ਮੋਹਾਦ੍ਵਾਪਿ ਮਦਾਦ੍ਵਾਪਿ ਯਃ ਪਰਸ੍ਤ੍ਰੀਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯੇਤ੍ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਨਿष੍ਕृਤਿਂ ਦੇਵ ਵਦ ਸਰ੍ਵਕृਪਾਕਰ
ਭਲੇ ਹੀ ਭੁੱਲ ਜਾਂ ਮਾਣ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਕੋਈ ਪਰਾਈ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸਭ ਦੀ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੁਧੀ ਦੱਸੋ।
ਭਗਵਨ੍ਪੁਰੁषਸ੍ਯੇਹ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਚ ਵਿਰਹਾਦਿਕਮ੍ ਸ਼ੋਕਵ੍ਯਾਧਿਭਯਂ ਦੁਃਖਂ ਨ ਭਵੇਦ੍ਯੇਨ ਤਦ੍ਵਦ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਇੱਥੇ ਮਰਦ ਜਾਂ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵਿੱਛੋੜੇ ਤੋਂ ਕੋਈ ਗਮ, ਬਿਮਾਰੀ, ਡਰ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਇਸ ਲਈ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਤੀਯਾਯਾਂ ਕृष੍ਣਾਯਾਂ ਮਧੁਸੂਦਨਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਰ੍ਣਵੇ ਸਪਤ੍ਨੀਕਃ ਸਦਾ ਵਸਤਿ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਸਾਵਣ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਪੱਖ ਦੀ ਦੂਜ ਨੂੰ, ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਕੇਸ਼ਵ ਸਦਾ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਾਮਾਨ੍ਸਮਸ਼੍ਨੁਤੇ ਗੋਭੂਹਿਰਣ੍ਯਦਾਨਾਦਿ ਸਪ੍ਤਕਲ੍ਪਸ਼ਤਾਨੁਗਮ੍
ਉਸ ਦਿਨ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਗਾਂ, ਜਮੀਨ, ਸੋਨਾ ਦੇਣ ਦਾ ਸਤਕਲਪਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼ੂਨ੍ਯਸ਼ਯਨਂ ਨਾਮ ਦ੍ਵਿਤੀਯਾ ਸਂਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾ ਤਸ੍ਯਾਂ ਸਮ੍ਪੂਜਯੇਦ੍ਵਿष੍ਣੁਮ੍ ਏਭਿਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵਿਧਾਨਤਃ
ਇਹ ਦੂਜ 'ਅਸ਼ੂਨਿਆ ਸ਼ਯਨਾ' ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਦਿਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਜੋ।
ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਧਾਰਿਞ੍ਛ੍ਰੀਕਾਨ੍ਤ ਸ਼੍ਰੀਧਾਮਞ੍ਛ੍ਰੀਪਤੇ ऽਵ੍ਯਯ ਗਾਰ੍ਹਸ੍ਥ੍ਯਂ ਮਾ ਪ੍ਰਣਾਸ਼ਂ ਮੇ ਯਾਤੁ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਦਮ੍
ਹੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਧਾਰੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਸ਼੍ਰੀਧਾਮ, ਸ਼੍ਰੀਪਤੀ, ਅਵਿਨਾਸੀ, ਮੇਰਾ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਥੀ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਧਰਮ, ਧਨ ਤੇ ਇੱਛਾ ਦੇਵੇ।
ਅਗ੍ਨਯੋ ਮਾ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਦੇਵਤਾਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ ਪਿਤਰੋ ਮਾ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਮਾਸ੍ਤੁ ਦਾਮ੍ਪਤ੍ਯਭੇਦਨਮ੍
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅੱਗਾਂ ਬੁਝਣ ਨਾ ਪਾਵਣ, ਦੇਵਤੇ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਹੋਣ, ਪੂਰਖੇ ਗੁਆਚੇ ਨਾ ਜਾਣ, ਤੇ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਵਿਚ ਕਦੇ ਵਿਘਨ ਨਾ ਆਵੇ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਵਿਯੁਜ੍ਯਤੇ ਦੇਵ ਨ ਕਦਾਚਿਦ੍ਯਥਾ ਭਵਾਨ੍ ਤਥਾ ਕਲਤ੍ਰਸਮ੍ਬਨ੍ਧੋ ਦੇਵ ਮਾ ਮੇ ਵਿਯੁਜ੍ਯਤਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰਾ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ਤਾ ਵੀ ਕਦੇ ਟੁੱਟੇ ਨਾ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਨ ਸ਼ੂਨ੍ਯੋ ਵਰਦ ਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਯਨਂ ਗਤਃ ਸ਼ਯ੍ਯਾ ਮਮਾਪ੍ਯਸ਼ੂਨ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਤਥੈਵ ਮਧੁਸੂਦਨ
ਹੇ ਵਰ ਦਿੰਦੇ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸੇਜ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਨਾਲੋਂ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਮੇਰੀ ਸੇਜ ਵੀ ਕਦੇ ਸੁੰਨੀ ਨਾ ਰਹੇ।
ਗੀਤਵਾਦਿਤ੍ਰਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਕੀਰ੍ਤਯੇਤ੍ ਘਣ੍ਟਾ ਭਵੇਦਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਵਾਦ੍ਯਮਯੀ ਯਤਃ
ਗਾਇਕੀ ਤੇ ਵਾਦਯਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਘੰਟੀ ਹੀ ਸਾਰੇ ਵਾਦਯਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਲੈ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਗੋਵਿਨ੍ਦਮ੍ ਅਸ਼੍ਨੀਯਾਤ੍ਤੈਲਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ ਨਕ੍ਤਮਕ੍ਸ਼ਾਰਲਵਣਂ ਯਾਵਤ੍ਤਤ੍ਸ੍ਯਾਚ੍ਚਤੁष੍ਟਯਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਤੇਲ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਰਾਤ ਨੂੰ, ਬਿਨਾ ਅਨਾਜ ਤੇ ਲੂਣ ਦੇ, ਜਦ ਤਕ ਇਹ ਚਾਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਰਹਿਣ, ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਸਂਜਾਤੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਪਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍ ਦੀਪਾਨ੍ਨਭਾਜਨੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾਂ ਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਿਲਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍
ਫਿਰ ਸਵੇਰੇ, ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਦੇ ਸੰਗ ਨਾਲ, ਦੀਵੇ ਤੇ ਭੋਜਨ ਵਾਲੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਵਿਲੱਖਣ ਸੇਜ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪਾਦੁਕੋਪਾਨਹਚ੍ਛਤ੍ਤ੍ਰਚਾਮਰਾਸਨਸਂਯੁਤਾਮ੍ ਅਭੀष੍ਟੋਪਸ੍ਕਰੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪੁष੍ਪਾਮ੍ਬਰਾਵृਤਾਮ੍
ਉਸ ਸੇਜ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਚੌਕੀ, ਜੁੱਤੀਆਂ, ਛਤਰੀ, ਚਮਚਾ, ਆਸਨ, ਤੇ ਮਨਚਾਹੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਸਫੈਦ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸੋਪਧਾਨਕਵਿਸ਼੍ਰਾਮਾਂ ਫਲੈਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧੈਰ੍ਯੁਤਾਮ੍ ਤਥਾਭਰਣਧਾਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਵਿੱਚ ਟਿਕਣ ਲਈ ਤਕੀਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲ, ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਅਨਾਜ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੱਖੇ ਹੋਣ।
ਅਵ੍ਯਙ੍ਗਾਙ੍ਗਾਯ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਵੈष੍ਣਵਾਯ ਕੁਟੁਮ੍ਬਿਨੇ ਦਾਤਵ੍ਯਾ ਵੇਦਵਿਦੁषੇ ਭਾਵੇਨਾਪਤਿਤਾਯ ਚ
ਇਹ ਸੇਜ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜੋ ਨਿਰਵਿਕਾਰ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤ, ਘਰੇਲੂ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।
ਤਤ੍ਰੋਪਵਿਸ਼੍ਯ ਦਾਮ੍ਪਤ੍ਯਮ੍ ਅਲਂਕृਤ੍ਯ ਵਿਧਾਨਤਃ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਭਾਜਨਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਦੰਪਤੀ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਭਾਂਡਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯਾਪਿ ਸੌਵਰ੍ਣੀਮ੍ ਉਪਸ੍ਕਰਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਸੋਦਕੁਮ੍ਭਾਂ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਜਿਹੜੀ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੀ ਹੋਵੇ, ਜਰੂਰੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਯਸ੍ਤੁ ਪੁਮਾਨ੍ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਅਸ਼ੂਨ੍ਯਸ਼ਯਨਂ ਹਰੇਃ ਵਿਤ੍ਤਸ਼ਾਠ੍ਯੇਨ ਰਹਿਤੋ ਨਾਰਾਯਣਪਰਾਯਣਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰੇ ਲਈ ਅਸ਼ੂਨਿਆਸ਼ਯਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਭਗਤ ਹੋ ਕੇ,
ਨ ਤਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਵਿਰਹਃ ਕਦਾਚਿਦਪਿ ਜਾਯਤੇ ਨਾਰੀ ਵਾ ਵਿਧਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਯਾਵਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਤਾਰਕਮ੍ ਨ ਵਿਰੂਪੌ ਨ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤੌ ਦਮ੍ਪਤੀ ਭਵਤਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਕਦੇ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇ ਕੋਈ ਔਰਤ ਜਦ ਤਕ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਤਾਰੇ ਹਨ, ਵਿਧਵਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਦੰਪਤੀ ਕਦੇ ਵਿਗੜੇ ਜਾਂ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਨ ਪੁਤ੍ਰਪਸ਼ੁਰਤ੍ਨਾਨਿ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਪਿਤਾਮਹ ਸਪ੍ਤ ਕਲ੍ਪਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸਪ੍ਤ ਕਲ੍ਪਸ਼ਤਾਨਿ ਚ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਸ਼ੂਨ੍ਯਸ਼ਯਨਂ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਰਤਨ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਹੇ ਪੂਰਖੇ; ਸੱਤ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਸੱਤ ਸੌ ਕਲਪਾਂ ਤਕ, ਜੋ ਅਸ਼ੂਨਿਆਸ਼ਯਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ृਣੁ ਚਾਨ੍ਯਦ੍ਭਵਿष੍ਯਂ ਯਦ੍ ਰੂਪਸਮ੍ਪਦ੍ਵਿਧਾਯਕਮ੍ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਯੁਗੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਦ੍ਵਾਪਰਾਨ੍ਤੇ ਪਿਤਾਮਹ ਪਿਪ੍ਪਲਾਦਸ੍ਯ ਸਂਵਾਦੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਪੁਰਃਸਰੈਃ
ਹੁਣ ਇੱਕ ਹੋਰ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਘਟਨਾ ਸੁਣੋ ਜੋ ਰੂਪ ਤੇ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ: ਦਵਾਪਰ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਪਿੱਪਲਾਦ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਸਮੇਤ ਆਗੂਆਂ ਵਿਚ ਗੱਲਬਾਤ ਹੋਵੇਗੀ।
ਵਸਨ੍ਤਂ ਨੈਮਿषਾਰਣ੍ਯੇ ਪਿਪ੍ਪਲਾਦਂ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍ ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਤਦਾ ਚੈਨਂ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਮੇਕਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰੋ ਧਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਪੋਧਨਮ੍
ਨੈਮੀਸ਼ ਆਰਣਿਆ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਪਿੱਪਲਾਦ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਜਾਵੇਗਾ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛੇਗਾ।
ਕਥਮਾਰੋਗ੍ਯਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਮਤਿਰ੍ਧਰ੍ਮੇ ਗਤਿਸ੍ਤਥਾ ਅਵ੍ਯਙ੍ਗਤਾ ਸ਼ਿਵੇ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ ਵੈष੍ਣਵੋ ਵਾ ਭਵੇਤ੍ਕਥਮ੍
ਕਿਵੇਂ ਆਰੋਗਿਆ, ਦੌਲਤ, ਧਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਮੱਤ, ਤਰੱਕੀ, ਨਿਰਵਿਕਾਰਤਾ, ਸ਼ਿਵ ਭਗਤੀ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ?
ਤਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰਮਿਦਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਪਿਪ੍ਪਲਾਦਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਯਦ੍ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਵੈ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰਾਯ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਹੁਣ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪਿੱਪਲਾਦ ਦੀ ਵਿੱਦਵਾਨੀ ਉੱਤਰ ਸੁਣੋ ਜੋ ਉਹ ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੱਸੇਗਾ।
ਸਾਧੁ ਪृष੍ਟਂ ਤ੍ਵਯਾ ਭਦ੍ਰ ਇਦਾਨੀਂ ਕਥਯਾਮਿ ਤੇ ਅਙ੍ਗਾਰਵ੍ਰਤਮ੍ ਇਤ੍ਯੇਤਤ੍ ਸ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਮਹੀਪਤੇਃ
ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਅੰਗਾਰਾ ਵਰਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਇਸ ਬਾਰੇ ਦੱਸੇਗਾ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਅਤ੍ਰਾਪ੍ਯੁਦਾਹਰਨ੍ਤੀਮਮ੍ ਇਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ ਵਿਰੋਚਨਸ੍ਯ ਸਂਵਾਦਂ ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ਯ ਚ ਧੀਮਤਃ
ਇਥੇ ਵੀ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: ਵਿਰੋਚਨ ਅਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਭਾਰਗਵ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ।
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸ੍ਯ ਸੁਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਰष੍ਟਪਰਿਵਤ੍ਸਰਮ੍ ਰੂਪੇਣਾਪ੍ਰਤਿਮਂ ਕਾਨ੍ਤ੍ਯਾ ਸੋ ऽਹਸਦ੍ਭृਗੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੋਲਾਂ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਕਲ ਅਤੇ ਚਮਕ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ੀ ਨੇ ਵੇਖ ਕੇ ਹੱਸਿਆ।
ਸਾਧੁ ਸਾਧੁ ਮਹਾਬਾਹੋ ਵਿਰੋਚਨ ਸ਼ਿਵਂ ਤਵ ਤਤ੍ਤਥਾ ਹਸਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸੁਰਸੂਦਨਃ
''ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ, ਵਿਰੋਚਨ! ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਕismet ਹੋਵੇ।'' ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਧੀਏ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕਿਮਰ੍ਥਮੇਤਤ੍ਤੇ ਹਾਸ੍ਯਮਾਕਸ੍ਮਿਕਂ ਕृਤਮ੍ ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਮਾਮੇਵਮ੍ ਉਕ੍ਤਵਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
''ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਅਚਾਨਕ 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ' ਕਹਿ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਹੱਸਿਆ, ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।''
ਤਮੇਵਂਵਾਦਿਨਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਉਵਾਚ ਵਦਤਾਂ ਵਰਃ ਵਿਸ੍ਮਯਾਦ੍ਵ੍ਰਤਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਾਦ੍ ਧਾਸ੍ਯਮੇਤਤ੍ਕृਤਂ ਮਯਾ
ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: ''ਮੈਂ ਵਰਤ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੇ ਅਚੰਭੇ ਕਰਕੇ ਹੱਸਿਆ।''