ਯਾਵਨ੍ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਮੁਖੈਰ੍ਨਗੇਨ੍ਦ੍ਰੈਃ ਪृਥ੍ਵਾ ਚ ਸਪ੍ਤਾਬ੍ਧਿਯੁਤੇਹ ਤਿष੍ਠੇਤ੍ ਤਾਵਤ੍ਸ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਗਣੈਰ੍ ਅਸ਼ੇषੈਃ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਨਾਰਦ ਨਾਕਪृष੍ਠੇ
ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਧਰਤੀ ਮਹਿੰਦਰ ਆਦਿ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਸਮੇਤ ਟਿਕੀ ਰਹੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਮੇਂ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਉਹ ਨਾਕ-ਪ੍ਰਿਸ਼ਠ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਕਰ੍ਮਕ੍ਸ਼ਯਮਾਪ੍ਯ ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾਧਿਪਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕੁਲਸ਼ੀਲਯੁਕ੍ਤਃ ਸृष੍ਟੇਰ੍ਮੁਖੇ ऽਵ੍ਯਙ੍ਗਵਪੁਃ ਸਭਾਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਭੂਤਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਵਯਵਨ੍ਦਿਤਾਙ੍ਘ੍ਰਿਃ
ਫਿਰ, ਕਰਮ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਉਹ ਸੱਤ ਦਵੀਪਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਚੰਗੀ ਕੁਲ ਅਤੇ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵਾਲਾ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਪਠਤਿ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਵਾਥ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਧਿਮਖਿਲਂ ਰਵਿਸਂਕ੍ਰਮਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਮ੍ ਮਤਿਮਪਿ ਚ ਦਦਾਤਿ ਸੋ ऽਪਿ ਦੇਵੈਰ੍ ਅਮਰਪਤੇਰ੍ਭਵਨੇ ਪ੍ਰਪੂਜ੍ਯਤੇ ਚ
ਜੋ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸੰਕ੍ਰਮਣ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਅਮਰਪਤੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ृਣੁ ਨਾਰਦ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਵ੍ਰਤਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਵਿਭੂਤਿਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਨਾਮ ਸਰ੍ਵਦੇਵਨਮਸ੍ਕृਤਮ੍
ਸੁਣੋ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਵਰਤ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਭੂਤੀ ਦੁਵਾਦਸ਼ੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬਿਆਨ ਕਰਾਂਗਾ।
ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੇ ਚੈਤ੍ਰਵੈਸ਼ਾਖੇ ਮਾਰ੍ਗਸ਼ੀਰ੍षੇ ਚ ਫਾਲ੍ਗੁਨੇ ਆषਾਢੇ ਵਾ ਦਸ਼ਮ੍ਯਾਂ ਤੁ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਯਾਂ ਲਘੁਭੁਙ੍ਨਰਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਾਯਨ੍ਤਨੀਂ ਸਂਧ੍ਯਾਂ ਗृਹ੍ਣੀਯਾਨ੍ਨਿਯਮਂ ਬੁਧਃ
ਕਾਰਤਿਕ, ਚੈਤ, ਵਿਸ਼ਾਖ, ਮਾਰਗਸ਼ੀਰ, ਫਾਲਗੁਨ ਜਾਂ ਆਢ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਦਸਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਹਲਕਾ ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ, ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਕਰਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਹੋ ਕੇ ਵ੍ਰਤ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਨਿਰਾਹਾਰਃ ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਦ੍ਵਿਜਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਕਰਿष੍ਯੇ ਭੋਜਨਂ ਵਿਭੋ
ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਵੰਜ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਭੋਜਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਤਦਵਿਘ੍ਨੇਨ ਮੇ ਯਾਤੁ ਸਫਲਂ ਸ੍ਯਾਚ੍ਚ ਕੇਸ਼ਵ ਨਮੋ ਨਾਰਾਯਣਾਯੇਤਿ ਵਾਚ੍ਯਂ ਚ ਸ੍ਵਪਤਾ ਨਿਸ਼ਿ
ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਮੇਰੇ ਲਈ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ ਤੇ ਫਲਦਾਇਕ ਬਣੇ, ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੌਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ 'ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭਾਤ ਉਤ੍ਥਾਯ ਕृਤਸ੍ਨਾਨਜਪਃ ਸ਼ੁਚਿਃ ਪੂਜਯੇਤ੍ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਮਾਲ੍ਯਾਨੁਲੇਪਨੈਃ
ਫਿਰ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਜਪ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਪੁੰਡਰੀਕਾਖਸ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਲੇਪ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਵਿਭੂਤਯੇ ਨਮਃ ਪਾਦਾਵ੍ ਅਸ਼ੋਕਾਯ ਚ ਜਾਨੁਨੀ ਨਮਃ ਸ਼ਿਵਾਯੇਤ੍ਯੂਰੂ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਮੂਰ੍ਤੇ ਨਮਃ ਕਟਿਮ੍
ਪੈਰਾਂ 'ਵਿਭੂਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ', ਗੋਡਿਆਂ 'ਅਸ਼ੋਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ', ਰਾਂਗਾਂ 'ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ', ਤੇ ਕਮਰ 'ਵਿਸ਼ਵ-ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਨ੍ਦਰ੍ਪਾਯ ਨਮੋ ਮੇਢ੍ਰਮ੍ ਆਦਿਤ੍ਯਾਯ ਨਮਃ ਕਰੌ ਦਾਮੋਦਰਾਯੇਤ੍ਯੁਦਰਂ ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਚ ਸ੍ਤਨੌ
ਗੁਪਤ ਅੰਗ 'ਕੰਦਰਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ', ਹੱਥ 'ਆਦਿਤਯ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ', ਪੇਟ 'ਦਾਮੋਦਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ', ਤੇ ਛਾਤੀ 'ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਾਧਵਾਯੇਤ੍ਯੁਰੋ ਵਿष੍ਣੋਃ ਕਣ੍ਠਮ੍ ਉਤ੍ਕਣ੍ਠਿਨੇ ਨਮਃ ਸ਼੍ਰੀਧਰਾਯ ਮੁਖਂ ਕੇਸ਼ਾਨ੍ ਕੇਸ਼ਵਾਯੇਤਿ ਨਾਰਦ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ', ਗਲੇ 'ਉਤਕੰਠੀਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ', ਮੂੰਹ 'ਸ਼੍ਰੀਧਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ', ਤੇ ਵਾਲ 'ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਨਾਰਦ।
ਪृष੍ਠਂ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਧਰਾਯੇਤਿ ਸ਼੍ਰਵਣੌ ਵਰਦਾਯ ਵੈ ਸ੍ਵਨਾਮ੍ਨਾ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਾਸਿਗਦਾਜਲਜਪਾਣਯੇ ਸ਼ਿਰਃ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਨਮ ਇਤ੍ਯਭਿਪੂਜਯੇਤ੍
ਪਿੱਠ 'ਸ਼ਾਰੰਗਧਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ', ਕੰਨ 'ਵਰਦ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ', ਤੇ ਆਪਣੇ ਨਾਮਾਂ — ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਅਸੀ, ਗਦਾ, ਤੇ ਪਦਮ — ਹੱਥਾਂ 'ਸਰਵ-ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਕਹਿ ਕੇ, ਸਿਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਮਤ੍ਸ੍ਯਮੁਤ੍ਪਲਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਹੈਮਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ ਉਦਕੁਮ੍ਭਸਮਾਯੁਕ੍ਤਮ੍ ਅਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਾਪਯੇਦ੍ਬੁਧਃ
ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੱਛੀ ਤੇ ਕਮਲ ਬਣਾਕੇ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਇਹ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਗੁਡਪਾਤ੍ਰਂ ਤਿਲੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਸਿਤਵਸ੍ਤ੍ਰਾਭਿਵੇष੍ਟਿਤਮ੍ ਰਾਤ੍ਰੌ ਜਾਗਰਣਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਇਤਿਹਾਸਕਥਾਦਿਨਾ
ਗੁੜ ਤੇ ਤਿਲ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪਾਤਰ, ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟ ਕੇ ਰੱਖੋ; ਰਾਤ ਨੂੰ ਇਤਿਹਾਸਕ ਕਥਾਵਾਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਜਾਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਭਾਤਾਯਾਂ ਤੁ ਸ਼ਰ੍ਵਰ੍ਯਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਕੁਟੁਮ੍ਬਿਨੇ ਸਕਾਞ੍ਚਨੋਤ੍ਪਲਂ ਦੇਵਂ ਸੋਦਕੁਮ੍ਭਂ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍
ਸਵੇਰੇ, ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਮਲ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਦੇ ਕੇ, ਇਹ ਦੇਵਤਾ ਵਜੋਂ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਨ ਮੁਚ੍ਯਸੇ ਦੇਵ ਸਦਾ ਸਰ੍ਵਵਿਭੂਤਿਭਿਃ ਤਥਾ ਮਾਮੁਦ੍ਧਰਾਸ਼ੇषਦੁਃਖਸਂਸਾਰਕਰ੍ਦਮਾਤ੍
ਜਿਵੇਂ, ਹੇ ਦੇਵ, ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਆਪਣੀਆਂ ਸਭ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਨੂੰ ਅੰਤਹੀਨ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕਾਦੋਂ ਉੱਠਾ ਲਓ।
ਦਸ਼ਾਵਤਾਰਰੂਪਾਣਿ ਪ੍ਰਤਿਮਾਸਂ ਕ੍ਰਮਾਨ੍ਮੁਨੇ ਦਤ੍ਤਾਤ੍ਰੇਯਂ ਤਥਾ ਵ੍ਯਾਸਮ੍ ਉਤ੍ਪਲੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਦਦ੍ਯਾਦੇਵਂ ਸਮਾ ਯਾਵਤ੍ ਪਾषਣ੍ਡਾਨਭਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਦਸ ਅਵਤਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ, ਦੱਤਾਤ੍ਰੇ ਤੇ ਵਿਆਸ ਨੂੰ ਕਮਲ ਸਮੇਤ, ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਾਖੰਡੀਆਂ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ, ਜਿੰਨੇ ਸਾਲ ਹੋ ਸਕਣ।
ਸਮਾਪ੍ਯੈਵਂ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਃ ਪੁਨਃ ਸਂਵਤ੍ਸਰਾਨ੍ਤੇ ਲਵਣਪਰ੍ਵਤੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍ ਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਗੁਰਵੇ ਧੇਨੁਸਂਯੁਤਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਬਾਰਾਂ ਦਵਾਦਸ਼ੀਆਂ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਲੂਣ ਦੀ ਪਹਾੜੀ ਤੇ ਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਵਿਛੋਣਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ।
ਗ੍ਰਾਮਂ ਚ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਾਨ੍ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਵਾ ਭਵਨਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਗੁਰੁਂ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਵਿਧਿਵਦ੍ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਲਂਕਾਰਭੂषਣੈਃ
ਜੋ ਸਮਰਥ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪਿੰਡ ਜਾਂ ਘਰ ਸਮੇਤ ਖੇਤ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਸਿੰਗਾਰ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਕਰੇ।
ਅਨ੍ਯਾਨਪਿ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਨ੍ ਤਰ੍ਪਯੇਦ੍ ਵਸ੍ਤ੍ਰਗੋਦਾਨੈ ਰਤ੍ਨੌਘਧਨਸਂਚਯੈਃ ਅਲ੍ਪਵਿਤ੍ਤੋ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ੍ਤੋਕਂ ਸ੍ਤੋਕਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਹੋਰ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਖਾਣਾ ਖਵਾਓ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਪੜੇ, ਗਾਂ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਤੇ ਧਨ ਦੇ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰੋ; ਜੇ ਕੋਈ ਘੱਟ ਸਮਰਥ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਾਲ ਭਰ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਥੋੜ੍ਹਾ ਕਰੇ।
ਯਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਤੀਵ ਨਿਃਸ੍ਵਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਭਕ੍ਤਿਮਾਨ੍ਮਾਧਵਂ ਪ੍ਰਤਿ ਪੁष੍ਪਾਰ੍ਚਨਵਿਧਾਨੇਨ ਸ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਤ੍ਸਰਦ੍ਵਯਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਬਹੁਤ ਗਰੀਬ ਹੋਵੇ ਪਰ ਮਾਧਵ ਲਈ ਭਗਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਦੋ ਸਾਲ ਇਹ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਯਸ੍ਤੁ ਵਿਭੂਤਿਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤਮ੍ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਪਿਤॄਣਾਂ ਤਾਰਯੇਚ੍ਛਤਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਵਿਭੂਤੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਵ੍ਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸੌ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਜਨ੍ਮਨਾਂ ਸ਼ਤਸਾਹਸ੍ਰਂ ਨ ਸ਼ੋਕਫਲਭਾਗ੍ਭਵੇਤ੍ ਨ ਚ ਵ੍ਯਾਧਿਰ੍ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਨ ਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਂ ਨ ਬਨ੍ਧਨਮ੍ ਵੈष੍ਣਵੋ ਵਾਥ ਸ਼ੈਵੋ ਵਾ ਭਵੇਜ੍ਜਨ੍ਮਨਿ ਜਨ੍ਮਨਿ
ਇਕ ਲੱਖ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ, ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਦਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਨਾ ਕੋਈ ਰੋਗ ਆਉਂਦਾ, ਨਾ ਗਰੀਬੀ, ਨਾ ਕਦੇ ਕੈਦ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਭਗਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਦਾ, ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਇਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਯਾਵਦ੍ਯੁਗਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਤਮष੍ਟੋਤ੍ਤਰਂ ਭਵੇਤ੍ ਤਾਵਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਵਸੇਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਭੂਪਤਿਸ਼੍ਚ ਪੁਨਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਇਕ ਲੱਖ ਅਠ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰਾ ਰਥਂਤਰੇ ਕਲ੍ਪੇ ਰਾਜਾਸੀਤ੍ਪੁष੍ਪਵਾਹਨਃ ਨਾਮ੍ਨਾ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਖ੍ਯਾਤਸ੍ ਤੇਜਸਾ ਸੂਰ੍ਯਸਂਨਿਭਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਰਥੰਤਰਾ ਕਲਪ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪੁਸ਼ਪਵਾਹਨ ਸੀ। ਉਹ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਸੂਰਜ ਵਰਗੀ ਸੀ।
ਤਪਸਾ ਤਸ੍ਯ ਤੁष੍ਟੇਨ ਚਤੁਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨਾਰਦ ਕਮਲਂ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਦਤ੍ਤਂ ਯਥਾਕਾਮਗਮਂ ਮੁਨੇ
ਉਸ ਦੀ ਤਪस्या ਨਾਲ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਚੌਹਾਂ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਨਹਿਰੀ ਕਮਲ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਲੋਕੈਃ ਸਮਸ੍ਤੈਰ੍ ਨਗਰਵਾਸਿਭਿਃ ਸਹਿਤੋ ਨृਪਃ ਦ੍ਵੀਪਾਨਿ ਸੁਰਲੋਕਂ ਚ ਯਥੇष੍ਟਂ ਵ੍ਯਚਰਤ੍ਤਦਾ
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਟਾਪੂਆਂ ਤੇ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਫਿਰਦਾ ਸੀ।
ਕਲ੍ਪਾਦੌ ਸਪ੍ਤਮਂ ਦ੍ਵੀਪਂ ਤਸ੍ਯ ਪੁष੍ਕਰਵਾਸਿਨਃ ਲੋਕੇ ਚ ਪੂਜਿਤਂ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਪੁष੍ਕਰਦ੍ਵੀਪਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਕਲਪ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਸੱਤਵਾਂ ਟਾਪੂ ਉਸ ਵਲੋਂ ਵੱਸਿਆ ਗਿਆ। ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੁਸ਼ਕਰ ਟਾਪੂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਦਤ੍ਤਂ ਯਾਨਮਸ੍ਯ ਯਤੋ ऽਮ੍ਬੁਜਮ੍ ਪੁष੍ਪਵਾਹਨਮਿਤ੍ਯਾਹੁਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਂ ਦੇਵਦਾਨਵਾਃ
ਦੇਵਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਮਲ ਦਾ ਯਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਦਾਨਵ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁਸ਼ਪਵਾਹਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਨਾਗਮ੍ਯਮਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ ऽਪਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਮ੍ਬੁਜਸ੍ਥਸ੍ਯ ਤਪੋ ऽਨੁਭਾਵਾਤ੍ ਪਤ੍ਨੀ ਚ ਤਸ੍ਯਾਪ੍ਰਤਿਮਾ ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰ ਨਾਰੀਸਹਸ੍ਰੈਰਭਿਤੋ ऽਭਿਨਨ੍ਦ੍ਯਾ ਨਾਮ੍ਨਾ ਚ ਲਾਵਣ੍ਯਵਤੀ ਬਭੂਵ ਸਾ ਪਾਰ੍ਵਤੀਵੇष੍ਟਤਮਾ ਭਵਸ੍ਯ
ਉਸ ਲਈ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਅਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਕਮਲ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਤਪस्या ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਰਕੇ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਹੇ ਮੁਨੀ-ਇੰਦਰ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਲਾਵਣਯਵਤੀ ਨਾਮ ਸੀ, ਭਵ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ, ਪਾਰਵਤੀ ਵਰਗੀ।