ਕਸ਼੍ਯਪੋ ਵ੍ਰਤਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਾਦ੍ ਆਗਤ੍ਯ ਪਰਯਾ ਮੁਦਾ ਚਕਾਰ ਕਰ੍ਕਸ਼ਾਂ ਭੂਯੋ ਰੂਪਯੌਵਨਸ਼ਾਲਿਨੀਮ੍
ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਵਰਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਇਆ ਤੇ ਉਸ ਲਈ ਦੁਬਾਰਾ ਤਪ ਕਰਿਆ, ਜੋ ਕਠੋਰ ਸੀ ਪਰ ਰੂਪ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਵਾਲੀ।
ਵਰੈਰ੍ ਆਛਨ੍ਦਯਾਮਾਸ ਸਾ ਤੁ ਵਵ੍ਰੇ ਤਤੋ ਵਰਮ੍ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸ਼ਕ੍ਰਵਧਾਰ੍ਥਾਯ ਸਮਰ੍ਥਮਮਿਤੌਜਸਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਚੁਣਨ ਲਈ ਕਿਹਾ; ਫਿਰ ਉਹ ਨੇ ਵਰ ਚੁਣਿਆ: ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਬੇਹੱਦ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ।
ਵਰਯਾਮਿ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਰ੍ਵਾਮਰਨਿषੂਦਨਮ੍ ਉਵਾਚ ਕਸ਼੍ਯਪੋ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਹਨ੍ਤਾਰਮ੍ ਊਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਚੁਣਦੀ ਹਾਂ, ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ; ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ।
ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਮੇਵੇਹ ਕਿਂ ਤ੍ਵ੍ ਏਤਤ੍ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਸ਼ੁਭੇ ਆਪਸ੍ਤਮ੍ਬਃ ਕਰੋਤ੍ਵਿष੍ਟਿਂ ਪੁਤ੍ਰੀਯਾਮਦ੍ਯ ਸੁਵ੍ਰਤੇ
ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਖੁਦ ਹੀ ਇਹ ਵਰ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਪਰ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ, ਸੁਭਾਗਵਤੀ। ਆਪਸਤੰਬਾ ਅੱਜ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇਸ਼ਟੀ ਕਰੇਗਾ, ਸੁਵਰਤੀ।
ਵਿਧਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਤੋ ਗਰ੍ਭਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿषੂਦਨਮ੍ ਆਪਸ੍ਤਮ੍ਬਸ੍ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਪੁਤ੍ਰੇष੍ਟਿਂ ਦ੍ਰਵਿਣਾਧਿਕਾਮ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਗਰਭ ਬਣਾਵਾਂਗਾ; ਆਪਸਤੰਬਾ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇਸ਼ਟੀ ਵਧੇਰੇ ਧਨ ਨਾਲ ਕਰੀ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਤ੍ਰੁਰ੍ ਭਵਸ੍ਵੇਤਿ ਜੁਹਾਵ ਚ ਸਵਿਸ੍ਤਰਮ੍ ਦੇਵਾ ਮੁਮੁਦਿਰੇ ਦੈਤ੍ਯਾ ਵਿਮੁਖਾਃ ਸ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਾਃ
ਉਸ ਨੇ 'ਇੰਦਰ ਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਬਣੇ' ਕਹਿ ਕੇ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ; ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਦੈਤ ਮੁੱਖ ਫੇਰ ਗਏ, ਤੇ ਦਾਨਵ ਵੀ ਵਿਰੋਧੀ ਹੋ ਗਏ।
ਦਿਤ੍ਯਾਂ ਗਰ੍ਭਮ੍ ਅਥਾਧਤ੍ਤ ਕਸ਼੍ਯਪਃ ਪ੍ਰਾਹ ਤਾਂ ਪੁਨਃ ਤ੍ਵਯਾ ਯਤ੍ਨੋ ਵਿਧਾਤਵ੍ਯੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਗਰ੍ਭੇ ਵਰਾਨਨੇ
ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਦਿਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਗਰਭ ਲਈ, ਸੁੰਦਰ, ਤੈਨੂੰ ਯਤਨ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ।
ਸਂਵਤ੍ਸਰਸ਼ਤਂ ਤ੍ਵ੍ ਏਕਮ੍ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਏਵ ਤਪੋਵਨੇ ਸਂਖ੍ਯਾਯਾਂ ਨੈਵ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਗਰ੍ਭਿਣ੍ਯਾ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ
ਇਸੇ ਤਪੋਵਨ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਸੌ ਸਾਲ ਲਈ, ਗਰਭਵਤੀ ਨੇ ਦਿਨ ਗਿਣਣੇ ਨਹੀਂ ਤੇ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ, ਸੁੰਦਰ ਰੰਗ ਵਾਲੀ।
ਨ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਂ ਨ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੂਲੇषੁ ਸਰ੍ਵਦਾ ਨੋਪਸ੍ਕਰੇषੂਪਵਿਸ਼ੇਨ੍ ਮੁਸਲੋਲੂਖਲਾਦਿषੁ
ਕਦੇ ਵੀ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਖੜਾ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਪਿਸਣ ਵਾਲੇ ਉਪਕਰਨਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮਸਲ, ਓਲੂਖਲ ਆਦਿ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਬੈਠਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਜਲੇ ਚ ਨਾਵਗਾਹੇਤ ਸ਼ੂਨ੍ਯਾਗਾਰਂ ਚ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ ਵਲ੍ਮੀਕਾਯਾਂ ਨ ਤਿष੍ਠੇਤ ਨ ਚੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਮਨਾ ਭਵੇਤ੍
ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਤੇ ਖਾਲੀ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਚੀਟੀ ਦੇ ਟੇਕਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਟਿਕਣਾ ਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਘਬਰਾਹਟ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਵਿਲਿਖੇਨ੍ਨ ਨਖੈਰ੍ਭੂਮਿਂ ਨਾਙ੍ਗਾਰੇਣ ਨ ਭਸ੍ਮਨਾ ਨ ਸ਼ਯਾਲੁਃ ਸਦਾ ਤਿष੍ਠੇਦ੍ ਵ੍ਯਾਯਾਮਂ ਚ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਨਖਾਂ ਨਾਲ, ਕੋਲੇ ਜਾਂ ਰਾਖ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਖੁਰਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਸਦਾ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ ਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵਿਆਯਾਮ ਤੋਂ ਵੀ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਨ ਤੁषਾਙ੍ਗਾਰਭਸ੍ਮਾਸ੍ਥਿਕਪਾਲੇषੁ ਸਮਾਵਿਸ਼ੇਤ੍ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ਕਲਹਂ ਲੋਕੈਰ੍ ਗਾਤ੍ਰਭਙ੍ਗਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਚੀਲ, ਕੋਲੇ, ਰਾਖ, ਹੱਡੀਆਂ ਜਾਂ ਮਟਕਿਆਂ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਝਗੜਾ ਅਤੇ ਸਰੀਰਕ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਨ ਮੁਕ੍ਤਕੇਸ਼ਾ ਤਿष੍ਠੇਤ ਨਾਸ਼ੁਚਿਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕਦਾਚਨ ਨ ਸ਼ਯੀਤੋਤ੍ਤਰਸ਼ਿਰਾ ਨ ਚਾਪਰਸ਼ਿਰਾਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਖੜਾ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਗੰਦਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਉੱਤਰ ਜਾਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਸਿਰ ਕਰਕੇ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਿਆ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਨ ਵਸ੍ਤ੍ਰਹੀਨਾ ਨੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਨ ਚਾਰ੍ਦ੍ਰਚਰਣਾ ਸਤੀ ਨਾਮਙ੍ਗਲ੍ਯਾਂ ਵਦੇਦ੍ਵਾਚਂ ਨ ਚ ਹਾਸ੍ਯਾਧਿਕਾ ਭਵੇਤ੍
ਕਪੜੇ ਬਿਨਾ, ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਜਾਂ ਗੀਲੇ ਪੈਰਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਅਸ਼ੁਭ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਕਹਿਣਾ ਤੇ ਹੱਸਣ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੱਦ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਤੁ ਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਾਙ੍ਗਲ੍ਯਤਤ੍ਪਰਾ ਸਰ੍ਵੌषਧੀਭਿਃ ਕੋष੍ਣੇਨ ਵਾਰਿਣਾ ਸ੍ਨਾਨਮਾਚਰੇਤ੍
ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਤੇ ਮੰਗਲ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਸਾਰੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਦੇ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਕृਤਰਕ੍ਸ਼ਾ ਸੁਭੂषਾ ਚ ਵਾਸ੍ਤੁਪੂਜਨਤਤ੍ਪਰਾ ਤਿष੍ਠੇਤ੍ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨਾ ਭਰ੍ਤੁਃ ਪ੍ਰਿਯਹਿਤੇ ਰਤਾ
ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰਕੇ, ਸੋਹਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜ ਕੇ, ਘਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਚੇਤੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ, ਪਤੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦੀ।
ਦਾਨਸ਼ੀਲਾ ਤृਤੀਯਾਯਾਂ ਪਾਰ੍ਵਣ੍ਯਂ ਨਕ੍ਤਮਾਚਰੇਤ੍ ਇਤਿਵृਤ੍ਤਾ ਭਵੇਨ੍ਨਾਰੀ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਤੁ ਗਰ੍ਭਿਣੀ
ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਤੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਚਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋਵੇ।
ਯਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਯਾ ਭਵੇਤ੍ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ਼ੀਲਾਯੁਰ੍ਵृਦ੍ਧਿਸਂਯੁਤਃ ਅਨ੍ਯਥਾ ਗਰ੍ਭਪਤਨਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਜੇ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਵੇ, ਉਹ ਚੰਗਾ ਸੁਭਾਵ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਤੇ ਵਧੀਕ ਹੋਵੇਗਾ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਗਰਭਪਾਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਨਯਾ ਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਗਰ੍ਭੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ਯਤ੍ਨਮਾਚਰ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤੇ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਯਾ ਪੁਨਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਇਹ ਰੀਤਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਭਾ। ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਹੁਣ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ।
ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ ਤਤਃ ਸਾ ਕਸ਼੍ਯਪੋਕ੍ਤੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਸਮਤਿष੍ਠਤ
ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਹ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਲੁਕ ਗਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਕਸ਼ਯਪ ਦੀ ਆਖੀ ਹੋਈ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲੀ।
ਅਥ ਭੀਤਸ੍ਤਥੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ऽਪਿ ਦਿਤੇਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮੁਪਾਗਮਤ੍ ਵਿਹਾਯ ਦੇਵਸਦਨਂ ਤਚ੍ਛੁਸ਼੍ਰੂषੁਰਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਇੰਦਰ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਕਾਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿਆ।
ਦਿਤੇਸ਼੍ਛਿਦ੍ਰਾਨ੍ਤਰਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਰ੍ ਅਭਵਤ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ ਵਿਨੀਤੋ ऽਭਵਦ੍ ਅਵ੍ਯਗ੍ਰਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਵਦਨੋ ਬਹਿਃ
ਦਿਤੀ ਵਿੱਚ ਚੀਰ ਲੱਭਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਨਿਮਰ, ਅਡੋਲ ਤੇ ਬਾਹਰੋਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਜਾਨਨ੍ਕਿਲ ਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਃ ਸ਼ੁਭਮਾਚਰਨ੍ ਤਤੋ ਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨ੍ਤੇ ਸਾ ਨ੍ਯੂਨੇ ਤੁ ਦਿਵਸੈਸ੍ ਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਉਹ ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਨਾ ਜਾਣਦਾ ਹੋਇਆ, ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ, ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਘੱਟ ਰਹਿ ਗਏ।
ਮੇਨੇ ਕृਤਾਰ੍ਥਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਮਾਨਸਾ ਅਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਦਯੋਃ ਸ਼ੌਚਂ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਾ ਮੁਕ੍ਤਮੂਰ੍ਧਜਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਫਲ ਸਮਝੀ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਈ। ਪੈਰ ਧੋਏ ਬਿਨਾ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਪਈ।
ਨਿਦ੍ਰਾਭਰਸਮਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਦਿਵਾਪਰਸ਼ਿਰਾਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਤਤਸ੍ਤਦਨ੍ਤਰਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਸ੍ਤੁ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ
ਨੀਂਦ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਸਿਰ ਕਰਕੇ ਪਈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਮੌਕਾ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਅੰਦਰ ਆਇਆ।
ਵਜ੍ਰੇਣ ਸਪ੍ਤਧਾ ਚਕ੍ਰੇ ਤਂ ਗਰ੍ਭਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਧਿਪਃ ਤਤਃ ਸਪ੍ਤੈਵ ਤੇ ਜਾਤਾਃ ਕੁਮਾਰਾਃ ਸੂਰ੍ਯਵਰ੍ਚਸਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਉਸ ਗਰਭ ਨੂੰ ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਏ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ।
ਰੁਦਨ੍ਤਃ ਸਪ੍ਤ ਤੇ ਬਾਲਾ ਨਿषਿਦ੍ਧਾ ਗਿਰਿਦਾਰਿਣਾ ਭੂਯੋ ऽਪਿ ਰੁਦਤਸ਼੍ਚੈਤਾਨ੍ ਏਕੈਕਂ ਸਪ੍ਤਧਾ ਹਰਿਃ
ਉਹ ਸੱਤ ਬੱਚੇ ਰੋਂਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ। ਫਿਰ ਵੀ ਜਦ ਉਹ ਰੋਣ ਲੱਗੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਸੱਤ-ਸੱਤ ਵਾਰ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਚਿਛੇਦ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਤਾ ਵੈ ਪੁਨਸ੍ਤਦੁਦਰੇ ਸ੍ਥਿਤਃ ਏਵਮੇਕੋਨਪਞ੍ਚਾਸ਼ਦ੍ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤੇ ਰੁਰੁਦੁਰ੍ਭृਸ਼ਮ੍
ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਧੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਵੰਡਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਮਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚਾਲੀ-ਨੌ ਬਣ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਰੋਣ ਲੱਗੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨਿਵਾਰਯਾਮਾਸ ਮਾਂ ਰੋਦਿष੍ਟ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਤਤਃ ਸ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਕਿਮੇਤਦਿਤਿ ਵृਤ੍ਰਹਾ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਕਿਹਾ, 'ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਾ ਰੋਵੋ।' ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਧੇ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ?'
ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਾਤ੍ ਪੁਨਃ ਸਂਜੀਵਿਤਾਸ੍ਤ੍ਵਮੀ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਧ੍ਯਾਨਯੋਗੇਨ ਮਦਨਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਫਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਕਿਹੜੇ ਧਰਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਇਹ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਏ?' ਧਿਆਨ-ਯੋਗ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਮਦਨ-ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਵਰਤ ਦਾ ਫਲ ਜਾਣ ਲਿਆ।