ਮਧ੍ਯਮਃ ਪਞ੍ਚਸ਼ਤਿਕਸ੍ ਤ੍ਰਿਸ਼ਤੇਨਾਧਮਃ ਸ੍ਮृਤਃ ਚਤੁਰ੍ਥਾਂਸ਼ੇਨ ਵਿष੍ਕਮ੍ਭਪਰ੍ਵਤਾਃ ਸ੍ਯੁਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਮੱਧਮ ਪਹਾੜ ਪੰਜ ਸੌ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਘੱਟ ਦਰਜੇ ਵਾਲਾ ਤਿੰਨ ਸੌ ਦਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਪਾਸੇ ਪਹਾੜੀ ਲੜੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ ਜਾਣ।
ਪੂਰ੍ਵੇਣ ਵਜ੍ਰਗੋਮੇਦੈਰ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨੇਨ੍ਦ੍ਰਨੀਲਕੈਃ ਪਦ੍ਮਰਾਗਯੁਤਃ ਕਾਰ੍ਯੋ ਵਿਦ੍ਵਦ੍ਭਿਰ੍ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਃ
ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਵਜਰ ਤੇ ਗੋਮੇਦ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਇੰਦਰਨੀਲ ਪਥਰਾਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਪਦਮਰਾਗ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵੈਦੂਰ੍ਯਵਿਦ੍ਰੁਮੈਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ ਸਮ੍ਮਿਸ਼੍ਰੋ ਵਿਮਲਾਚਲਃ ਪਦ੍ਮਰਾਗੈਃ ਸਸੌਵਰ੍ਣੈਰ੍ ਉਤ੍ਤਰੇਣ ਚ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍
ਵਿਮਲਾਚਲ ਪਹਾੜ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਵੈਦੂਰੀ ਤੇ ਵਿਦਰੂਮ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਪਦਮਰਾਗ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਰਚਿਆ ਜਾਵੇ।
ਧਾਨ੍ਯਪਰ੍ਵਤਵਤ੍ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਤ੍ਰਾਪਿ ਪਰਿਕਲ੍ਪਯੇਤ੍ ਤਦ੍ਵਦਾਵਾਹਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਕਾਞ੍ਚਨਾਨ੍
ਇੱਥੇ ਵੀ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਧਾਣੇ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਹੀ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਵਾਹਨ ਕਰਕੇ, ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਣਾਏ ਜਾਣ।
ਪੂਜਯੇਤ੍ਪੁष੍ਪਗਨ੍ਧਾਦ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਚ ਵਿਮਤ੍ਸਰਃ ਪੂਰ੍ਵਵਦ੍ਗੁਰੁऋਤ੍ਵਿਗ੍ਭ੍ਯ ਇਮਾਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਨੁਦੀਰਯੇਤ੍
ਸਵੇਰੇ, ਬਿਨਾ ਈਰਖਾ ਦੇ, ਫੁੱਲਾਂ, ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਗੁਰੂ ਇਹ ਮੰਤਰਾਂ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੂੰ ਉਚਾਰਨ ਕਰੇ।
ਯਦਾ ਦੇਵਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨੇष੍ਵਵਸ੍ਥਿਤਾਃ ਤ੍ਵਂ ਚ ਰਤ੍ਨਮਯੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਮਸ੍ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਸਦਾਚਲ
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਸਦਾ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹੋ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਸਦਾ ਪਹਾੜ।
ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਰਤ੍ਨਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਤੁष੍ਟਿਂ ਪ੍ਰਕੁਰੁਤੇ ਹਰਿਃ ਸਦਾ ਰਤ੍ਨਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਃ ਪਾਹਿ ਪਰ੍ਵਤ
ਕਿਉਂਕਿ ਹਰੀ ਰਤਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਸਦਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪਹਾੜ, ਸਾਨੂੰ ਰਤਨ ਦਾਨ ਨਾਲ ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਯਸ੍ਤੁ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਰਤ੍ਨਮਯਂ ਗਿਰਿਮ੍ ਸ ਯਾਤਿ ਵਿष੍ਣੁਸਾਲੋਕ੍ਯਮ੍ ਅਮਰੇਸ਼੍ਵਰਪੂਜਿਤਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਰਤਨ-ਮਈ ਪਹਾੜ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਅਮਰ ਦੇਵਤਾ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਾਵਤ੍ਕਲ੍ਪਸ਼ਤਂ ਸਾਗ੍ਰਂ ਵਸੇਚ੍ਚੇਹ ਨਰਾਧਿਪ ਰੂਪਾਰੋਗ੍ਯਗੁਣੋਪੇਤਃ ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾਧਿਪੋ ਭਵੇਤ੍
ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸੌ ਕਲਪਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ, ਰਾਜਾ ਇੱਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਸੋਹਣੇ, ਤੰਦਰੁਸਤ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਸੱਤ ਦਵੀਪਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਕਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਯਦਤ੍ਰਾਮੁਤ੍ਰ ਵਾ ਕृਤਮ੍ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨਾਸ਼ਮਾਯਾਤਿ ਗਿਰਿਰ੍ਵਜ੍ਰਹਤੋ ਯਥਾ
ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਤੇ, ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਪਾਪ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ, ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵਜਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਤਃ ਪਰਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਰੌਪ੍ਯਾਚਲਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਯਤ੍ਪ੍ਰਦਾਨਾਨ੍ਨਰੋ ਯਾਤਿ ਸੋਮਲੋਕਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਉੱਤਮ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਪਹਾੜ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸੋਮ ਦੇ ਅਤਿ ਉੱਤਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦਸ਼ਭਿਃ ਪਲਸਾਹਸ੍ਰੈਰ੍ ਉਤ੍ਤਮੋ ਰਜਤਾਚਲਃ ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਮਧ੍ਯਮਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਸ੍ ਤਦਰ੍ਧੇਨਾਧਮਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਉੱਤਮ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਪਹਾੜ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਪਲਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮੱਧਮ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਦਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਘੱਟ ਦਰਜੇ ਵਾਲਾ ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼ਕ੍ਤੋ ਵਿਂਸ਼ਤੇਰੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਕਾਰਯੇਚ੍ਛਕ੍ਤਿਤਸ੍ਤਦਾ ਵਿष੍ਕਮ੍ਭਪਰ੍ਵਤਾਂਸ੍ਤਦ੍ਵਤ੍ ਤੁਰੀਯਾਂਸ਼ੇਨ ਕਲ੍ਪਯੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਵੀਹ ਤੋਂ ਵੱਧ ਬਣਾਉਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਏ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਪਾਸੇ ਪਹਾੜੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ ਜਾਣ।
ਪੂਰ੍ਵਵਦ੍ਰਾਜਤਾਨ੍ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਮਨ੍ਦਰਾਦੀਨ੍ਵਿਧਾਨਤਃ ਕਲਧੌਤਮਯਾਂਸ੍ਤਦ੍ਵਲ੍ ਲੋਕੇਸ਼ਾਨਰ੍ਚਯੇਦ੍ਬੁਧਃ
ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਪਹਾੜ ਬਣਾਉਣ, ਤੇ ਮੰਦਰ ਆਦਿ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਕਲਧੌਤ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਨਾਲ ਲੋਕ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣ੍ਵਰ੍ਕਵਾਨ੍ਕਾਰ੍ਯੋ ਨਿਤਮ੍ਬੋ ऽਤ੍ਰ ਹਿਰਣ੍ਮਯਃ ਰਾਜਤਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਯਦਨ੍ਯੇषਾਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤਦਿਹ ਕਾਞ੍ਚਨਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਤੇ ਅਰਕਾ ਬਣਾਏ ਜਾਣ, ਇੱਥੇ ਆਧਾਰ ਸੋਨੇ ਦਾ ਹੋਵੇ। ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਲਈ ਚਾਂਦੀ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸੋਨੇ ਦਾ।
ਸ਼ੇषਂ ਤੁ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਧੋਮਜਾਗਰਣਾਦਿਕਮ੍ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਤਤਃ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਤੁ ਗੁਰਵੇ ਰੌਪ੍ਯਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਬਾਕੀ ਸਾਰਾ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਹੋਮ ਤੇ ਜਾਗਰਣ ਆਦਿ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਸਵੇਰੇ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਪਹਾੜ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਿष੍ਕਮ੍ਭਸ਼ੈਲਾਨृਤ੍ਵਿਗ੍ਭ੍ਯਃ ਪੂਜ੍ਯਵਸ੍ਤ੍ਰਵਿਭੂषਣੈਃ ਇਮਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਪਠਨ੍ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਦਰ੍ਭਪਾਣਿਰ੍ਵਿਮਤ੍ਸਰਃ
ਪਾਸੇ ਪਹਾੜ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੂੰ ਪੂਜਾ, ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਸਮੇਤ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ। ਦਰਭਾ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਈਰਖਾ ਦੇ, ਇਹ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤॄਣਾਂ ਵਲ੍ਲਭੋ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ ਧਰੀਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਚ ਪਾਹਿ ਰਾਜਤ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੋਕਸਂਸਾਰਸਾਗਰਾਤ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪਿਤਰਾਂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਲਈ ਪਿਆਰੇ ਹੋ, ਹੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਪਹਾੜ, ਸਾਨੂੰ ਦੁੱਖ ਤੇ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾਓ।
ਇਤ੍ਥਂ ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਰਜਤਾਚਲਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਗਵਾਮਯੁਤਦਾਨਸ੍ਯ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਉੱਤਮ ਪਹਾੜ ਦੀ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸੋਮਲੋਕੇ ਸ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਕਿਂਨਰਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣੈਃ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨੋ ਵਸੇਦ੍ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਯਾਵਦਾਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍
ਸੋਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਗੰਧਰਵਾਂ, ਕਿੰਨਰਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਉਥੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਖਤਮ ਹੋਣ ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਅਥਾਤਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਸ਼ੈਲਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦਾਨਾਦ੍ਵਿष੍ਣ੍ਵਰ੍ਕਰੁਦ੍ਰਾਸ੍ਤੁष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਚੀਨੀ ਦੇ ਉੱਤਮ ਪਹਾੜ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਅਰਕ ਅਤੇ ਰੁਦਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅष੍ਟਾਭਿਃ ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਭਾਰੈਰ੍ ਉਤ੍ਤਮਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਹਾਚਲਃ ਚਤੁਰ੍ਭਿਰ੍ਮਧ੍ਯਮਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਭਾਰਾਭ੍ਯਾਮਧਮਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਅਠ ਭਾਰ ਚੀਨੀ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਚਾਰ ਭਾਰ ਨਾਲ ਮੱਧਮ, ਤੇ ਦੋ ਭਾਰ ਨਾਲ ਘੱਟ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭਾਰੇਣ ਵਾਰ੍ਧਭਾਰੇਣ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਯਃ ਸ੍ਵਲ੍ਪਵਿਤ੍ਤਵਾਨ੍ ਵਿष੍ਕਮ੍ਭਪਰ੍ਵਤਾਨ੍ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਤੁਰੀਯਾਂਸ਼ੇਨ ਮਾਨਵਃ
ਜਿਸ ਕੋਲ ਘੱਟ ਦੌਲਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅੱਧ ਭਾਰ ਜਾਂ ਚੌਥੇ ਭਾਗ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਬਣਾਵੇ; ਮਨੁੱਖ ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਬਣਾਉਣ।
ਧਾਨ੍ਯਪਰ੍ਵਤਵਤ੍ਸਰ੍ਵਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯਾਮਰਸਂਯੁਤਮ੍ ਮੇਰੋਰੁਪਰਿ ਤਦ੍ਵਚ੍ਚ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯਂ ਹੇਮਤਰੁਤ੍ਰਯਮ੍
ਧਾਨ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਤਿਆਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਮੇਰੂ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਮਨ੍ਦਾਰਃ ਪਾਰਿਜਾਤਸ਼੍ਚ ਤृਤੀਯਃ ਕਲ੍ਪਪਾਦਪਃ ਏਤਦ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਯਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸਰ੍ਵੇष੍ਵਪਿ ਨਿਯੋਜਯੇਤ੍
ਮੰਦਾਰਾ, ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਅਤੇ ਤੀਜਾ ਕਲਪਵ੍ਰੱਖ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਦਰੱਖਤ ਹਰ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਹਰਿਚਨ੍ਦਨਸਂਤਾਨੌ ਪੂਰ੍ਵਪਸ਼੍ਚਿਮਭਾਗਯੋਃ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯੌ ਸਰ੍ਵਸ਼ੈਲੇषੁ ਵਿਸ਼ੇषਾਚ੍ਛਰ੍ਕਰਾਚਲੇ
ਪੂਰਬ ਤੇ ਪੱਛਮ ਪਾਸੇ ਦੋ ਚੰਦਨ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਹਰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਲਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਚੀਨੀ ਦੇ ਪਹਾੜ ਤੇ।
ਮਨ੍ਦਰੇ ਕਾਮਦੇਵਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਃ ਸਦਾ ਭਵੇਤ੍ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਤੁ ਧਨਦਃ ਸ੍ਯਾਦੁਦਙ੍ਮੁਖਃ
ਮੰਦਾਰਾ ਪਹਾੜ ਤੇ ਕਾਮਦੇਵ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਹੋਵੇ; ਗੰਧਮਾਦਨ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਧਨ ਦੇਵਤਾ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖੋ ਵੇਦਮੂਰ੍ਤਿਸ੍ਤੁ ਹਂਸਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵਿਪੁਲਾਚਲੇ ਹੈਮੀ ਸੁਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਸੁਰਭਿਰ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਭਿਮੁਖੀ ਭਵੇਤ੍
ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਤੇ ਵੇਦ ਦਾ ਰੂਪ, ਹੰਸ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਹੋਵੇ; ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਪਾਸੇ ਤੇ ਸੁਰਭਿ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਹੋਵੇ।
ਧਾਨ੍ਯਪਰ੍ਵਤਵਤ੍ਸਰ੍ਵਮ੍ ਆਵਾਹਨਵਿਧਾਨਕਮ੍ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਗੁਰਵੇ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ ਮਧ੍ਯਮਂ ਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮਮ੍ ऋਤ੍ਵਿਗ੍ਭ੍ਯਸ਼੍ ਚਤੁਰਃ ਸ਼ੈਲਾਨ੍ ਇਮਾਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਨੁਦੀਰਯਨ੍
ਧਾਨ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਸਾਰੇ ਆਵਾਹਨ ਦੇ ਰਸਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਮੱਧਮ ਪਹਾੜ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਚਾਰ ਪਹਾੜ ਪੁਜਾਰੀ ਨੂੰ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰ ਕੇ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਸੌਭਾਗ੍ਯਾਮृਤਸਾਰੋ ऽਯਂ ਪਰ੍ਵਤਃ ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਯੁਤਃ ਤਸ੍ਮਾਦਾਨਨ੍ਦਕਾਰੀ ਤ੍ਵਂ ਭਵ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਇਹ ਚੀਨੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪਹਾੜ ਸੁਭਾਗ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣ।