ਗ੍ਰਾਮਾਸ਼੍ਚ ਗੁਰਵੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੈਵ ਤੁ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਲਂਕਾਰਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਗਾਵਸ਼੍ਚ ਕਰਕਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਗੁਰੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਪਿੰਡ ਤੇ ਕਪੜੇ-ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵੀ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਭੋਜਨਂ ਚ ਸੁਹृਨ੍ਮਿਤ੍ਰਦੀਨਾਨ੍ਧਕृਪਣੈਃ ਸਮਮ੍ ਤਚ੍ਚ ਲੁਬ੍ਧਕਦਾਮ੍ਪਤ੍ਯਂ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਸਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਭੋਜਨ ਦੋਸਤਾਂ, ਸਾਥੀਆਂ, ਗਰੀਬਾਂ, ਅੰਨ੍ਹਿਆਂ ਤੇ ਦੁਖੀਆਂ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ; ਤੇ ਉਹ ਲੋਭੀ ਜੋੜਾ, ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਰੁਖਸਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਸ ਭਵਾਂਲ੍ ਲੁਬ੍ਧਕੋ ਜਾਤਃ ਸਪਤ੍ਨੀਕੋ ਨृਪੇਸ਼੍ਵਰਃ ਪੁष੍ਕਰਪ੍ਰਕਰਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਨ ਪੂਜਨਾਤ੍
ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਲੋਭੀ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਸੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ; ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਨਾ ਕਰਨ ਕਰਕੇ—
ਵਿਨष੍ਟਾਸ਼ੇषਪਾਪਸ੍ਯ ਤਵ ਪੁष੍ਕਰਮਨ੍ਦਿਰਮ੍ ਤਸ੍ਯ ਸਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਾਦ੍ ਅਲ੍ਪੇਨ ਤਪਸਾ ਨृਪ
ਤੁਹਾਡਾ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਡਪ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਚੁਕਾ; ਉਸ ਨੇਕੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ—
ਯਥਾਕਾਮਗਮਂ ਜਾਤਂ ਲੋਕਨਾਥਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ ਸਂਤੁष੍ਟਸ੍ਤਵ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪੀ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਚਾਰ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ; ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਨਾਰਦਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਰੂਪ ਵਿਚ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ।
ਸਾਪ੍ਯਨਙ੍ਗਵਤੀ ਵੇਸ਼੍ਯਾ ਕਾਮਦੇਵਸ੍ਯ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ ਪਤ੍ਨੀ ਸਪਤ੍ਨੀ ਸਂਜਾਤਾ ਰਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰੀਤਿਰਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਾ ਲੋਕੇष੍ਵਾਨਨ੍ਦਜਨਨੀ ਸਕਲਾਮਰਪੂਜਿਤਾ
ਉਹ ਅਨੰਗਵਤੀ ਵੈਸ਼ਿਆ ਹੁਣ ਕਾਮਦੇਵ ਦੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਸਹਪਤਨੀ ਬਣ ਗਈ; ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਰਤੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪੁष੍ਕਰਂ ਤਨ੍ਮਹੀਤਲੇ ਗਙ੍ਗਾਤਟਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਵਿਭੂਤਿਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤਮ੍ ਕੁਰੁ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਨਿਰ੍ਵਾਣਮ੍ ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਸਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਕਮਲਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਡਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਜਾ ਕੇ ਵਿਭੂਤੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਵਰਤ ਕਰੋ; ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਨਿਸਚਿਤ ਮੋਖਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋਗੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਮੁਨਿਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ ਰਾਜਾ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਚ ਪੁਨਰ੍ ਅਕਰੋਤ੍ਪੁष੍ਪਵਾਹਨਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮੁਨੀ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਪੁਸ਼ਪਵਾਹਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਇਦਮਾਚਰਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨ੍ ਅਖਣ੍ਡਵ੍ਰਤਮ੍ ਆਚਰੇਤ੍ ਯਥਾਕਥਂਚਿਤ੍ ਕਮਲੈਰ੍ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਰ੍ ਮੁਨੇ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਅਟੁੱਟ ਵ੍ਰਤ ਜਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕੇ, ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ ਲਗਾਤਾਰ ਕਮਲ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਮਨੋਂ ਲਗਾ ਕੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤੋ ਦੇਯਾ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਨਘ ਨ ਵਿਤ੍ਤਸ਼ਾਠ੍ਯਂ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤੁष੍ਯਤਿ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ; ਕੇਸ਼ਵ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਥਾਤਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵ੍ਰਤषष੍ਠੀਮਨੁਤ੍ਤਮਾਮ੍ ਰੁਦ੍ਰੇਣਾਭਿਹਿਤਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਮਹਾਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਰੁਦ੍ਰ ਵੱਲੋਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਮਹਾਂ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉੱਤਮ ਛੱਠੀ ਵ੍ਰਤ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਨਕ੍ਤਮਬ੍ਦਂ ਚਰਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਗਵਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਕੁਟੁਮ੍ਬਿਨੇ ਹੈਮਂ ਚਕ੍ਰਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਂ ਚ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਵਾਸਸੀ
ਇੱਕ ਸਾਲ ਰਾਤ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਕੇ, ਗਾਂ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਚੱਕਰ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਤੇ ਕਪੜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਿਵਰੂਪਸ੍ਤਤੋ ऽਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸ਼ਿਵਲੋਕੇ ਸ ਮੋਦਤੇ ਏਤਦ੍ਦੇਵਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਮਹਾਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਫਿਰ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਹੈ ਜੋ ਮਹਾਂ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤ੍ਵੇਕਭਕ੍ਤੇਨ ਸਮਾਂ ਸ਼ਿਵਂ ਹੈਮਵृषਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਧੇਨੁਂ ਤਿਲਮਯੀਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਸ ਪਦਂ ਯਾਤਿ ਸ਼ਾਂਕਰਮ੍ ਏਤਦ੍ਰੁਦ੍ਰਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਪਾਪਸ਼ੋਕਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਜੋ ਇਕਾਗ੍ਰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਦੀ ਗਾਂ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਵੱਛਾ ਤੇ ਤਿਲਾਂ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਰੁਦ੍ਰ ਵ੍ਰਤ ਹੈ ਜੋ ਪਾਪ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤੁ ਨੀਲੋਤ੍ਪਲਂ ਹੈਮਂ ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਪਾਤ੍ਰਸਂਯੁਤਮ੍ ਏਕਾਨ੍ਤਰਿਤਨਕ੍ਤਾਸ਼ੀ ਸਮਾਨ੍ਤੇ ਵृषਸਂਯੁਤਮ੍ ਸ ਵੈष੍ਣਵਂ ਪਦਂ ਯਾਤਿ ਲੀਲਾਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਜੋ ਸੋਨੇ ਦਾ ਨੀਲਾ ਕਮਲ, ਚੀਨੀ ਵਾਲਾ ਪਾਤਰ, ਤੇ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਰਾਤ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਕੇ, ਵੱਛਾ ਸਮੇਤ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਲੀਲਾ ਵ੍ਰਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆषਾਢਾਦਿਚਤੁਰ੍ਮਾਸਮ੍ ਅਭ੍ਯਙ੍ਗਂ ਵਰ੍ਜਯੇਨ੍ਨਰਃ ਭੋਜਨੋਪਸ੍ਕਰਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਸ ਯਾਤਿ ਭਵਨਂ ਹਰੇਃ ਜਨੇ ਪ੍ਰੀਤਿਕਰਂ ਨॄਣਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਵ੍ਰਤਮਿਹੋਚ੍ਯਤੇ
ਆਸ਼ਾਢ ਤੋਂ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਤੇਲ ਲਗਾਉਣ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਭੋਜਨ ਦੇ ਬਰਤਨ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਪ੍ਰੀਤਿ ਵ੍ਰਤ ਹੈ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਵਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਮਧੌ ਯਸ੍ਤੁ ਦਧਿਕ੍ਸ਼ੀਰਘृਤੈਕ੍ਸ਼ਵਮ੍ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਣਿ ਰਸਪਾਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸਂਯੁਤਮ੍
ਜੋ ਬਸੰਤ ਵਿੱਚ ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ, ਘੀ ਤੇ ਗੰਨੇ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਕੇ, ਸੁਤਨ ਕਪੜੇ ਤੇ ਰਸ ਵਾਲੇ ਪਾਤਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਮਿਥੁਨਂ ਗੌਰੀ ਮੇ ਪ੍ਰੀਯਤਾਮਿਤਿ ਏਤਦ੍ਗੌਰੀਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਭਵਾਨੀਲੋਕਦਾਯਕਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋੜੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, 'ਗੌਰੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ' ਕਹਿ ਕੇ, ਇਹ ਗੌਰੀ ਵ੍ਰਤ ਹੈ ਜੋ ਭਵਾਨੀ ਦਾ ਲੋਕ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪੁष੍ਯਾਦੌ ਯਸ੍ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼੍ਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਕ੍ਤਂ ਮਧੌ ਪੁਨਃ ਅਸ਼ੋਕਂ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਇਕ੍ਸ਼ੁਯੁਕ੍ਤਂ ਦਸ਼ਾਙ੍ਗੁਲਮ੍
ਪੁਸ਼ਯ ਦੇ ਆਰੰਭ ਤੇ ਤੇਰਵੀਂ ਨੂੰ, ਰਾਤ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਬਸੰਤ ਵਿੱਚ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਦਸ ਉਂਗਲਾਂ ਲੰਬਾ ਅਸ਼ੋਕ ਤੇ ਗੰਨੇ ਸਮੇਤ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਵਸ੍ਤ੍ਰਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਃ ਪ੍ਰੀਯਤਾਮਿਤਿ ਕਲ੍ਪਂ ਵਿष੍ਣੁਪਦੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ੋਕਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪੁਨਰ੍ਨਰਃ ਏਤਤ੍ ਕਾਮਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਸਦਾ ਸ਼ੋਕਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਪੜੇ ਸਮੇਤ, 'ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ' ਕਹਿ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੇ ਕਲਪ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਕਾਮ ਵ੍ਰਤ ਹੈ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਖ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਆषਾਢਾਦਿਵ੍ਰਤਂ ਯਸ੍ਤੁ ਵਰ੍ਜਯੇਨ੍ਨਖਕਰ੍ਤਨਮ੍ ਵਾਰ੍ਤਾਕਂ ਚ ਚਤੁਰ੍ਮਾਸਂ ਮਧੁਸਰ੍ਪਿਰ੍ਘਟਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਆਸ਼ਾਢ ਤੋਂ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ, ਜੋ ਨਖ ਕਟਣ ਤੇ ਵਾਂਗਣ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ਹਿਦ ਤੇ ਘੀ ਸਮੇਤ,
ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕ੍ਯਾਂ ਤਤ੍ਪੁਨਰ੍ਹੈਮਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍ ਸ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼ਿਵਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ, ਫਿਰ ਸੋਨਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸ਼ਿਵ ਵ੍ਰਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਰ੍ਜਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਹੇਮਨ੍ਤਸ਼ਿਸ਼ਿਰਾਵृਤੂ ਪੁष੍ਪਤ੍ਰਯਂ ਚ ਫਾਲ੍ਗੁਨ੍ਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਕਾਞ੍ਚਨਮ੍
ਹੇਮੰਤ ਤੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰ ਰੁਤੂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਾਲਗੁਨ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਸੋਨਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਕਾਲਵੇਲਾਯਾਂ ਪ੍ਰੀਯੇਤਾਂ ਸ਼ਿਵਕੇਸ਼ਵੌ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰਂ ਪਦਂ ਯਾਤਿ ਸੌਮ੍ਯਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਉਹ ਦਿਨ ਦੇ ਦੋ ਵੇਲੇ ਦਾਨ ਕਰੇ; ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ। ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਧਾਮ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸੋਮ ਵ੍ਰਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਫਾਲ੍ਗੁਨ੍ਯਾਦਿਤृਤੀਯਾਯਾਂ ਲਵਣਂ ਯਸ੍ਤੁ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ ਸਮਾਪ੍ਤੇ ਸ਼ਯਨਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਗृਹਂ ਚੋਪਸ੍ਕਰਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਫਾਲਗੁਨ ਤੋਂ ਤੀਜੀ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਜੋ ਲੂਣ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸੇਜ ਤੇ ਘਰ ਸਮੇਤ ਸਾਜ-ਸਮਾਨ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਮਿਥੁਨਂ ਭਵਾਨੀ ਪ੍ਰੀਯਤਾਮਿਤਿ ਗੌਰੀਲੋਕੇ ਵਸੇਤ੍ਕਲ੍ਪਂ ਸੌਭਾਗ੍ਯਵ੍ਰਤਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋੜੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, 'ਭਵਾਨੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ' ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਗੌਰੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕਲਪ ਤਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸੌਭਾਗ ਵ੍ਰਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਂਧ੍ਯਾਮੌਨਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮਾਨ੍ਤੇ ਘृਤਕੁਮ੍ਭਕਮ੍ ਵਸ੍ਤ੍ਰਯੁਗ੍ਮਂ ਤਿਲਾਨ੍ਘਣ੍ਟਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍
ਸਾਂਝ ਵੇਲੇ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਕਰਕੇ, ਅੰਤ ਤੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਘੀ ਦਾ ਘੜਾ, ਦੋ ਜੋੜੇ ਕਪੜੇ, ਤਿਲ ਅਤੇ ਘੰਟੀ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸਾਰਸ੍ਵਤਂ ਪਦਂ ਯਾਤਿ ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ ਏਤਤ੍ਸਾਰਸ੍ਵਤਂ ਨਾਮ ਰੂਪਵਿਦ੍ਯਾਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍
ਉਹ ਸਾਰਸਵਤ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਣ ਨਾਲ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਰਸਵਤ ਵ੍ਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਰੂਪ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਪਞ੍ਚਮ੍ਯਾਮ੍ ਉਪਵਾਸੀ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ ਸਮਾਨ੍ਤੇ ਹੇਮਕਮਲਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਧੇਨੁਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਮਲ ਅਤੇ ਗਾਂ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ ਵੈष੍ਣਵਂ ਪਦਂ ਯਾਤਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਾਞ੍ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮਨਿ ਏਤਤ੍ ਸਮ੍ਪਦ੍ਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਸਦਾ ਪਾਪਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨਾਲ; ਇਹ ਸੰਪਦਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਵ੍ਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।