ਏਵਂ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਗੋਵਿਨ੍ਦਮ੍ ਅਸ਼੍ਨੀਯਾਤ੍ਤੈਲਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ ਨਕ੍ਤਮਕ੍ਸ਼ਾਰਲਵਣਂ ਯਾਵਤ੍ਤਤ੍ਸ੍ਯਾਚ੍ਚਤੁष੍ਟਯਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਤੇਲ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਰਾਤ ਨੂੰ, ਬਿਨਾ ਅਨਾਜ ਤੇ ਲੂਣ ਦੇ, ਜਦ ਤਕ ਇਹ ਚਾਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਰਹਿਣ, ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਸਂਜਾਤੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਪਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍ ਦੀਪਾਨ੍ਨਭਾਜਨੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾਂ ਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਿਲਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍
ਫਿਰ ਸਵੇਰੇ, ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਦੇ ਸੰਗ ਨਾਲ, ਦੀਵੇ ਤੇ ਭੋਜਨ ਵਾਲੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਵਿਲੱਖਣ ਸੇਜ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪਾਦੁਕੋਪਾਨਹਚ੍ਛਤ੍ਤ੍ਰਚਾਮਰਾਸਨਸਂਯੁਤਾਮ੍ ਅਭੀष੍ਟੋਪਸ੍ਕਰੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪੁष੍ਪਾਮ੍ਬਰਾਵृਤਾਮ੍
ਉਸ ਸੇਜ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਚੌਕੀ, ਜੁੱਤੀਆਂ, ਛਤਰੀ, ਚਮਚਾ, ਆਸਨ, ਤੇ ਮਨਚਾਹੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਸਫੈਦ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸੋਪਧਾਨਕਵਿਸ਼੍ਰਾਮਾਂ ਫਲੈਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧੈਰ੍ਯੁਤਾਮ੍ ਤਥਾਭਰਣਧਾਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਵਿੱਚ ਟਿਕਣ ਲਈ ਤਕੀਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲ, ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਅਨਾਜ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੱਖੇ ਹੋਣ।
ਅਵ੍ਯਙ੍ਗਾਙ੍ਗਾਯ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਵੈष੍ਣਵਾਯ ਕੁਟੁਮ੍ਬਿਨੇ ਦਾਤਵ੍ਯਾ ਵੇਦਵਿਦੁषੇ ਭਾਵੇਨਾਪਤਿਤਾਯ ਚ
ਇਹ ਸੇਜ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜੋ ਨਿਰਵਿਕਾਰ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤ, ਘਰੇਲੂ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।
ਤਤ੍ਰੋਪਵਿਸ਼੍ਯ ਦਾਮ੍ਪਤ੍ਯਮ੍ ਅਲਂਕृਤ੍ਯ ਵਿਧਾਨਤਃ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਭਾਜਨਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਦੰਪਤੀ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਭਾਂਡਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯਾਪਿ ਸੌਵਰ੍ਣੀਮ੍ ਉਪਸ੍ਕਰਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਸੋਦਕੁਮ੍ਭਾਂ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਜਿਹੜੀ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੀ ਹੋਵੇ, ਜਰੂਰੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਯਸ੍ਤੁ ਪੁਮਾਨ੍ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਅਸ਼ੂਨ੍ਯਸ਼ਯਨਂ ਹਰੇਃ ਵਿਤ੍ਤਸ਼ਾਠ੍ਯੇਨ ਰਹਿਤੋ ਨਾਰਾਯਣਪਰਾਯਣਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰੇ ਲਈ ਅਸ਼ੂਨਿਆਸ਼ਯਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਭਗਤ ਹੋ ਕੇ,
ਨ ਤਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਵਿਰਹਃ ਕਦਾਚਿਦਪਿ ਜਾਯਤੇ ਨਾਰੀ ਵਾ ਵਿਧਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਯਾਵਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਤਾਰਕਮ੍ ਨ ਵਿਰੂਪੌ ਨ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤੌ ਦਮ੍ਪਤੀ ਭਵਤਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਕਦੇ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇ ਕੋਈ ਔਰਤ ਜਦ ਤਕ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਤਾਰੇ ਹਨ, ਵਿਧਵਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਦੰਪਤੀ ਕਦੇ ਵਿਗੜੇ ਜਾਂ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਨ ਪੁਤ੍ਰਪਸ਼ੁਰਤ੍ਨਾਨਿ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਪਿਤਾਮਹ ਸਪ੍ਤ ਕਲ੍ਪਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸਪ੍ਤ ਕਲ੍ਪਸ਼ਤਾਨਿ ਚ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਸ਼ੂਨ੍ਯਸ਼ਯਨਂ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਰਤਨ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਹੇ ਪੂਰਖੇ; ਸੱਤ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਸੱਤ ਸੌ ਕਲਪਾਂ ਤਕ, ਜੋ ਅਸ਼ੂਨਿਆਸ਼ਯਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ृਣੁ ਚਾਨ੍ਯਦ੍ਭਵਿष੍ਯਂ ਯਦ੍ ਰੂਪਸਮ੍ਪਦ੍ਵਿਧਾਯਕਮ੍ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਯੁਗੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਦ੍ਵਾਪਰਾਨ੍ਤੇ ਪਿਤਾਮਹ ਪਿਪ੍ਪਲਾਦਸ੍ਯ ਸਂਵਾਦੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਪੁਰਃਸਰੈਃ
ਹੁਣ ਇੱਕ ਹੋਰ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਘਟਨਾ ਸੁਣੋ ਜੋ ਰੂਪ ਤੇ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ: ਦਵਾਪਰ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਪਿੱਪਲਾਦ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਸਮੇਤ ਆਗੂਆਂ ਵਿਚ ਗੱਲਬਾਤ ਹੋਵੇਗੀ।
ਵਸਨ੍ਤਂ ਨੈਮਿषਾਰਣ੍ਯੇ ਪਿਪ੍ਪਲਾਦਂ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍ ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਤਦਾ ਚੈਨਂ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਮੇਕਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰੋ ਧਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਪੋਧਨਮ੍
ਨੈਮੀਸ਼ ਆਰਣਿਆ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਪਿੱਪਲਾਦ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਜਾਵੇਗਾ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛੇਗਾ।
ਕਥਮਾਰੋਗ੍ਯਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਮਤਿਰ੍ਧਰ੍ਮੇ ਗਤਿਸ੍ਤਥਾ ਅਵ੍ਯਙ੍ਗਤਾ ਸ਼ਿਵੇ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ ਵੈष੍ਣਵੋ ਵਾ ਭਵੇਤ੍ਕਥਮ੍
ਕਿਵੇਂ ਆਰੋਗਿਆ, ਦੌਲਤ, ਧਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਮੱਤ, ਤਰੱਕੀ, ਨਿਰਵਿਕਾਰਤਾ, ਸ਼ਿਵ ਭਗਤੀ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ?
ਤਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰਮਿਦਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਪਿਪ੍ਪਲਾਦਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਯਦ੍ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਵੈ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰਾਯ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਹੁਣ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪਿੱਪਲਾਦ ਦੀ ਵਿੱਦਵਾਨੀ ਉੱਤਰ ਸੁਣੋ ਜੋ ਉਹ ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੱਸੇਗਾ।
ਸਾਧੁ ਪृष੍ਟਂ ਤ੍ਵਯਾ ਭਦ੍ਰ ਇਦਾਨੀਂ ਕਥਯਾਮਿ ਤੇ ਅਙ੍ਗਾਰਵ੍ਰਤਮ੍ ਇਤ੍ਯੇਤਤ੍ ਸ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਮਹੀਪਤੇਃ
ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਅੰਗਾਰਾ ਵਰਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਇਸ ਬਾਰੇ ਦੱਸੇਗਾ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਅਤ੍ਰਾਪ੍ਯੁਦਾਹਰਨ੍ਤੀਮਮ੍ ਇਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ ਵਿਰੋਚਨਸ੍ਯ ਸਂਵਾਦਂ ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ਯ ਚ ਧੀਮਤਃ
ਇਥੇ ਵੀ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: ਵਿਰੋਚਨ ਅਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਭਾਰਗਵ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ।
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸ੍ਯ ਸੁਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਰष੍ਟਪਰਿਵਤ੍ਸਰਮ੍ ਰੂਪੇਣਾਪ੍ਰਤਿਮਂ ਕਾਨ੍ਤ੍ਯਾ ਸੋ ऽਹਸਦ੍ਭृਗੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੋਲਾਂ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਕਲ ਅਤੇ ਚਮਕ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ੀ ਨੇ ਵੇਖ ਕੇ ਹੱਸਿਆ।
ਸਾਧੁ ਸਾਧੁ ਮਹਾਬਾਹੋ ਵਿਰੋਚਨ ਸ਼ਿਵਂ ਤਵ ਤਤ੍ਤਥਾ ਹਸਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸੁਰਸੂਦਨਃ
''ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ, ਵਿਰੋਚਨ! ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਕismet ਹੋਵੇ।'' ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਧੀਏ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕਿਮਰ੍ਥਮੇਤਤ੍ਤੇ ਹਾਸ੍ਯਮਾਕਸ੍ਮਿਕਂ ਕृਤਮ੍ ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਮਾਮੇਵਮ੍ ਉਕ੍ਤਵਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
''ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਅਚਾਨਕ 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ' ਕਹਿ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਹੱਸਿਆ, ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।''
ਤਮੇਵਂਵਾਦਿਨਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਉਵਾਚ ਵਦਤਾਂ ਵਰਃ ਵਿਸ੍ਮਯਾਦ੍ਵ੍ਰਤਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਾਦ੍ ਧਾਸ੍ਯਮੇਤਤ੍ਕृਤਂ ਮਯਾ
ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: ''ਮੈਂ ਵਰਤ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੇ ਅਚੰਭੇ ਕਰਕੇ ਹੱਸਿਆ।''
ਪੁਰਾ ਦਕ੍ਸ਼ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਕੁਪਿਤਸ੍ਯ ਤੁ ਸ਼ੂਲਿਨਃ ਅਥ ਤਦ੍ਭੀਮਵਕ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸ੍ਵੇਦਬਿਨ੍ਦੁਰ੍ਲਲਾਟਜਃ
ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦੱਖ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਪਸੀਨੇ ਦੀ ਇਕ ਬੂੰਦ ਡਿੱਗੀ।
ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਸਪ੍ਤ ਪਾਤਾਲਾਨ੍ ਅਦਹਤ੍ਸਪ੍ਤ ਸਾਗਰਾਨ੍ ਅਨੇਕਵਕ੍ਤ੍ਰਨਯਨੋ ਜ੍ਵਲਜ੍ਜ੍ਵਲਨਭੀषਣਃ
ਉਹ ਬੂੰਦ ਨੇ ਸੱਤ ਪਾਤਾਲਾਂ ਨੂੰ ਛੇਦ ਕੇ, ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ; ਅਨੇਕ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾ।
ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਃ ਕਰਪਾਦਾਯੁਤੈਰ੍ਯੁਤਃ ਕृਤ੍ਵਾਸੌ ਯਜ੍ਞਮਥਨਂ ਪੁਨਰ੍ਭੂਤਲਸਮ੍ਭਵਃ ਤ੍ਰਿਜਗਨ੍ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਭੂਯਃ ਸ਼ਿਵੇਨ ਵਿਨਿਵਾਰਿਤਃ
ਉਹ ਵਿਰਭਦਰ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹੱਥ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ। ਉਸ ਨੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, ਦੁਬਾਰਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਕृਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਦਕ੍ਸ਼ਯਜ੍ਞਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ ਇਦਾਨੀਮਲਮੇਤੇਨ ਲੋਕਦਾਹੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
''ਤੂੰ ਵਿਰਭਦਰ, ਦੱਖ ਦੇ ਯਜਨ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਹੁਣ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਵਾਲਾ ਇਹ ਕੰਮ ਕਾਫੀ ਹੋ ਗਿਆ।''
ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾਤਾ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਗ੍ਰਹਾਣਾਂ ਪ੍ਰਥਮੋ ਭਵ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਿष੍ਯਨ੍ਤੇ ਜਨਾਃ ਪੂਜਾਂ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਰਾਨ੍ਮਮ
''ਸਭ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪਹਿਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣ। ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣਗੇ, ਪੂਜਣਗੇ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਵਰ ਪਾਵਣਗੇ।''
ਅਙ੍ਗਾਰਕ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਿਂ ਗਮਿष੍ਯਸਿ ਧਰਾਤ੍ਮਜ ਦੇਵਲੋਕੇ ऽਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਚ ਤਵ ਰੂਪਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
''ਤੂੰ ਅੰਗਾਰਕ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ; ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੋਵੇਗਾ।''
ਯੇ ਚ ਤ੍ਵਾਂ ਪੂਜਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਚਤੁਰ੍ਥ੍ਯਾਂ ਤ੍ਵਦ੍ਦਿਨੇ ਨਰਾਃ ਰੂਪਮਾਰੋਗ੍ਯਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਤੇष੍ਵਨਨ੍ਤਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚੌਥੇ ਦਿਨ, ਤੇਰੇ ਦਿਨ, ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਨੰਤ ਸੋਹਣਾਪਣ, ਸਿਹਤ ਅਤੇ ਦੌਲਤ ਮਿਲੇਗੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮ੍ ਅਗਮਤ੍ ਕਾਮਰੂਪਧृਕ੍ ਸਂਜਾਤਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਰਾਜਨ੍ ਗ੍ਰਹਤ੍ਵਮ੍ ਅਗਮਤ੍ਪੁਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ; ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਉਹ ਮੁੜ ਗ੍ਰਹ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸ ਕਦਾਚਿਦ੍ਭਵਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪੂਜਾਰ੍ਘ੍ਯਾਦਿਕਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ਕ੍ਰਿਯਮਾਣਂ ਚ ਸ਼ੂਦ੍ਰੇਣ ਚ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਵਧੀਆ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਅਰਪਣ, ਜੋ ਇੱਕ ਸ਼ੂਦਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੇਖਿਆ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਉਥੇ ਖੜੇ ਸੀ।
ਤੇਨ ਤ੍ਵਂ ਰੂਪਵਾਞ੍ਜਾਤਃ ਸੁਰਸ਼ਤ੍ਰੁਕੁਲੋਦ੍ਵਹ ਵਿਵਿਧਾ ਚ ਰੁਚਿਰ੍ਜਾਤਾ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤਵ ਵਿਦੂਰਗਾ
ਉਸ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਸੋਹਣਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ; ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੀ ਰੂਪਤਾ ਆ ਗਈ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੀ।