ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਵਨਸ਼ੋਭਾਵਾਨ੍ ਅਤਃ ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਦृਢਾਸ੍ਤੁ ਮੇ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਕੇਤੁਮਾਲੇਨ ਵੈਭ੍ਰਾਜੇਨ ਵਨੇਨ ਚ
ਤੂੰ ਗੰਧਰਵ ਜੰਗਲ ਦੀ ਸੋਭਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ; ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੀ ਕੀਰਤੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਹੇ। ਤੂੰ ਕੇਤੁਮਾਲ ਅਤੇ ਚਮਕਦੇ ਜੰਗਲ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ।
ਹਿਰਣ੍ਮਯਾਸ਼੍ਵਤ੍ਥਸ਼ਿਰਾਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪੁष੍ਟਿਰ੍ਧ੍ਰੁਵਾਸ੍ਤੁ ਮੇ ਉਤ੍ਤਰੈਃ ਕੁਰੁਭਿਰ੍ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਾਵਿਤ੍ਰੇਣ ਵਨੇਨ ਚ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਅਸ਼ਵੱਥ ਰੁੱਖ ਦੀ ਛਤ ਨਾਲ, ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੀ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਸਦਾ ਰਹੇ। ਤੂੰ ਉੱਤਰੀ ਕੁਰੁਆਂ ਅਤੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਜੰਗਲ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈਂ।
ਸੁਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵ ਰਾਜਸੇ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਅਤਃ ਸ਼੍ਰੀਰਕ੍ਸ਼ਯਾਸ੍ਤੁ ਮੇ ਏਵਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਵਿਮਲੇ ਪੁਨਃ
ਸੁਪਾਰਸ਼ਵ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਕਦੇ ਘਟੇ ਨਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਸਵੇਰੇ ਸੁੱਚੇ ਵੇਲੇ—
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾਥ ਗੁਰਵੇ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ ਮਧ੍ਯਮਂ ਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਵਿष੍ਕਮ੍ਭਪਰ੍ਵਤਾਨ੍ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ऋਤ੍ਵਿਗ੍ਭ੍ਯਃ ਕ੍ਰਮਸ਼ੋ ਮੁਨੇ
ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਮਧਯਮ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਹਾਇਕ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਰਿਤਵੀਆਂ ਨੂੰ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਗਾਸ਼੍ਚ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਤ੍ ਯਥਵਾ ਦਸ਼ ਨਾਰਦ ਨਵ ਸਪ੍ਤ ਤਥਾष੍ਟੌ ਵਾ ਪਞ੍ਚ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਅਸ਼ਕ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਚੌਵੀ ਘਾਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਾਂ ਦਸ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਜਾਂ ਨੌ, ਸੱਤ, ਅੱਠ ਜਾਂ ਪੰਜ, ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ।
ਏਕਾਪਿ ਗੁਰਵੇ ਦੇਯਾ ਕਪਿਲਾ ਚ ਪਯਸ੍ਵਿਨੀ ਪਰ੍ਵਤਾਨਾਮਸ਼ੇषਾਣਾਮ੍ ਏष ਏਵ ਵਿਧਿਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਇੱਕ ਵੀ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੀ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਹੀ ਸਾਰੇ ਪਹਾੜਾਂ ਲਈ ਨਿਯਮ ਹੈ।
ਤ ਏਵ ਪੂਜਨੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ ਤ ਏਵੋਪਸ੍ਕਰਾ ਮਤਾਃ ਗ੍ਰਹਾਣਾਂ ਲੋਕਪਾਲਾਨਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦੀਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਉਹੀ ਮੰਤ੍ਰ ਪੂਜਾ ਲਈ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਸਮੱਗਰੀ ਗ੍ਰਹਾਂ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਦੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਚਿਤ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣੈਵ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਹੋਮਃ ਸ਼ੈਲੇषੁ ਪਠ੍ਯਤੇ ਉਪਵਾਸੀ ਭਵੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਅਸ਼ਕ੍ਤੇ ਨਕ੍ਤਮਿष੍ਯਤੇ
ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਹੋਮ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹੇ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਸਮਰਥ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਖਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਹੈ।
ਵਿਧਾਨਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ੈਲਾਨਾਂ ਕ੍ਰਮਸ਼ਃ ਸ਼ृਣੁ ਨਾਰਦ ਦਾਨਕਾਲੇ ਚ ਯੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਃ ਪਰ੍ਵਤੇषੁ ਚ ਯਤ੍ਫਲਮ੍
ਹਣੇ ਸੁਣੋ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਕ੍ਰਮ ਵਾਰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਦਾਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਕਿਹੜੇ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਣੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਕੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਯਤਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮ੍ ਅਨ੍ਨੇ ਪ੍ਰਾਣਾਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾਃ ਅਨ੍ਨਾਦ੍ਭਵਨ੍ਤਿ ਭੂਤਾਨਿ ਜਗਦਨ੍ਨੇਨ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਅੰਨ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅੰਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪ੍ਰਾਣ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਅੰਨ ਤੋਂ ਹੀ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਅੰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਚਲਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਨਮੇਵ ਤਤੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ ਅਨ੍ਨਮੇਵ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਧਾਨ੍ਯਪਰ੍ਵਤਰੂਪੇਣ ਪਾਹਿ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਗੋਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵੀ ਅੰਨ ਹੈ, ਜਨਾਰਦਨ ਵੀ ਅੰਨ ਹੈ। ਹੇ ਉੱਤਮ ਪਹਾੜ, ਧਾਨ ਦੇ ਪਹਾੜ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਯਸ੍ਤੁ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਧਾਨ੍ਯਮਯਂ ਗਿਰਿਮ੍ ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਸ਼ਤਂ ਸਾਗ੍ਰਂ ਦੇਵਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਧਾਨ ਦਾ ਪਹਾੜ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੌ ਮਨਵੰਤਰਾ ਤੱਕ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਪ੍ਸਰੋਗਣਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ ਆਕੀਰ੍ਣੇਨ ਵਿਰਾਜਤਾ ਵਿਮਾਨੇਨ ਦਿਵਃ ਪृष੍ਠਮ੍ ਆਯਾਤਿ ਸ੍ਮ ਨਿषੇਵਿਤ ਧਰ੍ਮਕ੍ਸ਼ਯੇ ਰਾਜਰਾਜ੍ਯਮ੍ ਆਪ੍ਨੋਤੀਹ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਅਪਸਰਾ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਚਮਕਦਾਰ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਅਸਮਾਨ ਉੱਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਅਥਾਤਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਲਵਣਾਚਲਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਯਤ੍ਪ੍ਰਦਾਨਾਨ੍ਨਰੋ ਲੋਕਾਨ੍ ਆਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼ਿਵਸਂਯੁਤਾਨ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਲਵਣ ਦਾ ਉੱਤਮ ਪਹਾੜ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਉਤ੍ਤਮਃ षੋਡਸ਼ਦ੍ਰੋਣੈਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਲਵਣਾਚਲਃ ਮਧ੍ਯਮਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਦਰ੍ਧੇਨ ਚਤੁਰ੍ਭਿਰਧਮਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਉੱਤਮ ਲਵਣ ਪਹਾੜ ਸੋਲ੍ਹਾ ਡ੍ਰੋਣਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਧਯਮ ਅੱਧ ਨਾਲ ਅਤੇ ਘੱਟ ਪਹਾੜ ਚਾਰ ਡ੍ਰੋਣਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਤ੍ਤਹੀਨੋ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦ੍ਰੋਣਾਦੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਤੁ ਕਾਰਯੇਤ੍ ਚਤੁਰ੍ਥਾਂਸ਼ੇਨ ਵਿष੍ਕਮ੍ਭਪਰ੍ਵਤਾਨ੍ਕਾਰਯੇਤ੍ਪृਥਕ੍
ਜਿਸ ਕੋਲ ਧਨ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਇਕ ਡ੍ਰੋਣ ਤੋਂ ਵੱਧ ਬਣਾਏ। ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬਣਾਏ।
ਵਿਧਾਨਂ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦੀਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਦਾ ਤਦ੍ਵਦ੍ਧੇਮਮਯਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਂਲ੍ ਲੋਕਪਾਲਾਨ੍ਨਿਵੇਸ਼ਯੇਤ੍
ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵਿਧੀ ਕਰੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਲਈ। ਤਦ ਹੀ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਣੇ ਲੋਕ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਰੱਖੇ।
ਸਰਾਂਸਿ ਕਾਮਦੇਵਾਦੀਂਸ੍ ਤਦ੍ਵਦਤ੍ਰਾਪਿ ਕਾਰਯੇਤ੍ ਕੁਰ੍ਯਾਜ੍ਜਾਗਰਣਂ ਚਾਪਿ ਦਾਨਮਨ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ਨਿਬੋਧਤ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਝੀਲਾਂ, ਕਾਮਦੇਵ ਆਦਿ ਵੀ ਇੱਥੇ ਬਣਾਏ। ਜਾਗਰਣ ਕਰੇ ਅਤੇ ਹੁਣ ਦਾਨ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਸੁਣ।
ਸੌਭਾਗ੍ਯਸਰਃ ਸਮ੍ਭੂਤੋ ਯਤੋ ऽਯਂ ਲਵਣੋ ਰਸਃ ਤਦ੍ਦਾਨਕਰ੍ਤृਕਤ੍ਵੇਨ ਤ੍ਵਂ ਮਾਂ ਪਾਹਿ ਨਗੋਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਉੱਤਮ ਪਹਾੜ, ਇਹ ਲਵਣ ਰਸ ਸੌਭਾਗ੍ਯ ਝੀਲ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਦਾਨ ਦੇ ਕਰਤਾ ਵਜੋਂ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਯਸ੍ਮਾਦਨ੍ਨਰਸਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨੋਤ੍ਕਟਾ ਲਵਣਂ ਵਿਨਾ ਪ੍ਰਿਯਂ ਚ ਸ਼ਿਵਯੋਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਾਨ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਮੇ
ਕਿਉਂਕਿ ਅੰਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਸ ਲਵਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਅਤੇ ਇਹ ਸ਼ਿਵ-ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ।
ਵਿष੍ਣੁਦੇਹਸਮੁਦ੍ਭੂਤਂ ਯਸ੍ਮਾਦਾਰੋਗ੍ਯਵਰ੍ਧਨਮ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਰ੍ਵਤਰੂਪੇਣ ਪਾਹਿ ਸਂਸਾਰਸਾਗਰਾਤ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਸਿਹਤ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਪਹਾੜ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾ।
ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਯਸ੍ਤੁ ਦਦ੍ਯਾਲ੍ਲਵਣਪਰ੍ਵਤਮ੍ ਉਮਾਲੋਕੇ ਵਸੇਤ੍ਕਲ੍ਪਂ ਤਤੋ ਯਾਤਿ ਪਰਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਲਵਣ ਪਹਾੜ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਇੱਕ कल्प ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਅਤਃ ਪਰਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਗੁਡਪਰ੍ਵਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਯਤ੍ਪ੍ਰਦਾਨਾਨ੍ਨਰਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮ੍ ਆਪ੍ਨੋਤਿ ਸੁਰਪੂਜਿਤਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਗੁੜ ਦੇ ਉੱਤਮ ਪਹਾੜ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਉਤ੍ਤਮੋ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਭਾਰੈਰ੍ ਮਧ੍ਯਮਃ ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਮਤਃ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਭਾਰੈਃ ਕਨਿष੍ਠਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤਦਰ੍ਧੇਨਾਲ੍ਪਵਿਤ੍ਤਵਾਨ੍
ਉੱਤਮ ਦਸ ਭਾਰ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਧਯਮ ਪੰਜ ਭਾਰ ਨਾਲ, ਘੱਟ ਤਿੰਨ ਭਾਰ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਕੋਲ ਘੱਟ ਧਨ ਹੋਵੇ ਉਹ ਅੱਧ ਭਾਰ ਨਾਲ ਬਣਾਏ।
ਤਦ੍ਵਦਾਮਨ੍ਤ੍ਰਣਂ ਪੂਜਾਂ ਹੇਮਵृਕ੍ਸ਼ਸੁਰਾਰ੍ਚਨਮ੍ ਵਿष੍ਕਮ੍ਭਪਰ੍ਵਤਾਂਸ੍ਤਦ੍ਵਤ੍ ਸਰਾਂਸਿ ਵਨਦੇਵਤਾਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੀਆਂ ਪੂਜਾਵਾਂ, ਸੱਦਾ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਅਰਚਨਾ, ਪਰਬਤਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ, ਝੀਲਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਹੋਮਜਾਗਰਣਂ ਤਦ੍ਵਲ੍ ਲੋਕਪਾਲਾਧਿਵਾਸਨਮ੍ ਧਾਨ੍ਯਪਰ੍ਵਤਵਤ੍ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਇਮਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮੁਦੀਰਯੇਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੱਗ ਦੀ ਹੋਮ ਅਤੇ ਰਾਤ ਦੀ ਜਾਗਰਣ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਧਾਨ ਦੇ ਪਰਬਤ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ:
ਯਥਾ ਦੇਵੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਵਰੋ ऽਯਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਸਾਮਵੇਦਸ੍ਤੁ ਵੇਦਾਨਾਂ ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਤੁ ਯੋਗਿਨਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਜਨਾਰਦਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਸਾਮਵੇਦ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ; ਯੋਗੀਆਂ ਵਿਚ ਮਹਾਦੇਵ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹੈ।
ਪ੍ਰਣਵਃ ਸਰ੍ਵਮਨ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਨਾਰੀਣਾਂ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਯਥਾ ਤਥਾ ਰਸਾਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰਃ ਸਦੈਵੇਕ੍ਸ਼ੁਰਸੋ ਮਤਃ
ਸਭ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚ 'ਓਮ' ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਪਾਰਵਤੀ; ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਰਸਾਂ ਵਿਚ ਗੰਨੇ ਦਾ ਰਸ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਮ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਰਾਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਗੁਡਪਰ੍ਵਤ ਦੇਹਿ ਵੈ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਸੌਭਾਗ੍ਯਦਾਯਿਨ੍ਯਾ ਭ੍ਰਾਤਾ ਤ੍ਵਂ ਗੁਡਪਰ੍ਵਤ ਨਿਵਾਸਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਾਨ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਮੇ
ਇਸ ਲਈ, ਗੁੜ ਦੇ ਪਰਬਤ, ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਸੁਭਾਗ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਦੀ ਭੈਣ ਹੈਂ ਅਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ।
ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਯਸ੍ਤੁ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਗੁਡਮਯਂ ਗਿਰਿਮ੍ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਃ ਸ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ ਗੌਰੀਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਢੰਗ ਨਾਲ ਗੁੜ ਦਾ ਪਰਬਤ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਗੌਰੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।