ਯਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਤੀਵ ਨਿਃਸ੍ਵਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਭਕ੍ਤਿਮਾਨ੍ਮਾਧਵਂ ਪ੍ਰਤਿ ਪੁष੍ਪਾਰ੍ਚਨਵਿਧਾਨੇਨ ਸ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਤ੍ਸਰਦ੍ਵਯਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਬਹੁਤ ਗਰੀਬ ਹੋਵੇ ਪਰ ਮਾਧਵ ਲਈ ਭਗਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਦੋ ਸਾਲ ਇਹ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਯਸ੍ਤੁ ਵਿਭੂਤਿਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤਮ੍ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਪਿਤॄਣਾਂ ਤਾਰਯੇਚ੍ਛਤਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਵਿਭੂਤੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਵ੍ਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸੌ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਜਨ੍ਮਨਾਂ ਸ਼ਤਸਾਹਸ੍ਰਂ ਨ ਸ਼ੋਕਫਲਭਾਗ੍ਭਵੇਤ੍ ਨ ਚ ਵ੍ਯਾਧਿਰ੍ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਨ ਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਂ ਨ ਬਨ੍ਧਨਮ੍ ਵੈष੍ਣਵੋ ਵਾਥ ਸ਼ੈਵੋ ਵਾ ਭਵੇਜ੍ਜਨ੍ਮਨਿ ਜਨ੍ਮਨਿ
ਇਕ ਲੱਖ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ, ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਦਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਨਾ ਕੋਈ ਰੋਗ ਆਉਂਦਾ, ਨਾ ਗਰੀਬੀ, ਨਾ ਕਦੇ ਕੈਦ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਭਗਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਦਾ, ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਇਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਯਾਵਦ੍ਯੁਗਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਤਮष੍ਟੋਤ੍ਤਰਂ ਭਵੇਤ੍ ਤਾਵਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਵਸੇਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਭੂਪਤਿਸ਼੍ਚ ਪੁਨਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਇਕ ਲੱਖ ਅਠ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰਾ ਰਥਂਤਰੇ ਕਲ੍ਪੇ ਰਾਜਾਸੀਤ੍ਪੁष੍ਪਵਾਹਨਃ ਨਾਮ੍ਨਾ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਖ੍ਯਾਤਸ੍ ਤੇਜਸਾ ਸੂਰ੍ਯਸਂਨਿਭਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਰਥੰਤਰਾ ਕਲਪ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪੁਸ਼ਪਵਾਹਨ ਸੀ। ਉਹ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਸੂਰਜ ਵਰਗੀ ਸੀ।
ਤਪਸਾ ਤਸ੍ਯ ਤੁष੍ਟੇਨ ਚਤੁਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨਾਰਦ ਕਮਲਂ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਦਤ੍ਤਂ ਯਥਾਕਾਮਗਮਂ ਮੁਨੇ
ਉਸ ਦੀ ਤਪस्या ਨਾਲ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਚੌਹਾਂ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਨਹਿਰੀ ਕਮਲ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਲੋਕੈਃ ਸਮਸ੍ਤੈਰ੍ ਨਗਰਵਾਸਿਭਿਃ ਸਹਿਤੋ ਨृਪਃ ਦ੍ਵੀਪਾਨਿ ਸੁਰਲੋਕਂ ਚ ਯਥੇष੍ਟਂ ਵ੍ਯਚਰਤ੍ਤਦਾ
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਟਾਪੂਆਂ ਤੇ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਫਿਰਦਾ ਸੀ।
ਕਲ੍ਪਾਦੌ ਸਪ੍ਤਮਂ ਦ੍ਵੀਪਂ ਤਸ੍ਯ ਪੁष੍ਕਰਵਾਸਿਨਃ ਲੋਕੇ ਚ ਪੂਜਿਤਂ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਪੁष੍ਕਰਦ੍ਵੀਪਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਕਲਪ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਸੱਤਵਾਂ ਟਾਪੂ ਉਸ ਵਲੋਂ ਵੱਸਿਆ ਗਿਆ। ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੁਸ਼ਕਰ ਟਾਪੂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਦਤ੍ਤਂ ਯਾਨਮਸ੍ਯ ਯਤੋ ऽਮ੍ਬੁਜਮ੍ ਪੁष੍ਪਵਾਹਨਮਿਤ੍ਯਾਹੁਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਂ ਦੇਵਦਾਨਵਾਃ
ਦੇਵਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਮਲ ਦਾ ਯਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਦਾਨਵ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁਸ਼ਪਵਾਹਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਨਾਗਮ੍ਯਮਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ ऽਪਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਮ੍ਬੁਜਸ੍ਥਸ੍ਯ ਤਪੋ ऽਨੁਭਾਵਾਤ੍ ਪਤ੍ਨੀ ਚ ਤਸ੍ਯਾਪ੍ਰਤਿਮਾ ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰ ਨਾਰੀਸਹਸ੍ਰੈਰਭਿਤੋ ऽਭਿਨਨ੍ਦ੍ਯਾ ਨਾਮ੍ਨਾ ਚ ਲਾਵਣ੍ਯਵਤੀ ਬਭੂਵ ਸਾ ਪਾਰ੍ਵਤੀਵੇष੍ਟਤਮਾ ਭਵਸ੍ਯ
ਉਸ ਲਈ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਅਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਕਮਲ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਤਪस्या ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਰਕੇ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਹੇ ਮੁਨੀ-ਇੰਦਰ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਲਾਵਣਯਵਤੀ ਨਾਮ ਸੀ, ਭਵ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ, ਪਾਰਵਤੀ ਵਰਗੀ।
ਤਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜਾਨਾਮਯੁਤਂ ਬਭੂਵ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ ਅਗ੍ਰ੍ਯਧਨੁਰ੍ਧਰਾਣਾਮ੍ ਤਦਾਤ੍ਮਨਃ ਸਰ੍ਵਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਜਾ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਰ੍ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਸਸਾਦ ਸੋ ऽਭ੍ਯਾਗਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮੁਨਿਪ੍ਰਵੀਰਂ ਪ੍ਰਾਚੇਤਸਂ ਵਾਕ੍ਯਮਿਦਂ ਬਭਾषੇ
ਉਸ ਦੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਸਭ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਵਾਰ ਵਾਰ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ। ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਮੁਨੀ-ਪ੍ਰਧਾਨ ਸੀ, ਆਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਭੂਤਿਰ੍ ਅਮਲਾਮਰਮਰ੍ਤ੍ਯਪੂਜ੍ਯਾ ਜਾਤਾ ਚ ਸਰ੍ਵਵਿਜਿਤਾਮਰਸੁਨ੍ਦਰੀਣਾਮ੍ ਭਾਰ੍ਯਾ ਮਮਾਲ੍ਪਤਪਸਾ ਪਰਿਤੋषਿਤੇਨ ਦਤ੍ਤਂ ਮਮਾਮ੍ਬੁਜਗृਹਂ ਚ ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰ ਧਾਤ੍ਰਾ
ਇਹ ਨਿਰਮਲ ਵਡਿਆਈ ਕਿਉਂ ਹੋਈ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਭ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਗਈ ਹੈ? ਮੈਂ, ਥੋੜੀ ਤਪस्या ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਇਹ ਕਮਲ-ਮਹਿਲ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਿਆ, ਹੇ ਮੁਨੀ-ਇੰਦਰ?
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਮਪਿ ਕੋਟਿਸ਼ਤਂ ਨृਪਾਣਾਂ ਸਾਮਾਤ੍ਯਕੁਞ੍ਜਰਰਥੌਘਜਨਾਵृਤਾਨਾਮ੍ ਨੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਕ੍ਵ ਗਤਮਮ੍ਬਰਮਧ੍ਯ ਇਨ੍ਦੁਸ੍ ਤਾਰਾਗਣੈਰਿਵ ਗਤਃ ਪਰਿਤਃ ਸ੍ਫੁਰਦ੍ਭਿਃ
ਇਸ ਵਿੱਚ, ਜੇਕਰ ਕਰੋੜਾਂ ਰਾਜੇ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਆਉਣ, ਤਾਂ ਵੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਗਏ; ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚਲੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਿਮਨ੍ਯਜਨਨੀਜਠਰੋਦ੍ਭਵੇਨ ਧਰ੍ਮਾਦਿਕਂ ਕृਤਮਸ਼ੇषਫਲਾਪ੍ਤਿਹੇਤੁਃ ਭਗਵਨ੍ਮਯਾਥ ਤਨਯੈਰ੍ ਅਥਵਾਨਯਾਪਿ ਭਦ੍ਰਂ ਯਦੇਤਦਖਿਲਂ ਕਥਯ ਪ੍ਰਚੇਤਃ
ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਸਭ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ, ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ, ਜਾਂ ਇਸ ਮਹਿਲਾ ਤੋਂ? ਹੇ ਪ੍ਰਚੇਤਸ, ਇਹ ਸਭ ਦੇ ਸੁਭ ਅੰਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸੋ।
ਮੁਨਿਰਭ੍ਯਧਾਦਥ ਭਵਾਨ੍ਤਰਿਤਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪृਥ੍ਵੀਪਤੇਃ ਪ੍ਰਸਭਮਦ੍ਭੁਤਹੇਤੁਵृਤ੍ਤਮ੍ ਜਨ੍ਮਾਭਵਤ੍ਤਵ ਤੁ ਲੁਬ੍ਧਕੁਲੇ ऽਤਿਘੋਰੇ ਜਾਤਸ੍ਤ੍ਵਮਪ੍ਯਨੁਦਿਨਂ ਕਿਲ ਪਾਪਕਾਰੀ
ਮੁਨੀ ਨੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਅਜੀਬ ਤੇ ਅਸਚਰਜ ਘਟਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਿਹਾ: ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਠੋਰ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਵਪੁਰਪ੍ਯਭੂਤ੍ਤਵ ਪੁਨਃ ਪੁਰੁषਾਙ੍ਗਸਂਧਿਰ੍ ਦੁਰ੍ਗਨ੍ਧਿਸਤ੍ਤ੍ਵਭੁਜਗਾਵਰਣਂ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ ਨ ਚ ਤੇ ਸੁਹृਨ੍ ਨ ਸੁਤਬਨ੍ਧੁਜਨੋ ਨ ਤਾਤਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਆਦृਕ੍ਸ੍ਵਸਾ ਨ ਜਨਨੀ ਚ ਤਦਾਭਿਸ਼ਸ੍ਤਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਗੰਦੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਤੇਰੇ ਕੋਈ ਦੋਸਤ, ਪੁੱਤਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਪਿਤਾ, ਭੈਣ ਜਾਂ ਮਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ—ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਸ਼ਾਪਤ ਸੀ।
ਅਭਿਸਂਗਤਾ ਪਰਮਭੀष੍ਟਤਮਾ ਵਿਮੁਖੀ ਮਹੀਸ਼ ਤਵ ਯੋषਿਦਿਯਮ੍ ਅਭੂਦਨਾਵृष੍ਟਿਰਤੀਵ ਰੌਦ੍ਰਾ ਕਦਾਚਿਦਾਹਾਰਨਿਮਿਤ੍ਤਮਸ੍ਮਿਨ੍ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪੀਡਿਤੇਨਾਥ ਤਦਾ ਨ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਆਸਾਦਿਤਂ ਧਾਨ੍ਯਫਲਾਮਿषਾਦ੍ਯਮ੍
ਜਿਸ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਗਈ, ਹੇ ਰਾਜਾ; ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਰੁੱਸ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਭਿਆਨਕ ਸੁੱਕਾ। ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ—ਨਾ ਅਨਾਜ, ਨਾ ਫਲ, ਨਾ ਮਾਸ।
ਅਥਾਭਿਦृष੍ਟਂ ਮਹਦਮ੍ਬੁਜਾਢ੍ਯਂ ਸਰੋਵਰਂ ਪਙ੍ਕਪਰੀਤਰੋਧਃ ਪਦ੍ਮਾਨ੍ਯਥਾਦਾਯ ਤਤੋ ਬਹੂਨਿ ਗਤਃ ਪੁਰਂ ਵੈਦਿਸ਼ਨਾਮਧੇਯਮ੍
ਫਿਰ ਤੂੰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸਰੋਵਰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਦੇ ਕੰਢੇ ਕਾਦ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਤੂੰ ਉਥੋਂ ਬਹੁਤ ਕਮਲ ਲੈ ਕੇ, ਵੈਦਿਸ਼ਾ ਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਨ੍ਮੌਲ੍ਯਲਾਭਾਯ ਪੁਰਂ ਸਮਸ੍ਤਂ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾਸ਼ੇषਮ੍ ਅਹਸ੍ ਤਦਾਸੀਤ੍ ਕ੍ਰੇਤਾ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕਮਲੇषੁ ਜਾਤਃ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਭृਸ਼ਂ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਰਿਪੀਡਿਤਸ਼੍ਚ
ਉਹ ਕਮਲ ਵੇਚਣ ਲਈ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਦਿਨ, ਕੋਈ ਵੀ ਖਰੀਦਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਥੱਕ ਗਿਆ ਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਉਪਵਿष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਮੇਕਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਭਾਰ੍ਯੋ ਭਵਨਾਙ੍ਗਣੇ ਅਥ ਮਙ੍ਗਲਸ਼ਬ੍ਦਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਤ੍ਰੌ ਮਹਾਞ੍ਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਘਰ ਦੇ ਅੰਗਣ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਤੂੰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸ਼ੁਭ ਸੁਰ ਸੁਣਿਆ।
ਸਭਾਰ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਤਵਾਨ੍ ਯਤ੍ਰਾਸੌ ਮਙ੍ਗਲਧ੍ਵਨਿਃ ਤਤ੍ਰ ਮਣ੍ਡਪਮਧ੍ਯਸ੍ਥਾ ਵਿष੍ਣੋਰਰ੍ਚਾਵਲੋਕਿਤਾ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਸ਼ੁਭ ਧੁਨਿ ਸੁਣੀ ਗਈ ਸੀ; ਮੰਡਪ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਨਜ਼ਰ ਆਈ।
ਵੇਸ਼੍ਯਾਨਙ੍ਗਵਤੀ ਨਾਮ ਵਿਭੂਤਿਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤਮ੍ ਸਮਾਪ੍ਤੌ ਮਾਘਮਾਸਸ੍ਯ ਲਵਣਾਚਲਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇੱਕ ਵੈਸ਼ਿਆ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅਨੰਗਵਤੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਭੂਤੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ, ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਲਵਣ ਪਹਾੜ ਤੇ।
ਨਿਵੇਦਯਨ੍ਤੀ ਗੁਰਵੇ ਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਚੋਪਸ੍ਕਰਾਨ੍ਵਿਤਾਮ੍ ਅਲਂਕृਤ੍ਯ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਸੌਵਰ੍ਣਾਮਰਪਾਦਪਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਤੇ ਸਜੀ ਹੋਈ ਖਟ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਮਾਨ ਰੱਖ ਕੇ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ (ਵਿਸ਼ਨੂ) ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ।
ਤਾਂ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਮ੍ ਇਦਂ ਚ ਪਰਿਚਿਨ੍ਤਿਤਮ੍ ਕਿਮੇਭਿਃ ਕਮਲੈਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਰਂ ਵਿष੍ਣੁਰਲਂਕृਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ: 'ਇਹ ਕਮਲਾਂ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸਜਾਉਣਾ ਹੀ ਚੰਗਾ ਹੈ।'
ਇਤਿ ਭਕ੍ਤਿਸ੍ਤਦਾ ਜਾਤਾ ਦਮ੍ਪਤ੍ਯੋਸ੍ਤੁ ਨਰਾਧਿਪ ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਙ੍ਗਾਤ੍ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਕੇਸ਼ਵਂ ਲਵਣਾਚਲਮ੍ ਸ਼ਯ੍ਯਾ ਚ ਪੁष੍ਪਪ੍ਰਕਰੈਃ ਪੂਜਿਤਾ ਭੂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਜ ਜੋੜੇ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਜਾਗ ਪਈ; ਲਵਣ ਪਹਾੜ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਖਟ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰ ਪਾਸੇ।
ਅਥਾਨਙ੍ਗਵਤੀ ਤੁष੍ਟਾ ਤਯੋਰ੍ਧਨਸ਼ਤਤ੍ਰਯਮ੍ ਦੀਯਤਾਮਾਦਿਦੇਸ਼ਾਥ ਕਲਧੌਤਸ਼ਤਤ੍ਰਯਮ੍
ਫਿਰ ਅਨੰਗਵਤੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ ਤੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਸੌ ਧਨ ਦੇ ਸਿੱਕੇ ਤੇ ਤਿੰਨ ਸੌ ਕਲ੍ਹ ਨਾਲ ਧੋਏ ਹੋਏ ਕਪੜੇ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ।
ਨ ਗृਹੀਤਂ ਤਤਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਬਹੁਸਤ੍ਤ੍ਵਾਵਲਮ੍ਬਨਾਤ੍ ਅਨਙ੍ਗਵਤ੍ਯਾ ਚ ਪੁਨਸ੍ ਤਯੋਰਨ੍ਨਂ ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਮ੍ ਆਨੀਯ ਵ੍ਯਾਹृਤਂ ਚਾਤ੍ਰ ਭੁਜ੍ਯਤਾਮਿਤਿ ਭੂਪਤੇ
ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਲਿਆ, ਵੱਡੀ ਨੇਕੀ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ; ਅਨੰਗਵਤੀ ਨੇ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਚਾਰ ਕਿਸਮ ਦਾ ਭੋਜਨ ਲਿਆ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਖਾਓ, ਰਾਜਾ ਜੀ।'
ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਤੁ ਤਦਪਿ ਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਵੋ ਵੈ ਵਰਾਨਨੇ ਪ੍ਰਸਙ੍ਗਾਦੁਪਵਾਸੇਨ ਤਵਾਦ੍ਯ ਸੁਖਮਾਵਯੋਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹ ਭੋਜਨ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਕਹਿੰਦੇ, 'ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਇਸ ਵਰਤ ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਅੱਜ ਸਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ।'
ਜਨ੍ਮਪ੍ਰਭृਤਿ ਪਾਪਿष੍ਠੌ ਕੁਕਰ੍ਮਾਣੌ ਦृਢਵ੍ਰਤੇ ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਙ੍ਗਾਤ੍ਤਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਧਰ੍ਮਲੇਸ਼ਸ੍ਤੁ ਤੇ ऽਨਘ
ਜਨਮ ਤੋਂ ਅਸੀਂ ਪਾਪੀ ਰਹੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ; ਪਰ ਇਸ ਵਰਤ ਦੀ ਬਦੌਲਤ, ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਧਰਮ ਦੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਲਹਿਰ ਆਈ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ।
ਇਤਿ ਜਾਗਰਣਂ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਙ੍ਗਾਦਨੁष੍ਠਿਤਮ੍ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਚ ਤਦਾ ਦਤ੍ਤਾ ਸ਼ਯ੍ਯਾ ਸਲਵਣਾਚਲਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਵਰਤ ਦੀ ਬਦੌਲਤ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਜਾਗਰਣ ਕੀਤਾ; ਸਵੇਰੇ, ਲਵਣ ਪਹਾੜ ਵਾਲੀ ਖਟ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।