ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ ਤਿਲਾਚਲਮ੍ ਅਨੇਕਸੁਗਨ੍ਧਿਪੁष੍ਪਸੌਵਰ੍ਣਪਿਪ੍ਪਲਹਿਰਣ੍ਮਯਹਂਸਯੁਕ੍ਤਮ੍ ਆਕਾਰਯੇਦ੍ਰਜਤਪੁष੍ਪਵਨੇਨ ਤਦ੍ਵਦ੍ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ਵਿਤਂ ਦਧਿਸਿਤੋਦਸਰਸ੍ ਤਥਾਗ੍ਰੇ
ਪਿੱਛੇ ਤਿਲਾਂ ਦਾ ਪਹਾੜ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਕਈ ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਿੱਪਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹੰਸ ਹੋਣ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲਾ ਜੰਗਲ, ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦਹੀਂ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਝੀਲ ਹੋਵੇ।
ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਤਂ ਵਿਪੁਲਸ਼ੈਲਮਥੋਤ੍ਤਰੇਣ ਸ਼ੈਲਂ ਸੁਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮਪਿ ਮਾषਮਯਂ ਸੁਵਸ੍ਤ੍ਰਮ੍ ਪੁष੍ਪੈਸ਼੍ਚ ਹੇਮਵਟਪਾਦਪਸ਼ੇਖਰਂ ਤਮ੍ ਆਕਾਰਯੇਤ੍ ਕਨਕਧੇਨੁਵਿਰਾਜਮਾਨਮ੍
ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਰੱਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮਾਸ ਦੇ ਦਾਣਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਸੁੰਦਰ ਪਹਾੜ, ਚੰਗੇ ਕਪੜਿਆਂ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਛਤ ਨਾਲ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਮਾਕ੍ਸ਼ੀਕਭਦ੍ਰਸਰਸਾਥ ਵਨੇਨ ਤਦ੍ਵਦ੍ ਰੌਪ੍ਯੇਣ ਭਾਸ੍ਵਰਵਤਾ ਚ ਯੁਤਂ ਵਿਧਾਯ ਹੋਮਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭਿਰਥ ਵੇਦਪੁਰਾਣਵਿਦ੍ਭਿਰ੍ ਦਾਨ੍ਤੈਰ੍ ਅਨਿਨ੍ਦ੍ਯਚਰਿਤਾਕृਤਿਭਿਰ੍ਦ੍ਵਿਜੇਨ੍ਦ੍ਰੈਃ
ਮਧੂ ਵਾਲੀ ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ ਝੀਲ ਅਤੇ ਜੰਗਲ, ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਾਕੇ, ਚਾਰ ਵਿਦਵਾਨ ਜੋ ਵੇਦ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਸਯੰਮ ਵਾਲੇ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਉੱਚ ਕੋਟ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹੋਮ ਕਰਣ।
ਪੂਰ੍ਵੇਣ ਹਸ੍ਤਮਿਤਮਤ੍ਰ ਵਿਧਾਯ ਕੁਣ੍ਡਂ ਕਾਰ੍ਯਸ੍ਤਿਲੈਰ੍ਯਵਘृਤੇਨ ਸਮਿਤ੍ਕੁਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਰਾਤ੍ਰੌ ਚ ਜਾਗਰਮਨੁਦ੍ਧਤਗੀਤਤੂਰ੍ਯੈਰ੍ ਆਵਾਹਨਂ ਚ ਕਥਯਾਮਿ ਸ਼ਿਲੋਚ੍ਚਯਾਨਾਮ੍
ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਾਪ ਕੇ, ਤਿਲ, ਜੌ, ਘੀ, ਸਮਿੱਥ ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦਾ ਕੁੰਡ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ; ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉੱਚੀ ਗੀਤ-ਬਾਜਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਹਨ ਕਥਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਗਣਧਾਮਨਿਧੇ ਵਿਰੁਦ੍ਧਮ੍ ਅਸ੍ਮਦ੍ਗृਹੇष੍ਵਮਰਪਰ੍ਵਤ ਨਾਸ਼ਯਾਸ਼ੁ ਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਵਿਧਤ੍ਸ੍ਵ ਕੁਰੁ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮਨੁਤ੍ਤਮਾਂ ਨਃ ਸਮ੍ਪੂਜਿਤਃ ਪਰਮਭਕ੍ਤਿਮਤਾ ਮਯਾ ਹਿ
ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈਂ, ਅਮਰਪਹਾੜ, ਸਾਡੇ ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦੂਰ ਕਰ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇ, ਸਾਨੂੰ ਸਰਵੋਤਮ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਹੈ।
ਤ੍ਵਮੇਵ ਭਗਵਾਨੀਸ਼ੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦਿਵਾਕਰਃ ਮੂਰ੍ਤਾਮੂਰ੍ਤਾਤ੍ਪਰਂ ਬੀਜਮ੍ ਅਤਃ ਪਾਹਿ ਸਨਾਤਨ
ਤੂੰ ਹੀ ਭਗਵਾਨ, ਇਸ਼ਵਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸੂਰਜ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਹੀ ਪਰਮ ਬੀਜ, ਰੂਪਵਾਨ ਤੇ ਨਿਰਰੂਪ — ਇਸ ਲਈ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਲੋਕਪਾਲਾਨਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਮੂਰ੍ਤੇਸ਼੍ਚ ਮਨ੍ਦਿਰਮ੍ ਰੁਦ੍ਰਾਦਿਤ੍ਯਵਸੂਨਾਂ ਚ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਾਨ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਮੇ
ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ, ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ, ਰੁਦ੍ਰਾਂ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਅਤੇ ਵਸੁਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ।
ਯਸ੍ਮਾਦਸ਼ੂਨ੍ਯਮਮਰੈਰ੍ ਨਾਰੀਭਿਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਵੇਨ ਚ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਾਮ੍ ਉਦ੍ਧਰਾਸ਼ੇषਦੁਃਖਸਂਸਾਰਸਾਗਰਾਤ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਕਦੇ ਅਮਰਾਂ, ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਅੰਤਹੀਣ ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉੱਠਾ ਲੈ।
ਏਵਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਤਂ ਮੇਰੁਂ ਮਨ੍ਦਰਂ ਚਾਭਿਪੂਜਯੇਤ੍ ਯਸ੍ਮਾਚ੍ਚੈਤ੍ਰਰਥੇਨ ਤ੍ਵਂ ਭਦ੍ਰਾਸ਼੍ਵੇਨ ਚ ਵਰ੍षਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮੰਦਰ ਦੀ ਵੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਚੈਤਰਰਥ ਅਤੇ ਭਦਰਾਸ਼ਵ ਵੱਲੋਂ ਵਰਖਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਸ਼ੋਭਸੇ ਮਨ੍ਦਰ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮ੍ ਅਤਸ੍ਤੁष੍ਟਿਕਰੋ ਭਵ ਯਸ੍ਮਾਚ੍ਚੂਡਾਮਣਿਰ੍ਜਮ੍ਬੂਦ੍ਵੀਪੇ ਤ੍ਵਂ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨ
ਮੰਦਰ, ਤੂੰ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ; ਇਸ ਲਈ ਜਲਦੀ ਤਸੱਲੀ ਦੇ। ਗੰਧਮਦਨ, ਤੂੰ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦਾ ਚੂੜਾਮਣੀ ਹੈਂ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਵਨਸ਼ੋਭਾਵਾਨ੍ ਅਤਃ ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਦृਢਾਸ੍ਤੁ ਮੇ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਕੇਤੁਮਾਲੇਨ ਵੈਭ੍ਰਾਜੇਨ ਵਨੇਨ ਚ
ਤੂੰ ਗੰਧਰਵ ਜੰਗਲ ਦੀ ਸੋਭਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ; ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੀ ਕੀਰਤੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਹੇ। ਤੂੰ ਕੇਤੁਮਾਲ ਅਤੇ ਚਮਕਦੇ ਜੰਗਲ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ।
ਹਿਰਣ੍ਮਯਾਸ਼੍ਵਤ੍ਥਸ਼ਿਰਾਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪੁष੍ਟਿਰ੍ਧ੍ਰੁਵਾਸ੍ਤੁ ਮੇ ਉਤ੍ਤਰੈਃ ਕੁਰੁਭਿਰ੍ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਾਵਿਤ੍ਰੇਣ ਵਨੇਨ ਚ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਅਸ਼ਵੱਥ ਰੁੱਖ ਦੀ ਛਤ ਨਾਲ, ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੀ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਸਦਾ ਰਹੇ। ਤੂੰ ਉੱਤਰੀ ਕੁਰੁਆਂ ਅਤੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਜੰਗਲ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈਂ।
ਸੁਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵ ਰਾਜਸੇ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਅਤਃ ਸ਼੍ਰੀਰਕ੍ਸ਼ਯਾਸ੍ਤੁ ਮੇ ਏਵਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਵਿਮਲੇ ਪੁਨਃ
ਸੁਪਾਰਸ਼ਵ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਕਦੇ ਘਟੇ ਨਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਸਵੇਰੇ ਸੁੱਚੇ ਵੇਲੇ—
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾਥ ਗੁਰਵੇ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ ਮਧ੍ਯਮਂ ਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਵਿष੍ਕਮ੍ਭਪਰ੍ਵਤਾਨ੍ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ऋਤ੍ਵਿਗ੍ਭ੍ਯਃ ਕ੍ਰਮਸ਼ੋ ਮੁਨੇ
ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਮਧਯਮ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਹਾਇਕ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਰਿਤਵੀਆਂ ਨੂੰ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਗਾਸ਼੍ਚ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਤ੍ ਯਥਵਾ ਦਸ਼ ਨਾਰਦ ਨਵ ਸਪ੍ਤ ਤਥਾष੍ਟੌ ਵਾ ਪਞ੍ਚ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਅਸ਼ਕ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਚੌਵੀ ਘਾਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਾਂ ਦਸ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਜਾਂ ਨੌ, ਸੱਤ, ਅੱਠ ਜਾਂ ਪੰਜ, ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ।
ਏਕਾਪਿ ਗੁਰਵੇ ਦੇਯਾ ਕਪਿਲਾ ਚ ਪਯਸ੍ਵਿਨੀ ਪਰ੍ਵਤਾਨਾਮਸ਼ੇषਾਣਾਮ੍ ਏष ਏਵ ਵਿਧਿਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਇੱਕ ਵੀ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੀ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਹੀ ਸਾਰੇ ਪਹਾੜਾਂ ਲਈ ਨਿਯਮ ਹੈ।
ਤ ਏਵ ਪੂਜਨੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ ਤ ਏਵੋਪਸ੍ਕਰਾ ਮਤਾਃ ਗ੍ਰਹਾਣਾਂ ਲੋਕਪਾਲਾਨਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦੀਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਉਹੀ ਮੰਤ੍ਰ ਪੂਜਾ ਲਈ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਸਮੱਗਰੀ ਗ੍ਰਹਾਂ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਦੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਚਿਤ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣੈਵ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਹੋਮਃ ਸ਼ੈਲੇषੁ ਪਠ੍ਯਤੇ ਉਪਵਾਸੀ ਭਵੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਅਸ਼ਕ੍ਤੇ ਨਕ੍ਤਮਿष੍ਯਤੇ
ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਹੋਮ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹੇ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਸਮਰਥ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਖਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਹੈ।
ਵਿਧਾਨਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ੈਲਾਨਾਂ ਕ੍ਰਮਸ਼ਃ ਸ਼ृਣੁ ਨਾਰਦ ਦਾਨਕਾਲੇ ਚ ਯੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਃ ਪਰ੍ਵਤੇषੁ ਚ ਯਤ੍ਫਲਮ੍
ਹਣੇ ਸੁਣੋ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਕ੍ਰਮ ਵਾਰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਦਾਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਕਿਹੜੇ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਣੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਕੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਯਤਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮ੍ ਅਨ੍ਨੇ ਪ੍ਰਾਣਾਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾਃ ਅਨ੍ਨਾਦ੍ਭਵਨ੍ਤਿ ਭੂਤਾਨਿ ਜਗਦਨ੍ਨੇਨ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਅੰਨ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅੰਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪ੍ਰਾਣ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਅੰਨ ਤੋਂ ਹੀ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਅੰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਚਲਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਨਮੇਵ ਤਤੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ ਅਨ੍ਨਮੇਵ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਧਾਨ੍ਯਪਰ੍ਵਤਰੂਪੇਣ ਪਾਹਿ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਗੋਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵੀ ਅੰਨ ਹੈ, ਜਨਾਰਦਨ ਵੀ ਅੰਨ ਹੈ। ਹੇ ਉੱਤਮ ਪਹਾੜ, ਧਾਨ ਦੇ ਪਹਾੜ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਯਸ੍ਤੁ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਧਾਨ੍ਯਮਯਂ ਗਿਰਿਮ੍ ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਸ਼ਤਂ ਸਾਗ੍ਰਂ ਦੇਵਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਧਾਨ ਦਾ ਪਹਾੜ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੌ ਮਨਵੰਤਰਾ ਤੱਕ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਪ੍ਸਰੋਗਣਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ ਆਕੀਰ੍ਣੇਨ ਵਿਰਾਜਤਾ ਵਿਮਾਨੇਨ ਦਿਵਃ ਪृष੍ਠਮ੍ ਆਯਾਤਿ ਸ੍ਮ ਨਿषੇਵਿਤ ਧਰ੍ਮਕ੍ਸ਼ਯੇ ਰਾਜਰਾਜ੍ਯਮ੍ ਆਪ੍ਨੋਤੀਹ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਅਪਸਰਾ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਚਮਕਦਾਰ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਅਸਮਾਨ ਉੱਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਅਥਾਤਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਲਵਣਾਚਲਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਯਤ੍ਪ੍ਰਦਾਨਾਨ੍ਨਰੋ ਲੋਕਾਨ੍ ਆਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼ਿਵਸਂਯੁਤਾਨ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਲਵਣ ਦਾ ਉੱਤਮ ਪਹਾੜ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਉਤ੍ਤਮਃ षੋਡਸ਼ਦ੍ਰੋਣੈਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਲਵਣਾਚਲਃ ਮਧ੍ਯਮਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਦਰ੍ਧੇਨ ਚਤੁਰ੍ਭਿਰਧਮਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਉੱਤਮ ਲਵਣ ਪਹਾੜ ਸੋਲ੍ਹਾ ਡ੍ਰੋਣਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਧਯਮ ਅੱਧ ਨਾਲ ਅਤੇ ਘੱਟ ਪਹਾੜ ਚਾਰ ਡ੍ਰੋਣਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਤ੍ਤਹੀਨੋ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦ੍ਰੋਣਾਦੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਤੁ ਕਾਰਯੇਤ੍ ਚਤੁਰ੍ਥਾਂਸ਼ੇਨ ਵਿष੍ਕਮ੍ਭਪਰ੍ਵਤਾਨ੍ਕਾਰਯੇਤ੍ਪृਥਕ੍
ਜਿਸ ਕੋਲ ਧਨ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਇਕ ਡ੍ਰੋਣ ਤੋਂ ਵੱਧ ਬਣਾਏ। ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬਣਾਏ।
ਵਿਧਾਨਂ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦੀਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਦਾ ਤਦ੍ਵਦ੍ਧੇਮਮਯਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਂਲ੍ ਲੋਕਪਾਲਾਨ੍ਨਿਵੇਸ਼ਯੇਤ੍
ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵਿਧੀ ਕਰੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਲਈ। ਤਦ ਹੀ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਣੇ ਲੋਕ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਰੱਖੇ।
ਸਰਾਂਸਿ ਕਾਮਦੇਵਾਦੀਂਸ੍ ਤਦ੍ਵਦਤ੍ਰਾਪਿ ਕਾਰਯੇਤ੍ ਕੁਰ੍ਯਾਜ੍ਜਾਗਰਣਂ ਚਾਪਿ ਦਾਨਮਨ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ਨਿਬੋਧਤ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਝੀਲਾਂ, ਕਾਮਦੇਵ ਆਦਿ ਵੀ ਇੱਥੇ ਬਣਾਏ। ਜਾਗਰਣ ਕਰੇ ਅਤੇ ਹੁਣ ਦਾਨ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਸੁਣ।
ਸੌਭਾਗ੍ਯਸਰਃ ਸਮ੍ਭੂਤੋ ਯਤੋ ऽਯਂ ਲਵਣੋ ਰਸਃ ਤਦ੍ਦਾਨਕਰ੍ਤृਕਤ੍ਵੇਨ ਤ੍ਵਂ ਮਾਂ ਪਾਹਿ ਨਗੋਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਉੱਤਮ ਪਹਾੜ, ਇਹ ਲਵਣ ਰਸ ਸੌਭਾਗ੍ਯ ਝੀਲ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਦਾਨ ਦੇ ਕਰਤਾ ਵਜੋਂ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਯਸ੍ਮਾਦਨ੍ਨਰਸਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨੋਤ੍ਕਟਾ ਲਵਣਂ ਵਿਨਾ ਪ੍ਰਿਯਂ ਚ ਸ਼ਿਵਯੋਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਾਨ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਮੇ
ਕਿਉਂਕਿ ਅੰਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਸ ਲਵਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਅਤੇ ਇਹ ਸ਼ਿਵ-ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ।