ਸਭਾਰ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਤਵਾਨ੍ ਯਤ੍ਰਾਸੌ ਮਙ੍ਗਲਧ੍ਵਨਿਃ ਤਤ੍ਰ ਮਣ੍ਡਪਮਧ੍ਯਸ੍ਥਾ ਵਿष੍ਣੋਰਰ੍ਚਾਵਲੋਕਿਤਾ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਸ਼ੁਭ ਧੁਨਿ ਸੁਣੀ ਗਈ ਸੀ; ਮੰਡਪ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਨਜ਼ਰ ਆਈ।
ਵੇਸ਼੍ਯਾਨਙ੍ਗਵਤੀ ਨਾਮ ਵਿਭੂਤਿਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤਮ੍ ਸਮਾਪ੍ਤੌ ਮਾਘਮਾਸਸ੍ਯ ਲਵਣਾਚਲਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇੱਕ ਵੈਸ਼ਿਆ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅਨੰਗਵਤੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਭੂਤੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ, ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਲਵਣ ਪਹਾੜ ਤੇ।
ਨਿਵੇਦਯਨ੍ਤੀ ਗੁਰਵੇ ਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਚੋਪਸ੍ਕਰਾਨ੍ਵਿਤਾਮ੍ ਅਲਂਕृਤ੍ਯ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਸੌਵਰ੍ਣਾਮਰਪਾਦਪਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਤੇ ਸਜੀ ਹੋਈ ਖਟ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਮਾਨ ਰੱਖ ਕੇ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ (ਵਿਸ਼ਨੂ) ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ।
ਤਾਂ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਮ੍ ਇਦਂ ਚ ਪਰਿਚਿਨ੍ਤਿਤਮ੍ ਕਿਮੇਭਿਃ ਕਮਲੈਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਰਂ ਵਿष੍ਣੁਰਲਂਕृਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ: 'ਇਹ ਕਮਲਾਂ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸਜਾਉਣਾ ਹੀ ਚੰਗਾ ਹੈ।'
ਇਤਿ ਭਕ੍ਤਿਸ੍ਤਦਾ ਜਾਤਾ ਦਮ੍ਪਤ੍ਯੋਸ੍ਤੁ ਨਰਾਧਿਪ ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਙ੍ਗਾਤ੍ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਕੇਸ਼ਵਂ ਲਵਣਾਚਲਮ੍ ਸ਼ਯ੍ਯਾ ਚ ਪੁष੍ਪਪ੍ਰਕਰੈਃ ਪੂਜਿਤਾ ਭੂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਜ ਜੋੜੇ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਜਾਗ ਪਈ; ਲਵਣ ਪਹਾੜ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਖਟ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰ ਪਾਸੇ।
ਅਥਾਨਙ੍ਗਵਤੀ ਤੁष੍ਟਾ ਤਯੋਰ੍ਧਨਸ਼ਤਤ੍ਰਯਮ੍ ਦੀਯਤਾਮਾਦਿਦੇਸ਼ਾਥ ਕਲਧੌਤਸ਼ਤਤ੍ਰਯਮ੍
ਫਿਰ ਅਨੰਗਵਤੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ ਤੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਸੌ ਧਨ ਦੇ ਸਿੱਕੇ ਤੇ ਤਿੰਨ ਸੌ ਕਲ੍ਹ ਨਾਲ ਧੋਏ ਹੋਏ ਕਪੜੇ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ।
ਨ ਗृਹੀਤਂ ਤਤਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਬਹੁਸਤ੍ਤ੍ਵਾਵਲਮ੍ਬਨਾਤ੍ ਅਨਙ੍ਗਵਤ੍ਯਾ ਚ ਪੁਨਸ੍ ਤਯੋਰਨ੍ਨਂ ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਮ੍ ਆਨੀਯ ਵ੍ਯਾਹृਤਂ ਚਾਤ੍ਰ ਭੁਜ੍ਯਤਾਮਿਤਿ ਭੂਪਤੇ
ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਲਿਆ, ਵੱਡੀ ਨੇਕੀ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ; ਅਨੰਗਵਤੀ ਨੇ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਚਾਰ ਕਿਸਮ ਦਾ ਭੋਜਨ ਲਿਆ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਖਾਓ, ਰਾਜਾ ਜੀ।'
ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਤੁ ਤਦਪਿ ਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਵੋ ਵੈ ਵਰਾਨਨੇ ਪ੍ਰਸਙ੍ਗਾਦੁਪਵਾਸੇਨ ਤਵਾਦ੍ਯ ਸੁਖਮਾਵਯੋਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹ ਭੋਜਨ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਕਹਿੰਦੇ, 'ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਇਸ ਵਰਤ ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਅੱਜ ਸਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ।'
ਜਨ੍ਮਪ੍ਰਭृਤਿ ਪਾਪਿष੍ਠੌ ਕੁਕਰ੍ਮਾਣੌ ਦृਢਵ੍ਰਤੇ ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਙ੍ਗਾਤ੍ਤਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਧਰ੍ਮਲੇਸ਼ਸ੍ਤੁ ਤੇ ऽਨਘ
ਜਨਮ ਤੋਂ ਅਸੀਂ ਪਾਪੀ ਰਹੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ; ਪਰ ਇਸ ਵਰਤ ਦੀ ਬਦੌਲਤ, ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਧਰਮ ਦੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਲਹਿਰ ਆਈ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ।
ਇਤਿ ਜਾਗਰਣਂ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਙ੍ਗਾਦਨੁष੍ਠਿਤਮ੍ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਚ ਤਦਾ ਦਤ੍ਤਾ ਸ਼ਯ੍ਯਾ ਸਲਵਣਾਚਲਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਵਰਤ ਦੀ ਬਦੌਲਤ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਜਾਗਰਣ ਕੀਤਾ; ਸਵੇਰੇ, ਲਵਣ ਪਹਾੜ ਵਾਲੀ ਖਟ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।
ਗ੍ਰਾਮਾਸ਼੍ਚ ਗੁਰਵੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੈਵ ਤੁ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਲਂਕਾਰਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਗਾਵਸ਼੍ਚ ਕਰਕਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਗੁਰੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਪਿੰਡ ਤੇ ਕਪੜੇ-ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵੀ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਭੋਜਨਂ ਚ ਸੁਹृਨ੍ਮਿਤ੍ਰਦੀਨਾਨ੍ਧਕृਪਣੈਃ ਸਮਮ੍ ਤਚ੍ਚ ਲੁਬ੍ਧਕਦਾਮ੍ਪਤ੍ਯਂ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਸਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਭੋਜਨ ਦੋਸਤਾਂ, ਸਾਥੀਆਂ, ਗਰੀਬਾਂ, ਅੰਨ੍ਹਿਆਂ ਤੇ ਦੁਖੀਆਂ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ; ਤੇ ਉਹ ਲੋਭੀ ਜੋੜਾ, ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਰੁਖਸਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਸ ਭਵਾਂਲ੍ ਲੁਬ੍ਧਕੋ ਜਾਤਃ ਸਪਤ੍ਨੀਕੋ ਨृਪੇਸ਼੍ਵਰਃ ਪੁष੍ਕਰਪ੍ਰਕਰਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਨ ਪੂਜਨਾਤ੍
ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਲੋਭੀ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਸੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ; ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਨਾ ਕਰਨ ਕਰਕੇ—
ਵਿਨष੍ਟਾਸ਼ੇषਪਾਪਸ੍ਯ ਤਵ ਪੁष੍ਕਰਮਨ੍ਦਿਰਮ੍ ਤਸ੍ਯ ਸਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਾਦ੍ ਅਲ੍ਪੇਨ ਤਪਸਾ ਨृਪ
ਤੁਹਾਡਾ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਡਪ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਚੁਕਾ; ਉਸ ਨੇਕੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ—
ਯਥਾਕਾਮਗਮਂ ਜਾਤਂ ਲੋਕਨਾਥਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ ਸਂਤੁष੍ਟਸ੍ਤਵ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪੀ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਚਾਰ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ; ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਨਾਰਦਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਰੂਪ ਵਿਚ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ।
ਸਾਪ੍ਯਨਙ੍ਗਵਤੀ ਵੇਸ਼੍ਯਾ ਕਾਮਦੇਵਸ੍ਯ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ ਪਤ੍ਨੀ ਸਪਤ੍ਨੀ ਸਂਜਾਤਾ ਰਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰੀਤਿਰਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਾ ਲੋਕੇष੍ਵਾਨਨ੍ਦਜਨਨੀ ਸਕਲਾਮਰਪੂਜਿਤਾ
ਉਹ ਅਨੰਗਵਤੀ ਵੈਸ਼ਿਆ ਹੁਣ ਕਾਮਦੇਵ ਦੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਸਹਪਤਨੀ ਬਣ ਗਈ; ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਰਤੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪੁष੍ਕਰਂ ਤਨ੍ਮਹੀਤਲੇ ਗਙ੍ਗਾਤਟਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਵਿਭੂਤਿਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤਮ੍ ਕੁਰੁ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਨਿਰ੍ਵਾਣਮ੍ ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਸਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਕਮਲਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਡਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਜਾ ਕੇ ਵਿਭੂਤੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਵਰਤ ਕਰੋ; ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਨਿਸਚਿਤ ਮੋਖਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋਗੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਮੁਨਿਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ ਰਾਜਾ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਚ ਪੁਨਰ੍ ਅਕਰੋਤ੍ਪੁष੍ਪਵਾਹਨਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮੁਨੀ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਪੁਸ਼ਪਵਾਹਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਇਦਮਾਚਰਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨ੍ ਅਖਣ੍ਡਵ੍ਰਤਮ੍ ਆਚਰੇਤ੍ ਯਥਾਕਥਂਚਿਤ੍ ਕਮਲੈਰ੍ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਰ੍ ਮੁਨੇ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਅਟੁੱਟ ਵ੍ਰਤ ਜਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕੇ, ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ ਲਗਾਤਾਰ ਕਮਲ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਮਨੋਂ ਲਗਾ ਕੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤੋ ਦੇਯਾ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਨਘ ਨ ਵਿਤ੍ਤਸ਼ਾਠ੍ਯਂ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤੁष੍ਯਤਿ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ; ਕੇਸ਼ਵ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਥਾਤਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵ੍ਰਤषष੍ਠੀਮਨੁਤ੍ਤਮਾਮ੍ ਰੁਦ੍ਰੇਣਾਭਿਹਿਤਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਮਹਾਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਰੁਦ੍ਰ ਵੱਲੋਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਮਹਾਂ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉੱਤਮ ਛੱਠੀ ਵ੍ਰਤ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਨਕ੍ਤਮਬ੍ਦਂ ਚਰਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਗਵਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਕੁਟੁਮ੍ਬਿਨੇ ਹੈਮਂ ਚਕ੍ਰਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਂ ਚ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਵਾਸਸੀ
ਇੱਕ ਸਾਲ ਰਾਤ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਕੇ, ਗਾਂ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਚੱਕਰ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਤੇ ਕਪੜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਿਵਰੂਪਸ੍ਤਤੋ ऽਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸ਼ਿਵਲੋਕੇ ਸ ਮੋਦਤੇ ਏਤਦ੍ਦੇਵਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਮਹਾਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਫਿਰ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਹੈ ਜੋ ਮਹਾਂ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤ੍ਵੇਕਭਕ੍ਤੇਨ ਸਮਾਂ ਸ਼ਿਵਂ ਹੈਮਵृषਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਧੇਨੁਂ ਤਿਲਮਯੀਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਸ ਪਦਂ ਯਾਤਿ ਸ਼ਾਂਕਰਮ੍ ਏਤਦ੍ਰੁਦ੍ਰਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਪਾਪਸ਼ੋਕਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਜੋ ਇਕਾਗ੍ਰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਦੀ ਗਾਂ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਵੱਛਾ ਤੇ ਤਿਲਾਂ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਰੁਦ੍ਰ ਵ੍ਰਤ ਹੈ ਜੋ ਪਾਪ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤੁ ਨੀਲੋਤ੍ਪਲਂ ਹੈਮਂ ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਪਾਤ੍ਰਸਂਯੁਤਮ੍ ਏਕਾਨ੍ਤਰਿਤਨਕ੍ਤਾਸ਼ੀ ਸਮਾਨ੍ਤੇ ਵृषਸਂਯੁਤਮ੍ ਸ ਵੈष੍ਣਵਂ ਪਦਂ ਯਾਤਿ ਲੀਲਾਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਜੋ ਸੋਨੇ ਦਾ ਨੀਲਾ ਕਮਲ, ਚੀਨੀ ਵਾਲਾ ਪਾਤਰ, ਤੇ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਰਾਤ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਕੇ, ਵੱਛਾ ਸਮੇਤ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਲੀਲਾ ਵ੍ਰਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆषਾਢਾਦਿਚਤੁਰ੍ਮਾਸਮ੍ ਅਭ੍ਯਙ੍ਗਂ ਵਰ੍ਜਯੇਨ੍ਨਰਃ ਭੋਜਨੋਪਸ੍ਕਰਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਸ ਯਾਤਿ ਭਵਨਂ ਹਰੇਃ ਜਨੇ ਪ੍ਰੀਤਿਕਰਂ ਨॄਣਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਵ੍ਰਤਮਿਹੋਚ੍ਯਤੇ
ਆਸ਼ਾਢ ਤੋਂ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਤੇਲ ਲਗਾਉਣ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਭੋਜਨ ਦੇ ਬਰਤਨ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਪ੍ਰੀਤਿ ਵ੍ਰਤ ਹੈ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਵਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਮਧੌ ਯਸ੍ਤੁ ਦਧਿਕ੍ਸ਼ੀਰਘृਤੈਕ੍ਸ਼ਵਮ੍ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਣਿ ਰਸਪਾਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸਂਯੁਤਮ੍
ਜੋ ਬਸੰਤ ਵਿੱਚ ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ, ਘੀ ਤੇ ਗੰਨੇ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਕੇ, ਸੁਤਨ ਕਪੜੇ ਤੇ ਰਸ ਵਾਲੇ ਪਾਤਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਮਿਥੁਨਂ ਗੌਰੀ ਮੇ ਪ੍ਰੀਯਤਾਮਿਤਿ ਏਤਦ੍ਗੌਰੀਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਭਵਾਨੀਲੋਕਦਾਯਕਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋੜੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, 'ਗੌਰੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ' ਕਹਿ ਕੇ, ਇਹ ਗੌਰੀ ਵ੍ਰਤ ਹੈ ਜੋ ਭਵਾਨੀ ਦਾ ਲੋਕ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪੁष੍ਯਾਦੌ ਯਸ੍ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼੍ਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਕ੍ਤਂ ਮਧੌ ਪੁਨਃ ਅਸ਼ੋਕਂ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਇਕ੍ਸ਼ੁਯੁਕ੍ਤਂ ਦਸ਼ਾਙ੍ਗੁਲਮ੍
ਪੁਸ਼ਯ ਦੇ ਆਰੰਭ ਤੇ ਤੇਰਵੀਂ ਨੂੰ, ਰਾਤ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਬਸੰਤ ਵਿੱਚ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਦਸ ਉਂਗਲਾਂ ਲੰਬਾ ਅਸ਼ੋਕ ਤੇ ਗੰਨੇ ਸਮੇਤ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਵਸ੍ਤ੍ਰਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਃ ਪ੍ਰੀਯਤਾਮਿਤਿ ਕਲ੍ਪਂ ਵਿष੍ਣੁਪਦੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ੋਕਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪੁਨਰ੍ਨਰਃ ਏਤਤ੍ ਕਾਮਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਸਦਾ ਸ਼ੋਕਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਪੜੇ ਸਮੇਤ, 'ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ' ਕਹਿ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੇ ਕਲਪ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਕਾਮ ਵ੍ਰਤ ਹੈ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਖ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।