ਮਤ੍ਸ੍ਯਪੁਰਾਣਮ੍

ਯੁਗਾਨ੍ਤਵਾਤਾਭਿਹਤਾ ਯਦਾ ਭਵਤਿ ਨੌਰ੍ ਨृਪ ਸ਼ृਙ੍ਗੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ਮਮ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਦੇਮਾਂ ਸਂਯਮਿष੍ਯਸਿ

ਜਦ ਨੌਕਾ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਨਾਲ ਟੱਕਰਾਏਗੀ, ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਮੇਰੇ ਸਿੰਗ ਨਾਲ ਨੌਕਾ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿਓ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ।

ਤਤੋ ਲਯਾਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਸ੍ਥਾਵਰਸ੍ਯ ਚਰਸ੍ਯ ਚ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭਵਿਤਾ ਜਗਤਃ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ

ਫਿਰ, ਜਦ ਸਾਰਾ ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਡੋਲ ਜਗਤ ਲੈ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਬਣ ਜਾਵੋਗੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜ।

ਏਵਂ ਕृਤਯੁਗਸ੍ਯਾਦੌ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋ ਧृਤਿਮਾਨ੍ਨृਪਃ ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਾਧਿਪਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦੇਵਪੂਜ੍ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਧੀਰਜ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ, ਮਨਵੰਤਰੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਵੋਗੇ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਵੋਗੇ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਮਨੁਸ੍ਤੇਨ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍ ਭਗਵਨ੍ਕਿਯਦ੍ਭਿਰ੍ਵਰ੍षੈਰ੍ ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਯਨ੍ਤਰਕ੍ਸ਼ਯਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨੂ ਨੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਭਗਵਾਨ, ਕਿੰਨੇ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਵਿਨਾਸ਼ ਹੋਵੇਗਾ?'

ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਨਿ ਚ ਕਥਂ ਨਾਥ ਰਕ੍ਸ਼ਿष੍ਯੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ ਪੁਨਰ੍ਯੋਗਃ ਕਥਂ ਵਾ ਭਵਿਤਾ ਮਮ

'ਤੇ, ਨਾਥ, ਮਧੁਸੂਦਨ, ਮੈਂ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂਗਾ? ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਦੁਬਾਰਾ ਮੇਰਾ ਮਿਲਾਪ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇਗਾ?'

ਅਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤ੍ਯਨਾਵृष੍ਟਿਰ੍ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮਹੀਤਲੇ ਯਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਸਾਗ੍ਰਂ ਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਅਸ਼ੁਭਾਵਹਮ੍

ਅੱਜ ਤੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੌ ਸਾਲ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਸਮੇਂ ਲਈ ਮੀਂਹ ਨਹੀਂ ਪਵੇਗਾ। ਭੁੱਖਮਰੀ ਆਵੇਗੀ, ਜੋ ਨਸੀਬਾਂ ਨੂੰ ਮਾੜਾ ਕਰ ਦੇਵੇਗੀ।

ਤਤੋ ऽਲ੍ਪਸਤ੍ਤ੍ਵਕ੍ਸ਼ਯਦਾ ਰਸ਼੍ਮਯਃ ਸਪ੍ਤ ਦਾਰੁਣਾਃ ਸਪ੍ਤਸਪ੍ਤੇਰ੍ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਤਪ੍ਤਾਙ੍ਗਾਰਵਰ੍षਿਣਃ

ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਜੀਵ ਘੱਟ ਰਹਿ ਜਾਣਗੇ ਤੇ ਮਰਣ ਲੱਗ ਪੈਣਗੇ, ਸੱਤ ਸੂਰਜਾਂ ਦੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਆਉਣਗੀਆਂ, ਜੋ ਸੜਦੇ ਅੰਗਾਰਾਂ ਵਰਗਾ ਮੀਂਹ ਪਾਵਣਗੀਆਂ।

ਔਰ੍ਵਾਨਲੋ ऽਪਿ ਵਿਕृਤਿਂ ਗਮਿष੍ਯਤਿ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ ਵਿषਾਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪਾਤਾਲਾਤ੍ ਸਂਕਰ੍षਣਮੁਖਚ੍ਯੁਤਃ ਭਵਸ੍ਯਾਪਿ ਲਲਾਟੋਤ੍ਥਸ੍ ਤृਤੀਯਨਯਨਾਨਲਃ

ਜੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਔਰਵਾ ਦੀ ਅੱਗ ਵੀ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਪਾਤਾਲ ਵਿਚੋਂ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਜ਼ਹਿਰੀਲਾ ਅੱਗ ਤੇ ਭਵ ਦੇ ਮੱਥੇ ਦੇ ਤੀਜੇ ਅੱਖ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਅੱਗ ਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।

ਤ੍ਰਿਜਗਨ੍ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ ਕ੍ਸ਼ੋਭਂ ਸਮੇष੍ਯਤਿ ਮਹਾਮੁਨੇ ਏਵਂ ਦਗ੍ਧਾ ਮਹੀ ਸਰ੍ਵਾ ਯਦਾ ਸ੍ਯਾਦ੍ਭਸ੍ਮਸਂਨਿਭਾ

ਉਹ ਅੱਗ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ ਹਲਚਲ ਪੈਦਾ ਕਰੇਗੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੜ ਕੇ ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।

ਆਕਾਸ਼ਮੂष੍ਮਣਾ ਤਪ੍ਤਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਪਰਂਤਪ ਤਤਃ ਸਦੇਵਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਜਗਦ੍ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਮ੍

ਅਸਮਾਨ ਭੜਕ ਉਠੇਗਾ, ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਫਿਰ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਤਾਰੇ ਸਮੇਤ, ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।

ਸਂਵਰ੍ਤੋ ਭੀਮਨਾਦਸ਼੍ਚ ਦ੍ਰੋਣਸ਼੍ਚਣ੍ਡੋ ਬਲਾਹਕਃ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਪਤਾਕਃ ਸ਼ੋਣਸ੍ਤੁ ਸਪ੍ਤੈਤੇ ਲਯਵਾਰਿਦਾਃ

ਸੰਵਰਤ, ਭੀਮਨਾਦ, ਦ੍ਰੋਣ, ਚੰਡ, ਬਲਾਹਕ, ਵਿਦਯੁਤਪਤਾਕਾ ਤੇ ਸੋਣ—ਇਹ ਸੱਤ ਲੈ ਦੇ ਬੱਦਲ ਹਨ।

ਅਗ੍ਨਿਪ੍ਰਸ੍ਵੇਦਸਮ੍ਭੂਤਾਃ ਪ੍ਲਾਵਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮੇਦਿਨੀਮ੍ ਸਮੁਦ੍ਰਾਃ ਕ੍ਸ਼ੋਭਮਾਗਤ੍ਯ ਚੈਕਤ੍ਵੇਨ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ

ਅੱਗ ਦੇ ਪਸੀਨੇ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਇਹ ਬੱਦਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡੁਬੋ ਦੇਣਗੇ; ਸਮੁੰਦਰ ਉਥਲ ਪਥਲ ਹੋ ਕੇ ਇਕ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।

ਏਤਦੇਕਾਰ੍ਣਵਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍ ਵੇਦਨਾਵਮਿਮਾਂ ਗृਹ੍ਯ ਸਤ੍ਤ੍ਵਬੀਜਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ

ਇਹ ਸਾਰੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣਾ ਦੇਣਗੇ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਨੌਕ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਬੀਜ ਚੁੱਕ ਲੈਣਗੇ।

ਆਰੋਪ੍ਯ ਰਜ੍ਜੁਯੋਗੇਨ ਮਤ੍ਪ੍ਰਦਤ੍ਤੇਨ ਸੁਵ੍ਰਤ ਸਂਯਮ੍ਯ ਨਾਵਂ ਮਚ੍ਛृਙ੍ਗੇ ਮਤ੍ਸ੍ਯਭਾਵਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ

ਮੇਰੇ ਦਿੱਤੇ ਰੱਸੇ ਨਾਲ ਨੌਕ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਹੇ ਸੁਚਰਿਤਰ, ਤੂੰ ਨੌਕ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਸਿੰਗ ਨਾਲ ਜੋੜ ਲੈਣਾ, ਮੈਂ ਮੱਛੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ।

ਏਕਃ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਸਿ ਦੇਵੇषੁ ਦਗ੍ਧੇष੍ਵਪਿ ਪਰਂਤਪ ਸੋਮਸੂਰ੍ਯਾਵਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚਤੁਰ੍ਲੋਕਸਮਨ੍ਵਿਤਃ

ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਰਹਿ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸੜ ਜਾਣ, ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਤੇ ਚਾਰ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨਾਲ।

ਨਰ੍ਮਦਾ ਚ ਨਦੀ ਪੁਣ੍ਯਾ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯੋ ਮਹਾਨृषਿਃ ਭਵੋ ਵੇਦਾਃ ਪੁਰਾਣਾਨਿ ਵਿਦ੍ਯਾਭਿਃ ਸਰ੍ਵਤੋਵृਤਮ੍

ਪਵਿੱਤਰ ਨਰਮਦਾ ਨਦੀ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਮਾਰਕੰਡੇਯ, ਭਵ, ਵੇਦ, ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਘਿਰੇ ਹੋਏ—

ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਧਮਿਦਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਤ੍ਯਨ੍ਤਰਸਂਕ੍ਸ਼ਯੇ ਏਵਮੇਕਾਰ੍ਣਵੇ ਜਾਤੇ ਚਾਕ੍ਸ਼ੁषਾਨ੍ਤਰਸਂਕ੍ਸ਼ਯੇ

ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਨਾਸ ਦੌਰਾਨ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇਗਾ; ਇੰਝ, ਜਦੋਂ ਚਾਕਸ਼ੁਸ਼ ਯੁਗ ਦੇ ਨਾਸ 'ਤੇ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣ ਜਾਵੇ—

ਵੇਦਾਨ੍ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਤ੍ਸਰ੍ਗਾਦੌ ਮਹੀਪਤੇ ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਭਗਵਾਂਸ੍ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ

ਤੇਰੇ ਸਿਰਜਣ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ; ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਉਥੇ ਹੀ ਅਲੋਪ ਹੋ ਗਿਆ।

ਮਨੁਰ੍ ਅਪ੍ਯਾਸ੍ਥਿਤੋ ਯੋਗਂ ਵਾਸੁਦੇਵਪ੍ਰਸਾਦਜਮ੍ ਅਭ੍ਯਸਨ੍ ਯਾਵਦ੍ ਆਭੂਤਸਮ੍ਪ੍ਲਵਂ ਪੂਰ੍ਵਸੂਚਿਤਮ੍

ਮਨੂ ਨੇ ਵੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਜੋਗ ਵਿਚ ਲਗਨ ਲਾਈ, ਜਦ ਤੱਕ ਪੂਰਵਾਂਕਿਤ ਵੱਡਾ ਤੂਫਾਨ ਆ ਗਿਆ।

ਕਾਲੇ ਯਥੋਕ੍ਤੇ ਸਂਜਾਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵਮੁਖੋਦ੍ਗਤੇ ਸ਼ृਙ੍ਗੀ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਬਭੂਵਾਥ ਮਤ੍ਸ੍ਯਰੂਪੀ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ

ਜਦੋਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਸਿੰਗ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ—ਜਨਾਰਦਨ ਮੱਛੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ।

ਭੁਜਂਗੋ ਰਜ੍ਜੁਰੂਪੇਣ ਮਨੋਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮੁਪਾਗਮਤ੍ ਭੂਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਮਾਕृष੍ਯ ਯੋਗੇਨਾਰੋਪ੍ਯ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍

ਇੱਕ ਸੱਪ ਰੱਸੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਮਨੂ ਦੇ ਪਾਸ ਆਇਆ; ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਜੋਗ ਨਾਲ ਨੌਕ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ।

ਭੁਜਂਗਰਜ੍ਜ੍ਵਾ ਮਤ੍ਸ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਨਾਵਮਯੋਜਯਤ੍ ਉਪਰ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍

ਸੱਪ-ਰੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਨੌਕ ਨੂੰ ਮੱਛੀ ਦੀ ਸਿੰਗ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ; ਨੌਕ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਆਭੂਤਸਮ੍ਪ੍ਲਵੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਤੀਤੇ ਯੋਗਸ਼ਾਯਿਨਾ ਪृष੍ਟੇਨ ਮਨੁਨਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਪੁਰਾਣਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯਰੂਪਿਣਾ ਤਦਿਦਾਨੀਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਮृषਿਸਤ੍ਤਮਾਃ

ਜਦੋਂ ਵੱਡਾ ਤੂਫਾਨ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਮਨੂ ਨੇ ਜੋਗ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰ ਰਹੇ ਮੱਛੀ-ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣਾ ਗਿਆਨ ਪੁੱਛਿਆ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ, ਸੁਣੋ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮੋ।

ਯਦ੍ਭਵਦ੍ਭਿਃ ਪੁਰਾ ਪृष੍ਟਃ ਸृष੍ਟ੍ਯਾਦਿਕਮਹਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਤਦ੍ ਏਵੈਕਾਰ੍ਣਵੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਨੁਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਕੇਸ਼ਵਮ੍

ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ — ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਆਦਿ ਬਾਰੇ — ਉਹੀ ਸਵਾਲ ਮਨੂ ਨੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਸੀ।

ਉਤ੍ਪਤ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਲਯਂ ਚੈਵ ਵਂਸ਼ਾਨ੍ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਾਣਿ ਚ ਵਂਸ਼੍ਯਾਨੁਚਰਿਤਂ ਚੈਵ ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਚ ਵਿਸ੍ਤਰਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਲੈ, ਵੰਸ਼ਾਂ, ਮਨੂਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਫੈਲਾਅ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ।

ਦਾਨਧਰ੍ਮਵਿਧਿਂ ਚੈਵ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਲ੍ਪਂ ਚ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍ ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਵਿਭਾਗਂ ਚ ਤਥੇष੍ਟਾਪੂਰ੍ਤਸਂਜ੍ਞਿਤਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਦਾਨ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸਦੀਵੀ ਰੀਤ, ਵਰਣ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੀ ਵੰਡ, ਅਤੇ ਯਜਨ ਤੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਵੀ ਪੁੱਛਿਆ।

ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਦਿ ਯਚ੍ਚਾਨ੍ਯਦ੍ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਭੁਵਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਤ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮਂ ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ

ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਅਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਜਾਣਿਆ; ਤੂੰ ਇਹ ਸਾਰਾ ਧਰਮ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾ।

ਮਹਾਪ੍ਰਲਯਕਾਲਾਨ੍ਤ ਏਤਦਾਸੀਤ੍ਤਮੋਮਯਮ੍ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਮਿਵ ਚਾਤਰ੍ਕ੍ਯਮ੍ ਅਪ੍ਰਜ੍ਞਾਤਮਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍

ਮਹਾ-ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਿਪਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ — ਬਹੁਤ ਗਹਿਰਾ, ਅਜਾਣ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਡੂੰਘੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ।

ਅਵਿਜ੍ਞੇਯਮਵਿਜ੍ਞਾਤਂ ਜਗਤ੍ ਸ੍ਥਾਸ੍ਨੁ ਚਰਿष੍ਣੁ ਚ ਤਤਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੂਰ੍ ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਭਵਃ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਣਾਮ੍

ਸਥਿਰ ਤੇ ਚਲਦੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਅਜਾਣ ਤੇ ਅਣਜਾਣ ਸੀ; ਫਿਰ, ਸਵੈ-ਜਨਮਿਆ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਪੁੰਨ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਉਭਰਿਆ।