ਤਦਾਰਾਧ੍ਯ ਪੁਮਾਨ੍ਵਿਪ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕੁਸ਼ਲਂ ਸਦਾ ਤਸ੍ਮਾਦਾਦਿਤ੍ਯਵਾਰੇਣ ਸਦਾ ਨਕ੍ਤਾਸ਼ਨੋ ਭਵੇਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸੂਰਜਵਾਰ ਨੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਦਾ ਹਸ੍ਤੇਨ ਸਂਯੁਕ੍ਤਮ੍ ਆਦਿਤ੍ਯਸ੍ਯ ਚ ਵਾਸਰਮ੍ ਤਦਾ ਸ਼ਨਿਦਿਨੇ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਏਕਭਕ੍ਤਂ ਵਿਮਤ੍ਸਰਃ
ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਦਾ ਦਿਨ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸ਼ਨੀਵਾਰ ਨੂੰ ਵਿਅਰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਕ੍ਤਮਾਦਿਤ੍ਯਵਾਰੇਣ ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਨ੍ ਪਤ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਰਕ੍ਤਚਨ੍ਦਨਪਙ੍ਕਜਮ੍
ਸੂਰਜਵਾਰ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਖਵਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਬਾਰਾਂ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਿਲਿਖ੍ਯ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍ਸੂਰ੍ਯਂ ਨਮਸ੍ਕਾਰੇਣ ਪੂਰ੍ਵਤਃ ਦਿਵਾਕਰਂ ਤਥਾਗ੍ਨੇਯੇ ਵਿਵਸ੍ਵਨ੍ਤਮਤਃ ਪਰਮ੍
ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੱਥਾ ਟੇਕ ਕੇ ਲਿਖ ਕੇ ਰੱਖੋ, ਫਿਰ ਦਿਵਾਕਰ ਨੂੰ ਅਗਨਿ ਕੋਣ ਤੇ, ਤੇ ਵਿਵਸਵਤ ਨੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ।
ਭਗਂ ਤੁ ਨੈਰृਤੇ ਦੇਵਂ ਵਰੁਣਂ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਦਲੇ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਮਨਿਲੇ ਤਦ੍ਵਦ੍ ਆਦਿਤ੍ਯਂ ਚ ਤਥੋਤ੍ਤਰੇ
ਭਾਗਾ ਨੂੰ ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ, ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਪੱਛਮੀ ਪੱਤੇ ਤੇ, ਮਹਿੰਦਰ ਤੇ ਅਨਿਲ ਨੂੰ ਵੀ, ਤੇ ਆਦਿਤਿਆ ਨੂੰ ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ ਰੱਖੋ।
ਸ਼ਾਨ੍ਤਮੀਸ਼ਾਨਭਾਗੇ ਤੁ ਨਮਸ੍ਕਾਰੇਣ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍ ਕਰ੍ਣਿਕਾਪੂਰ੍ਵਪਤ੍ਤ੍ਰੇ ਤੁ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਤੁਰਗਾਨ੍ਨ੍ਯਸੇਤ੍
ਈਸ਼ਾਨ ਭਾਗ ਵਿਚ ਸ਼ਾਂਤਾ ਨੂੰ ਮੱਥਾ ਟੇਕ ਕੇ ਰੱਖੋ; ਕੇਂਦਰੀ ਪੱਤੇ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਘੋੜੇ ਰੱਖੋ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ऽਰ੍ਯਮਨਾਮਾਨਂ ਮਾਰ੍ਤਣ੍ਡਂ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਦਲੇ ਉਤ੍ਤਰੇ ਤੁ ਰਵਿਂ ਦੇਵਂ ਕਰ੍ਣਿਕਾਯਾਂ ਚ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍
ਦੱਖਣ ਵਿਚ ਅਰਯਮਨ, ਪੱਛਮ ਪੱਤੇ ਤੇ ਮਾਰਤੰਡ, ਉੱਤਰ ਵਿਚ ਰਵੀ ਦੇਵ, ਤੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿਚ ਭਾਸਕਰ ਨੂੰ ਰੱਖੋ।
ਰਕ੍ਤਪੁष੍ਪੋਦਕੇਨਾਰ੍ਘ੍ਯਂ ਸਤਿਲਾਰੁਣਚਨ੍ਦਨਮ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪਦ੍ਮੇ ਤਤੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਇਮਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮੁਦੀਰਯੇਤ੍
ਲਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ, ਤਿਲ ਤੇ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਕਮਲ ਵਿਚ ਅਰਘ ਪੇਸ਼ ਕਰੋ ਤੇ ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰੋ।
ਕਾਲਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਵੇਦਾਤ੍ਮਾ ਵਿਸ਼੍ਵਤੋਮੁਖਃ ਯਸ੍ਮਾਦਗ੍ਨੀਨ੍ਦ੍ਰਰੂਪਸ੍ਤ੍ਵਮ੍ ਅਤਃ ਪਾਹਿ ਦਿਵਾਕਰ
ਕਾਲ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਮੂਲ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਿਹਰਾ — ਜੋ ਅੱਗ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹੈ, ਹੇ ਦਿਵਾਕਰ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ।
ਅਗ੍ਨਿਮ੍ ਈਡੇ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਮ੍ ਇषੇਤ੍ਵੋਰ੍ਜੇ ਚ ਭਾਸ੍ਕਰ ਅਗ੍ਨ ਆਯਾਹਿ ਵਰਦ ਨਮਸ੍ਤੇ ਜ੍ਯੋਤਿषਾਂ ਪਤੇ
ਮੈਂ ਅੱਗ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਭੋਜਨ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਿਚ, ਹੇ ਭਾਸਕਰ। ਹੇ ਅੱਗ, ਆਓ, ਵਰ ਦਿਓ; ਨਮਸਕਾਰ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਮਾਲਕ।
ਅਰ੍ਘ੍ਯਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਸृਜਾਥ ਨਿਸ਼ਿ ਤੈਲਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ ਭੁਞ੍ਜੀਤ ਵਤ੍ਸਰਾਨ੍ਤੇ ਤੁ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਕਮਲੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਪੁਰੁषਂ ਚ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕਾਰਯੇਦ੍ਦ੍ਵਿਭੁਜਂ ਤਥਾ
ਅਰਘ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਤੇਲ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਛੱਡੋ; ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਉੱਤਮ ਕਮਲ ਤੇ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਓ।
ਸੁਵਰ੍ਣਸ਼ृਙ੍ਗੀਂ ਕਪਿਲਾਂ ਮਹਾਰ੍ਘ੍ਯਾਂ ਰੌਪ੍ਯੈਃ ਖੁਰੈਃ ਕਾਂਸ੍ਯਦੋਹਾਂ ਸਵਤ੍ਸਾਮ੍ ਪੂਰ੍ਣੇ ਗੁਡਸ੍ਯੋਪਰਿ ਤਾਮ੍ਰਪਾਤ੍ਰੇ ਨਿਧਾਯ ਪਦ੍ਮਂ ਪੁਰੁषਂ ਚ ਦਦ੍ਯਾਤ੍
ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਕਪਿਲ ਰੰਗ ਦੀ, ਵੱਡੀ ਕੀਮਤ ਵਾਲੀ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਕਾਂਸ ਦੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ, ਵੱਛਾ ਸਮੇਤ, ਗੁੜ ਨਾਲ ਭਰੀ ਤਾਮਬੇ ਦੇ ਬਰਤਨ ਵਿਚ — ਇਹ ਸਭ, ਕਮਲ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਸਮੇਤ, ਦਿਓ।
ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਰਕ੍ਤਾਮ੍ਬਰਮਾਲ੍ਯਧੂਪੈਰ੍ ਦ੍ਵਿਜਂ ਚ ਰਕ੍ਤੈਰਥ ਹੇਮਸ਼ृਙ੍ਗੈਃ ਸਂਕਲ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਪੁਰੁषਂ ਸਪਦ੍ਮਂ ਦਦ੍ਯਾਦਨੇਕਵ੍ਰਤਦਾਨਕਾਯ ਅਵ੍ਯਙ੍ਗਰੂਪਾਯ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਯ ਕੁਟੁਮ੍ਬਿਨੇ ਦੇਯਮਨੁਦ੍ਧਤਾਯ
ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰ, ਲਾਲ ਮਾਲਾ ਤੇ ਧੂਪ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਕਮਲ ਦੇਣ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਸਤੂਆਂ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦਿਓ ਜੋ ਕਈ ਵ੍ਰਤ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਠੋਸ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਹੋਵੇ, ਘਰ-ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਨਿਮਰ ਹੋਵੇ।
ਨਮੋ ਨਮਃ ਪਾਪਵਿਨਾਸ਼ਨਾਯ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਨੇ ਸਪ੍ਤਤੁਰਂਗਮਾਯ ਸਾਮਰ੍ਗ੍ਯਜੁਰ੍ਧਾਮਨਿਧੇ ਵਿਧਾਤ੍ਰੇ ਭਵਾਬ੍ਧਿਪੋਤਾਯ ਜਗਤ੍ਸਵਿਤ੍ਰੇ
ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਸੱਤ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਸਾਮ, ਰਿਕ ਤੇ ਯਜੁਰ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਖਜਾਨੇ, ਰਚਨਹਾਰ, ਜੀਵਨ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਾਲਣਹਾਰ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਇਤ੍ਯਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਸਮਾਚਰੇਦ੍ ਅਬ੍ਦਭੇਕਮਿਹ ਯਸ੍ਤੁ ਮਾਨਵਃ ਸੋ ऽਧਿਰੋਹਤਿ ਵਿਨष੍ਟਕਲ੍ਮषਃ ਸੂਰ੍ਯਧਾਮ ਧੁਤਚਾਮਰਾਵਲਿਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੱਥੇ ਸਾਲ ਭਰ ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਧਾਮ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਂਦੀ ਦੀਆਂ ਚਮਰਾਂ ਨਾਲ ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਸਂਕ੍ਸ਼ਯਮਵਾਪ੍ਯ ਭੂਪਤਿਃ ਸ਼ੋਕਦੁਃਖਭਯਰੋਗਵਰ੍ਜਿਤਃ ਦ੍ਵੀਪਸਪ੍ਤਕਪਤਿਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਰ੍ ਵਰ੍ਮਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ ਅਮਿਤੌਜਸਾ ਯੁਤਃ
ਧਰਮ ਦੀ ਪੂਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੁੱਖ, ਡਰ, ਰੋਗ ਤੇ ਸ਼ੋਕ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਵਾਰ ਵਾਰ, ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾ ਚ ਭਰ੍ਤृਗੁਰੁਦੇਵਤਤ੍ਪਰਾ ਵੇਦਮੂਰ੍ਤਿਦਿਨਨਕ੍ਤਮਾਚਰੇਤ੍ ਸਾਪਿ ਲੋਕਮਮਰੇਸ਼ਵਨ੍ਦਿਤਾ ਯਾਤਿ ਨਾਰਦ ਰਵੇਰ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਇਸਤਰੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਵੱਡਿਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਵੇਦ ਦੀ ਰੀਤ ਅਮਲ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਉਹ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਮਰ ਲੋਕ ਸਤਕਾਰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਐਸਾ ਪੱਕਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਯਃ ਪਠੇਦਪਿ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਮਾਨਵਃ ਪਠ੍ਯਮਾਨਮਥ ਵਾਨੁਮੋਦਤੇ ਸੋ ऽਪਿ ਸ਼ਕ੍ਰਭੁਵਨਸ੍ਥਿਤੋ ऽਮਰੈਃ ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਵਸਤਿ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਂ ਦਿਵਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਥਾਨ੍ਯਦਪਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਂਕ੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਯੁਦ੍ਯਾਪਨੇ ਫਲਮ੍ ਯਦਕ੍ਸ਼ਯਂ ਪਰੇ ਲੋਕੇ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਅਤੇ ਉਦਯਾਪਨ ਦੀ ਰੀਤ ਦੇ ਅਟੱਲ ਫਲ ਬਿਆਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਯਨੇ ਵਿषੁਵੇ ਵਾਪਿ ਸਂਕ੍ਰਾਨ੍ਤਿਵ੍ਰਤਮਾਚਰੇਤ੍ ਪੂਰ੍ਵੇਦ੍ਯੁਰੇਕਭਕ੍ਤੇਨ ਦਨ੍ਤਧਾਵਨਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ ਸਂਕ੍ਰਾਨ੍ਤਿਵਾਸਰੇ ਪ੍ਰਾਤਸ੍ ਤਿਲੈਃ ਸ੍ਨਾਨਂ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਆਯਨ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ੁਵ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਿਛਲੇ ਦਿਨ ਦੰਦ ਮੰਜਣ ਕਰਕੇ ਇਕ ਵਾਰ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ, ਅਤੇ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਦੇ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ ਤਿਲਾਂ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਨਿਯਮ ਹੈ।
ਰਵਿਸਂਕ੍ਰਮਣੇ ਭੂਮੌ ਚਨ੍ਦਨੇਨਾष੍ਟਪਤ੍ਤ੍ਰਕਮ੍ ਪਦ੍ਮਂ ਸਕਰ੍ਣਿਕਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਵਾਹਯੇਦ੍ਰਵਿਮ੍
ਸੂਰਜ ਦੇ ਸੰਕ੍ਰਮਣ ਸਮੇਂ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਅੱਠ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਕਮਲ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਵਿਚਕਾਰ ਕਰਣਿਕਾ ਹੋਵੇ, ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਕਰ੍ਣਿਕਾਯਾਂ ਨ੍ਯਸੇਤ੍ਸੂਰ੍ਯਮ੍ ਆਦਿਤ੍ਯਂ ਪੂਰ੍ਵਤਸ੍ਤਤਃ ਨਮ ਉष੍ਣਾਰ੍ਚਿषੇ ਯਾਮ੍ਯੇ ਨਮੋ ऋਙ੍ਮਣ੍ਡਲਾਯ ਚ
ਕਰਣਿਕਾ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਰੱਖੋ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਆਦਿਤਿਆ ਨੂੰ, ਫਿਰ ਉਸ਼ਨ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲੇ, ਯਾਮਯ ਅਤੇ ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੋ।
ਨਮਃ ਸਵਿਤ੍ਰੇ ਨੈਰृਤ੍ਯੇ ਵਾਰੁਣੇ ਤਪਨਂ ਪੁਨਃ ਵਾਯਵ੍ਯੇ ਤੁ ਭਗਂ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪੁਨਃ ਪੁਨਰਥਾਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਨੈਰ੍ਰਤਿ ਵਿੱਚ, ਵਾਰੁਣ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਤਪਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੋ; ਵਾਯਵ ਵਿੱਚ ਭਗਾ ਨੂੰ ਰੱਖੋ ਅਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪੂਜੋ।
ਮਾਰ੍ਤਣ੍ਡਮੁਤ੍ਤਰੇ ਵਿष੍ਣੁਮ੍ ਈਸ਼ਾਨੇ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍ਸਦਾ ਗਨ੍ਧਮਾਲ੍ਯਫਲੈਰ੍ਭਕ੍ਸ਼੍ਯੈਃ ਸ੍ਥਣ੍ਡਿਲੇ ਪੂਜਯੇਤ੍ਤਤਃ
ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਮਾਰਤੰਡ ਨੂੰ, ਈਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਰੱਖੋ; ਫਿਰ ਸਥਾਣਡਿਲਾ ਉੱਤੇ ਸੁਗੰਧ, ਮਾਲਾ, ਫਲ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।
ਦ੍ਵਿਜਾਯ ਸੋਦਕੁਮ੍ਭਂ ਚ ਘृਤਪਾਤ੍ਰਂ ਹਿਰਣ੍ਮਯਮ੍ ਕਮਲਂ ਚ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍
ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਘੀ ਵਾਲਾ ਪਾਤਰ ਅਤੇ ਕਮਲ ਬਣਾਕੇ ਅਰਪਣ ਕਰੋ।
ਚਨ੍ਦਨੋਦਕਪੁष੍ਪੈਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਯਾਰ੍ਘ੍ਯਂ ਨ੍ਯਸੇਦ੍ਭੁਵਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਯ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਾਯ ਵਿਸ਼੍ਵਧਾਮ੍ਨੇ ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੁਵੇ ਨਮੋ ऽਨਨ੍ਤ ਨਮੋ ਧਾਤ੍ਰੇ ऋਕ੍ਸਾਮਯਜੁषਾਂ ਪਤੇ
ਚੰਦਨ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਅਰਘ ਦਿਓ ਅਤੇ ਕਹੋ: 'ਸਭ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਸਵੈ-ਭੂ ਨੂੰ, ਅਨੰਤ ਨੂੰ, ਧਾਤਾ ਨੂੰ, ਰਿਗ, ਸਾਮ ਅਤੇ ਯਜੁਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।'
ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਸਰ੍ਵਂ ਮਾਸਿ ਮਾਸਿ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ ਵਤ੍ਸਰਾਨ੍ਤੇ ऽਥਵਾ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਧਾ ਨਰਃ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਧੀ ਹਰ ਮਹੀਨੇ, ਜਾਂ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜਾਂ ਬਾਰਹ ਵਾਰ, ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਂਵਤ੍ਸਰਾਨ੍ਤੇ ਘृਤਪਾਯਸੇਨ ਸਂਤਰ੍ਪ੍ਯ ਵਹ੍ਨਿਂ ਦ੍ਵਿਜਪੁਂਗਵਾਂਸ਼੍ਚ ਕੁਮ੍ਭਾਨ੍ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਧੇਨੁਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ ਸਰਤ੍ਨਹੈਰਣ੍ਮਯਪਦ੍ਮਯੁਕ੍ਤਾਨ੍
ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਉੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਘੀ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ, ਦੁਬਾਰਾ ਬਾਰਹ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਗਾਂ, ਰਤਨਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ ਅਰਪਣ ਕਰੋ।
ਪਯਸ੍ਵਿਨੀਃ ਸ਼ੀਲਵਤੀਸ਼੍ਚ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਧਰ੍ਮੈਃ ਸ਼ृਙ੍ਗੈਃ ਰੌਪ੍ਯਖੁਰੈਸ਼੍ਚ ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਗਾਵੋ ऽष੍ਟ ਵਾ ਸਪ੍ਤ ਸਕਾਂਸ੍ਯਦੋਹਾ ਮਾਲ੍ਯਾਮ੍ਬਰਾ ਵਾ ਚਤੁਰੋ ऽਪ੍ਯਸ਼ਕ੍ਤਃ ਦੌਰ੍ਗਤ੍ਯਯੁਕ੍ਤਃ ਕਪਿਲਾਮਥੈਕਾਂ ਨਿਵੇਦਯੇਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪੁਂਗਵਾਯ
ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ, ਧਰਮਕ ਸਿੰਗਾਂ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ, ਅੱਠ ਜਾਂ ਸੱਤ, ਕਾਂਸੀ ਦੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲੇ ਪਾਤਰ, ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ; ਜੇ ਸਮਰਥਾ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਚਾਰ, ਜੇ ਗਰੀਬੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਇੱਕ ਕਪਿਲ ਗਾਂ ਉੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਹੈਮੀਂ ਚ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪृਥਿਵੀਂ ਸਸ਼ੇषਾਮ੍ ਆਕਾਰ੍ਯ ਰੂਪ੍ਯਾਮਥ ਵਾ ਚ ਤਾਮ੍ਰੀਮ੍ ਪੈष੍ਟੀਮਸ਼ਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਵਿਧਾਯ ਸੌਵਰ੍ਣਸੂਰ੍ਯੇਣ ਸਮਂ ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਨ ਵਿਤ੍ਤਸ਼ਾਠ੍ਯਂ ਪੁਰੁषੋ ऽਤ੍ਰ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਧੋ ਯਾਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯੋ ऽਤ੍ਰ
ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਧਰਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੇ ਸਮਰਥਾ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਚਾਂਦੀ ਜਾਂ ਤਾਮਬੇ ਨਾਲ; ਜੇ ਇਹ ਵੀ ਨਾ ਹੋ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਤੀਮਾ ਬਣਾਕੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਧਨ ਵਿੱਚ ਧੋਖਾ ਨਾ ਕਰੇ; ਜੇ ਕਰੇ ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।