ਇਤਿ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਲਂਕृਤ੍ਯ ਚ ਭੂषਣੈਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚੇਚ੍ਛਯਨਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਸਰ੍ਵੋਪਸ੍ਕਰਸਂਯੁਤਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਭੇਟ ਦੇ ਕੇ, ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਜੇ ਸਮਰਥ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਪੂਰੇ ਸਾਜ-ਸਮਾਨ ਵਾਲਾ ਵਿਛੋਣਾ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਅਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਫਲਾਨ੍ਯੇਵ ਯਥੋਕ੍ਤਾਨਿ ਵਿਧਾਨਤਃ ਤਥੋਦਕੁਮ੍ਭਸਂਯੁਕ੍ਤੌ ਸ਼ਿਵਧਰ੍ਮੌ ਚ ਕਾਞ੍ਚਨੌ
ਜੇ ਸਮਰਥ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਉਕਤੇ ਫਲ, ਦੋ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ-ਧਰਮ ਦੇ ਦੋ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੂਪ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ।
ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਭੁਞ੍ਜੀਤ ਵਾਗ੍ਯਤਸ੍ਤੈਲਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ ਅਨ੍ਯਾਨ੍ਯਪਿ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਭੋਜਯੇਚ੍ਛਕ੍ਤਿਤੋ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦੇ ਕੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਬੋਲ ਰੱਖ ਕੇ ਤੇ ਤੇਲ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਖਾਣਾ ਖਾਏ; ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਭੋਜਨ ਕਰਾਏ।
ਏਤਦ੍ਭਾਗਵਤਾਨਾਂ ਤੁ ਸੌਰਵੈष੍ਣਵਯੋਗਿਨਾਮ੍ ਸ਼ੁਭਂ ਸਰ੍ਵਫਲਤ੍ਯਾਗਵ੍ਰਤਂ ਵੇਦਵਿਦੋ ਵਿਦੁਃ
ਵੇਦ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰੇ ਫਲ ਦਾਨ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਭਗਤਾਂ, ਸੂਰਜ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਯੋਗ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਹੈ।
ਨਾਰੀਭਿਸ਼੍ਚ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜਪੁਂਗਵ ਏਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਪਰਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਇਹ ਲੋਕੇ ਪਰਤ੍ਰ ਚ ਵ੍ਰਤਮਸ੍ਤਿ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਯਦਨਨ੍ਤਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਏ ਮুনি, ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਜੋ ਅਨੰਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵ੍ਰਤ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ।
ਸੌਵਰ੍ਣਰੌਪ੍ਯਤਾਮ੍ਰੇषੁ ਯਾਵਨ੍ਤਃ ਪਰਮਾਣਵਃ ਭਵਨ੍ਤਿ ਚੂਰ੍ਣ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਫਲੇषੁ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ ਤਾਵਦ੍ਯੁਗਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਏ ਮুনি, ਜਿੰਨੇ ਸੁਨਹਿਰੀ, ਚਾਂਦੀ ਅਤੇ ਤਾਂਬੇ ਦੇ ਪਰਮਾਣੂ ਫਲ ਪੀਸਣ ਸਮੇਂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਤਨੇ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲਈ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਏਤਤ੍ਸਮਸ੍ਤਕਲੁषਾਪਹਰਂ ਜਨਾਨਾਮ੍ ਆਜੀਵਨਾਯ ਮਨੁਜੇषੁ ਚ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਜਨ੍ਮਾਨ੍ਤਰੇष੍ਵਪਿ ਨ ਪੁਤ੍ਰਵਿਯੋਗਦੁਃਖਮ੍ ਆਪ੍ਨੋਤਿ ਧਾਮ ਚ ਪੁਰਂਦਰਲੋਕਜੁष੍ਟਮ੍
ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਵਿਛੋੜੇ ਦਾ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਥਾਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਯੋ ਵਾ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਪੁਰੁषੋ ऽਲ੍ਪਧਨਃ ਪਠੇਦ੍ਵਾ ਦੇਵਾਲਯੇषੁ ਭਵਨੇषੁ ਚ ਧਾਰ੍ਮਿਕਾਣਾਮ੍ ਪਾਪੈਰ੍ਵਿਯੁਕ੍ਤਵਪੁਰਤ੍ਰ ਪੁਰਂ ਮੁਰਾਰੇਰ੍ ਆਨਨ੍ਦਕृਤ੍ਪਦਮੁਪੈਤਿ ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰ ਸੋ ऽਪਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਨੂੰ ਮੰਦਰਾਂ ਜਾਂ ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਣੇ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹੇ, ਉਹ ਇਥੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਆਨੰਦਮਈ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਯਦਾਰੋਗ੍ਯਕਰਂ ਪੁਂਸਾਂ ਯਦਨਨ੍ਤਫਲਪ੍ਰਦਮ੍ ਯਚ੍ਛਾਨ੍ਤਯੇ ਚ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਨਾਂ ਵਦ ਨਨ੍ਦੀਸ਼ ਤਦ੍ਵ੍ਰਤਮ੍
ਹੇ ਨੰਦੀਸ਼ਾ, ਉਹ ਵ੍ਰਤ ਦੱਸੋ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਅਣਗਿਣਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਤਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਨੋ ਧਾਮ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਨਾਤਨਮ੍ ਸੂਰ੍ਯਾਗ੍ਨਿਚਨ੍ਦ੍ਰਰੂਪੇਣ ਤਤ੍ਤ੍ਰਿਧਾ ਜਗਤਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਸਰਵਵਿਆਪਕ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਸੂਰਜ, ਅੱਗ ਤੇ ਚੰਦ ਦੇ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਤਦਾਰਾਧ੍ਯ ਪੁਮਾਨ੍ਵਿਪ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕੁਸ਼ਲਂ ਸਦਾ ਤਸ੍ਮਾਦਾਦਿਤ੍ਯਵਾਰੇਣ ਸਦਾ ਨਕ੍ਤਾਸ਼ਨੋ ਭਵੇਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸੂਰਜਵਾਰ ਨੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਦਾ ਹਸ੍ਤੇਨ ਸਂਯੁਕ੍ਤਮ੍ ਆਦਿਤ੍ਯਸ੍ਯ ਚ ਵਾਸਰਮ੍ ਤਦਾ ਸ਼ਨਿਦਿਨੇ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਏਕਭਕ੍ਤਂ ਵਿਮਤ੍ਸਰਃ
ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਦਾ ਦਿਨ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸ਼ਨੀਵਾਰ ਨੂੰ ਵਿਅਰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਕ੍ਤਮਾਦਿਤ੍ਯਵਾਰੇਣ ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਨ੍ ਪਤ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਰਕ੍ਤਚਨ੍ਦਨਪਙ੍ਕਜਮ੍
ਸੂਰਜਵਾਰ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਖਵਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਬਾਰਾਂ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਿਲਿਖ੍ਯ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍ਸੂਰ੍ਯਂ ਨਮਸ੍ਕਾਰੇਣ ਪੂਰ੍ਵਤਃ ਦਿਵਾਕਰਂ ਤਥਾਗ੍ਨੇਯੇ ਵਿਵਸ੍ਵਨ੍ਤਮਤਃ ਪਰਮ੍
ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੱਥਾ ਟੇਕ ਕੇ ਲਿਖ ਕੇ ਰੱਖੋ, ਫਿਰ ਦਿਵਾਕਰ ਨੂੰ ਅਗਨਿ ਕੋਣ ਤੇ, ਤੇ ਵਿਵਸਵਤ ਨੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ।
ਭਗਂ ਤੁ ਨੈਰृਤੇ ਦੇਵਂ ਵਰੁਣਂ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਦਲੇ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਮਨਿਲੇ ਤਦ੍ਵਦ੍ ਆਦਿਤ੍ਯਂ ਚ ਤਥੋਤ੍ਤਰੇ
ਭਾਗਾ ਨੂੰ ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ, ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਪੱਛਮੀ ਪੱਤੇ ਤੇ, ਮਹਿੰਦਰ ਤੇ ਅਨਿਲ ਨੂੰ ਵੀ, ਤੇ ਆਦਿਤਿਆ ਨੂੰ ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ ਰੱਖੋ।
ਸ਼ਾਨ੍ਤਮੀਸ਼ਾਨਭਾਗੇ ਤੁ ਨਮਸ੍ਕਾਰੇਣ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍ ਕਰ੍ਣਿਕਾਪੂਰ੍ਵਪਤ੍ਤ੍ਰੇ ਤੁ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਤੁਰਗਾਨ੍ਨ੍ਯਸੇਤ੍
ਈਸ਼ਾਨ ਭਾਗ ਵਿਚ ਸ਼ਾਂਤਾ ਨੂੰ ਮੱਥਾ ਟੇਕ ਕੇ ਰੱਖੋ; ਕੇਂਦਰੀ ਪੱਤੇ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਘੋੜੇ ਰੱਖੋ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ऽਰ੍ਯਮਨਾਮਾਨਂ ਮਾਰ੍ਤਣ੍ਡਂ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਦਲੇ ਉਤ੍ਤਰੇ ਤੁ ਰਵਿਂ ਦੇਵਂ ਕਰ੍ਣਿਕਾਯਾਂ ਚ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍
ਦੱਖਣ ਵਿਚ ਅਰਯਮਨ, ਪੱਛਮ ਪੱਤੇ ਤੇ ਮਾਰਤੰਡ, ਉੱਤਰ ਵਿਚ ਰਵੀ ਦੇਵ, ਤੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿਚ ਭਾਸਕਰ ਨੂੰ ਰੱਖੋ।
ਰਕ੍ਤਪੁष੍ਪੋਦਕੇਨਾਰ੍ਘ੍ਯਂ ਸਤਿਲਾਰੁਣਚਨ੍ਦਨਮ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪਦ੍ਮੇ ਤਤੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਇਮਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮੁਦੀਰਯੇਤ੍
ਲਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ, ਤਿਲ ਤੇ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਕਮਲ ਵਿਚ ਅਰਘ ਪੇਸ਼ ਕਰੋ ਤੇ ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰੋ।
ਕਾਲਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਵੇਦਾਤ੍ਮਾ ਵਿਸ਼੍ਵਤੋਮੁਖਃ ਯਸ੍ਮਾਦਗ੍ਨੀਨ੍ਦ੍ਰਰੂਪਸ੍ਤ੍ਵਮ੍ ਅਤਃ ਪਾਹਿ ਦਿਵਾਕਰ
ਕਾਲ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਮੂਲ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਿਹਰਾ — ਜੋ ਅੱਗ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹੈ, ਹੇ ਦਿਵਾਕਰ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ।
ਅਗ੍ਨਿਮ੍ ਈਡੇ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਮ੍ ਇषੇਤ੍ਵੋਰ੍ਜੇ ਚ ਭਾਸ੍ਕਰ ਅਗ੍ਨ ਆਯਾਹਿ ਵਰਦ ਨਮਸ੍ਤੇ ਜ੍ਯੋਤਿषਾਂ ਪਤੇ
ਮੈਂ ਅੱਗ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਭੋਜਨ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਿਚ, ਹੇ ਭਾਸਕਰ। ਹੇ ਅੱਗ, ਆਓ, ਵਰ ਦਿਓ; ਨਮਸਕਾਰ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਮਾਲਕ।
ਅਰ੍ਘ੍ਯਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਸृਜਾਥ ਨਿਸ਼ਿ ਤੈਲਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ ਭੁਞ੍ਜੀਤ ਵਤ੍ਸਰਾਨ੍ਤੇ ਤੁ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਕਮਲੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਪੁਰੁषਂ ਚ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕਾਰਯੇਦ੍ਦ੍ਵਿਭੁਜਂ ਤਥਾ
ਅਰਘ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਤੇਲ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਛੱਡੋ; ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਉੱਤਮ ਕਮਲ ਤੇ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਓ।
ਸੁਵਰ੍ਣਸ਼ृਙ੍ਗੀਂ ਕਪਿਲਾਂ ਮਹਾਰ੍ਘ੍ਯਾਂ ਰੌਪ੍ਯੈਃ ਖੁਰੈਃ ਕਾਂਸ੍ਯਦੋਹਾਂ ਸਵਤ੍ਸਾਮ੍ ਪੂਰ੍ਣੇ ਗੁਡਸ੍ਯੋਪਰਿ ਤਾਮ੍ਰਪਾਤ੍ਰੇ ਨਿਧਾਯ ਪਦ੍ਮਂ ਪੁਰੁषਂ ਚ ਦਦ੍ਯਾਤ੍
ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਕਪਿਲ ਰੰਗ ਦੀ, ਵੱਡੀ ਕੀਮਤ ਵਾਲੀ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਕਾਂਸ ਦੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ, ਵੱਛਾ ਸਮੇਤ, ਗੁੜ ਨਾਲ ਭਰੀ ਤਾਮਬੇ ਦੇ ਬਰਤਨ ਵਿਚ — ਇਹ ਸਭ, ਕਮਲ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਸਮੇਤ, ਦਿਓ।
ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਰਕ੍ਤਾਮ੍ਬਰਮਾਲ੍ਯਧੂਪੈਰ੍ ਦ੍ਵਿਜਂ ਚ ਰਕ੍ਤੈਰਥ ਹੇਮਸ਼ृਙ੍ਗੈਃ ਸਂਕਲ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਪੁਰੁषਂ ਸਪਦ੍ਮਂ ਦਦ੍ਯਾਦਨੇਕਵ੍ਰਤਦਾਨਕਾਯ ਅਵ੍ਯਙ੍ਗਰੂਪਾਯ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਯ ਕੁਟੁਮ੍ਬਿਨੇ ਦੇਯਮਨੁਦ੍ਧਤਾਯ
ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰ, ਲਾਲ ਮਾਲਾ ਤੇ ਧੂਪ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਕਮਲ ਦੇਣ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਸਤੂਆਂ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦਿਓ ਜੋ ਕਈ ਵ੍ਰਤ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਠੋਸ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਹੋਵੇ, ਘਰ-ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਨਿਮਰ ਹੋਵੇ।
ਨਮੋ ਨਮਃ ਪਾਪਵਿਨਾਸ਼ਨਾਯ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਨੇ ਸਪ੍ਤਤੁਰਂਗਮਾਯ ਸਾਮਰ੍ਗ੍ਯਜੁਰ੍ਧਾਮਨਿਧੇ ਵਿਧਾਤ੍ਰੇ ਭਵਾਬ੍ਧਿਪੋਤਾਯ ਜਗਤ੍ਸਵਿਤ੍ਰੇ
ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਸੱਤ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਸਾਮ, ਰਿਕ ਤੇ ਯਜੁਰ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਖਜਾਨੇ, ਰਚਨਹਾਰ, ਜੀਵਨ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਾਲਣਹਾਰ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਇਤ੍ਯਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਸਮਾਚਰੇਦ੍ ਅਬ੍ਦਭੇਕਮਿਹ ਯਸ੍ਤੁ ਮਾਨਵਃ ਸੋ ऽਧਿਰੋਹਤਿ ਵਿਨष੍ਟਕਲ੍ਮषਃ ਸੂਰ੍ਯਧਾਮ ਧੁਤਚਾਮਰਾਵਲਿਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੱਥੇ ਸਾਲ ਭਰ ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਧਾਮ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਂਦੀ ਦੀਆਂ ਚਮਰਾਂ ਨਾਲ ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਸਂਕ੍ਸ਼ਯਮਵਾਪ੍ਯ ਭੂਪਤਿਃ ਸ਼ੋਕਦੁਃਖਭਯਰੋਗਵਰ੍ਜਿਤਃ ਦ੍ਵੀਪਸਪ੍ਤਕਪਤਿਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਰ੍ ਵਰ੍ਮਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ ਅਮਿਤੌਜਸਾ ਯੁਤਃ
ਧਰਮ ਦੀ ਪੂਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੁੱਖ, ਡਰ, ਰੋਗ ਤੇ ਸ਼ੋਕ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਵਾਰ ਵਾਰ, ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾ ਚ ਭਰ੍ਤृਗੁਰੁਦੇਵਤਤ੍ਪਰਾ ਵੇਦਮੂਰ੍ਤਿਦਿਨਨਕ੍ਤਮਾਚਰੇਤ੍ ਸਾਪਿ ਲੋਕਮਮਰੇਸ਼ਵਨ੍ਦਿਤਾ ਯਾਤਿ ਨਾਰਦ ਰਵੇਰ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਇਸਤਰੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਵੱਡਿਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਵੇਦ ਦੀ ਰੀਤ ਅਮਲ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਉਹ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਮਰ ਲੋਕ ਸਤਕਾਰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਐਸਾ ਪੱਕਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਯਃ ਪਠੇਦਪਿ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਮਾਨਵਃ ਪਠ੍ਯਮਾਨਮਥ ਵਾਨੁਮੋਦਤੇ ਸੋ ऽਪਿ ਸ਼ਕ੍ਰਭੁਵਨਸ੍ਥਿਤੋ ऽਮਰੈਃ ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਵਸਤਿ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਂ ਦਿਵਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਥਾਨ੍ਯਦਪਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਂਕ੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਯੁਦ੍ਯਾਪਨੇ ਫਲਮ੍ ਯਦਕ੍ਸ਼ਯਂ ਪਰੇ ਲੋਕੇ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਅਤੇ ਉਦਯਾਪਨ ਦੀ ਰੀਤ ਦੇ ਅਟੱਲ ਫਲ ਬਿਆਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਯਨੇ ਵਿषੁਵੇ ਵਾਪਿ ਸਂਕ੍ਰਾਨ੍ਤਿਵ੍ਰਤਮਾਚਰੇਤ੍ ਪੂਰ੍ਵੇਦ੍ਯੁਰੇਕਭਕ੍ਤੇਨ ਦਨ੍ਤਧਾਵਨਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ ਸਂਕ੍ਰਾਨ੍ਤਿਵਾਸਰੇ ਪ੍ਰਾਤਸ੍ ਤਿਲੈਃ ਸ੍ਨਾਨਂ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਆਯਨ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ੁਵ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਿਛਲੇ ਦਿਨ ਦੰਦ ਮੰਜਣ ਕਰਕੇ ਇਕ ਵਾਰ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ, ਅਤੇ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਦੇ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ ਤਿਲਾਂ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਨਿਯਮ ਹੈ।