ਏਤਦੇਵ ਵ੍ਰਤਾਨ੍ਤੇ ਤੁ ਨਿਧਾਯ ਕਲਸ਼ੋਪਰਿ ਗੋਭਿਰ੍ਵਿਭਵਤਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਭੂਤਿਮਿਚ੍ਛਤਾ
ਵਰਤ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਇਹੀ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਕਲਸ਼ ਦੇ ਉਪਰ ਰੱਖੋ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਭਾਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਦਾਨ ਕਰੇ।
ਨਮੋ ਮਨ੍ਦਾਰਨਾਥਾਯ ਮਨ੍ਦਾਰਭਵਨਾਯ ਚ ਤ੍ਵਂ ਰਵੇ ਤਾਰਯਸ੍ਵਾਸ੍ਮਾਨ੍ ਸਂਸਾਰਭਯਸਾਗਰਾਤ੍
ਮੰਦਾਰਾ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ, ਮੰਦਾਰਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਹੇ ਰਵੀ, ਸਾਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਡਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾਓ।
ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਯਸ੍ਤੁ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਮਨ੍ਦਾਰਸਪ੍ਤਮੀਮ੍ ਵਿਪਾਪ੍ਮਾ ਸ ਸੁਖੀ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਕਲ੍ਪਂ ਚ ਦਿਵਿ ਮੋਦਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੰਦਾਰਾ ਸਪਤਮੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਮਾਮਘੌਘਪਟਲਭੀषਣਧ੍ਵਾਨ੍ਤਦੀਪਿਕਾਮ੍ ਗਚ੍ਛਨ੍ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਸਂਸਾਰੇ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਾਂਸ਼੍ਚ ਲਭੇਨ੍ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਨੂੰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੀਪਕ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਨ੍ਦਾਰਸਪ੍ਤਮੀਮ੍ ਏਤਾਮ੍ ਈਪ੍ਸਿਤਾਰ੍ਥਫਲਪ੍ਰਦਾਮ੍ ਯਃ ਪਠੇਚ੍ਛृਣੁਯਾਦ੍ਵਾਪਿ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਮੰਦਾਰਾ ਸਪਤਮੀ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਛਿਤ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥਾਨ੍ਯਾਮਪਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ੋਭਨਾਂ ਸ਼ੁਭਸਪ੍ਤਮੀਮ੍ ਯਾਮੁਪੋष੍ਯ ਨਰੋ ਰੋਗਸ਼ੋਕਦੁਃਖੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਹੋਰ ਇੱਕ, ਚੰਗੀ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਸਪਤਮੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਰੋਗ, ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਪੀੜ੍ਹਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਚਾਸ਼੍ਵਯੁਜੇ ਮਾਸਿ ਕृਤਸ੍ਨਾਨਜਪਃ ਸ਼ੁਚਿਃ ਵਾਚਯਿਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ ਆਰਭੇਚ੍ਛੁਭਸਪ੍ਤਮੀਮ੍
ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਵਯੁਜ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਅਤੇ ਜਪ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੁਧ ਰਹੋ; ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪਾਠ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਸ਼ੁਭ ਸਪਤਮੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰੋ।
ਕਪਿਲਾਂ ਪੂਜਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਗਨ੍ਧਮਾਲ੍ਯਾਨੁਲੇਪਨੈਃ ਨਮਾਮਿ ਸੂਰ੍ਯਸਮ੍ਭੂਤਾਮ੍ ਅਸ਼ੇषਭੁਵਨਾਲਯਾਮ੍ ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਸ਼ੁਭਕਲ੍ਯਾਣਸ਼ਰੀਰਾਂ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕਪਿਲ ਗਾਂ ਦੀ ਗੰਧ, ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਲੇਪ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੋ; 'ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੀ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਆਵਾਸ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੂਜਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਭਲਾਈ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਸਿਧੀਆਂ ਲਈ।'
ਅਥ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਿਲਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਤਾਮ੍ਰਪਾਤ੍ਰੇਣ ਸਂਯੁਤਮ੍ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਵृषਭਂ ਤਦ੍ਵਦ੍ ਗਨ੍ਧਮਾਲ੍ਯਗੁਡਾਨ੍ਵਿਤੈਃ
ਫਿਰ, ਤਿਲਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਤ੍ਹਾ ਤਾਮਬੇ ਦੇ ਬਰਤਨ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਵੱਛਰਾ ਵੀ ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਗੁੜ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਫਲੈਰ੍ ਨਾਨਾਵਿਧੈਰ੍ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯੈਰ੍ ਘृਤਪਾਯਸਸਂਯੁਤੈਃ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਕਾਲਵੇਲਾਯਾਮ੍ ਅਰ੍ਯਮਾ ਪ੍ਰੀਯਤਾਮਿਤਿ
ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਘੀ ਅਤੇ ਖੀਰ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਦੋ ਵਾਰ ਨਿਯਤ ਸਮੇਂ ਤੇ ਇਹ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਆਖਦੇ ਹੋਏ ਕਿ 'ਅਰ੍ਯਮਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ।'
ਪਞ੍ਚਗਵ੍ਯਂ ਚ ਸਂਪ੍ਰਾਸ਼੍ਯ ਸ੍ਵਪੇਦ੍ਭੂਮੌ ਵਿਮਤ੍ਸਰਃ ਤਤਃ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਸਂਜਾਤੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਮ੍ਪੂਜਯੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍
ਪੰਜ ਗਾਵਾਂ ਦਾ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਪਵਿਤ੍ਰ ਪਦਾਰਥ ਖਾ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਦੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੋ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ।
ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ ਮਾਸਿ ਮਾਸਿ ਸਦਾ ਨਰਃ ਵਾਸਸਾ ਵृषਭਂ ਹੈਮਂ ਤਦ੍ਵਦ੍ਗਾਂ ਕਾਞ੍ਚਨੋਦ੍ਭਵਾਮ੍
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹਰ ਮਹੀਨੇ, ਇੱਕ ਵਸਤ੍ਰ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਵੱਛਰਾ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸਂਵਤ੍ਸਰਾਨ੍ਤੇ ਸ਼ਯਨਮ੍ ਇਕ੍ਸ਼ੁਦਣ੍ਡਗੁਡਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਸੋਪਧਾਨਕਵਿਸ਼੍ਰਾਮਂ ਭਾਜਨਾਸਨਸਂਯੁਤਮ੍
ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਇਕ ਖੱਟਾ ਜਿਸ 'ਚ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਗੰਨਾ ਅਤੇ ਗੁੜ ਹੋਵੇ, ਪੂਰੀ ਚਾਦਰ ਅਤੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਲਈ ਸਾਮਾਨ, ਨਾਲ ਹੀ ਬਰਤਨ ਤੇ ਬੈਠਣ ਲਈ ਆਸਨ ਵੀ ਹੋਣ।
ਤਾਮ੍ਰਪਾਤ੍ਰੇ ਤਿਲਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਸੌਵਰ੍ਣਂ ਵृषਭਂ ਤਥਾ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵੇਦਵਿਦੇ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰੀਯਤਾਮਿਤਿ
ਤਾਮਬੇ ਦੇ ਬਰਤਨ ਵਿਚ ਤਿਲਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਤ੍ਹਾ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਵੱਛਰਾ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਦ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ ਆਖੇ, 'ਇਸ ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਆਤਮਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ।'
ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਯਃ ਸ਼ੁਭਸਪ੍ਤਮੀਮ੍ ਤਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੀਰ੍ਵਿਪੁਲਾ ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ ਭਵੇਜ੍ਜਨ੍ਮਨਿ ਜਨ੍ਮਨਿ
ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸ਼ੁਭ ਸਪਤਮੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਲੱਖਮੀ ਤੇ ਚੰਗੀ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਅਪ੍ਸਰੋਗਣਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਃ ਸੁਰਾਲਯੇ ਵਸੇਦ੍ਗਣਾਧਿਪੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਯਾਵਦਾਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍ ਕਲ੍ਪਾਦਾਵਵਤੀਰ੍ਣਸ੍ਤੁ ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾਧਿਪੋ ਭਵੇਤ੍
ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਲੋਕ ਵਿਚ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਵਾਂਗ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਵਿਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਫਿਰ ਨਵੇਂ ਯੁੱਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ, ਉਹ ਸੱਤਾਂ ਟਾਪੂਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਭ੍ਰੂਣਹਤ੍ਯਾਸ਼ਤਸ੍ਯ ਚ ਨਾਸ਼ਾਯਾਲਮਿਯਂ ਪੁਣ੍ਯਾ ਪਠ੍ਯਤੇ ਸ਼ੁਭਸਪ੍ਤਮੀ
ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਸਪਤਮੀ ਹਜ਼ਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਅਤੇ ਸੌ ਭ੍ਰੂਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਕਾਫੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਇਮਾਂ ਪਠੇਦ੍ਯਃ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਪਸ਼੍ਯੇਤ੍ਪ੍ਰਸਙ੍ਗਾਦਪਿ ਦੀਯਮਾਨਮ੍ ਸੋ ऽਪ੍ਯਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਾਘਵਿਮੁਕ੍ਤਦੇਹਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਨਾਯਕਤ੍ਵਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਦਾਨ ਹੋਂਦਿਆਂ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਇਸੀ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾਵਤ੍ਸਮਾਃ ਸਪ੍ਤ ਨਰਃ ਕਰੋਤਿ ਯਃ ਸਪ੍ਤਮੀਂ ਸਪ੍ਤਵਿਧਾਨਯੁਕ੍ਤਾਮ੍ ਸ ਸਪ੍ਤਲੋਕਾਧਿਪਤਿਃ ਕ੍ਰਮੇਣ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪਦਂ ਯਾਤਿ ਪਰਂ ਮੁਰਾਰੇਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੱਤ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸੱਤ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਪਤਮੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਕੇ ਆਖਰਕਾਰ ਮੁਰਾਰੀ ਦੇ ਪਰਮ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਿਮ੍ ਅਭੀष੍ਟਵਿਯੋਗਸ਼ੋਕਸਂਘਾਦਲਮ੍ ਉਦ੍ਧਰ੍ਤੁਮੁਪੋषਣਂ ਵ੍ਰਤਂ ਵਾ ਵਿਭਵੋਦ੍ਭਵਕਾਰਿ ਭੂਤਲੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਭਵਭੀਤੇਰਪਿ ਸੂਦਨਂ ਚ ਪੁਂਸਃ
ਹੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਿਹੜਾ ਵਰਤ ਜਾਂ ਉਪਵਾਸ ਹੈ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਜੁਦਾਈ ਦੇ ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਬਚਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਵੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਪਰਿਪृष੍ਟਮਿਦਂ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਿਯਂ ਤੇ ਵਿਬੁਧਾਨਾਮਪਿ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਮਹਤ੍ਤ੍ਵਾਤ੍ ਤਵ ਭਕ੍ਤਿਮਤਸ੍ਤਥਾਪਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਵ੍ਰਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸੁਰਮਾਨਵੇषੁ ਗੁਹ੍ਯਮ੍
ਤੂੰ ਜੋ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ, ਪਰ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਇਹ ਵਰਤ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸੁਰਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਗੁਪਤ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯਮਾਸ਼੍ਵਯੁਜੇ ਮਾਸਿ ਵਿਸ਼ੋਕਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤਮ੍ ਦਸ਼ਮ੍ਯਾਂ ਲਘੁਭੁਗ੍ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਆਰਭੇਨ੍ਨਿਯਮੇਨ ਤੁ
ਆਸ਼ਵਯੁਜ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਸ਼ੁਭ ਵਿਸ਼ੋਕ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਦਸਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਖਾ ਕੇ, ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਇਹ ਵਰਤ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੇ।
ਉਦਙ੍ਮੁਖਃ ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖੋ ਵਾ ਦਨ੍ਤਧਾਵਨਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਨਿਰਾਹਾਰਃ ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਤੁ ਕੇਸ਼ਵਮ੍ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਵਾਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਵਿਧਿਵਦ੍ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਪਰੇ ऽਹਨਿ
ਉੱਤਰ ਜਾਂ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਦੰਦ ਸਾਫ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਰੋਜ਼ਾ ਰੱਖੇ। ਕੇਸ਼ਵ ਜਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਦੀ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਆਖੇ, 'ਮੈਂ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਏਵਂ ਨਿਯਮਕृਤ੍ਸੁਪ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਤਰੁਤ੍ਥਾਯ ਮਾਨਵਃ ਸ੍ਨਾਨਂ ਸਰ੍ਵੌषਧੈਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਪਞ੍ਚਗਵ੍ਯਜਲੇਨ ਤੁ ਸ਼ੁਕ੍ਲਮਾਲ੍ਯਾਮ੍ਬਰਧਰਃ ਪੂਜਯੇਚ੍ਛ੍ਰੀਸ਼ਮੁਤ੍ਪਲੈਃ
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਿਯਮ ਰੱਖ ਕੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੋ ਕੇ ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਅਤੇ ਪੰਜ ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ। ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਤੇ ਚਿੱਟਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਸ਼੍ਰੀ ਦੀ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਵਿਸ਼ੋਕਾਯ ਨਮਃ ਪਾਦੌ ਜਙ੍ਘੇ ਚ ਵਰਦਾਯ ਵੈ ਸ਼੍ਰੀਸ਼ਾਯ ਜਾਨੁਨੀ ਤਦ੍ਵਦ੍ ਊਰੂ ਚ ਜਲਸ਼ਾਯਿਨੇ
ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਪਿੰਡਲੀਆਂ ਉੱਤੇ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਗੁੱਟਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਅਤੇ رانਾਂ ਉੱਤੇ ਜਲ ਉੱਤੇ ਵਿਛਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਕਨ੍ਦਰ੍ਪਾਯ ਨਮੋ ਗੁਹ੍ਯਂ ਮਾਧਵਾਯ ਨਮਃ ਕਟਿਮ੍ ਦਾਮੋਦਰਾਯੇਤ੍ਯੁਦਰਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਚ ਵਿਪੁਲਾਯ ਵੈ
ਗੁਪਤ ਅੰਗ ਉੱਤੇ ਕੰਦਰਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਪੇਟ ਉੱਤੇ ਦਾਮੋਦਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਅਤੇ ਪਾਸਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਾਭਿਂ ਚ ਪਦ੍ਮਨਾਭਾਯ ਹृਦਯਂ ਮਨ੍ਮਥਾਯ ਵੈ ਸ਼੍ਰੀਧਰਾਯ ਵਿਭੋਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਃ ਕਰੌ ਮਧੁਜਿਤੇ ਨਮਃ
ਕੰਧ ਨਾਭੀ ਨੂੰ ਕਮਲਨਾਭ ਲਈ, ਦਿਲ ਮਨਮਥ ਲਈ, ਛਾਤੀ ਸ੍ਰੀਧਰ ਲਈ, ਤੇ ਹੱਥ ਮਧੁਜਿਤ ਲਈ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਚਕ੍ਰਿਣੇ ਵਾਮਬਾਹੁਂ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਗਦਿਨੇ ਨਮਃ ਵੈਕੁਣ੍ਠਾਯ ਨਮਃ ਕਣ੍ਠਮ੍ ਆਸ੍ਯਂ ਯਜ੍ਞਮੁਖਾਯ ਵੈ
ਚੱਕਰਧਾਰੀ ਨੂੰ ਖੱਬਾ ਬਾਂਹ, ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸੱਜਾ ਬਾਂਹ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਗਲਾ, ਯਜਨਮੁਖ ਨੂੰ ਮੂੰਹ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਾਸਾਮਸ਼ੋਕਨਿਧਯੇ ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਚਾਕ੍ਸ਼ਿਣੀ ਲਲਾਟਂ ਵਾਮਨਾਯੇਤਿ ਹਰਯੇ ਚ ਪੁਨਰ੍ਭ੍ਰੁਵੌ
ਜੋ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਨੱਕ; ਵਾਸੁਦੇਵ ਲਈ ਅੱਖਾਂ; ਵਾਮਨ ਲਈ ਮੱਥਾ; ਤੇ ਫਿਰ ਹਰੀ ਲਈ ਭੰਵਾਂ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਅਲਕਾਨ੍ਮਾਧਵਾਯੇਤਿ ਕਿਰੀਟਂ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਿਣੇ ਨਮਃ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨੇ ਤਦ੍ਵਚ੍ ਛਿਰ ਇਤ੍ਯਭਿਪੂਜਯੇਤ੍
ਮਾਧਵ ਲਈ ਵਾਲ; ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ ਵਾਲੇ ਲਈ ਮੋੜ; ਤੇ ਸਭ ਦੀ ਆਤਮਾ ਲਈ ਸਿਰ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।