ਅਤਃ ਪਰਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਰੌਪ੍ਯਾਚਲਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਯਤ੍ਪ੍ਰਦਾਨਾਨ੍ਨਰੋ ਯਾਤਿ ਸੋਮਲੋਕਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਉੱਤਮ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਪਹਾੜ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸੋਮ ਦੇ ਅਤਿ ਉੱਤਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦਸ਼ਭਿਃ ਪਲਸਾਹਸ੍ਰੈਰ੍ ਉਤ੍ਤਮੋ ਰਜਤਾਚਲਃ ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਮਧ੍ਯਮਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਸ੍ ਤਦਰ੍ਧੇਨਾਧਮਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਉੱਤਮ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਪਹਾੜ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਪਲਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮੱਧਮ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਦਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਘੱਟ ਦਰਜੇ ਵਾਲਾ ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼ਕ੍ਤੋ ਵਿਂਸ਼ਤੇਰੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਕਾਰਯੇਚ੍ਛਕ੍ਤਿਤਸ੍ਤਦਾ ਵਿष੍ਕਮ੍ਭਪਰ੍ਵਤਾਂਸ੍ਤਦ੍ਵਤ੍ ਤੁਰੀਯਾਂਸ਼ੇਨ ਕਲ੍ਪਯੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਵੀਹ ਤੋਂ ਵੱਧ ਬਣਾਉਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਏ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਪਾਸੇ ਪਹਾੜੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ ਜਾਣ।
ਪੂਰ੍ਵਵਦ੍ਰਾਜਤਾਨ੍ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਮਨ੍ਦਰਾਦੀਨ੍ਵਿਧਾਨਤਃ ਕਲਧੌਤਮਯਾਂਸ੍ਤਦ੍ਵਲ੍ ਲੋਕੇਸ਼ਾਨਰ੍ਚਯੇਦ੍ਬੁਧਃ
ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਪਹਾੜ ਬਣਾਉਣ, ਤੇ ਮੰਦਰ ਆਦਿ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਕਲਧੌਤ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਨਾਲ ਲੋਕ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣ੍ਵਰ੍ਕਵਾਨ੍ਕਾਰ੍ਯੋ ਨਿਤਮ੍ਬੋ ऽਤ੍ਰ ਹਿਰਣ੍ਮਯਃ ਰਾਜਤਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਯਦਨ੍ਯੇषਾਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤਦਿਹ ਕਾਞ੍ਚਨਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਤੇ ਅਰਕਾ ਬਣਾਏ ਜਾਣ, ਇੱਥੇ ਆਧਾਰ ਸੋਨੇ ਦਾ ਹੋਵੇ। ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਲਈ ਚਾਂਦੀ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸੋਨੇ ਦਾ।
ਸ਼ੇषਂ ਤੁ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਧੋਮਜਾਗਰਣਾਦਿਕਮ੍ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਤਤਃ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਤੁ ਗੁਰਵੇ ਰੌਪ੍ਯਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਬਾਕੀ ਸਾਰਾ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਹੋਮ ਤੇ ਜਾਗਰਣ ਆਦਿ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਸਵੇਰੇ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਪਹਾੜ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਿष੍ਕਮ੍ਭਸ਼ੈਲਾਨृਤ੍ਵਿਗ੍ਭ੍ਯਃ ਪੂਜ੍ਯਵਸ੍ਤ੍ਰਵਿਭੂषਣੈਃ ਇਮਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਪਠਨ੍ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਦਰ੍ਭਪਾਣਿਰ੍ਵਿਮਤ੍ਸਰਃ
ਪਾਸੇ ਪਹਾੜ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੂੰ ਪੂਜਾ, ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਸਮੇਤ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ। ਦਰਭਾ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਈਰਖਾ ਦੇ, ਇਹ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤॄਣਾਂ ਵਲ੍ਲਭੋ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ ਧਰੀਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਚ ਪਾਹਿ ਰਾਜਤ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੋਕਸਂਸਾਰਸਾਗਰਾਤ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪਿਤਰਾਂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਲਈ ਪਿਆਰੇ ਹੋ, ਹੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਪਹਾੜ, ਸਾਨੂੰ ਦੁੱਖ ਤੇ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾਓ।
ਇਤ੍ਥਂ ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਰਜਤਾਚਲਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਗਵਾਮਯੁਤਦਾਨਸ੍ਯ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਉੱਤਮ ਪਹਾੜ ਦੀ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸੋਮਲੋਕੇ ਸ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਕਿਂਨਰਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣੈਃ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨੋ ਵਸੇਦ੍ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਯਾਵਦਾਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍
ਸੋਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਗੰਧਰਵਾਂ, ਕਿੰਨਰਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਉਥੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਖਤਮ ਹੋਣ ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਅਥਾਤਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਸ਼ੈਲਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦਾਨਾਦ੍ਵਿष੍ਣ੍ਵਰ੍ਕਰੁਦ੍ਰਾਸ੍ਤੁष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਚੀਨੀ ਦੇ ਉੱਤਮ ਪਹਾੜ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਅਰਕ ਅਤੇ ਰੁਦਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅष੍ਟਾਭਿਃ ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਭਾਰੈਰ੍ ਉਤ੍ਤਮਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਹਾਚਲਃ ਚਤੁਰ੍ਭਿਰ੍ਮਧ੍ਯਮਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਭਾਰਾਭ੍ਯਾਮਧਮਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਅਠ ਭਾਰ ਚੀਨੀ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਚਾਰ ਭਾਰ ਨਾਲ ਮੱਧਮ, ਤੇ ਦੋ ਭਾਰ ਨਾਲ ਘੱਟ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭਾਰੇਣ ਵਾਰ੍ਧਭਾਰੇਣ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਯਃ ਸ੍ਵਲ੍ਪਵਿਤ੍ਤਵਾਨ੍ ਵਿष੍ਕਮ੍ਭਪਰ੍ਵਤਾਨ੍ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਤੁਰੀਯਾਂਸ਼ੇਨ ਮਾਨਵਃ
ਜਿਸ ਕੋਲ ਘੱਟ ਦੌਲਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅੱਧ ਭਾਰ ਜਾਂ ਚੌਥੇ ਭਾਗ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਬਣਾਵੇ; ਮਨੁੱਖ ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਬਣਾਉਣ।
ਧਾਨ੍ਯਪਰ੍ਵਤਵਤ੍ਸਰ੍ਵਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯਾਮਰਸਂਯੁਤਮ੍ ਮੇਰੋਰੁਪਰਿ ਤਦ੍ਵਚ੍ਚ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯਂ ਹੇਮਤਰੁਤ੍ਰਯਮ੍
ਧਾਨ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਤਿਆਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਮੇਰੂ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਮਨ੍ਦਾਰਃ ਪਾਰਿਜਾਤਸ਼੍ਚ ਤृਤੀਯਃ ਕਲ੍ਪਪਾਦਪਃ ਏਤਦ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਯਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸਰ੍ਵੇष੍ਵਪਿ ਨਿਯੋਜਯੇਤ੍
ਮੰਦਾਰਾ, ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਅਤੇ ਤੀਜਾ ਕਲਪਵ੍ਰੱਖ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਦਰੱਖਤ ਹਰ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਹਰਿਚਨ੍ਦਨਸਂਤਾਨੌ ਪੂਰ੍ਵਪਸ਼੍ਚਿਮਭਾਗਯੋਃ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯੌ ਸਰ੍ਵਸ਼ੈਲੇषੁ ਵਿਸ਼ੇषਾਚ੍ਛਰ੍ਕਰਾਚਲੇ
ਪੂਰਬ ਤੇ ਪੱਛਮ ਪਾਸੇ ਦੋ ਚੰਦਨ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਹਰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਲਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਚੀਨੀ ਦੇ ਪਹਾੜ ਤੇ।
ਮਨ੍ਦਰੇ ਕਾਮਦੇਵਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਃ ਸਦਾ ਭਵੇਤ੍ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਤੁ ਧਨਦਃ ਸ੍ਯਾਦੁਦਙ੍ਮੁਖਃ
ਮੰਦਾਰਾ ਪਹਾੜ ਤੇ ਕਾਮਦੇਵ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਹੋਵੇ; ਗੰਧਮਾਦਨ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਧਨ ਦੇਵਤਾ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖੋ ਵੇਦਮੂਰ੍ਤਿਸ੍ਤੁ ਹਂਸਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵਿਪੁਲਾਚਲੇ ਹੈਮੀ ਸੁਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਸੁਰਭਿਰ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਭਿਮੁਖੀ ਭਵੇਤ੍
ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਤੇ ਵੇਦ ਦਾ ਰੂਪ, ਹੰਸ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਹੋਵੇ; ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਪਾਸੇ ਤੇ ਸੁਰਭਿ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਹੋਵੇ।
ਧਾਨ੍ਯਪਰ੍ਵਤਵਤ੍ਸਰ੍ਵਮ੍ ਆਵਾਹਨਵਿਧਾਨਕਮ੍ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਗੁਰਵੇ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ ਮਧ੍ਯਮਂ ਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮਮ੍ ऋਤ੍ਵਿਗ੍ਭ੍ਯਸ਼੍ ਚਤੁਰਃ ਸ਼ੈਲਾਨ੍ ਇਮਾਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਨੁਦੀਰਯਨ੍
ਧਾਨ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਸਾਰੇ ਆਵਾਹਨ ਦੇ ਰਸਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਮੱਧਮ ਪਹਾੜ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਚਾਰ ਪਹਾੜ ਪੁਜਾਰੀ ਨੂੰ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰ ਕੇ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਸੌਭਾਗ੍ਯਾਮृਤਸਾਰੋ ऽਯਂ ਪਰ੍ਵਤਃ ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਯੁਤਃ ਤਸ੍ਮਾਦਾਨਨ੍ਦਕਾਰੀ ਤ੍ਵਂ ਭਵ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਇਹ ਚੀਨੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪਹਾੜ ਸੁਭਾਗ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣ।
ਅਮृਤਂ ਪਿਬਤਾਂ ਯੇ ਤੁ ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਭੁਵਿ ਸ਼ੀਕਰਾਃ ਦੇਵਾਨਾਂ ਤਤ੍ਸਮੁਤ੍ਥਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਾਹਿ ਨਃ ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਚਲ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੋ ਬੂੰਦਾਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਚੀਨੀ ਦੇ ਪਹਾੜ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਮਨੋਭਵਧਨੁਰ੍ਮਧ੍ਯਾਦ੍ ਉਦ੍ਭੂਤਾ ਸ਼ਰ੍ਕਰਾ ਯਤਃ ਤਨ੍ਮਯੋ ऽਸਿ ਮਹਾਸ਼ੈਲ ਪਾਹਿ ਸਂਸਾਰਸਾਗਰਾਤ੍
ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਮੱਧ ਤੋਂ ਚੀਨੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਇਸ ਲਈ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ, ਤੂੰ ਉਸ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ; ਸਾਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾ।
ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛਰ੍ਕਰਾਸ਼ੈਲਮ੍ ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਨਰਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਰ੍ ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚੀਨੀ ਦਾ ਪਹਾੜ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਤਾਰਾਰ੍ਕਸਂਕਾਸ਼ਮ੍ ਅਧਿਰੁਹ੍ਯਾਨੁਜੀਵਿਭਿਃ ਸਹੈਵ ਯਾਨਮਾਤਿष੍ਠੇਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਵਿष੍ਣੁਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ
ਚੰਦ, ਤਾਰੇ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ ਉਥੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਕਲ੍ਪਸ਼ਤਾਨ੍ਤੇ ਤੁ ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾਧਿਪੋ ਭਵੇਤ੍ ਆਯੁਰਾਰੋਗ੍ਯਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ਯਾਵਜ੍ਜਨ੍ਮਾਰ੍ਬੁਦਤ੍ਰਯਮ੍
ਇੱਕ ਸੌ ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਸੱਤ ਦਵੀਪਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ।
ਭੋਜਨਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਸ਼ੈਲੇष੍ਵਮਤ੍ਸਰਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾਰਲਵਣਮ੍ ਅਸ਼੍ਨੀਯਾਤ੍ਤਦਨੁਜ੍ਞਯਾ ਪਰ੍ਵਤੋਪਸ੍ਕਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਪਯੇਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਲਯਮ੍
ਹਰ ਪਹਾੜ ਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਖਾਣਾ ਦੇਵੇ, ਬਿਨਾ ਈਰਖਾ; ਹਰ ਥਾਂ ਲੂਣ ਅਤੇ ਖਾਰ ਖਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਆਸੀਤ੍ਪੁਰਾ ਬृਹਤ੍ਕਲ੍ਪੇ ਧਰ੍ਮਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ਜਨਾਧਿਪਃ ਸੁਹृਚ੍ਛਕ੍ਰਸ੍ਯ ਨਿਹਤਾ ਯੇਨ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਇਕ ਵਾਰ ਵੱਡੇ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਧਰਮ ਦੀ ਮੂਰਤ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦਾ ਦੋਸਤ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਸੋਮਸੂਰ੍ਯਾਦਯੋ ਯਸ੍ਯ ਤੇਜਸਾ ਵਿਗਤਪ੍ਰਭਾਃ ਭਵਨ੍ਤਿ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਯੇਨ ਸ਼ਤ੍ਰਵਸ਼੍ਚਾਪਰਾਜਿਤਾਃ ਯਥੇਚ੍ਛਾਰੂਪਧਾਰੀ ਚ ਮਨੁष੍ਯੋ ऽਪ੍ਯਪਰਾਜਿਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਆਦਿ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਮਿੱਟ ਜਾਂਦੀ ਸੀ; ਉਹ ਸੈਂਕੜੇ ਅਜਿਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਸੀ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਅਜਿੱਤ ਰਹੇ; ਮਨੁੱਖ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਸੀ ਤੇ ਕਦੇ ਹਾਰਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਭਾਨੁਮਤੀ ਨਾਮ ਭਾਰ੍ਯਾ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸੁਨ੍ਦਰੀ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਦ੍ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪੇਣ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਮਰਸੁਨ੍ਦਰੀ
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਨਾਮ ਭਾਨੁਮਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਾਂਗ, ਦੇਵੀਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਸੀ।
ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰ੍ਯਮਹਿषੀ ਪ੍ਰਾਣੇਭ੍ਯੋ ऽਪਿ ਗਰੀਯਸੀ ਦਸ਼ਨਾਰੀਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਸ਼੍ਰੀਰਿਵ ਰਾਜਤੇ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਦੀ ਮੁੱਖ ਰਾਣੀ ਸੀ, ਜੋ ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਪਿਆਰੀ ਸੀ। ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸ਼੍ਰੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ।