ਤਦ੍ਵਚ੍ਚ ਦਸ਼ ਚਾष੍ਟੌ ਚ ਲਕ੍ਸ਼ਹੋਮੇ ਤੁ ऋਤ੍ਵਿਜਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤਸ੍ਤਦ੍ਵਚ੍ ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਵਾ ਵਿਮਤ੍ਸਰਃ
ਇਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਲੱਖ ਆਹੁਤੀ ਵਾਲੇ ਯਜਨ ਲਈ ਦਸ ਜਾਂ ਅੱਠ ਪੰਡਤ ਰੱਖੇ ਜਾਣ, ਜਾਂ ਜੇ ਸਮਰਥ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਚਾਰ ਨਿਰਵੈਰ ਪੰਡਤ।
ਨਵਗ੍ਰਹਮਖਾਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਲਕ੍ਸ਼ਹੋਮੇ ਦਸ਼ੋਤ੍ਤਰਮ੍ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਨ੍ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਭੂषਣਾਨ੍ਯਪਿ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ
ਹੇ ਮਾਹਰ ਰਿਸ਼ੀ, ਲੱਖ ਆਹੁਤੀ ਵਾਲੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਨੌ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਯਜਨ ਦੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵਧਾਈ ਜਾਵੇ; ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਭੋਜਨ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਵੀ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ।
ਸ਼ਯਨਾਨਿ ਸਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਹੈਮਾਨਿ ਕਟਕਾਨਿ ਚ ਕਰ੍ਣਾਙ੍ਗੁਲਿਪਵਿਤ੍ਰਾਣਿ ਕਣ੍ਠਸੂਤ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਸਮਰੱਥ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਵਿਛੋਣੇ, ਚਾਦਰਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੜੇ, ਕੰਡੇ, ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਛਲੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਛਲੇ ਅਤੇ ਗਲਿਆਂ ਦੇ ਹਾਰ ਦਾਨ ਕਰੇ।
ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਹੀਨਂ ਵਿਤ੍ਤਸ਼ਾਠ੍ਯੇਨ ਮਾਨਵਃ ਅਦਦਲ੍ਲੋਭਤੋ ਮੋਹਾਤ੍ ਕੁਲਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੁਤੇ
ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦਾਨ ਸਹੀ ਦਕਸ਼ਣਾ ਦੇ ਨਾਲ ਕਰੇ, ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਜਾਂ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਨਾ ਕਰੇ; ਜੇ ਲਾਲਚ ਜਾਂ ਮੋਹ ਵਿਚ ਦਾਨ ਕਰੇ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਨਦਾਨਂ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਭੂਤਿਮਿਚ੍ਛਤਾ ਅਨ੍ਨਹੀਨਃ ਕृਤੋ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ ਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਫਲਦੋ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਚੰਗੀ ਤਰੱਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਖਾਣਾ ਦਾਨ ਕਰੇ; ਜੇ ਦਾਨ ਵਿਚ ਖਾਣਾ ਘੱਟ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਅੰਤ ਵਿਚ ਕਲੇਸ਼ ਜਾਂ ਅਕਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਨਹੀਨੋ ਦਹੇਦ੍ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਹੀਨਸ੍ਤੁ ऋਤ੍ਵਿਜਃ ਯष੍ਟਾਰਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਹੀਨਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਯਜ੍ਞਸਮੋ ਰਿਪੁਃ
ਖਾਣਾ ਨਾ ਹੋਣ ਨਾਲ ਰਾਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਘਾਟ ਨਾਲ ਪੰਡਿਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਦਕਸ਼ਣਾ ਦੀ ਘਾਟ ਨਾਲ ਯਜਮਾਨ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਸਹੀ ਦਾਨ ਤੋਂ ਵਾਂਗ ਕੋਈ ਵੈਰੀ ਨਹੀਂ।
ਨ ਵਾਪ੍ਯਲ੍ਪਧਨਃ ਕੁਰ੍ਯਾਲ੍ ਲਕ੍ਸ਼ਹੋਮਂ ਨਰਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਪੀਡਾਕਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਯਜ੍ਞੇ ਭਵਤਿ ਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਜਿਸ ਕੋਲ ਘੱਟ ਧਨ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਲੱਖ ਹੋਮ ਨਾ ਕਰੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਯਜਨਾ ਵਿਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੀੜਾ ਤੋਂ ਝਗੜਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਮੇਵ ਪੂਜਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦ੍ਵੌ ਵਾ ਤ੍ਰੀਨ੍ਵਾ ਯਥਾਵਿਧਿ ਏਕਮਪ੍ਯਰ੍ਚਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਵੇਦਪਾਰਗਮ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਭਿਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਨ ਬਹੂਨਲ੍ਪਵਿਤ੍ਤਵਾਨ੍
ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਚਾਹੇ ਇਕ, ਦੋ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ; ਜੇ ਇਕ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਦਕਸ਼ਣਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਪਰ ਘੱਟ ਧਨ ਵਾਲਾ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾ ਪੂਜੇ।
ਲਕ੍ਸ਼ਹੋਮਸ੍ਤੁ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਯਥਾਵਿਤ੍ਤਂ ਭਵੇਦ੍ਬਹੁ ਯਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਕਾਮਾਨ੍ਵਿਧਾਨਤਃ
ਲੱਖ ਹੋਮ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਧਨ ਵਾਧੂ ਹੋਵੇ; ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਸ਼ਿਵਲੋਕੇ ਚ ਵਸ੍ਵਾਦਿਤ੍ਯਮਰੁਦ੍ਗਣੈਃ ਯਾਵਤ੍ਕਲ੍ਪਸ਼ਤਾਨ੍ਯष੍ਟਾਵ੍ ਅਥ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਵਿਚ ਵਸੁ, ਆਦਿਤ੍ਯ ਅਤੇ ਮਰੁਦ ਗਣਾਂ ਵਲੋਂ ਅਠ ਸੌ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਕਾਮੋ ਯਸ੍ਤ੍ਵਿਮਂ ਕੁਰ੍ਯਾਲ੍ ਲਕ੍ਸ਼ਹੋਮਂ ਯਥਾਵਿਧਿ ਸ ਤਂ ਕਾਮਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪਦਮਾਨਨ੍ਤ੍ਯਮ੍ ਅਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਲੱਖ ਹੋਮ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅੰਤਹੀਨ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥੀ ਲਭਤੇ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਧਨਾਰ੍ਥੀ ਲਭਤੇ ਧਨਮ੍ ਭਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥੀ ਸ਼ੋਭਨਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਕੁਮਾਰੀ ਚ ਸ਼ੁਭਂ ਪਤਿਮ੍
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਪੁੱਤਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਧਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਭਾਰਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਸੋਹਣੀ ਭਾਰਤੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਚੰਗਾ ਪਤੀ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਭ੍ਰष੍ਟਰਾਜ੍ਯਸ੍ਤਥਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੀਕਾਮਃ ਸ਼੍ਰਿਯਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ਯਂ ਯਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤੇ ਕਾਮਂ ਸ ਵੈ ਭਵਤਿ ਪੁष੍ਕਲਃ ਨਿष੍ਕਾਮਃ ਕੁਰੁਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਸ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜਿਸ ਦਾ ਰਾਜ ਖੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਰਾਜ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਸ਼੍ਰੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼੍ਰੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਜੋ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਾਧੂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਮਾਚ੍ਛਤਗੁਣਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਕੋਟਿਹੋਮਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੁਵਾ ਆਹੁਤੀਭਿਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਭਿਃ ਫਲੇਨ ਚ
ਸਵੈਭੂ ਨੇ ਕਹਿਆ ਹੈ ਕਿ ਕੋਟੀ ਹੋਮ ਇਸ ਤੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਆਹੁਤੀਆਂ, ਉੱਦਮ, ਦਕਸ਼ਣਾ ਅਤੇ ਫਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਪੂਰ੍ਵਵਦ੍ਗ੍ਰਹਦੇਵਾਨਾਮ੍ ਆਵਾਹਨਵਿਸਰ੍ਜਨੇ ਹੋਮਮਨ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ ਏਵੋਕ੍ਤਾਃ ਖਾਨੇ ਦਾਨੇ ਤਥੈਵ ਚ ਕੁਣ੍ਡਮਣ੍ਡਪਵੇਦੀਨਾਂ ਵਿਸ਼ੇषੋ ऽਯਂ ਨਿਬੋਧ ਮੇ
ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਗ੍ਰਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਹਨ ਤੇ ਵਿਸਰਜਨ ਲਈ ਹੋਮ ਮੰਤਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ; ਖੱਡ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਹੋਮ ਲਈ ਵੀ, ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਕੁੰਡ, ਮੰਡਪ ਅਤੇ ਵੇਦੀ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਸੁਣੋ।
ਕੋਟਿਹੋਮੇ ਚਤੁਰ੍ਹਸ੍ਤਂ ਚਤੁਰਸ੍ਰਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵਤਃ ਯੋਨਿਵਕ੍ਤ੍ਰਦ੍ਵਯੋਪੇਤਂ ਤਦਪ੍ਯਾਹੁਸ੍ ਤ੍ਰਿਮੇਖਲਮ੍
ਕੋਟੀ ਹੋਮ ਵਿਚ ਕੁੰਡ ਚਾਰ ਹੱਥ ਲੰਬਾ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਚੌਕੋਣ, ਦੋ ਯੋਨੀ ਅਤੇ ਦੋ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਪੱਟੀਆਂ ਵਾਲਾ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਦ੍ਵ੍ਯਙ੍ਗੁਲਾਭ੍ਯੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਾ ਕਾਰ੍ਯਾ ਪ੍ਰਥਮਾ ਮੇਖਲਾ ਬੁਧੈਃ ਤ੍ਰ੍ਯਙ੍ਗੁਲਾਭ੍ਯੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਾ ਤਦ੍ਵਦ੍ ਦ੍ਵਿਤੀਯਾ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਾ
ਪਹਿਲੀ ਪੱਟੀ ਦੋ ਉਂਗਲ ਉੱਚੀ ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ; ਦੂਜੀ ਵੀ ਤਿੰਨ ਉਂਗਲ ਉੱਚੀ ਬਣਾਉਣੀ ਕਹੀ ਗਈ ਹੈ।
ਉਚ੍ਛ੍ਰਾਯਵਿਸ੍ਤਰਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਤृਤੀਯਾ ਚਤੁਰਙ੍ਗੁਲਾ ਦ੍ਵ੍ਯਙ੍ਗੁਲਸ਼੍ਚੇਤਿ ਵਿਸ੍ਤਾਰਃ ਪੂਰ੍ਵਯੋਰੇਵ ਸ਼ਸ੍ਯਤੇ
ਤੀਜੀ ਪੱਟੀ ਚਾਰ ਉਂਗਲ ਉੱਚੀ ਤੇ ਚੌੜੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਪਹਿਲੀਆਂ ਦੋ ਪੱਟੀਆਂ ਦੀ ਚੌੜਾਈ ਦੋ ਉਂਗਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ।
ਵਿਤਸ੍ਤਿਮਾਤ੍ਰਾ ਯੋਨਿਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ षਟ੍ਸਪ੍ਤਾਙ੍ਗੁਲਵਿਸ੍ਤृਤਾ ਕੂਰ੍ਮਪृष੍ਠੋਨ੍ਨਤਾ ਮਧ੍ਯੇ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਯੋਸ਼੍ਚਾਙ੍ਗੁਲੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤਾ
ਯੋਨੀ ਇਕ ਵਿਤਸਤ ਲੰਬੀ, ਛੇ ਜਾਂ ਸੱਤ ਉਂਗਲ ਚੌੜੀ, ਵਿਚਕਾਰ ਕੁੰਬ ਦੇ ਪਿੱਠ ਵਾਂਗ ਉੱਚੀ, ਤੇ ਪਾਸਿਆਂ ਤੇ ਦੋ ਉਂਗਲ ਉੱਚੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਗਜੌष੍ਠਸਦृਸ਼ੀ ਤਦ੍ਵਦ੍ ਆਯਤਾ ਛਿਦ੍ਰਸਂਯੁਤਾ ਏਤਤ੍ਸਰ੍ਵੇषੁ ਕੁਣ੍ਡੇषੁ ਯੋਨਿਲਕ੍ਸ਼ਣਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਹਾਥੀ ਦੇ ਹੋਠ ਵਾਂਗ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਲੰਬੀ ਅਤੇ ਛੇਦ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ; ਇਹ ਸਭ ਕੁੰਡਾਂ ਵਿਚ ਯੋਨੀ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਹੈ।
ਮੇਖਲੋਪਰਿ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਦਲਸਂਨਿਭਮ੍ ਵੇਦੀ ਚ ਕੋਟਿਹੋਮੇ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਵਿਤਸ੍ਤੀਨਾਂ ਚਤੁष੍ਟਯਮ੍
ਕਮਰ ਤੋਂ ਉਪਰ ਹਰ ਥਾਂ, ਵੇਦੀ ਪੀਪਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਾਂਗ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਕੋਟੀ ਹੋਮ ਲਈ ਵੇਦੀ ਚਾਰ ਵਿਟਾਸਤਾਂ ਲੰਬੀ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ।
ਚਤੁਰਸ੍ਰਾ ਸਮਨ੍ਤਾਚ੍ਚ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਵਪ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਸਂਯੁਤਾ ਵਪ੍ਰਪ੍ਰਮਾਣਂ ਪੂਰ੍ਵੋਕ੍ਤਂ ਵੇਦੀਨਾਂ ਚ ਤਥੋਚ੍ਛ੍ਰਯਃ
ਵੇਦੀ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਚੌਕੋਣੀ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਟੇਕਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ; ਟੇਕਾਂ ਅਤੇ ਵੇਦੀ ਦੀ ਉਚਾਈ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਵੇ।
ਤਥਾ षੋਡਸ਼ਹਸ੍ਤਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ ਮਣ੍ਡਪਸ਼੍ਚ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ ਪੂਰ੍ਵਦ੍ਵਾਰੇ ਚ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਬਹ੍ਵृਚਂ ਵੇਦਪਾਰਗਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੰਡਪ ਸੋਲਾਂ ਹੱਥ ਲੰਬਾ ਤੇ ਚਾਰ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ; ਪੂਰਬੀ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਵੈਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਬਹੁ-ਰਿਚਾ ਵਿਦਵਾਨ ਨੂੰ ਬਿਠਾਓ।
ਯਜੁਰ੍ਵਿਦਂ ਤਥਾ ਯਾਮ੍ਯੇ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਸਾਮਵੇਦਿਨਮ੍ ਅਥਰ੍ਵਵੇਦਿਨਂ ਤਦ੍ਵਦ੍ ਉਤ੍ਤਰੇ ਸ੍ਥਾਪਯੇਦ੍ਬੁਧਃ
ਦੱਖਣੀ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਯਜੁਰਵੇਦ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਪੱਛਮੀ 'ਤੇ ਸਾਮਵੇਦ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ, ਤੇ ਉੱਤਰ ਵਾਲੇ 'ਤੇ ਅਥਰਵੇਦ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬਿਠਾਓ।
ਅष੍ਟੌ ਤੁ ਹੋਮਕਾਃ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਵੇਦਿਨਃ ਏਵਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ੍ਯੁਰ੍ ਵਸ੍ਤ੍ਰਮਾਲ੍ਯਾਨੁਲੇਪਨੈਃ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ਪੂਜਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਭਰਣਭੂषਣੈਃ
ਅਠ ਹੋਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿਦਵਾਨ ਵੀ ਵੈਦ ਤੇ ਵੈਦਾਂਗਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹੋਣ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੁੱਲ ਬਾਰਾਂ ਪੰਡਿਤ ਹੋਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਪੜੇ, ਮਾਲਾ, ਤੇ ਲੇਪ ਨਾਲ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਤੇ ਕਪੜੇ-ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ।
ਰਾਤ੍ਰਿਸੂਕ੍ਤਂ ਚ ਰੌਦ੍ਰਂ ਚ ਪਾਵਮਾਨਂ ਸੁਮਙ੍ਗਲਮ੍ ਪੂਰ੍ਵਤੋ ਬਹ੍ਵृਚਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਂ ਪਠਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਹ੍ਯੁਦਙ੍ਮੁਖਃ
ਬਹੁ-ਰਿਚਾ ਪੰਡਿਤ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਪੂਰਬ ਪਾਸੇ ਬੈਠ ਕੇ ਰਾਤ੍ਰੀ-ਸੂਕਤ, ਰੌਦ੍ਰ, ਪਾਵਮਾਨ, ਸੁਮੰਗਲ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਕ੍ਤਂ ਸ਼ਾਕ੍ਰਂ ਚ ਸੌਮ੍ਯਂ ਚ ਕੌष੍ਮਾਣ੍ਡਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮੇਵ ਚ ਪਾਠਯੇਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਦ੍ਵਾਰਿ ਯਜੁਰ੍ਵੇਦਿਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਦੱਖਣੀ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ, ਯਜੁਰਵੇਦ ਦਾ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਵਿਦਵਾਨ ਸ਼ਾਕਤ, ਸ਼ਾਕ੍ਰ, ਸੌਮ੍ਯ, ਕੌਸ਼ਮਾਂਡ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹੇ।
ਸੁਪਰ੍ਣਮਥ ਵੈਰਾਜਮ੍ ਆਗ੍ਨੇਯਂ ਰੁਦ੍ਰਸਂਹਿਤਾਮ੍ ਜ੍ਯੇष੍ਠਮਾਸ ਤਥਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਂ ਛਨ੍ਦੋਗਃ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਜਪੇਤ੍
ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ, ਚਾਂਦੋਗ ਵਿਦਵਾਨ ਸੁਪਰਨ, ਵੈਰਾਜ, ਅਗਨਿਆਂ, ਰੁਦ੍ਰ-ਸੰਹਿਤਾ, ਜ੍ਯੇਸ਼ਠਮਾਸ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪੇ।
ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਸੂਕ੍ਤਂ ਚ ਸੌਰਂ ਚ ਤਥਾ ਸ਼ਾਕੁਨਕਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਪੌष੍ਟਿਕਂ ਚ ਮਹਾਰਾਜ੍ਯਮ੍ ਉਤ੍ਤਰੇਣਾਪ੍ਯਥਰ੍ਵਵਿਤ੍
ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ, ਅਥਰਵੇਦ ਵਿਦਵਾਨ ਸ਼ਾਂਤੀ-ਸੂਕਤ, ਸੌਰ, ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਾਕੁਨਕ, ਪੌਸ਼ਟਿਕ ਤੇ ਮਹਾਰਾਜਯ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹੇ।
ਪਞ੍ਚਭਿਃ ਸਪ੍ਤਭਿਰ੍ਵਾਪਿ ਹੋਮਃ ਕਾਰ੍ਯੋ ऽਤ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ ਸ੍ਨਾਨੇ ਦਾਨੇ ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਃ ਸ੍ਯੁਸ੍ ਤ ਏਵ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਇੱਥੇ, ਹੋਮ ਪੰਜ ਜਾਂ ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ; ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਸਮੇਂ ਵੀ ਉਹੀ ਮੰਤ੍ਰ ਵਰਤੇ ਜਾਣ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ।