ਅਰ੍ਘ੍ਯਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਸृਜਾਥ ਨਿਸ਼ਿ ਤੈਲਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ ਭੁਞ੍ਜੀਤ ਵਤ੍ਸਰਾਨ੍ਤੇ ਤੁ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਕਮਲੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਪੁਰੁषਂ ਚ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕਾਰਯੇਦ੍ਦ੍ਵਿਭੁਜਂ ਤਥਾ
ਅਰਘ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਤੇਲ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਛੱਡੋ; ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਉੱਤਮ ਕਮਲ ਤੇ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਓ।
ਸੁਵਰ੍ਣਸ਼ृਙ੍ਗੀਂ ਕਪਿਲਾਂ ਮਹਾਰ੍ਘ੍ਯਾਂ ਰੌਪ੍ਯੈਃ ਖੁਰੈਃ ਕਾਂਸ੍ਯਦੋਹਾਂ ਸਵਤ੍ਸਾਮ੍ ਪੂਰ੍ਣੇ ਗੁਡਸ੍ਯੋਪਰਿ ਤਾਮ੍ਰਪਾਤ੍ਰੇ ਨਿਧਾਯ ਪਦ੍ਮਂ ਪੁਰੁषਂ ਚ ਦਦ੍ਯਾਤ੍
ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਕਪਿਲ ਰੰਗ ਦੀ, ਵੱਡੀ ਕੀਮਤ ਵਾਲੀ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਕਾਂਸ ਦੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ, ਵੱਛਾ ਸਮੇਤ, ਗੁੜ ਨਾਲ ਭਰੀ ਤਾਮਬੇ ਦੇ ਬਰਤਨ ਵਿਚ — ਇਹ ਸਭ, ਕਮਲ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਸਮੇਤ, ਦਿਓ।
ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਰਕ੍ਤਾਮ੍ਬਰਮਾਲ੍ਯਧੂਪੈਰ੍ ਦ੍ਵਿਜਂ ਚ ਰਕ੍ਤੈਰਥ ਹੇਮਸ਼ृਙ੍ਗੈਃ ਸਂਕਲ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਪੁਰੁषਂ ਸਪਦ੍ਮਂ ਦਦ੍ਯਾਦਨੇਕਵ੍ਰਤਦਾਨਕਾਯ ਅਵ੍ਯਙ੍ਗਰੂਪਾਯ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਯ ਕੁਟੁਮ੍ਬਿਨੇ ਦੇਯਮਨੁਦ੍ਧਤਾਯ
ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰ, ਲਾਲ ਮਾਲਾ ਤੇ ਧੂਪ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਕਮਲ ਦੇਣ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਸਤੂਆਂ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦਿਓ ਜੋ ਕਈ ਵ੍ਰਤ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਠੋਸ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਹੋਵੇ, ਘਰ-ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਨਿਮਰ ਹੋਵੇ।
ਨਮੋ ਨਮਃ ਪਾਪਵਿਨਾਸ਼ਨਾਯ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਨੇ ਸਪ੍ਤਤੁਰਂਗਮਾਯ ਸਾਮਰ੍ਗ੍ਯਜੁਰ੍ਧਾਮਨਿਧੇ ਵਿਧਾਤ੍ਰੇ ਭਵਾਬ੍ਧਿਪੋਤਾਯ ਜਗਤ੍ਸਵਿਤ੍ਰੇ
ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਸੱਤ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਸਾਮ, ਰਿਕ ਤੇ ਯਜੁਰ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਖਜਾਨੇ, ਰਚਨਹਾਰ, ਜੀਵਨ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਾਲਣਹਾਰ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਇਤ੍ਯਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਸਮਾਚਰੇਦ੍ ਅਬ੍ਦਭੇਕਮਿਹ ਯਸ੍ਤੁ ਮਾਨਵਃ ਸੋ ऽਧਿਰੋਹਤਿ ਵਿਨष੍ਟਕਲ੍ਮषਃ ਸੂਰ੍ਯਧਾਮ ਧੁਤਚਾਮਰਾਵਲਿਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੱਥੇ ਸਾਲ ਭਰ ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਧਾਮ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਂਦੀ ਦੀਆਂ ਚਮਰਾਂ ਨਾਲ ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਸਂਕ੍ਸ਼ਯਮਵਾਪ੍ਯ ਭੂਪਤਿਃ ਸ਼ੋਕਦੁਃਖਭਯਰੋਗਵਰ੍ਜਿਤਃ ਦ੍ਵੀਪਸਪ੍ਤਕਪਤਿਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਰ੍ ਵਰ੍ਮਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ ਅਮਿਤੌਜਸਾ ਯੁਤਃ
ਧਰਮ ਦੀ ਪੂਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੁੱਖ, ਡਰ, ਰੋਗ ਤੇ ਸ਼ੋਕ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਵਾਰ ਵਾਰ, ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾ ਚ ਭਰ੍ਤृਗੁਰੁਦੇਵਤਤ੍ਪਰਾ ਵੇਦਮੂਰ੍ਤਿਦਿਨਨਕ੍ਤਮਾਚਰੇਤ੍ ਸਾਪਿ ਲੋਕਮਮਰੇਸ਼ਵਨ੍ਦਿਤਾ ਯਾਤਿ ਨਾਰਦ ਰਵੇਰ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਇਸਤਰੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਵੱਡਿਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਵੇਦ ਦੀ ਰੀਤ ਅਮਲ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਉਹ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਮਰ ਲੋਕ ਸਤਕਾਰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਐਸਾ ਪੱਕਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਯਃ ਪਠੇਦਪਿ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਮਾਨਵਃ ਪਠ੍ਯਮਾਨਮਥ ਵਾਨੁਮੋਦਤੇ ਸੋ ऽਪਿ ਸ਼ਕ੍ਰਭੁਵਨਸ੍ਥਿਤੋ ऽਮਰੈਃ ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਵਸਤਿ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਂ ਦਿਵਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਥਾਨ੍ਯਦਪਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਂਕ੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਯੁਦ੍ਯਾਪਨੇ ਫਲਮ੍ ਯਦਕ੍ਸ਼ਯਂ ਪਰੇ ਲੋਕੇ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਅਤੇ ਉਦਯਾਪਨ ਦੀ ਰੀਤ ਦੇ ਅਟੱਲ ਫਲ ਬਿਆਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਯਨੇ ਵਿषੁਵੇ ਵਾਪਿ ਸਂਕ੍ਰਾਨ੍ਤਿਵ੍ਰਤਮਾਚਰੇਤ੍ ਪੂਰ੍ਵੇਦ੍ਯੁਰੇਕਭਕ੍ਤੇਨ ਦਨ੍ਤਧਾਵਨਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ ਸਂਕ੍ਰਾਨ੍ਤਿਵਾਸਰੇ ਪ੍ਰਾਤਸ੍ ਤਿਲੈਃ ਸ੍ਨਾਨਂ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਆਯਨ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ੁਵ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਿਛਲੇ ਦਿਨ ਦੰਦ ਮੰਜਣ ਕਰਕੇ ਇਕ ਵਾਰ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ, ਅਤੇ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਦੇ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ ਤਿਲਾਂ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਨਿਯਮ ਹੈ।
ਰਵਿਸਂਕ੍ਰਮਣੇ ਭੂਮੌ ਚਨ੍ਦਨੇਨਾष੍ਟਪਤ੍ਤ੍ਰਕਮ੍ ਪਦ੍ਮਂ ਸਕਰ੍ਣਿਕਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਵਾਹਯੇਦ੍ਰਵਿਮ੍
ਸੂਰਜ ਦੇ ਸੰਕ੍ਰਮਣ ਸਮੇਂ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਅੱਠ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਕਮਲ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਵਿਚਕਾਰ ਕਰਣਿਕਾ ਹੋਵੇ, ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਕਰ੍ਣਿਕਾਯਾਂ ਨ੍ਯਸੇਤ੍ਸੂਰ੍ਯਮ੍ ਆਦਿਤ੍ਯਂ ਪੂਰ੍ਵਤਸ੍ਤਤਃ ਨਮ ਉष੍ਣਾਰ੍ਚਿषੇ ਯਾਮ੍ਯੇ ਨਮੋ ऋਙ੍ਮਣ੍ਡਲਾਯ ਚ
ਕਰਣਿਕਾ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਰੱਖੋ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਆਦਿਤਿਆ ਨੂੰ, ਫਿਰ ਉਸ਼ਨ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲੇ, ਯਾਮਯ ਅਤੇ ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੋ।
ਨਮਃ ਸਵਿਤ੍ਰੇ ਨੈਰृਤ੍ਯੇ ਵਾਰੁਣੇ ਤਪਨਂ ਪੁਨਃ ਵਾਯਵ੍ਯੇ ਤੁ ਭਗਂ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪੁਨਃ ਪੁਨਰਥਾਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਨੈਰ੍ਰਤਿ ਵਿੱਚ, ਵਾਰੁਣ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਤਪਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੋ; ਵਾਯਵ ਵਿੱਚ ਭਗਾ ਨੂੰ ਰੱਖੋ ਅਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪੂਜੋ।
ਮਾਰ੍ਤਣ੍ਡਮੁਤ੍ਤਰੇ ਵਿष੍ਣੁਮ੍ ਈਸ਼ਾਨੇ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍ਸਦਾ ਗਨ੍ਧਮਾਲ੍ਯਫਲੈਰ੍ਭਕ੍ਸ਼੍ਯੈਃ ਸ੍ਥਣ੍ਡਿਲੇ ਪੂਜਯੇਤ੍ਤਤਃ
ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਮਾਰਤੰਡ ਨੂੰ, ਈਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਰੱਖੋ; ਫਿਰ ਸਥਾਣਡਿਲਾ ਉੱਤੇ ਸੁਗੰਧ, ਮਾਲਾ, ਫਲ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।
ਦ੍ਵਿਜਾਯ ਸੋਦਕੁਮ੍ਭਂ ਚ ਘृਤਪਾਤ੍ਰਂ ਹਿਰਣ੍ਮਯਮ੍ ਕਮਲਂ ਚ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍
ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਘੀ ਵਾਲਾ ਪਾਤਰ ਅਤੇ ਕਮਲ ਬਣਾਕੇ ਅਰਪਣ ਕਰੋ।
ਚਨ੍ਦਨੋਦਕਪੁष੍ਪੈਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਯਾਰ੍ਘ੍ਯਂ ਨ੍ਯਸੇਦ੍ਭੁਵਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਯ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਾਯ ਵਿਸ਼੍ਵਧਾਮ੍ਨੇ ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੁਵੇ ਨਮੋ ऽਨਨ੍ਤ ਨਮੋ ਧਾਤ੍ਰੇ ऋਕ੍ਸਾਮਯਜੁषਾਂ ਪਤੇ
ਚੰਦਨ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਅਰਘ ਦਿਓ ਅਤੇ ਕਹੋ: 'ਸਭ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਸਵੈ-ਭੂ ਨੂੰ, ਅਨੰਤ ਨੂੰ, ਧਾਤਾ ਨੂੰ, ਰਿਗ, ਸਾਮ ਅਤੇ ਯਜੁਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।'
ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਸਰ੍ਵਂ ਮਾਸਿ ਮਾਸਿ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ ਵਤ੍ਸਰਾਨ੍ਤੇ ऽਥਵਾ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਧਾ ਨਰਃ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਧੀ ਹਰ ਮਹੀਨੇ, ਜਾਂ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜਾਂ ਬਾਰਹ ਵਾਰ, ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਂਵਤ੍ਸਰਾਨ੍ਤੇ ਘृਤਪਾਯਸੇਨ ਸਂਤਰ੍ਪ੍ਯ ਵਹ੍ਨਿਂ ਦ੍ਵਿਜਪੁਂਗਵਾਂਸ਼੍ਚ ਕੁਮ੍ਭਾਨ੍ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਧੇਨੁਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ ਸਰਤ੍ਨਹੈਰਣ੍ਮਯਪਦ੍ਮਯੁਕ੍ਤਾਨ੍
ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਉੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਘੀ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ, ਦੁਬਾਰਾ ਬਾਰਹ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਗਾਂ, ਰਤਨਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ ਅਰਪਣ ਕਰੋ।
ਪਯਸ੍ਵਿਨੀਃ ਸ਼ੀਲਵਤੀਸ਼੍ਚ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਧਰ੍ਮੈਃ ਸ਼ृਙ੍ਗੈਃ ਰੌਪ੍ਯਖੁਰੈਸ਼੍ਚ ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਗਾਵੋ ऽष੍ਟ ਵਾ ਸਪ੍ਤ ਸਕਾਂਸ੍ਯਦੋਹਾ ਮਾਲ੍ਯਾਮ੍ਬਰਾ ਵਾ ਚਤੁਰੋ ऽਪ੍ਯਸ਼ਕ੍ਤਃ ਦੌਰ੍ਗਤ੍ਯਯੁਕ੍ਤਃ ਕਪਿਲਾਮਥੈਕਾਂ ਨਿਵੇਦਯੇਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪੁਂਗਵਾਯ
ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ, ਧਰਮਕ ਸਿੰਗਾਂ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ, ਅੱਠ ਜਾਂ ਸੱਤ, ਕਾਂਸੀ ਦੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲੇ ਪਾਤਰ, ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ; ਜੇ ਸਮਰਥਾ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਚਾਰ, ਜੇ ਗਰੀਬੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਇੱਕ ਕਪਿਲ ਗਾਂ ਉੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਹੈਮੀਂ ਚ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪृਥਿਵੀਂ ਸਸ਼ੇषਾਮ੍ ਆਕਾਰ੍ਯ ਰੂਪ੍ਯਾਮਥ ਵਾ ਚ ਤਾਮ੍ਰੀਮ੍ ਪੈष੍ਟੀਮਸ਼ਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਵਿਧਾਯ ਸੌਵਰ੍ਣਸੂਰ੍ਯੇਣ ਸਮਂ ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਨ ਵਿਤ੍ਤਸ਼ਾਠ੍ਯਂ ਪੁਰੁषੋ ऽਤ੍ਰ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਧੋ ਯਾਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯੋ ऽਤ੍ਰ
ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਧਰਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੇ ਸਮਰਥਾ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਚਾਂਦੀ ਜਾਂ ਤਾਮਬੇ ਨਾਲ; ਜੇ ਇਹ ਵੀ ਨਾ ਹੋ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਤੀਮਾ ਬਣਾਕੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਧਨ ਵਿੱਚ ਧੋਖਾ ਨਾ ਕਰੇ; ਜੇ ਕਰੇ ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾਵਨ੍ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਮੁਖੈਰ੍ਨਗੇਨ੍ਦ੍ਰੈਃ ਪृਥ੍ਵਾ ਚ ਸਪ੍ਤਾਬ੍ਧਿਯੁਤੇਹ ਤਿष੍ਠੇਤ੍ ਤਾਵਤ੍ਸ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਗਣੈਰ੍ ਅਸ਼ੇषੈਃ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਨਾਰਦ ਨਾਕਪृष੍ਠੇ
ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਧਰਤੀ ਮਹਿੰਦਰ ਆਦਿ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਸਮੇਤ ਟਿਕੀ ਰਹੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਮੇਂ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਉਹ ਨਾਕ-ਪ੍ਰਿਸ਼ਠ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਕਰ੍ਮਕ੍ਸ਼ਯਮਾਪ੍ਯ ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾਧਿਪਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕੁਲਸ਼ੀਲਯੁਕ੍ਤਃ ਸृष੍ਟੇਰ੍ਮੁਖੇ ऽਵ੍ਯਙ੍ਗਵਪੁਃ ਸਭਾਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਭੂਤਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਵਯਵਨ੍ਦਿਤਾਙ੍ਘ੍ਰਿਃ
ਫਿਰ, ਕਰਮ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਉਹ ਸੱਤ ਦਵੀਪਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਚੰਗੀ ਕੁਲ ਅਤੇ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵਾਲਾ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਪਠਤਿ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਵਾਥ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਧਿਮਖਿਲਂ ਰਵਿਸਂਕ੍ਰਮਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਮ੍ ਮਤਿਮਪਿ ਚ ਦਦਾਤਿ ਸੋ ऽਪਿ ਦੇਵੈਰ੍ ਅਮਰਪਤੇਰ੍ਭਵਨੇ ਪ੍ਰਪੂਜ੍ਯਤੇ ਚ
ਜੋ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸੰਕ੍ਰਮਣ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਅਮਰਪਤੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ृਣੁ ਨਾਰਦ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਵ੍ਰਤਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਵਿਭੂਤਿਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਨਾਮ ਸਰ੍ਵਦੇਵਨਮਸ੍ਕृਤਮ੍
ਸੁਣੋ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਵਰਤ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਭੂਤੀ ਦੁਵਾਦਸ਼ੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬਿਆਨ ਕਰਾਂਗਾ।
ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੇ ਚੈਤ੍ਰਵੈਸ਼ਾਖੇ ਮਾਰ੍ਗਸ਼ੀਰ੍षੇ ਚ ਫਾਲ੍ਗੁਨੇ ਆषਾਢੇ ਵਾ ਦਸ਼ਮ੍ਯਾਂ ਤੁ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਯਾਂ ਲਘੁਭੁਙ੍ਨਰਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਾਯਨ੍ਤਨੀਂ ਸਂਧ੍ਯਾਂ ਗृਹ੍ਣੀਯਾਨ੍ਨਿਯਮਂ ਬੁਧਃ
ਕਾਰਤਿਕ, ਚੈਤ, ਵਿਸ਼ਾਖ, ਮਾਰਗਸ਼ੀਰ, ਫਾਲਗੁਨ ਜਾਂ ਆਢ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਦਸਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਹਲਕਾ ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ, ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਕਰਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਹੋ ਕੇ ਵ੍ਰਤ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਨਿਰਾਹਾਰਃ ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਦ੍ਵਿਜਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਕਰਿष੍ਯੇ ਭੋਜਨਂ ਵਿਭੋ
ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਵੰਜ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਭੋਜਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਤਦਵਿਘ੍ਨੇਨ ਮੇ ਯਾਤੁ ਸਫਲਂ ਸ੍ਯਾਚ੍ਚ ਕੇਸ਼ਵ ਨਮੋ ਨਾਰਾਯਣਾਯੇਤਿ ਵਾਚ੍ਯਂ ਚ ਸ੍ਵਪਤਾ ਨਿਸ਼ਿ
ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਮੇਰੇ ਲਈ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ ਤੇ ਫਲਦਾਇਕ ਬਣੇ, ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੌਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ 'ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭਾਤ ਉਤ੍ਥਾਯ ਕृਤਸ੍ਨਾਨਜਪਃ ਸ਼ੁਚਿਃ ਪੂਜਯੇਤ੍ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਮਾਲ੍ਯਾਨੁਲੇਪਨੈਃ
ਫਿਰ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਜਪ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਪੁੰਡਰੀਕਾਖਸ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਲੇਪ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਵਿਭੂਤਯੇ ਨਮਃ ਪਾਦਾਵ੍ ਅਸ਼ੋਕਾਯ ਚ ਜਾਨੁਨੀ ਨਮਃ ਸ਼ਿਵਾਯੇਤ੍ਯੂਰੂ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਮੂਰ੍ਤੇ ਨਮਃ ਕਟਿਮ੍
ਪੈਰਾਂ 'ਵਿਭੂਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ', ਗੋਡਿਆਂ 'ਅਸ਼ੋਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ', ਰਾਂਗਾਂ 'ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ', ਤੇ ਕਮਰ 'ਵਿਸ਼ਵ-ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਨ੍ਦਰ੍ਪਾਯ ਨਮੋ ਮੇਢ੍ਰਮ੍ ਆਦਿਤ੍ਯਾਯ ਨਮਃ ਕਰੌ ਦਾਮੋਦਰਾਯੇਤ੍ਯੁਦਰਂ ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਚ ਸ੍ਤਨੌ
ਗੁਪਤ ਅੰਗ 'ਕੰਦਰਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ', ਹੱਥ 'ਆਦਿਤਯ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ', ਪੇਟ 'ਦਾਮੋਦਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ', ਤੇ ਛਾਤੀ 'ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।