ਤਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜਾਨਾਮਯੁਤਂ ਬਭੂਵ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ ਅਗ੍ਰ੍ਯਧਨੁਰ੍ਧਰਾਣਾਮ੍ ਤਦਾਤ੍ਮਨਃ ਸਰ੍ਵਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਜਾ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਰ੍ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਸਸਾਦ ਸੋ ऽਭ੍ਯਾਗਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮੁਨਿਪ੍ਰਵੀਰਂ ਪ੍ਰਾਚੇਤਸਂ ਵਾਕ੍ਯਮਿਦਂ ਬਭਾषੇ
ਉਸ ਦੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਸਭ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਵਾਰ ਵਾਰ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ। ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਮੁਨੀ-ਪ੍ਰਧਾਨ ਸੀ, ਆਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਭੂਤਿਰ੍ ਅਮਲਾਮਰਮਰ੍ਤ੍ਯਪੂਜ੍ਯਾ ਜਾਤਾ ਚ ਸਰ੍ਵਵਿਜਿਤਾਮਰਸੁਨ੍ਦਰੀਣਾਮ੍ ਭਾਰ੍ਯਾ ਮਮਾਲ੍ਪਤਪਸਾ ਪਰਿਤੋषਿਤੇਨ ਦਤ੍ਤਂ ਮਮਾਮ੍ਬੁਜਗृਹਂ ਚ ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰ ਧਾਤ੍ਰਾ
ਇਹ ਨਿਰਮਲ ਵਡਿਆਈ ਕਿਉਂ ਹੋਈ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਭ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਗਈ ਹੈ? ਮੈਂ, ਥੋੜੀ ਤਪस्या ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਇਹ ਕਮਲ-ਮਹਿਲ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਿਆ, ਹੇ ਮੁਨੀ-ਇੰਦਰ?
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਮਪਿ ਕੋਟਿਸ਼ਤਂ ਨृਪਾਣਾਂ ਸਾਮਾਤ੍ਯਕੁਞ੍ਜਰਰਥੌਘਜਨਾਵृਤਾਨਾਮ੍ ਨੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਕ੍ਵ ਗਤਮਮ੍ਬਰਮਧ੍ਯ ਇਨ੍ਦੁਸ੍ ਤਾਰਾਗਣੈਰਿਵ ਗਤਃ ਪਰਿਤਃ ਸ੍ਫੁਰਦ੍ਭਿਃ
ਇਸ ਵਿੱਚ, ਜੇਕਰ ਕਰੋੜਾਂ ਰਾਜੇ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਆਉਣ, ਤਾਂ ਵੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਗਏ; ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚਲੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਿਮਨ੍ਯਜਨਨੀਜਠਰੋਦ੍ਭਵੇਨ ਧਰ੍ਮਾਦਿਕਂ ਕृਤਮਸ਼ੇषਫਲਾਪ੍ਤਿਹੇਤੁਃ ਭਗਵਨ੍ਮਯਾਥ ਤਨਯੈਰ੍ ਅਥਵਾਨਯਾਪਿ ਭਦ੍ਰਂ ਯਦੇਤਦਖਿਲਂ ਕਥਯ ਪ੍ਰਚੇਤਃ
ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਸਭ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ, ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ, ਜਾਂ ਇਸ ਮਹਿਲਾ ਤੋਂ? ਹੇ ਪ੍ਰਚੇਤਸ, ਇਹ ਸਭ ਦੇ ਸੁਭ ਅੰਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸੋ।
ਮੁਨਿਰਭ੍ਯਧਾਦਥ ਭਵਾਨ੍ਤਰਿਤਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪृਥ੍ਵੀਪਤੇਃ ਪ੍ਰਸਭਮਦ੍ਭੁਤਹੇਤੁਵृਤ੍ਤਮ੍ ਜਨ੍ਮਾਭਵਤ੍ਤਵ ਤੁ ਲੁਬ੍ਧਕੁਲੇ ऽਤਿਘੋਰੇ ਜਾਤਸ੍ਤ੍ਵਮਪ੍ਯਨੁਦਿਨਂ ਕਿਲ ਪਾਪਕਾਰੀ
ਮੁਨੀ ਨੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਅਜੀਬ ਤੇ ਅਸਚਰਜ ਘਟਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਿਹਾ: ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਠੋਰ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਵਪੁਰਪ੍ਯਭੂਤ੍ਤਵ ਪੁਨਃ ਪੁਰੁषਾਙ੍ਗਸਂਧਿਰ੍ ਦੁਰ੍ਗਨ੍ਧਿਸਤ੍ਤ੍ਵਭੁਜਗਾਵਰਣਂ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ ਨ ਚ ਤੇ ਸੁਹृਨ੍ ਨ ਸੁਤਬਨ੍ਧੁਜਨੋ ਨ ਤਾਤਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਆਦृਕ੍ਸ੍ਵਸਾ ਨ ਜਨਨੀ ਚ ਤਦਾਭਿਸ਼ਸ੍ਤਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਗੰਦੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਤੇਰੇ ਕੋਈ ਦੋਸਤ, ਪੁੱਤਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਪਿਤਾ, ਭੈਣ ਜਾਂ ਮਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ—ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਸ਼ਾਪਤ ਸੀ।
ਅਭਿਸਂਗਤਾ ਪਰਮਭੀष੍ਟਤਮਾ ਵਿਮੁਖੀ ਮਹੀਸ਼ ਤਵ ਯੋषਿਦਿਯਮ੍ ਅਭੂਦਨਾਵृष੍ਟਿਰਤੀਵ ਰੌਦ੍ਰਾ ਕਦਾਚਿਦਾਹਾਰਨਿਮਿਤ੍ਤਮਸ੍ਮਿਨ੍ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪੀਡਿਤੇਨਾਥ ਤਦਾ ਨ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਆਸਾਦਿਤਂ ਧਾਨ੍ਯਫਲਾਮਿषਾਦ੍ਯਮ੍
ਜਿਸ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਗਈ, ਹੇ ਰਾਜਾ; ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਰੁੱਸ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਭਿਆਨਕ ਸੁੱਕਾ। ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ—ਨਾ ਅਨਾਜ, ਨਾ ਫਲ, ਨਾ ਮਾਸ।
ਅਥਾਭਿਦृष੍ਟਂ ਮਹਦਮ੍ਬੁਜਾਢ੍ਯਂ ਸਰੋਵਰਂ ਪਙ੍ਕਪਰੀਤਰੋਧਃ ਪਦ੍ਮਾਨ੍ਯਥਾਦਾਯ ਤਤੋ ਬਹੂਨਿ ਗਤਃ ਪੁਰਂ ਵੈਦਿਸ਼ਨਾਮਧੇਯਮ੍
ਫਿਰ ਤੂੰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸਰੋਵਰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਦੇ ਕੰਢੇ ਕਾਦ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਤੂੰ ਉਥੋਂ ਬਹੁਤ ਕਮਲ ਲੈ ਕੇ, ਵੈਦਿਸ਼ਾ ਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਨ੍ਮੌਲ੍ਯਲਾਭਾਯ ਪੁਰਂ ਸਮਸ੍ਤਂ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾਸ਼ੇषਮ੍ ਅਹਸ੍ ਤਦਾਸੀਤ੍ ਕ੍ਰੇਤਾ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕਮਲੇषੁ ਜਾਤਃ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਭृਸ਼ਂ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਰਿਪੀਡਿਤਸ਼੍ਚ
ਉਹ ਕਮਲ ਵੇਚਣ ਲਈ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਦਿਨ, ਕੋਈ ਵੀ ਖਰੀਦਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਥੱਕ ਗਿਆ ਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਉਪਵਿष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਮੇਕਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਭਾਰ੍ਯੋ ਭਵਨਾਙ੍ਗਣੇ ਅਥ ਮਙ੍ਗਲਸ਼ਬ੍ਦਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਤ੍ਰੌ ਮਹਾਞ੍ਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਘਰ ਦੇ ਅੰਗਣ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਤੂੰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸ਼ੁਭ ਸੁਰ ਸੁਣਿਆ।
ਸਭਾਰ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਤਵਾਨ੍ ਯਤ੍ਰਾਸੌ ਮਙ੍ਗਲਧ੍ਵਨਿਃ ਤਤ੍ਰ ਮਣ੍ਡਪਮਧ੍ਯਸ੍ਥਾ ਵਿष੍ਣੋਰਰ੍ਚਾਵਲੋਕਿਤਾ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਸ਼ੁਭ ਧੁਨਿ ਸੁਣੀ ਗਈ ਸੀ; ਮੰਡਪ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਨਜ਼ਰ ਆਈ।
ਵੇਸ਼੍ਯਾਨਙ੍ਗਵਤੀ ਨਾਮ ਵਿਭੂਤਿਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤਮ੍ ਸਮਾਪ੍ਤੌ ਮਾਘਮਾਸਸ੍ਯ ਲਵਣਾਚਲਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇੱਕ ਵੈਸ਼ਿਆ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅਨੰਗਵਤੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਭੂਤੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ, ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਲਵਣ ਪਹਾੜ ਤੇ।
ਨਿਵੇਦਯਨ੍ਤੀ ਗੁਰਵੇ ਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਚੋਪਸ੍ਕਰਾਨ੍ਵਿਤਾਮ੍ ਅਲਂਕृਤ੍ਯ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਸੌਵਰ੍ਣਾਮਰਪਾਦਪਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਤੇ ਸਜੀ ਹੋਈ ਖਟ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਮਾਨ ਰੱਖ ਕੇ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ (ਵਿਸ਼ਨੂ) ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ।
ਤਾਂ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਮ੍ ਇਦਂ ਚ ਪਰਿਚਿਨ੍ਤਿਤਮ੍ ਕਿਮੇਭਿਃ ਕਮਲੈਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਰਂ ਵਿष੍ਣੁਰਲਂਕृਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ: 'ਇਹ ਕਮਲਾਂ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸਜਾਉਣਾ ਹੀ ਚੰਗਾ ਹੈ।'
ਇਤਿ ਭਕ੍ਤਿਸ੍ਤਦਾ ਜਾਤਾ ਦਮ੍ਪਤ੍ਯੋਸ੍ਤੁ ਨਰਾਧਿਪ ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਙ੍ਗਾਤ੍ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਕੇਸ਼ਵਂ ਲਵਣਾਚਲਮ੍ ਸ਼ਯ੍ਯਾ ਚ ਪੁष੍ਪਪ੍ਰਕਰੈਃ ਪੂਜਿਤਾ ਭੂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਜ ਜੋੜੇ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਜਾਗ ਪਈ; ਲਵਣ ਪਹਾੜ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਖਟ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰ ਪਾਸੇ।
ਅਥਾਨਙ੍ਗਵਤੀ ਤੁष੍ਟਾ ਤਯੋਰ੍ਧਨਸ਼ਤਤ੍ਰਯਮ੍ ਦੀਯਤਾਮਾਦਿਦੇਸ਼ਾਥ ਕਲਧੌਤਸ਼ਤਤ੍ਰਯਮ੍
ਫਿਰ ਅਨੰਗਵਤੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ ਤੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਸੌ ਧਨ ਦੇ ਸਿੱਕੇ ਤੇ ਤਿੰਨ ਸੌ ਕਲ੍ਹ ਨਾਲ ਧੋਏ ਹੋਏ ਕਪੜੇ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ।
ਨ ਗृਹੀਤਂ ਤਤਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਬਹੁਸਤ੍ਤ੍ਵਾਵਲਮ੍ਬਨਾਤ੍ ਅਨਙ੍ਗਵਤ੍ਯਾ ਚ ਪੁਨਸ੍ ਤਯੋਰਨ੍ਨਂ ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਮ੍ ਆਨੀਯ ਵ੍ਯਾਹृਤਂ ਚਾਤ੍ਰ ਭੁਜ੍ਯਤਾਮਿਤਿ ਭੂਪਤੇ
ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਲਿਆ, ਵੱਡੀ ਨੇਕੀ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ; ਅਨੰਗਵਤੀ ਨੇ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਚਾਰ ਕਿਸਮ ਦਾ ਭੋਜਨ ਲਿਆ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਖਾਓ, ਰਾਜਾ ਜੀ।'
ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਤੁ ਤਦਪਿ ਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਵੋ ਵੈ ਵਰਾਨਨੇ ਪ੍ਰਸਙ੍ਗਾਦੁਪਵਾਸੇਨ ਤਵਾਦ੍ਯ ਸੁਖਮਾਵਯੋਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹ ਭੋਜਨ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਕਹਿੰਦੇ, 'ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਇਸ ਵਰਤ ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਅੱਜ ਸਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ।'
ਜਨ੍ਮਪ੍ਰਭृਤਿ ਪਾਪਿष੍ਠੌ ਕੁਕਰ੍ਮਾਣੌ ਦृਢਵ੍ਰਤੇ ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਙ੍ਗਾਤ੍ਤਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਧਰ੍ਮਲੇਸ਼ਸ੍ਤੁ ਤੇ ऽਨਘ
ਜਨਮ ਤੋਂ ਅਸੀਂ ਪਾਪੀ ਰਹੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ; ਪਰ ਇਸ ਵਰਤ ਦੀ ਬਦੌਲਤ, ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਧਰਮ ਦੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਲਹਿਰ ਆਈ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ।
ਇਤਿ ਜਾਗਰਣਂ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਙ੍ਗਾਦਨੁष੍ਠਿਤਮ੍ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਚ ਤਦਾ ਦਤ੍ਤਾ ਸ਼ਯ੍ਯਾ ਸਲਵਣਾਚਲਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਵਰਤ ਦੀ ਬਦੌਲਤ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਜਾਗਰਣ ਕੀਤਾ; ਸਵੇਰੇ, ਲਵਣ ਪਹਾੜ ਵਾਲੀ ਖਟ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।
ਗ੍ਰਾਮਾਸ਼੍ਚ ਗੁਰਵੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੈਵ ਤੁ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਲਂਕਾਰਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਗਾਵਸ਼੍ਚ ਕਰਕਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਗੁਰੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਪਿੰਡ ਤੇ ਕਪੜੇ-ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵੀ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਭੋਜਨਂ ਚ ਸੁਹृਨ੍ਮਿਤ੍ਰਦੀਨਾਨ੍ਧਕृਪਣੈਃ ਸਮਮ੍ ਤਚ੍ਚ ਲੁਬ੍ਧਕਦਾਮ੍ਪਤ੍ਯਂ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਸਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਭੋਜਨ ਦੋਸਤਾਂ, ਸਾਥੀਆਂ, ਗਰੀਬਾਂ, ਅੰਨ੍ਹਿਆਂ ਤੇ ਦੁਖੀਆਂ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ; ਤੇ ਉਹ ਲੋਭੀ ਜੋੜਾ, ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਰੁਖਸਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਸ ਭਵਾਂਲ੍ ਲੁਬ੍ਧਕੋ ਜਾਤਃ ਸਪਤ੍ਨੀਕੋ ਨृਪੇਸ਼੍ਵਰਃ ਪੁष੍ਕਰਪ੍ਰਕਰਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਨ ਪੂਜਨਾਤ੍
ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਲੋਭੀ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਸੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ; ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਨਾ ਕਰਨ ਕਰਕੇ—
ਵਿਨष੍ਟਾਸ਼ੇषਪਾਪਸ੍ਯ ਤਵ ਪੁष੍ਕਰਮਨ੍ਦਿਰਮ੍ ਤਸ੍ਯ ਸਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਾਦ੍ ਅਲ੍ਪੇਨ ਤਪਸਾ ਨृਪ
ਤੁਹਾਡਾ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਡਪ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਚੁਕਾ; ਉਸ ਨੇਕੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ—
ਯਥਾਕਾਮਗਮਂ ਜਾਤਂ ਲੋਕਨਾਥਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ ਸਂਤੁष੍ਟਸ੍ਤਵ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪੀ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਚਾਰ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ; ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਨਾਰਦਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਰੂਪ ਵਿਚ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ।
ਸਾਪ੍ਯਨਙ੍ਗਵਤੀ ਵੇਸ਼੍ਯਾ ਕਾਮਦੇਵਸ੍ਯ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ ਪਤ੍ਨੀ ਸਪਤ੍ਨੀ ਸਂਜਾਤਾ ਰਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰੀਤਿਰਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਾ ਲੋਕੇष੍ਵਾਨਨ੍ਦਜਨਨੀ ਸਕਲਾਮਰਪੂਜਿਤਾ
ਉਹ ਅਨੰਗਵਤੀ ਵੈਸ਼ਿਆ ਹੁਣ ਕਾਮਦੇਵ ਦੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਸਹਪਤਨੀ ਬਣ ਗਈ; ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਰਤੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪੁष੍ਕਰਂ ਤਨ੍ਮਹੀਤਲੇ ਗਙ੍ਗਾਤਟਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਵਿਭੂਤਿਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤਮ੍ ਕੁਰੁ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਨਿਰ੍ਵਾਣਮ੍ ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਸਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਕਮਲਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਡਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਜਾ ਕੇ ਵਿਭੂਤੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਵਰਤ ਕਰੋ; ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਨਿਸਚਿਤ ਮੋਖਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋਗੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਮੁਨਿਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ ਰਾਜਾ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਚ ਪੁਨਰ੍ ਅਕਰੋਤ੍ਪੁष੍ਪਵਾਹਨਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮੁਨੀ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਪੁਸ਼ਪਵਾਹਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਇਦਮਾਚਰਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨ੍ ਅਖਣ੍ਡਵ੍ਰਤਮ੍ ਆਚਰੇਤ੍ ਯਥਾਕਥਂਚਿਤ੍ ਕਮਲੈਰ੍ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਰ੍ ਮੁਨੇ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਅਟੁੱਟ ਵ੍ਰਤ ਜਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕੇ, ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ ਲਗਾਤਾਰ ਕਮਲ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਮਨੋਂ ਲਗਾ ਕੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤੋ ਦੇਯਾ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਨਘ ਨ ਵਿਤ੍ਤਸ਼ਾਠ੍ਯਂ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤੁष੍ਯਤਿ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ; ਕੇਸ਼ਵ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।