦੁਗ੍ਧਾ ਵਤ੍ਸਃ ਸੋਮਸ੍ਤਦਾਭਵਤ੍
ਉਹ ਭੋਜਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਜੀਉਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧਿਆ, ਬੱਛੜਾ ਸੋਮ ਬਣਾਇਆ।
ਦੋਗ੍ਧਾ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰਭੂਤ੍ ਪਾਤ੍ਰਂ ਵੇਦਸ੍ਤਪੋ ਰਸਃ ਦੇਵੈਸ਼੍ਚ ਵਸੁਧਾ ਦੁਗ੍ਧਾ ਦੋਗ੍ਧਾ ਮਿਤ੍ਰਸ੍ਤਦਾਭਵਤ੍
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ, ਪਾਤਰ ਵੇਦ ਸੀ, ਤੇ ਰਸ ਤਪ ਸੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧਿਆ, ਉਥੇ ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਵਾਲਾ ਮਿਤ੍ਰਾ ਸੀ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਤ੍ਸਃ ਸਮਭਵਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੀਰਮੂਰ੍ਜਸ੍ਕਰਂ ਬਲਮ੍ ਦੇਵਾਨਾਂ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਪਾਤ੍ਰਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਰਾਜਤਂ ਤਥਾ
ਇੰਦਰ ਬੱਛੜਾ ਬਣਿਆ, ਤੇ ਦੁੱਧ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸੀ। ਪਾਤਰ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਚਾਂਦੀ ਦਾ।
ਅਨ੍ਤਕਸ਼੍ਚਾਭਵਦ੍ਦੋਗ੍ਧਾ ਯਮੋ ਵਤ੍ਸਃ ਸ੍ਵਧਾ ਰਸਃ ਅਲਾਬੁਪਾਤ੍ਰਂ ਨਾਗਾਨਾਂ ਤਕ੍ਸ਼ਕੋ ਵਤ੍ਸਕੋ ऽਭਵਤ੍
ਅੰਤਕ ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ, ਯਮ ਬੱਛੜਾ ਸੀ, ਤੇ ਰਸ ਸਵਧਾ ਸੀ। ਨਾਗਾਂ ਲਈ ਪਾਤਰ ਲੌਕੀ ਸੀ, ਤੇ ਤਕਸ਼ਕ ਬੱਛੜਾ ਬਣਿਆ।
ਵਿषਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਤਤੋ ਦੋਗ੍ਧਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ऽਭਵਤ੍ਪੁਨਃ ਅਸੁਰੈਰਪਿ ਦੁਗ੍ਧੇਯਮ੍ ਆਯਸੇ ਸ਼ਕ੍ਰਪੀਡਿਨੀਮ੍
ਫਿਰ ਦੁੱਧ ਜ਼ਹਿਰ ਬਣ ਗਿਆ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਮੁੜ ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ। ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧਿਆ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਪਾਤਰ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ।
ਪਾਤ੍ਰੇ ਮਾਯਾਮ੍ ਅਭੂਦ੍ ਵਤ੍ਸਃ ਪ੍ਰਾਹ੍ਲਾਦਿਸ੍ ਤੁ ਵਿਰੋਚਨਃ ਦੋਗ੍ਧਾ ਦ੍ਵਿਮੂਰ੍ਧਾ ਤਤ੍ਰਾਸੀਨ੍ ਮਾਯਾ ਯੇਨ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤਾ
ਉਥੇ ਪਾਤਰ ਮਾਇਆ ਸੀ, ਬੱਛੜਾ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਿਰੋਚਨ ਸੀ। ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਵਾਲਾ ਦੁਇਮੂੰਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਮਾਇਆ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ।
ਯਕ੍ਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਵਸੁਧਾ ਦੁਗ੍ਧਾ ਪੁਰਾਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਮ੍ ਈਪ੍ਸੁਭਿਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਂ ਵਤ੍ਸਮ੍ ਆਮਪਾਤ੍ਰੇ ਮਹੀਪਤੇ
ਯਕਸ਼ਾਂ ਨੇ ਵੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧਿਆ, ਲੁਕ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। ਵੈਸ਼ਰਵਣ ਨੂੰ ਬੱਛੜਾ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਪਾਤਰ ਕੱਚਾ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਪ੍ਰੇਤਰਕ੍ਸ਼ੋਗਣੈਰ੍ਦੁਗ੍ਧਾ ਧਰਾ ਰੁਧਿਰਮੁਲ੍ਬਣਮ੍ ਰੌਪ੍ਯਨਾਭੋ ऽਭਵਦ੍ਦੋਗ੍ਧਾ ਸੁਮਾਲੀ ਵਤ੍ਸ ਏਵ ਤੁ
ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਲਹੂ ਨਿਕਲਿਆ। ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਵਾਲਾ ਸੁਮਾਲੀ ਸੀ, ਪਾਤਰ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਬੱਛੜਾ ਵੀ ਉਹੀ ਸੀ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਪੁਰਾ ਦੁਗ੍ਧਾ ਵਸੁਧਾ ਸਾਪ੍ਸਰੋਗਣੈਃ ਵਤ੍ਸਂ ਚੈਤ੍ਰਰਥਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗਨ੍ਧਾਨ੍ਪਦ੍ਮਦਲੇ ਤਥਾ
ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੇ ਵੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧਿਆ, ਬੱਛੜਾ ਚਿਤਰਰਥ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਸੁਗੰਧ ਲੋਟਸ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ 'ਤੇ ਮਿਲੀ।
ਦੋਗ੍ਧਾ ਵਰਰੁਚਿਰ੍ਨਾਮ ਨਾਟ੍ਯਵੇਦਸ੍ਯ ਪਾਰਗਃ ਗਿਰਿਭਿਰ੍ਵਸੁਧਾ ਦੁਗ੍ਧਾ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਵਰਰੁਚਿ, ਜੋ ਨਾਟਯਵੇਦ ਦਾ ਗਿਆਨੀ ਸੀ, ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ। ਪਹਾੜਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧਿਆ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨ ਨਿਕਲੇ।
ਔषਧਾਨਿ ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਦੋਗ੍ਧਾ ਮੇਰੁਰ੍ਮਹਾਚਲਃ ਵਤ੍ਸੋ ऽਭੂਦ੍ਧਿਮਵਾਂਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਪਾਤ੍ਰਂ ਸ਼ੈਲਮਯਂ ਪੁਨਃ
ਮੇਰੂ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ, ਦਿਵਯ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ। ਉਥੇ ਹਿਮਵੰਤ ਬੱਛੜਾ ਸੀ, ਤੇ ਪਾਤਰ ਵੀ ਪਥਰ ਦਾ ਸੀ।
ਵृਕ੍ਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਵਸੁਧਾ ਦੁਗ੍ਧਾ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਛਿਨ੍ਨਪ੍ਰਰੋਹਣਮ੍ ਪਾਲਾਸ਼ਪਾਤ੍ਰੇ ਦੋਗ੍ਧਾ ਤੁ ਸ਼ਾਲਃ ਪੁष੍ਪਲਤਾਕੁਲਃ
ਵਿਰਖਾਂ ਨੇ ਵੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਟਾਹਣਿਆਂ ਲਈ ਰਸ ਨਿਕਲਿਆ। ਪਾਲਾਸ਼ ਦੇ ਪਾਤਰ ਵਿਚ, ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਵਾਲਾ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸ਼ਾਲਾ ਸੀ।
ਪ੍ਲਕ੍ਸ਼ੋ ऽਭਵਤ੍ਤਤੋ ਵਤ੍ਸਃ ਸਰ੍ਵਵृਕ੍ਸ਼ੋ ਧਨਾਧਿਪਃ ਏਵਮਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਵਸੁਧਾ ਤਦਾ ਦੁਗ੍ਧਾ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਪਲਕਸ਼ ਬੱਛੜਾ ਬਣਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਵਿਰਖਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧਿਆ।
ਆਯੁਰ੍ ਧਨਾਨਿ ਸੌਖ੍ਯਂ ਚ ਪृਥੌ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਤਿ ਨ ਦਰਿਦ੍ਰਸ੍ਤਦਾ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ ਨ ਰੋਗੀ ਨ ਚ ਪਾਪਕृਤ੍
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਿਥੂ ਨੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਤਦੋਂ ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਤੇ ਸੁਖ-ਚੈਨ ਸੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਾ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਸੀ, ਨਾ ਕੋਈ ਬੀਮਾਰ, ਨਾ ਕੋਈ ਬੁਰਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਨੋਪਸਰ੍ਗਭਯਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਪृਥੌ ਰਾਜਨਿ ਸ਼ਾਸਤਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਾ ਲੋਕਾ ਦੁਃਖਸ਼ੋਕਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਿਥੂ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਮੁਸੀਬਤ ਜਾਂ ਡਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਗਮ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਸਨ।
ਧਨੁष੍ਕੋਟ੍ਯਾ ਚ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍ ਉਤ੍ਸਾਰ੍ਯ ਸ ਮਹਾਬਲਃ ਭੁਵਸ੍ਤਲਂ ਸਮਂ ਚਕ੍ਰੇ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਉਹ ਮਹਾਂਬਲੀ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਮਤਲ ਕਰ ਦਿੰਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ।
ਨ ਪੁਰਗ੍ਰਾਮਦੁਰ੍ਗਾਣਿ ਨ ਚਾਯੁਧਧਰਾ ਨਰਾਃ ਕ੍ਸ਼ਯਾਤਿਸ਼ਯਦੁਃਖਂ ਚ ਨਾਰ੍ਥਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਚਾਦਰਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਨਾ ਤਾਂ ਕੋਈ ਸ਼ਹਿਰ, ਪਿੰਡ ਜਾਂ ਕਿਲੇ ਸਨ, ਨਾ ਹੀ ਹਥਿਆਰ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ। ਨਾ ਹੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਬੁਢਾਪੇ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਦਾ ਡਰ ਸੀ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਧਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ।
ਧਰ੍ਮੈਕਵਾਸਨਾ ਲੋਕਾਃ ਪृਥੌ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਤਿ ਕਥਿਤਾਨਿ ਚ ਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਯਤ੍ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਚ ਮਯਾ ਤਵ
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਿਥੂ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਲਗਨ ਸਿਰਫ ਧਰਮ ਵਿਚ ਸੀ। ਜਿਹੜੇ ਭਾਂਡੇ ਤੇ ਦੁੱਧ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਸਨ।
ਯੇषਾਂ ਯਤ੍ਰ ਰੁਚਿਸ੍ਤਤ੍ਤਦ੍ ਦੇਯਂ ਤੇਭ੍ਯੋ ਵਿਜਾਨਤਾ ਯਜ੍ਞਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਮਯਾ ਤੁਭ੍ਯਂ ਨਿਵੇਦਿਤਮ੍
ਜਿਸ ਨੂੰ ਜੋ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਮਝਦਾਰ ਨੇ ਉਹੀ ਦਿੱਤਾ। ਹਰ ਯਜਨ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਤਰਪਣ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਦੁਹਿਤृਤ੍ਵਂ ਗਤਾ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਪृਥੋਰ੍ਧਰ੍ਮਵਤੋ ਮਹੀ ਤਦਾਨੁਰਾਗਯੋਗਾਚ੍ਚ ਪृਥਿਵੀ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ ਬੁਧੈਃ
ਜਦੋਂ ਧਰਮਵਾਨ ਪ੍ਰਿਥੂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਵਾਂਗ ਅਪਣਾਇਆ, ਤੇ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ 'ਪ੍ਰਿਥਵੀ' ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕੀਤਾ।
ਆਦਿਤ੍ਯਵਂਸ਼ਮਖਿਲਂ ਵਦ ਸੂਤ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍ ਸੋਮਵਂਸ਼ਂ ਚ ਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞ ਯਥਾਵਦ੍ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਹੇ ਸੂਤ ਜੀ, ਸੂਰਜ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਸੁਣਾਓ, ਤੇ ਚੰਦਰ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਵੀ। ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਾਈ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।
ਵਿਵਸ੍ਵਾਨ੍ਕਸ਼੍ਯਪਾਤ੍ ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਅਦਿਤ੍ਯਾਮਭਵਤ੍ ਸੁਤਃ ਤਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨੀਤ੍ਰਯਂ ਤਦ੍ਵਤ੍ ਸਂਜ੍ਞਾ ਰਾਜ੍ਞੀ ਪ੍ਰਭਾ ਤਥਾ
ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਵਸਵਾਨ ਕਸ਼੍ਯਪ ਤੇ ਅਦਿਤੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਪਤਨੀਆਂ ਸਨ: ਸੰਜਨਾ, ਰਾਣੀ ਤੇ ਪ੍ਰਭਾ।
ਰੈਵਤਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਰਾਜ੍ਞੀ ਰੇਵਤਂ ਸੁषੁਵੇ ਸੁਤਮ੍ ਪ੍ਰਭਾ ਪ੍ਰਭਾਤਂ ਸੁषੁਵੇ ਤ੍ਵਾष੍ਟ੍ਰੀ ਸਂਜ੍ਞਾ ਤਥਾ ਮਨੁਮ੍
ਰੈਵਤ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਰਾਣੀ ਸੀ, ਨੇ ਰੈਵਤ ਨਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਪ੍ਰਭਾ ਨੇ ਪ੍ਰਭਾਤ ਨੂੰ ਜਨਮਿਆ, ਤੇ ਟਵਸ਼ਟ੍ਰੀ ਸੰਜਨਾ ਨੇ ਮਨੂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਯਮਸ਼੍ਚ ਯਮੁਨਾ ਚੈਵ ਯਮਲੌ ਤੁ ਬਭੂਵਤੁਃ ਤਤਸ੍ਤੇਜੋਮਯਂ ਰੂਪਮ੍ ਅਸਹਨ੍ਤੀ ਵਿਵਸ੍ਵਤਃ
ਯਮ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੋਵੇਂ ਜੁੜਵੇਂ ਸਨ। ਉਹ ਵਿਵਸਵਾਨ ਦੇ ਤੇਜ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੇ।
ਨਾਰੀਮੁਤ੍ਪਾਦਯਾਮਾਸ ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰਾਦਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍ ਤ੍ਵਾष੍ਟ੍ਰੀ ਸ੍ਵਰੂਪਰੂਪੇਣ ਨਾਮ੍ਨਾ ਛਾਯੇਤਿ ਭਾਮਿਨੀ
ਟਵਸ਼ਟ੍ਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਵਰਗੀ ਇਕ ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਇਸਤਰੀ ਬਣਾਈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਛਾਇਆ ਰੱਖਿਆ।
ਪੁਰਤਃ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਂਜ੍ਞਾ ਤਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ ਛਾਯੇ ਤਂ ਭਜ ਭਰ੍ਤਾਰਮ੍ ਅਸ੍ਮਦੀਯਂ ਵਰਾਨਨੇ
ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੰਜਨਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੀ ਕਰਦੀ ਹੋਵੇਂ।'
ਅਪਤ੍ਯਾਨਿ ਮਦੀਯਾਨਿ ਮਾਤृਸ੍ਨੇਹੇਨ ਪਾਲਯ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਾ ਦੇਵਮ੍ ਅਗਮਤ੍ ਕ੍ਵਾਪਿ ਸੁਵ੍ਰਤਾ
'ਮੇਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਪਾਲਣਾ ਕਰੀਂ,' ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਉਹ ਧਰਮਵਤੀ ਇਸਤਰੀ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਕਾਮਯਾਮਾਸ ਦੇਵੋ ऽਪਿ ਸਂਜ੍ਞੇਯਮਿਤਿ ਚਾਦਰਾਤ੍ ਜਨਯਾਮਾਸ ਤਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਪੁਤ੍ਰਂ ਚ ਮਨੁਰੂਪਿਣਮ੍
ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਸੰਜਨਾ ਸਮਝ ਕੇ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਵਿਚੋਂ ਮਨੂ ਵਰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।