ਵਿਲਿਖੇਨ੍ਨ ਨਖੈਰ੍ਭੂਮਿਂ ਨਾਙ੍ਗਾਰੇਣ ਨ ਭਸ੍ਮਨਾ ਨ ਸ਼ਯਾਲੁਃ ਸਦਾ ਤਿष੍ਠੇਦ੍ ਵ੍ਯਾਯਾਮਂ ਚ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਨਖਾਂ ਨਾਲ, ਕੋਲੇ ਜਾਂ ਰਾਖ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਖੁਰਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਸਦਾ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ ਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵਿਆਯਾਮ ਤੋਂ ਵੀ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਨ ਤੁषਾਙ੍ਗਾਰਭਸ੍ਮਾਸ੍ਥਿਕਪਾਲੇषੁ ਸਮਾਵਿਸ਼ੇਤ੍ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ਕਲਹਂ ਲੋਕੈਰ੍ ਗਾਤ੍ਰਭਙ੍ਗਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਚੀਲ, ਕੋਲੇ, ਰਾਖ, ਹੱਡੀਆਂ ਜਾਂ ਮਟਕਿਆਂ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਝਗੜਾ ਅਤੇ ਸਰੀਰਕ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਨ ਮੁਕ੍ਤਕੇਸ਼ਾ ਤਿष੍ਠੇਤ ਨਾਸ਼ੁਚਿਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕਦਾਚਨ ਨ ਸ਼ਯੀਤੋਤ੍ਤਰਸ਼ਿਰਾ ਨ ਚਾਪਰਸ਼ਿਰਾਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਖੜਾ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਗੰਦਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਉੱਤਰ ਜਾਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਸਿਰ ਕਰਕੇ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਿਆ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਨ ਵਸ੍ਤ੍ਰਹੀਨਾ ਨੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਨ ਚਾਰ੍ਦ੍ਰਚਰਣਾ ਸਤੀ ਨਾਮਙ੍ਗਲ੍ਯਾਂ ਵਦੇਦ੍ਵਾਚਂ ਨ ਚ ਹਾਸ੍ਯਾਧਿਕਾ ਭਵੇਤ੍
ਕਪੜੇ ਬਿਨਾ, ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਜਾਂ ਗੀਲੇ ਪੈਰਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਅਸ਼ੁਭ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਕਹਿਣਾ ਤੇ ਹੱਸਣ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੱਦ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਤੁ ਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਾਙ੍ਗਲ੍ਯਤਤ੍ਪਰਾ ਸਰ੍ਵੌषਧੀਭਿਃ ਕੋष੍ਣੇਨ ਵਾਰਿਣਾ ਸ੍ਨਾਨਮਾਚਰੇਤ੍
ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਤੇ ਮੰਗਲ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਸਾਰੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਦੇ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਕृਤਰਕ੍ਸ਼ਾ ਸੁਭੂषਾ ਚ ਵਾਸ੍ਤੁਪੂਜਨਤਤ੍ਪਰਾ ਤਿष੍ਠੇਤ੍ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨਾ ਭਰ੍ਤੁਃ ਪ੍ਰਿਯਹਿਤੇ ਰਤਾ
ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰਕੇ, ਸੋਹਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜ ਕੇ, ਘਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਚੇਤੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ, ਪਤੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦੀ।
ਦਾਨਸ਼ੀਲਾ ਤृਤੀਯਾਯਾਂ ਪਾਰ੍ਵਣ੍ਯਂ ਨਕ੍ਤਮਾਚਰੇਤ੍ ਇਤਿਵृਤ੍ਤਾ ਭਵੇਨ੍ਨਾਰੀ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਤੁ ਗਰ੍ਭਿਣੀ
ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਤੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਚਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋਵੇ।
ਯਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਯਾ ਭਵੇਤ੍ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ਼ੀਲਾਯੁਰ੍ਵृਦ੍ਧਿਸਂਯੁਤਃ ਅਨ੍ਯਥਾ ਗਰ੍ਭਪਤਨਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਜੇ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਵੇ, ਉਹ ਚੰਗਾ ਸੁਭਾਵ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਤੇ ਵਧੀਕ ਹੋਵੇਗਾ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਗਰਭਪਾਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਨਯਾ ਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਗਰ੍ਭੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ਯਤ੍ਨਮਾਚਰ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤੇ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਯਾ ਪੁਨਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਇਹ ਰੀਤਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਭਾ। ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਹੁਣ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ।
ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ ਤਤਃ ਸਾ ਕਸ਼੍ਯਪੋਕ੍ਤੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਸਮਤਿष੍ਠਤ
ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਹ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਲੁਕ ਗਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਕਸ਼ਯਪ ਦੀ ਆਖੀ ਹੋਈ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲੀ।
ਅਥ ਭੀਤਸ੍ਤਥੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ऽਪਿ ਦਿਤੇਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮੁਪਾਗਮਤ੍ ਵਿਹਾਯ ਦੇਵਸਦਨਂ ਤਚ੍ਛੁਸ਼੍ਰੂषੁਰਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਇੰਦਰ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਕਾਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿਆ।
ਦਿਤੇਸ਼੍ਛਿਦ੍ਰਾਨ੍ਤਰਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਰ੍ ਅਭਵਤ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ ਵਿਨੀਤੋ ऽਭਵਦ੍ ਅਵ੍ਯਗ੍ਰਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਵਦਨੋ ਬਹਿਃ
ਦਿਤੀ ਵਿੱਚ ਚੀਰ ਲੱਭਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਨਿਮਰ, ਅਡੋਲ ਤੇ ਬਾਹਰੋਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਜਾਨਨ੍ਕਿਲ ਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਃ ਸ਼ੁਭਮਾਚਰਨ੍ ਤਤੋ ਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨ੍ਤੇ ਸਾ ਨ੍ਯੂਨੇ ਤੁ ਦਿਵਸੈਸ੍ ਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਉਹ ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਨਾ ਜਾਣਦਾ ਹੋਇਆ, ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ, ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਘੱਟ ਰਹਿ ਗਏ।
ਮੇਨੇ ਕृਤਾਰ੍ਥਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਮਾਨਸਾ ਅਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਦਯੋਃ ਸ਼ੌਚਂ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਾ ਮੁਕ੍ਤਮੂਰ੍ਧਜਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਫਲ ਸਮਝੀ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਈ। ਪੈਰ ਧੋਏ ਬਿਨਾ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਪਈ।
ਨਿਦ੍ਰਾਭਰਸਮਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਦਿਵਾਪਰਸ਼ਿਰਾਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਤਤਸ੍ਤਦਨ੍ਤਰਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਸ੍ਤੁ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ
ਨੀਂਦ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਸਿਰ ਕਰਕੇ ਪਈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਮੌਕਾ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਅੰਦਰ ਆਇਆ।
ਵਜ੍ਰੇਣ ਸਪ੍ਤਧਾ ਚਕ੍ਰੇ ਤਂ ਗਰ੍ਭਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਧਿਪਃ ਤਤਃ ਸਪ੍ਤੈਵ ਤੇ ਜਾਤਾਃ ਕੁਮਾਰਾਃ ਸੂਰ੍ਯਵਰ੍ਚਸਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਉਸ ਗਰਭ ਨੂੰ ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਏ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ।
ਰੁਦਨ੍ਤਃ ਸਪ੍ਤ ਤੇ ਬਾਲਾ ਨਿषਿਦ੍ਧਾ ਗਿਰਿਦਾਰਿਣਾ ਭੂਯੋ ऽਪਿ ਰੁਦਤਸ਼੍ਚੈਤਾਨ੍ ਏਕੈਕਂ ਸਪ੍ਤਧਾ ਹਰਿਃ
ਉਹ ਸੱਤ ਬੱਚੇ ਰੋਂਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ। ਫਿਰ ਵੀ ਜਦ ਉਹ ਰੋਣ ਲੱਗੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਸੱਤ-ਸੱਤ ਵਾਰ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਚਿਛੇਦ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਤਾ ਵੈ ਪੁਨਸ੍ਤਦੁਦਰੇ ਸ੍ਥਿਤਃ ਏਵਮੇਕੋਨਪਞ੍ਚਾਸ਼ਦ੍ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤੇ ਰੁਰੁਦੁਰ੍ਭृਸ਼ਮ੍
ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਧੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਵੰਡਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਮਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚਾਲੀ-ਨੌ ਬਣ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਰੋਣ ਲੱਗੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨਿਵਾਰਯਾਮਾਸ ਮਾਂ ਰੋਦਿष੍ਟ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਤਤਃ ਸ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਕਿਮੇਤਦਿਤਿ ਵृਤ੍ਰਹਾ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਕਿਹਾ, 'ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਾ ਰੋਵੋ।' ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਧੇ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ?'
ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਾਤ੍ ਪੁਨਃ ਸਂਜੀਵਿਤਾਸ੍ਤ੍ਵਮੀ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਧ੍ਯਾਨਯੋਗੇਨ ਮਦਨਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਫਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਕਿਹੜੇ ਧਰਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਇਹ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਏ?' ਧਿਆਨ-ਯੋਗ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਮਦਨ-ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਵਰਤ ਦਾ ਫਲ ਜਾਣ ਲਿਆ।
ਨੂਨਮ੍ ਏਤਤ੍ ਪਰਿਣਤਮ੍ ਅਧੁਨਾ ਕृष੍ਣਪੂਜਨਾਤ੍ ਵਜ੍ਰੇਣਾਪਿ ਹਤਾਃ ਸਨ੍ਤੋ ਨ ਵਿਨਾਸ਼ਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੁਯੁਃ
'ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਇਹ ਹੁਣ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਭਾਵੇਂ ਵਜਰ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਹ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋਏ।'
ਏਕੋ ऽਪ੍ਯਨੇਕਤਾਮਾਪ ਯਸ੍ਮਾਦੁਦਰਗੋ ऽਪ੍ਯਲਮ੍ ਅਵਧ੍ਯਾ ਨੂਨਮੇਤੇ ਵੈ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੇਵਾ ਭਵਨ੍ਤ੍ਵਿਤਿ
'ਜਦ ਕਿ ਇੱਕ ਹੀ, ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਹੋ ਕੇ, ਕਈ ਬਣ ਗਿਆ, ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਦੇਵਤੇ ਬਣ ਜਾਵਣ।'
ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਮਾ ਰੁਦਤੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਰੁਦਨ੍ਤੋ ਗਰ੍ਭਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ ਮਰੁਤੋ ਨਾਮ ਤੇ ਨਾਮ੍ਨਾ ਭਵਨ੍ਤੁ ਮਖਭਾਗਿਨਃ
'ਜਦ "ਨਾ ਰੋਵੋ" ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰੋਂਦੇ ਰਹੇ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਰੁਤ ਨਾਮ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਯਜਨ ਵਿਚ ਹਿੱਸਾ ਮਿਲੇ।'
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ਃ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵੇਤਿ ਦਿਤਿਂ ਪੁਨਃ ਅਰ੍ਥਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਮਯੈਤਦ੍ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਕृਤਮ੍
ਫਿਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ, ਦਿਤੀ ਨੇ ਮੁੜ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ, ਰਾਜਨੀਤੀ ਦੇ ਵਿਧਾਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੈਂ ਇਹ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ।'
ਕृਤ੍ਵਾ ਮਰੁਦ੍ਗਣਂ ਦੇਵੈਃ ਸਮਾਨਮਮਰਾਧਿਪਃ ਦਿਤਿਂ ਵਿਮਾਨਮਾਰੋਪ੍ਯ ਸਸੁਤਾਮਨਯਦ੍ਦਿਵਮ੍
ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕਰਕੇ, ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਦਿਤੀ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਵਿਮਾਨ 'ਚ ਬੈਠਾ ਕੇ ਸਵਰਗ ਲੈ ਗਿਆ।
ਯਜ੍ਞਭਾਗਭੁਜੋ ਜਾਤਾ ਮਰੁਤਸ੍ਤੇ ਤਤੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਨ ਜਗ੍ਮੁਰੈਕ੍ਯਮਸੁਰੈਰ੍ ਅਤਸ੍ਤੇ ਸੁਰਵਲ੍ਲਭਾਃ
ਫਿਰ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਯਜਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਮਿਲਿਆ; ਉਹ ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਦੇਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹੋ ਗਏ।
ਆਦਿਸਰ੍ਗਸ਼੍ਚ ਯਃ ਸੂਤ ਕਥਿਤੋ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਤੁ ਪ੍ਰਤਿਸਰ੍ਗਸ਼੍ਚ ਯੇ ਯੇषਾਮ੍ ਅਧਿਪਾਸ੍ ਤਾਨ੍ਵਦਸ੍ਵ ਨਃ
ਹੇ ਸੂਤ, ਤੂੰ ਪਹਿਲਾ ਸਿਰਜਣ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਕਥਾ ਦੱਸੀ; ਹੁਣ ਦੂਜੀ ਸਿਰਜਣ ਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸ।
ਯਦਾਭਿषਿਕ੍ਤਃ ਸਕਲਾਧਿਰਾਜ੍ਯੇ ਪृਥੁਰ੍ਧਰਿਤ੍ਰ੍ਯਾਮਧਿਪੋ ਬਭੂਵ ਤਦੌषਧੀਨਾਮਧਿਪਂ ਚਕਾਰ ਯਜ੍ਞਵ੍ਰਤਾਨਾਂ ਤਪਸਾਂ ਚ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮ੍
ਜਦ ਪ੍ਰਥੂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਰਾਜ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੋਇਆ; ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਔਸ਼ਧੀਆਂ, ਯਜਨ ਤੇ ਤਪਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਾਇਆ।
ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਤਾਰਾਦ੍ਵਿਜਵृਕ੍ਸ਼ਗੁਲ੍ਮਲਤਾਵਿਤਾਨਸ੍ਯ ਚ ਰੁਕ੍ਮਗਰ੍ਭਃ ਅਪਾਮਧੀਸ਼ਂ ਵਰੁਣਂ ਧਨਾਨਾਂ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਪ੍ਰਭੁਂ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਂ ਚ ਤਦ੍ਵਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਤਾਰਿਆਂ, ਗ੍ਰਹਾਂ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ, ਰੁੱਖਾਂ, ਬੂਟਿਆਂ ਤੇ ਲਤਾਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਾਇਆ; ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ; ਤੇ ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਨੂੰ ਧਨ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਾਇਆ।
ਵਿष੍ਣੁਂ ਰਵੀਣਾਮਧਿਪਂ ਵਸੂਨਾਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਂ ਚ ਲੋਕਾਧਿਪਤਿਸ਼੍ਚਕਾਰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਨਾਮਧਿਪਂ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਚਕਾਰ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਮਰੁਤਾਮਧੀਸ਼ਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸੂਰਜਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਵਸੂਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਦਕਸ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਤੇ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਮਰੁਤਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਾਇਆ।