ਸੁਨੀਥਾ ਨਾਮ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਵੇਨੋ ਨਾਮ ਸੁਤਃ ਪੁਰਾ ਅਧਰ੍ਮਨਿਰਤਸ਼੍ਚਾਸੀਦ੍ ਬਲਵਾਨ੍ ਵਸੁਧਾਧਿਪਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਸੁਨੀਥਾ ਨਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਵੇਨ ਸੀ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅਧਰਮ ਵੱਲ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਜਾ ਸੀ।
ਲੋਕੇ ऽਪ੍ਯਧਰ੍ਮਕृਜ੍ਜਾਤਃ ਪਰਭਾਰ੍ਯਾਪਹਾਰਕਃ ਧਰ੍ਮਾਚਾਰਸ੍ਯ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਜਗਤੋ ऽਥ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ
ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਧਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਵੀਆਂ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਦੇ ਚਲਣ ਲਈ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ—
ਅਨੁਨੀਤੋ ऽਪਿ ਨ ਦਦਾਵ੍ ਅਨੁਜ੍ਞਾਂ ਸ ਯਦਾ ਤਤਃ ਸ਼ਾਪੇਨ ਮਾਰਯਿਤ੍ਵੈਨਮ੍ ਅਰਾਜਕਮਯਾਰ੍ਦਿਤਾਃ
ਉਹਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਸਭ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਮਮਨ੍ਥੁਰ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਬਲਾਦ੍ਦੇਹਮਕਲ੍ਮषਾਃ ਤਤ੍ਕਾਯਾਨ੍ਮਥ੍ਯਮਾਨਾਤ੍ਤੁ ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਜਾਤਯਃ
ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਮਥਿਆ। ਉਸ ਸਰੀਰ ਦੇ ਮਥਣ ਨਾਲ ਮਲੇਛ ਜਾਤੀਆਂ ਨਿਕਲੀਆਂ।
ਸ਼ਰੀਰੇ ਮਾਤੁਰਂਸ਼ੇਨ ਕृष੍ਣਾਞ੍ਜਨਸਮਪ੍ਰਭਾਃ ਪਿਤੁਰਂਸ਼ਸ੍ਯ ਚਾਂਸ਼ੇਨ ਧਾਰ੍ਮਿਕੋ ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣਃ
ਮਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ, ਕਾਲੇ ਸੁਰਮੇ ਵਰਗੇ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਪਿਉ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ, ਇੱਕ ਧਰਮੀ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।
ਉਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਦ੍ਧਸ੍ਤਾਤ੍ ਸਧਨੁਃ ਸਸ਼ਰੋ ਗਦੀ ਦਿਵ੍ਯਤੇਜੋਮਯਵਪੁਃ ਸਰਤ੍ਨਕਵਚਾਙ੍ਗਦਃ
ਉਹ ਸੱਜਾ ਹੱਥੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ, ਗਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਦਿਵਯ ਜੋਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀ ਜੰਗੀ ਜਿਲਦ ਤੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪृਥੋਰੇਵਾਭਵਦ੍ਯਤ੍ਨਾਤ੍ ਤਤਃ ਪृਥੁਰਜਾਯਤ ਸ ਵਿਪ੍ਰੈਰਭਿषਿਕ੍ਤੋ ऽਪਿ ਤਪਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਉਹ ਯਤਨ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਪ੍ਰਿਥੂ ਸੀ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਿਥੂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਰਾਜਤਿਲਕ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਵਰੇਣ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭੁਤ੍ਵਮ੍ ਅਗਮਤ੍ ਪੁਨਃ ਨਿਃਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਵषਟ੍ਕਾਰਂ ਨਿਰ੍ਧਰ੍ਮਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭੂਤਲਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਵਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਸਭ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉੱਥੇ ਨਾ ਵੈਦ ਪਾਠ ਦੀ ਧੁਨ ਸੀ, ਨਾ ਯਜ, ਨਾ ਧਰਮ, ਤਾਂ—
ਦਗ੍ਧੁਮੇਵੋਦ੍ਯਤਃ ਕੋਪਾਚ੍ ਛਰੇਣਾਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮਃ ਤਤੋ ਗੋਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਭੂਃ ਪਲਾਯਿਤੁਮ੍ ਉਦ੍ਯਤਾ
ਪ੍ਰਿਥੂ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਦੀ ਕੋਈ ਹੱਦ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਤੀਰ ਚੁਕ ਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਗਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਭੱਜਣ ਲਈ ਉੱਦਮ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈ।
ਪृष੍ਠਤੋ ऽਨੁਗਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਪृਥੁਰ੍ਦੀਪ੍ਤਸ਼ਰਾਸਨਃ ਤਤਃ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵੈਕਦੇਸ਼ੇ ਤੁ ਕਿਂ ਕਰੋਮੀਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਪ੍ਰਿਥੂ ਨੇ ਚਮਕਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜ ਲਾਇਆ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਥਾਂ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?"
ਪृਥੁਰ੍ ਅਪ੍ਯਵਦਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਈਪ੍ਸਿਤਂ ਦੇਹਿ ਸੁਵ੍ਰਤੇ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਜਗਤਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸ੍ਥਾਵਰਸ੍ਯ ਚਰਸ੍ਯ ਚ
ਪ੍ਰਿਥੂ ਨੇ ਵੀ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਵਾਲੀ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਹਿੱਤ ਲਈ, ਜਲਦੀ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਦੇ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਹਨ ਜਾਂ ਅਡਿੱਗ।"
ਤਥੈਵ ਸਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਭੂਮਿਰ੍ ਦੁਦੋਹ ਸ ਨਰਾਧਿਪਃ ਸ੍ਵਕੇ ਪਾਣੌ ਪृਥੁਰ੍ਵਤ੍ਸਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਯਮ੍ਭੁਵਂ ਮਨੁਮ੍
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਤੀ ਨੇ ਵੀ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਵਾਯੰਭੂ ਮਨੂ ਨੂੰ ਬੱਛੜਾ ਬਣਾਕੇ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਹਥੇਲੀ 'ਚੋਂ ਦੁੱਧ ਕੱਢ ਲਿਆ।
ਤਦਨ੍ਨਮਭਵਚ੍ਛੁਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਜਾ ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਯੇਨ ਵੈ ਤਤਸ੍ਤੁ ऋषਿਭਿਰ੍ਦੁਗ੍ਧਾ ਵਤ੍ਸਃ ਸੋਮਸ੍ਤਦਾਭਵਤ੍
ਉਹ ਭੋਜਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਜੀਉਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧਿਆ, ਬੱਛੜਾ ਸੋਮ ਬਣਾਇਆ।
ਦੋਗ੍ਧਾ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰਭੂਤ੍ ਪਾਤ੍ਰਂ ਵੇਦਸ੍ਤਪੋ ਰਸਃ ਦੇਵੈਸ਼੍ਚ ਵਸੁਧਾ ਦੁਗ੍ਧਾ ਦੋਗ੍ਧਾ ਮਿਤ੍ਰਸ੍ਤਦਾਭਵਤ੍
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ, ਪਾਤਰ ਵੇਦ ਸੀ, ਤੇ ਰਸ ਤਪ ਸੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧਿਆ, ਉਥੇ ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਵਾਲਾ ਮਿਤ੍ਰਾ ਸੀ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਤ੍ਸਃ ਸਮਭਵਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੀਰਮੂਰ੍ਜਸ੍ਕਰਂ ਬਲਮ੍ ਦੇਵਾਨਾਂ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਪਾਤ੍ਰਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਰਾਜਤਂ ਤਥਾ
ਇੰਦਰ ਬੱਛੜਾ ਬਣਿਆ, ਤੇ ਦੁੱਧ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸੀ। ਪਾਤਰ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਚਾਂਦੀ ਦਾ।
ਅਨ੍ਤਕਸ਼੍ਚਾਭਵਦ੍ਦੋਗ੍ਧਾ ਯਮੋ ਵਤ੍ਸਃ ਸ੍ਵਧਾ ਰਸਃ ਅਲਾਬੁਪਾਤ੍ਰਂ ਨਾਗਾਨਾਂ ਤਕ੍ਸ਼ਕੋ ਵਤ੍ਸਕੋ ऽਭਵਤ੍
ਅੰਤਕ ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ, ਯਮ ਬੱਛੜਾ ਸੀ, ਤੇ ਰਸ ਸਵਧਾ ਸੀ। ਨਾਗਾਂ ਲਈ ਪਾਤਰ ਲੌਕੀ ਸੀ, ਤੇ ਤਕਸ਼ਕ ਬੱਛੜਾ ਬਣਿਆ।
ਵਿषਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਤਤੋ ਦੋਗ੍ਧਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ऽਭਵਤ੍ਪੁਨਃ ਅਸੁਰੈਰਪਿ ਦੁਗ੍ਧੇਯਮ੍ ਆਯਸੇ ਸ਼ਕ੍ਰਪੀਡਿਨੀਮ੍
ਫਿਰ ਦੁੱਧ ਜ਼ਹਿਰ ਬਣ ਗਿਆ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਮੁੜ ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ। ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧਿਆ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਪਾਤਰ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ।
ਪਾਤ੍ਰੇ ਮਾਯਾਮ੍ ਅਭੂਦ੍ ਵਤ੍ਸਃ ਪ੍ਰਾਹ੍ਲਾਦਿਸ੍ ਤੁ ਵਿਰੋਚਨਃ ਦੋਗ੍ਧਾ ਦ੍ਵਿਮੂਰ੍ਧਾ ਤਤ੍ਰਾਸੀਨ੍ ਮਾਯਾ ਯੇਨ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤਾ
ਉਥੇ ਪਾਤਰ ਮਾਇਆ ਸੀ, ਬੱਛੜਾ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਿਰੋਚਨ ਸੀ। ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਵਾਲਾ ਦੁਇਮੂੰਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਮਾਇਆ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ।
ਯਕ੍ਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਵਸੁਧਾ ਦੁਗ੍ਧਾ ਪੁਰਾਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਮ੍ ਈਪ੍ਸੁਭਿਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਂ ਵਤ੍ਸਮ੍ ਆਮਪਾਤ੍ਰੇ ਮਹੀਪਤੇ
ਯਕਸ਼ਾਂ ਨੇ ਵੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧਿਆ, ਲੁਕ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। ਵੈਸ਼ਰਵਣ ਨੂੰ ਬੱਛੜਾ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਪਾਤਰ ਕੱਚਾ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਪ੍ਰੇਤਰਕ੍ਸ਼ੋਗਣੈਰ੍ਦੁਗ੍ਧਾ ਧਰਾ ਰੁਧਿਰਮੁਲ੍ਬਣਮ੍ ਰੌਪ੍ਯਨਾਭੋ ऽਭਵਦ੍ਦੋਗ੍ਧਾ ਸੁਮਾਲੀ ਵਤ੍ਸ ਏਵ ਤੁ
ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਲਹੂ ਨਿਕਲਿਆ। ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਵਾਲਾ ਸੁਮਾਲੀ ਸੀ, ਪਾਤਰ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਬੱਛੜਾ ਵੀ ਉਹੀ ਸੀ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਪੁਰਾ ਦੁਗ੍ਧਾ ਵਸੁਧਾ ਸਾਪ੍ਸਰੋਗਣੈਃ ਵਤ੍ਸਂ ਚੈਤ੍ਰਰਥਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗਨ੍ਧਾਨ੍ਪਦ੍ਮਦਲੇ ਤਥਾ
ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੇ ਵੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧਿਆ, ਬੱਛੜਾ ਚਿਤਰਰਥ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਸੁਗੰਧ ਲੋਟਸ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ 'ਤੇ ਮਿਲੀ।
ਦੋਗ੍ਧਾ ਵਰਰੁਚਿਰ੍ਨਾਮ ਨਾਟ੍ਯਵੇਦਸ੍ਯ ਪਾਰਗਃ ਗਿਰਿਭਿਰ੍ਵਸੁਧਾ ਦੁਗ੍ਧਾ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਵਰਰੁਚਿ, ਜੋ ਨਾਟਯਵੇਦ ਦਾ ਗਿਆਨੀ ਸੀ, ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ। ਪਹਾੜਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧਿਆ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨ ਨਿਕਲੇ।
ਔषਧਾਨਿ ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਦੋਗ੍ਧਾ ਮੇਰੁਰ੍ਮਹਾਚਲਃ ਵਤ੍ਸੋ ऽਭੂਦ੍ਧਿਮਵਾਂਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਪਾਤ੍ਰਂ ਸ਼ੈਲਮਯਂ ਪੁਨਃ
ਮੇਰੂ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ, ਦਿਵਯ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ। ਉਥੇ ਹਿਮਵੰਤ ਬੱਛੜਾ ਸੀ, ਤੇ ਪਾਤਰ ਵੀ ਪਥਰ ਦਾ ਸੀ।
ਵृਕ੍ਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਵਸੁਧਾ ਦੁਗ੍ਧਾ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਛਿਨ੍ਨਪ੍ਰਰੋਹਣਮ੍ ਪਾਲਾਸ਼ਪਾਤ੍ਰੇ ਦੋਗ੍ਧਾ ਤੁ ਸ਼ਾਲਃ ਪੁष੍ਪਲਤਾਕੁਲਃ
ਵਿਰਖਾਂ ਨੇ ਵੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਟਾਹਣਿਆਂ ਲਈ ਰਸ ਨਿਕਲਿਆ। ਪਾਲਾਸ਼ ਦੇ ਪਾਤਰ ਵਿਚ, ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਵਾਲਾ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸ਼ਾਲਾ ਸੀ।
ਪ੍ਲਕ੍ਸ਼ੋ ऽਭਵਤ੍ਤਤੋ ਵਤ੍ਸਃ ਸਰ੍ਵਵृਕ੍ਸ਼ੋ ਧਨਾਧਿਪਃ ਏਵਮਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਵਸੁਧਾ ਤਦਾ ਦੁਗ੍ਧਾ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਪਲਕਸ਼ ਬੱਛੜਾ ਬਣਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਵਿਰਖਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧਿਆ।
ਆਯੁਰ੍ ਧਨਾਨਿ ਸੌਖ੍ਯਂ ਚ ਪृਥੌ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਤਿ ਨ ਦਰਿਦ੍ਰਸ੍ਤਦਾ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ ਨ ਰੋਗੀ ਨ ਚ ਪਾਪਕृਤ੍
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਿਥੂ ਨੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਤਦੋਂ ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਤੇ ਸੁਖ-ਚੈਨ ਸੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਾ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਸੀ, ਨਾ ਕੋਈ ਬੀਮਾਰ, ਨਾ ਕੋਈ ਬੁਰਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਨੋਪਸਰ੍ਗਭਯਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਪृਥੌ ਰਾਜਨਿ ਸ਼ਾਸਤਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਾ ਲੋਕਾ ਦੁਃਖਸ਼ੋਕਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਿਥੂ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਮੁਸੀਬਤ ਜਾਂ ਡਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਗਮ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਸਨ।
ਧਨੁष੍ਕੋਟ੍ਯਾ ਚ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍ ਉਤ੍ਸਾਰ੍ਯ ਸ ਮਹਾਬਲਃ ਭੁਵਸ੍ਤਲਂ ਸਮਂ ਚਕ੍ਰੇ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਉਹ ਮਹਾਂਬਲੀ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਮਤਲ ਕਰ ਦਿੰਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ।
ਨ ਪੁਰਗ੍ਰਾਮਦੁਰ੍ਗਾਣਿ ਨ ਚਾਯੁਧਧਰਾ ਨਰਾਃ ਕ੍ਸ਼ਯਾਤਿਸ਼ਯਦੁਃਖਂ ਚ ਨਾਰ੍ਥਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਚਾਦਰਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਨਾ ਤਾਂ ਕੋਈ ਸ਼ਹਿਰ, ਪਿੰਡ ਜਾਂ ਕਿਲੇ ਸਨ, ਨਾ ਹੀ ਹਥਿਆਰ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ। ਨਾ ਹੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਬੁਢਾਪੇ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਦਾ ਡਰ ਸੀ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਧਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ।
ਧਰ੍ਮੈਕਵਾਸਨਾ ਲੋਕਾਃ ਪृਥੌ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਤਿ ਕਥਿਤਾਨਿ ਚ ਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਯਤ੍ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਚ ਮਯਾ ਤਵ
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਿਥੂ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਲਗਨ ਸਿਰਫ ਧਰਮ ਵਿਚ ਸੀ। ਜਿਹੜੇ ਭਾਂਡੇ ਤੇ ਦੁੱਧ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਸਨ।