ਤਸ੍ਯਾਂ ਕਦਾਚਿਦਾਸੀਨਃ ਸਭਾਯਾਮਮਿਤਦ੍ਯੁਤਿਃ ਭਾਰ੍ਯਾਭਿਰ੍ਵृष੍ਣਿਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਭੂਭृਦ੍ਭਿਰ੍ ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਅਸੰਖ ਬਲ ਤੇ ਚਮਕ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਪਤਨੀਆਂ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਸੀ।
ਕੁਰੁਭਿਰ੍ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ ਅਭਿਤਃ ਕੈਟਭਾਰ੍ਦਨਃ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾਸੁ ਪੁਰਾਣੀषੁ ਧਰ੍ਮਸਮ੍ਬਨ੍ਧਿਨੀषੁ ਚ
ਕੁਰੂ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕੈਟਭ ਦਾ ਵਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕਥਾਨ੍ਤੇ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਪਰਿਪृष੍ਟਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਪृष੍ਟਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਰਹਸ੍ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਭੇਦਕृਤ੍
ਕਥਾ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਨੂੰ ਉਹ ਧਰਮ ਦਾ ਰਾਜ ਪੁੱਛਿਆ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਤੂੰ ਹੁਣ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਅਸਲ ਸਚਾਈ ਦੱਸਦਾ ਹੈ।
ਭਵਿਤਾ ਸ ਤਦਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਕਰ੍ਤਾ ਚੈਵ ਵृਕੋਦਰਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਕੋ ऽਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਤਦ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਇਸ ਕੰਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰੇਗਾ, ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਇਸ ਧਰਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਅਤੇ ਕਰਤਾਰ ਹੋਵੇਗਾ।
ਯਸ੍ਯ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੋ ਵृਕੋ ਨਾਮ ਜਠਰੇ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਃ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਃ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਤੇਨ ਚਾਸੌ ਵृਕੋਦਰਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਵ੍ਰਿਕਾ ਨਾਂਕਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਵਲਫ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਹੈ, ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਧਰਮ ਵਾਲਾ, ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਤਿਮਾਨ੍ਮਾਨਸ਼ੀਲਸ਼੍ਚ ਨਾਗਾਯੁਤਬਲੋ ਮਹਾਨ੍ ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਯਜਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਕਨ੍ਦਰ੍ਪ ਇਵ ਰੂਪਵਾਨ੍
ਉਹ ਬਹੁਤ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਮਾਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਜਿੰਨੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਉਹ ਮਹਾਨ, ਕਦੇ ਨਾ ਵਧੇਰਾ, ਤੇ ਕੰਦਰਪ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋਵੇਗਾ।
ਧਾਰ੍ਮਿਕਸ੍ਯਾਪ੍ਯਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ਯ ਤੀਵ੍ਰਾਗ੍ਨਿਤ੍ਵਾਦੁਪੋषਣੇ ਇਦਂ ਵ੍ਰਤਮਸ਼ੇषਾਣਾਂ ਵ੍ਰਤਾਨਾਮਧਿਕਂ ਯਤਃ
ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੀ, ਜੇ ਤਾਕਤ ਘੱਟ ਹੋਵੇ, ਇਸ ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।
ਕਥਯਿष੍ਯਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਃ ਅਸ਼ੇषਯਜ੍ਞਫਲਦਮ੍ ਅਸ਼ੇषਾਘਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਆਤਮਾ ਤੇ ਜਗਤ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ, ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਦੱਸੇਗਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼ੇषਦੁष੍ਟਸ਼ਮਨਮ੍ ਅਸ਼ੇषਸੁਰਪੂਜਿਤਮ੍ ਪਵਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਚ ਮਙ੍ਗਲਾਨਾਂ ਚ ਮਙ੍ਗਲਮ੍ ਭਵਿष੍ਯਂ ਚ ਭਵਿष੍ਯਾਣਾਂ ਪੁਰਾਣਾਨਾਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍
ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਮੰਗਲਮਈ, ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਤਨ ਹੈ।
ਯਦ੍ਯष੍ਟਮੀਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯੋਰ੍ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀष੍ਵਥ ਭਾਰਤ ਅਨ੍ਯੇष੍ਵਪਿ ਦਿਨਰ੍ਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਮ੍ ਉਪੋषਿਤੁਮ੍
ਹੇ ਭਾਰਤ, ਜੇ ਤੂੰ ਅਠਵੀਂ, ਚੌਦਵੀਂ ਜਾਂ ਬਾਰਵੀਂ ਤਿਥੀ ਤੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨਾਂ ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ,
ਤਤਃ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਤਿਥਿਮਿਮਾਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਿਨੀਮ੍ ਉਪੋष੍ਯ ਵਿਧਿਨਾਨੇਨ ਗਚ੍ਛ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਂ ਪਦਮ੍
ਤਾਂ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤਿਥੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ।
ਮਾਘਮਾਸਸ੍ਯ ਦਸ਼ਮੀ ਯਦਾ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾ ਭਵੇਤ੍ਤਦਾ ਘृਤੇਨਾਭ੍ਯਞ੍ਜਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਿਲੈਃ ਸ੍ਨਾਨਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਜਦ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਦਸਵੀਂ ਤਿਥੀ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਘੀ ਨਾਲ ਮਲ ਕੇ ਤੇ ਤਿਲਾਂ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਥੈਵ ਵਿष੍ਣੁਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਨਭੋ ਨਾਰਾਯਣੇਤਿ ਚ ਕृष੍ਣਾਯ ਪਾਦੌ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਸ਼ਿਰਃ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨੇ ਨਮਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ 'ਨਾਰਾਇਣ' ਉਚਾਰ ਕੇ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ, ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ।
ਵੈਕੁਣ੍ਠਾਯੇਤਿ ਵੈਕੁਣ੍ਠਮ੍ ਉਰਃ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਧਾਰਿਣੇ ਸ਼ਙ੍ਖਿਨੇ ਚਕ੍ਰਿਣੇ ਤਦ੍ਵਦ੍ ਗਦਿਨੇ ਵਰਦਾਯ ਵੈ ਸਰ੍ਵੇ ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਯੈਵਂ ਸਂਪੂਜ੍ਯਾ ਬਾਹਵਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
'ਵੈਕੁੰਠ' ਕਹਿ ਕੇ, ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਛਾਤੀ, ਜਿਸ ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ, ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ; ਫਿਰ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ, ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰ।
ਦਾਮੋਦਰਾਯੇਤ੍ਯੁਦਰਂ ਮੇਢ੍ਰਂ ਪਞ੍ਚਸ਼ਰਾਯ ਵੈ ਊਰੂ ਸੌਭਾਗ੍ਯਨਾਥਾਯ ਜਾਨੁਨੀ ਭੂਤਧਾਰਿਣੇ
'ਦਾਮੋਦਰ' ਕਹਿ ਕੇ ਪੇਟ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ; ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਪੰਜ-ਤੀਰ ਵਾਲੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ; رانگਾਂ ਨੂੰ ਸੁਭਾਗ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ; ਗੁੱਟਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਧਾਰਕ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕਰ।
ਨਮੋ ਨੀਲਾਯ ਵੈ ਜਙ੍ਘੇ ਪਾਦੌ ਵਿਸ਼੍ਵਸृਜੇ ਨਮਃ ਨਮੋ ਦੇਵ੍ਯੈ ਨਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯੈ ਨਮੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯੈ ਨਮਃ ਸ਼੍ਰਿਯੈ
ਨੀਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, رانਗਾਂ ਨੂੰ; ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕਰਤਾਰ ਹਨ, ਨਮਸਕਾਰ; ਦੇਵੀ ਨੂੰ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ, ਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮਃ ਪੁष੍ਟ੍ਯੈ ਨਮਸ੍ਤੁष੍ਟ੍ਯੈ ਧृष੍ਟ੍ਯੈ ਹृष੍ਟ੍ਯੈ ਨਮੋ ਨਮਃ ਨਮੋ ਵਿਹਂਗਨਾਥਾਯ ਵਾਯੁਵੇਗਾਯ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਵਿषਪ੍ਰਮਾਥਿਨੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਗਰੁਡਂ ਚਾਭਿਪੂਜਯੇਤ੍
ਪੁਸ਼ਟੀ ਨੂੰ, ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਨੂੰ, ਹੌਸਲੇ ਨੂੰ, ਖੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ; ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜ਼ਹਿਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—ਗਰੁੜ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਗੋਵਿਨ੍ਦਮ੍ ਉਮਾਪਤਿਵਿਨਾਯਕੌ ਗਨ੍ਧੈਰ੍ਮਾਲ੍ਯੈਸ੍ਤਥਾ ਧੂਪੈਰ੍ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯੈਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧੈਰਪਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੋਵਿੰਦ, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ ਤੇ ਵਿਨਾਇਕ ਦੀ ਗੰਧ, ਫੁੱਲਾਂ, ਧੂਪ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਗਵ੍ਯੇਨ ਪਯਸਾ ਸਿਦ੍ਧਾਂ ਕृਸਰਾਮਥ ਵਾਗ੍ਯਤਃ ਸਰ੍ਪਿषਾ ਸਹ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤਪਦਂ ਬੁਧਃ
ਗਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਬਣੀ ਖ਼ੀਰ ਜਾਂ ਘੀ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਖ਼ੀਰ ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੌ ਕਦਮ ਚਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨੈਯਗ੍ਰੋਧਂ ਦਨ੍ਤਕਾष੍ਠਮ੍ ਅਥਵਾ ਖਾਦਿਰਂ ਬੁਧਃ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਧਾਵਯੇਦ੍ਦਨ੍ਤਾਨ੍ ਆਚਾਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਗੁਦਙ੍ਮੁਖਃ
ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਨੈਗਰੋਧ, ਦੰਤਕਾਠ ਜਾਂ ਖਾਦਿਰ ਦੀ ਲੱਕੜ ਲੈ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਧੋ ਕੇ, ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਦੰਦ ਸਾਫ਼ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰੂਯਾਤ੍ ਸਾਯਨ੍ਤਨੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਂਧ੍ਯਾਮਸ੍ਤਮਿਤੇ ਰਵੌ ਨਮੋ ਨਾਰਾਯਣਾਯੇਤਿ ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ
ਸੂਰਜ ਡੁੱਲਣ ਸਮੇਂ ਸਾਂਝ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, 'ਨਮੋ ਨਾਰਾਇਣ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਨਿਰਾਹਾਰਃ ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਚ ਕੇਸ਼ਵਮ੍ ਰਾਤ੍ਰਿਂ ਚ ਸਕਲਾਂ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਪਯਸਾ ਤਥਾ
ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਜਾਗ ਕੇ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਪਿषਾ ਚਾਪਿ ਦਹਨਂ ਹੁਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪੁਂਗਵੈਃ ਸਹੈਵ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਭੋਜਨਮ੍
ਘੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਉੱਚ ਕੋਟ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਕੰਵਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਤਾਤ੍ਮਾਹਂ ਨਿਰ੍ਵਿਘ੍ਨੇਨਾਸ੍ਤੁ ਤਚ੍ਚ ਮੇ ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਪੇਦ੍ਭੂਮਾਵ੍ ਇਤਿਹਾਸਕਥਾਂ ਪੁਨਃ
ਮੈਂ ਇਹ ਕਰਾਂਗਾ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸੌਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁੜ ਇਤਿਹਾਸਕ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਸਂਜਾਤੇ ਨਦੀਂ ਗਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ਾਂ ਪਤੇ ਸ੍ਨਾਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮृਦਾ ਤਦ੍ਵਤ੍ ਪਾषਣ੍ਡਾਨ੍ ਅਭਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਵੇਰੇ ਹੋਣ ਤੇ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਨਦੀ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਪਿਛਲੇ ਵਾਂਗ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਪਾਖੰਡੀਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਉਪਾਸ੍ਯ ਸਂਧ੍ਯਾਂ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਪਿਤृਤਰ੍ਪਣਮ੍ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਸਪ੍ਤਲੋਕੈਕਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਸਵੇਰੇ ਸਾਂਝ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਇਕੋ ਰਾਜਾ ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗृਹਸ੍ਯ ਪੁਰਤੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਣ੍ਡਪਂ ਕਾਰਯੇਦ੍ਬੁਧਃ ਦਸ਼ਹਸ੍ਤਮਥਾष੍ਟੌ ਵਾ ਕਰਾਨ੍ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਿਸ਼ਾਂ ਪਤੇ
ਘਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਦਸ ਹੱਥ ਜਾਂ ਅੱਠ ਹੱਥ ਲੰਬਾ ਮੰਡਪ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਚਤੁਰ੍ਹਸ੍ਤਾਂ ਸ਼ੁਭਾਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਵੇਦੀਮਰਿਨਿषੂਦਨ ਚਤੁਰ੍ਹਸ੍ਤਪ੍ਰਮਾਣਂ ਚ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਤੋਰਣਮ੍
ਚਾਰ ਹੱਥ ਦਾ ਸੁੰਦਰ ਵੇਦੀ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਚਾਰ ਹੱਥ ਦਾ ਤੋਰਨਾ ਵੀ ਲਗਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਆਰੋਪ੍ਯ ਕਲਸ਼ਂ ਤਤ੍ਰ ਦਿਕ੍ਪਾਲਾਨ੍ਪੂਜਯੇਤ੍ਤਤਃ ਛਿਦ੍ਰੇਣ ਜਲਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਮ੍ ਅਥ ਕृष੍ਣਾਜਿਨਸ੍ਥਿਤਃ ਤਸ੍ਯ ਧਾਰਾਂ ਚ ਸ਼ਿਰਸਾ ਧਾਰਯੇਤ੍ਸਕਲਾਂ ਨਿਸ਼ਾਮ੍
ਉਥੇ ਕਲਸ਼ ਰੱਖ ਕੇ, ਦਿਸਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੀਏ; ਫਿਰ, ਛੇਦ ਰਾਹੀਂ ਪਾਣੀ ਭਰ ਕੇ, ਕਾਲੀ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਧਾਰ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਡਾਲੀ ਜਾਵੇ।
ਤਥੈਵ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸ਼ਿਰਸਿ ਕ੍ਸ਼ੀਰਧਾਰਾਂ ਪ੍ਰਪਾਤਯੇਤ੍ ਅਰਤ੍ਨਿਮਾਤ੍ਰਂ ਕੁਣ੍ਡਂ ਚ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਰਿਮੇਖਲਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਦੁੱਧ ਦੀ ਧਾਰ ਡਾਲੀ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਇੱਕ ਹੱਥ ਦਾ ਕੁੰਡ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਘੇਰੇ ਹੋਣ।