ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਸ੍ਯ ਯਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ ਯਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਧਨਦਸ੍ਯ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਯਾ ਲੋਕਪਾਲਾਨਾਂ ਸਾ ਧੇਨੁਰ੍ਵਰਦਾਸ੍ਤੁ ਮੇ
ਚੌਹਾਂ-ਮੁਖਾ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਧਨ-ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ — ਉਹ ਗਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿਵੇ।
ਸ੍ਵਧਾ ਯਾ ਪਿਤृਮੁਖ੍ਯਾਣਾਂ ਸ੍ਵਾਹਾ ਯਜ੍ਞਭੁਜਾਂ ਚ ਯਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਾ ਧੇਨੁਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਾਨ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਮੇ
ਜੋ ਗਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸਵਧਾ ਹੈ, ਯਜਨ-ਭਾਗੀਆਂ ਲਈ ਸਵਾਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇਵੇ।
ਏਵਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਤਾਂ ਧੇਨੁਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍ ਵਿਧਾਨਮੇਤਦ੍ਧੇਨੂਨਾਂ ਸਰ੍ਵਾਸਾਮ੍ ਅਭਿਪਠ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਗਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੌਂਪਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹੀ ਢੰਗ ਸਾਰੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾਸ੍ਤਾਃ ਪਾਪਵਿਨਾਸ਼ਿਨ੍ਯਃ ਪਠ੍ਯਨ੍ਤੇ ਦਸ਼ ਧੇਨਵਃ ਤਾਸਾਂ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨਾਮਾਨਿ ਚ ਨਰਾਧਿਪ
ਉਹ ਦਸ ਗਾਂਵਾਂ ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਤੇ ਨਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਪ੍ਰਥਮਾ ਗੁਡਧੇਨੁਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਘृਤਧੇਨੁਸ੍ ਤਥਾਪਰਾ ਤਿਲਧੇਨੁਸ੍ਤृਤੀਯਾ ਤੁ ਚਤੁਰ੍ਥੀ ਜਲਸਂਜ੍ਞਿਤਾ
ਪਹਿਲੀ ਗਾਂ ਗੁੜ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਦੂਜੀ ਘੀ ਵਾਲੀ, ਤੀਜੀ ਤਿਲ ਵਾਲੀ, ਚੌਥੀ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੀਰਧੇਨੁਸ਼੍ਚ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਮਧੁਧੇਨੁਸ੍ਤਥਾ ਪਰਾ ਸਪ੍ਤਮੀ ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਧੇਨੁਰ੍ ਦਧਿਧੇਨੁਸ੍ਤਥਾष੍ਟਮੀ ਰਸਧੇਨੁਸ਼੍ਚ ਨਵਮੀ ਦਸ਼ਮੀ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਸ੍ਵਰੂਪਤਃ
ਦੂਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਮਧੂ ਵਾਲੀ ਵੀ। ਸੱਤਵੀਂ ਸ਼ੱਕਰ ਵਾਲੀ, ਅਠਵੀਂ ਦਹੀਂ ਵਾਲੀ, ਨੌਵੀਂ ਰਸ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਦਸਵੀਂ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਅਨੁਸਾਰ ਹੈ।
ਕੁਮ੍ਭਾਃ ਸ੍ਯੁਰ੍ਦ੍ਰਵਧੇਨੂਨਾਮ੍ ਇਤਰਾਸਾਂ ਤੁ ਰਾਸ਼ਯਃ ਸੁਵਰ੍ਣਧੇਨੁਮਪ੍ਯਤ੍ਰ ਕੇਚਿਦਿਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਭਾਨਵਃ
ਜੋ ਗਾਂਵਾਂ ਤਰਲ ਪਦਾਰਥਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਘੜੇ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਢੇਰ। ਕੁਝ ਭਾਨੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਲੋਕ ਇੱਥੇ ਸੁਵਰਨ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨਵਨੀਤੇਨ ਰਤ੍ਨੈਸ਼੍ਚ ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਤੁ ਮਹਰ੍षਯਃ ਏਤਦੇਵਂਵਿਧਾਨਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤ ਏਵੋਪਸ੍ਕਰਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਕੁਝ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨਵੀਂ ਮੱਖਣ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਹੀ ਢੰਗ ਹੈ, ਤੇ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਸਹੀ ਸਾਮਗਰੀ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਵਾਹਨਸਂਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸਦਾ ਪਰ੍ਵਣਿ ਪਰ੍ਵਣਿ ਯਥਾਸ਼੍ਰਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਾ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਫਲਪ੍ਰਦਾਃ
ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਆਹਵਾਨ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਗਾਂਵਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰ ਤਿਉਹਾਰ 'ਤੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਰਧਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਗੁਡਧੇਨੁਪ੍ਰਸਙ੍ਗੇਨ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾਵਨ੍ਮਯੋਦਿਤਾਃ ਅਸ਼ੇषਯਜ੍ਞਫਲਦਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪਾਪਹਰਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ
ਗੁੜ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਯਜਨ ਦਾ ਪੂਰਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਵ੍ਰਤਾਨਾਮੁਤ੍ਤਮਂ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ ਵਿਸ਼ੋਕਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤਮ੍ ਤਦਙ੍ਗਤ੍ਵੇਨ ਚੈਵਾਤ੍ਰ ਗੁਡਧੇਨੁਃ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਤੇ
ਕਿਉਂਕਿ ਵਿਸ਼ੋਕਾ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਵਰਤ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਗੁੜ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਇਸ ਦਾ ਅੰਗ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਰਾਹਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਯਨੇ ਵਿषੁਵੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਵ੍ਯਤੀਪਾਤੇ ऽਥਵਾ ਪੁਨਃ ਗੁਡਧੇਨ੍ਵਾਦਯੋ ਦੇਯਾਸ੍ ਤੂਪਰਾਗਾਦਿਪਰ੍ਵਸੁ
ਅਯਨ, ਵਿਸ਼ੁਵ, ਪਵਿੱਤਰ ਜੋੜ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਉਪਰਾਗ ਆਦਿ ਤਿਉਹਾਰਾਂ 'ਤੇ, ਗੁੜ ਵਾਲੀ ਤੇ ਹੋਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਵਿਸ਼ੋਕਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਚੈषਾ ਪੁਣ੍ਯਾ ਪਾਪਹਰਾ ਸ਼ੁਭਾ ਯਾਮੁਪੋष੍ਯ ਨਰੋ ਯਾਤਿ ਤਦ੍ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਇਹ ਵਿਸ਼ੋਕਾ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਨੂੰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਸਰਵੋਚ ਪਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਲੋਕੇ ਚ ਸੌਭਾਗ੍ਯਮ੍ ਆਯੁਰਾਰੋਗ੍ਯਮੇਵ ਚ ਵੈष੍ਣਵਂ ਪੁਰਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਰਣੇ ਚ ਸ੍ਮਰਨ੍ਹਰਿਮ੍
ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸੁਭਾਗ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਤੇ ਸਿਹਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਰਨ ਵੇਲੇ, ਹਰੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਵਾਰ੍ਬੁਦਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਸ਼ ਚਾष੍ਟੌ ਚ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍ ਨ ਸ਼ੋਕਦੁਃਖਦੌਰ੍ਗਤ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਸਂਜਾਯਤੇ ਨृਪ
ਨੌਂ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਅਠਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸ਼ੋਕ, ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਨਾਰੀ ਵਾ ਕੁਰੁਤੇ ਯਾ ਤੁ ਵਿਸ਼ੋਕਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤਮ੍ ਨृਤ੍ਯਗੀਤਪਰਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਾਪਿ ਤਤ੍ਫਲਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਔਰਤ ਵਿਸ਼ੋਕਾ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਵਰਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਾਚ ਤੇ ਗੀਤ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਉਹੀ ਫਲ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦਗ੍ਰੇ ਹਰੇਰ੍ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਅਨਨ੍ਤਂ ਗੀਤਵਾਦਨਮ੍ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਭੂਤਿਕਾਮੇਨ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤੁ ਪਰਯਾ ਨृਪ
ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਭਾਗ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੰਤਹੀਨ ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਦਨ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਪਠਤਿ ਯ ਇਤ੍ਥਂ ਯਃ ਸ਼ृਣੋਤੀਹ ਸਮ੍ਯਙ੍ ਮਧੁਮੁਰਨਰਕਾਰੇਰ੍ ਅਰ੍ਚਨਂ ਯਸ਼੍ਚ ਪਸ਼੍ਯੇਤ੍ ਮਤਿਮਾਪ ਚ ਜਨਾਨਾਂ ਯੋ ਦਦਾਤੀਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕੇ ਵਸਤਿ ਸ ਵਿਬੁਧੌਘੈਃ ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਕਲ੍ਪਮੇਕਮ੍
ਜੋ ਇਹ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸਚਮੁਚ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਮੁਰਾ ਦੇ ਵਧੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਮਝ ਕੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਇੱਕ ਕਲਪ ਲਈ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭਗਵਞ੍ਛ੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਦਾਨਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਯਦਕ੍ਸ਼ਯਂ ਪਰੇ ਲੋਕੇ ਦੇਵਰ੍षਿਗਣਪੂਜਿਤਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਜੀ, ਮੈਂ ਦਾਨ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੇਰੋਃ ਪ੍ਰਦਾਨਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦਸ਼ਧਾ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵ ਯਤ੍ਪ੍ਰਦਾਨਾਨ੍ਨਰੋ ਲੋਕਾਨ੍ ਆਪ੍ਨੋਤਿ ਸੁਰਪੂਜਿਤਾਨ੍
ਮੈਂ ਮੇਰੂ ਦੇ ਦਾਨ ਨੂੰ ਦਸ ਢੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ। ਜਿਸ ਦਾਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਉਹ ਲੋਕ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪੁਰਾਣੇषੁ ਚ ਵੇਦੇषੁ ਯਜ੍ਞੇष੍ਵਾਯਤਨੇषੁ ਚ ਨ ਤਤ੍ਫਲਮਧੀਤੇषੁ ਕृਤੇष੍ਵਿਹ ਯਦਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਪੁਰਾਣਿਆਂ, ਵੇਦਾਂ, ਯਜਨਾਂ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂਵਾਂ 'ਚ, ਕੇਵਲ ਪੜ੍ਹਨ ਜਾਂ ਕਰਣ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਧਾਨਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪਰ੍ਵਤਾਨਾਮਨੁਕ੍ਰਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਥਮੋ ਧਾਨ੍ਯਸ਼ੈਲਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਦ੍ਵਿਤੀਯੋ ਲਵਣਾਚਲਃ
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਸਹੀ ਰੀਤ ਕਹਾਂਗਾ, ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ: ਪਹਿਲਾ ਧਾਨ ਦਾ ਪਹਾੜ, ਦੂਜਾ ਨਮਕ ਦਾ ਪਹਾੜ।
ਗੁਡਾਚਲਸ੍ਤृਤੀਯਸ੍ਤੁ ਚਤੁਰ੍ਥੋ ਹੇਮਪਰ੍ਵਤਃ ਪਞ੍ਚਮਸ੍ਤਿਲਸ਼ੈਲਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ षष੍ਠਃ ਕਾਰ੍ਪਾਸਪਰ੍ਵਤਃ
ਤੀਜਾ ਗੁੜ ਦਾ ਪਹਾੜ, ਚੌਥਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਪਹਾੜ, ਪੰਜਵਾਂ ਤਿਲ ਦਾ ਪਹਾੜ, ਛੇਵਾਂ ਕਪਾਹ ਦਾ ਪਹਾੜ।
ਸਪ੍ਤਮੋ ਘृਤਸ਼ੈਲਸ਼੍ਚ ਰਤ੍ਨਸ਼ੈਲਸ੍ਤਥਾष੍ਟਮਃ ਰਾਜਤੋ ਨਵਮਸ੍ਤਦ੍ਵਦ੍ ਦਸ਼ਮਃ ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਚਲਃ
ਸੱਤਵਾਂ ਘੀ ਦਾ ਪਹਾੜ, ਅੱਠਵਾਂ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਪਹਾੜ, ਨੌਂਵਾਂ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਪਹਾੜ, ਦਸਵਾਂ ਸ਼ੱਕਰ ਦਾ ਪਹਾੜ।
ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਵਿਧਾਨਮੇਤੇषਾਂ ਯਥਾਵਦਨੁਪੂਰ੍ਵਸ਼ਃ ਅਯਨੇ ਵਿषੁਵੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਵ੍ਯਤੀਪਾਤੇ ਦਿਨਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਕਹਾਂਗਾ, ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ: ਸੰਕਰਾਂਤੀ, ਵਿਸ਼ੁ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਮੇਂ, ਗ੍ਰਹਣ ਜਾਂ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ੇ ਤृਤੀਯਾਯਾਮ੍ ਉਪਰਾਗੇ ਸ਼ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਯੇ ਵਿਵਾਹੋਤ੍ਸਵਯਜ੍ਞੇषੁ ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਮਥ ਵਾ ਪੁਨਃ
ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਤੀਜੀ ਤਾਰੀਖ, ਚੰਦ੍ਰ ਗ੍ਰਹਣ, ਚੰਦ ਦੀ ਘਟਾਈ, ਵਿਆਹ, ਤਿਉਹਾਰ ਜਾਂ ਯਜਨ, ਜਾਂ ਦੁਬਾਰਾ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਯਾਂ ਪਞ੍ਚਦਸ਼੍ਯਾਂ ਵਾ ਪੁਣ੍ਯਰ੍ਕ੍ਸ਼ੇ ਵਾ ਵਿਧਾਨਤਃ ਧਾਨ੍ਯਸ਼ੈਲਾਦਯੋ ਦੇਯਾ ਯਥਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿਜਾਨਤਾ
ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਪੰਦਰਵੀਂ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਨਕਸ਼ਤਰ 'ਚ, ਧਾਨ ਵਾਲਾ ਪਹਾੜ ਆਦਿ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਾਣੂ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇਣ।
ਤੀਰ੍ਥੇष੍ਵਾਯਤਨੇ ਵਾਪਿ ਗੋष੍ਠੇ ਵਾ ਭਵਨਾਙ੍ਗਣੇ ਮਣ੍ਡਪਂ ਕਾਰਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚਤੁਰਸ੍ਰਮੁਦਙ੍ਮੁਖਮ੍ ਪ੍ਰਾਗੁਦਕ੍ਪ੍ਰਵਣਂ ਤਦ੍ਵਤ੍ ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖਂ ਚ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਤੀਰਥ, ਮੰਦਰ, ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਜਾਂ ਘਰ ਦੇ ਆੰਗਣ 'ਚ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਚੌਕੋਣਾ ਮੰਡਪ ਬਣਾਏ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵੱਲ ਝੁਕਾਅ, ਅਤੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਰੱਖੇ ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਹੈ।
ਗੋਮਯੇਨਾਨੁਲਿਪ੍ਤਾਯਾਂ ਭੂਮਾਵਾਸ੍ਤੀਰ੍ਯ ਵੈ ਕੁਸ਼ਾਨ੍ ਤਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਪਰ੍ਵਤਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਵਿष੍ਕਮ੍ਭਪਰ੍ਵਤਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਗੋਮਯ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ, ਕੁਸ਼ ਘਾਸ ਵਿਛਾ ਕੇ, ਵਿਚਕਾਰ ਪਹਾੜ ਬਣਾਏ, ਜਿਸ 'ਚ ਛੋਟੇ ਪਹਾੜ ਵੀ ਹੋਣ।
ਧਾਨ੍ਯਦ੍ਰੋਣਸਹਸ੍ਰੇਣ ਭਵੇਦ੍ਗਿਰਿਰਿਹੋਤ੍ਤਮਃ ਮਧ੍ਯਮਃ ਪਞ੍ਚਸ਼ਤਿਕਃ ਕਨਿष੍ਠਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸ਼ਤੈਃ
ਇੱਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਹਾੜ ਹਜ਼ਾਰ ਮਾਪ ਧਾਨ ਨਾਲ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਮੱਧਮ ਪੰਜ ਸੌ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਛੋਟਾ ਤਿੰਨ ਸੌ ਨਾਲ।