ਅਪ੍ਸਰਾ ਇਤਿ ਸਾਮਾਨ੍ਯਾ ਦੇਵਾਨਾਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਧਰਿਃ ਉਰ੍ਵਸ਼ੀਤਿ ਚ ਨਾਮ੍ਨੇਯਂ ਲੋਕੇ ਖ੍ਯਾਤਿਂ ਗਮਿष੍ਯਤਿ
ਹਰੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਪਸਰਾ ਹੈ,' ਤੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, 'ਇਸ ਦਾ ਨਾਮ ਉਰਵਸ਼ੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।'
ਤਤਃ ਕਾਮਯਮਾਨੇਨ ਮਿਤ੍ਰੇਣਾਹੂਯ ਸੋਰ੍ਵਸ਼ੀ ਉਕ੍ਤਾ ਮਾਂ ਰਮਯਸ੍ਵੇਤਿ ਬਾਢਮ੍ ਇਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤੁ ਸਾ
ਫਿਰ ਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਚਾਹਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, 'ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ।' ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖੋ।'
ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੀ ਚਾਮ੍ਬਰਂ ਤਦ੍ਵਤ੍ ਸ੍ਤੋਕਮਿਨ੍ਦੀਵਰੇਕ੍ਸ਼ਣਾ ਵਰੁਣੇਨ ਧृਤਾ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਵਰੁਣਂ ਨਾਭ੍ਯਨਨ੍ਦਤ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਅੰਬਰ ਵਿਚ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਵਰੁਣ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਪਰ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਾ ਕੀਤਾ।
ਮਿਤ੍ਰੇਣਾਹਂ ਵृਤਾ ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਅਦ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਨ ਤੇ ਵਿਭੋ ਉਵਾਚ ਵਰੁਣਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਮਯਿ ਸਂਨ੍ਯਸ੍ਯ ਗਮ੍ਯਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਚੁਣ ਲਿਆ ਸੀ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।' ਵਰੁਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਆਪਣਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਲਾ ਕੇ ਤੂੰ ਚਲੀ ਜਾ।'
ਗਤਾਯਾਂ ਬਾਢਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਿਤ੍ਰਃ ਸ਼ਾਪਮਦਾਤ੍ਤਦਾ ਤਸ੍ਯੈ ਮਾਨੁषਲੋਕੇ ਤ੍ਵਂ ਗਚ੍ਛ ਸੋਮਸੁਤਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਚਲੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਮਿਤ੍ਰ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖੋ' ਕਹਿ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, 'ਤੂੰ ਮਨੁੱਖ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਸੋਮਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰ।'
ਭਜਸ੍ਵੇਤਿ ਯਤੋ ਵੇਸ਼੍ਯਾ ਧਰ੍ਮ ਏष ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਃ ਜਲਕੁਮ੍ਭੇ ਤਤੋ ਵੀਰ੍ਯਂ ਮਿਤ੍ਰੇਣ ਵਰੁਣੇਨ ਚ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਮਥ ਸਂਜਾਤੌ ਦ੍ਵਾਵੇਵ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮੌ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਵੇਸ਼ਿਆਵਾਂ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰ। ਫਿਰ ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਜਲ ਦੇ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਉਥੋਂ ਦੋ ਉੱਚ ਕੋਟੀਆਂ ਦੇ ਮੁਨੀ ਜਨਮੇ।
ਨਿਮਿਰ੍ਨਾਮ ਸਹ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਃ ਪੁਰਾ ਦ੍ਯੂਤਮਦੀਵ੍ਯਤ ਤਤ੍ਰਾਨ੍ਤਰੇ ऽਭ੍ਯਾਜਗਾਮ ਵਸਿष੍ਠੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਮ੍ਭਵਃ
ਇੱਕ ਵਾਰ ਨਿਮਿ ਨਾਮ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਜੂਆ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਆ ਗਏ।
ਤਸ੍ਯ ਪੂਜਾਮਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਂ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਸ ਮੁਨਿਰ੍ਨृਪਮ੍ ਵਿਦੇਹਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭਵਸ੍ਵੇਤਿ ਤਤਸ੍ਤੇਨਾਪ੍ਯਸੌ ਮੁਨਿਃ
ਜਦ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ ਨਾ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, 'ਤੂੰ ਦੇਹ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾ।' ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਵੀ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਐਸਾ ਹੀ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸ਼ਾਪਾਚ੍ਚ ਤਯੋਰ੍ ਵਿਗਤੇ ਇਵ ਚੇਤਸੀ ਜਗ੍ਮਤੁਃ ਸ਼ਾਪਨਾਸ਼ਾਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਜਗਤਃ ਪਤਿਮ੍
ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਸ਼ਾਪਾਂ ਕਰਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਮੱਤ ਜਿਵੇਂ ਖੋ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਪ ਮੁਕਾਉਣ ਲਈ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲ ਗਏ।
ਅਥ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ ਆਦੇਸ਼ਾਲ੍ ਲੋਚਨੇष੍ਵਵਸਨ੍ਨਿਮਿਃ ਨਿਮੇषਾਃ ਸ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਲੋਕਾਨਾਂ ਤਦ੍ਵਿਸ਼੍ਰਾਮਾਯ ਨਾਰਦ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਨਿਮਿ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਗਈ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਲਕ ਝਪਕਣਾ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਰਾਮ ਲਈ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਨਾਰਦ।
ਵਸਿष੍ਠੋ ऽਪ੍ਯਭਵਤ੍ਤਸ੍ਮਿਞ੍ ਜਲਕੁਮ੍ਭੇ ਚ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ ਤਤਃ ਸ਼੍ਵੇਤਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਬਾਹੁਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਸੂਤ੍ਰਕਮਣ੍ਡਲੁਃ ਅਗਸ੍ਤ੍ਯ ਇਤਿ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਬਭੂਵ ऋषਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਜਲ ਦੇ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਥੋਂ ਚਿੱਟਾ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਅੱਖ, ਜਨੇਊ ਤੇ ਕਮੰਡਲੁ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਅਗਸਤਿਆ ਮੁਨੀ ਜਨਮਿਆ।
ਮਲਯਸ੍ਯੈਕਦੇਸ਼ੇ ਤੁ ਵੈਖਾਨਸਵਿਧਾਨਤਃ ਸਭਾਰ੍ਯਃ ਸਂਵृਤੋ ਵਿਪ੍ਰੈਸ੍ ਤਪਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਸੁਦੁਸ਼੍ਚਰਮ੍
ਮਲਯਾ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਵੈਖਾਨਸ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖੀਆਂ ਤਪੱਸਿਆਵਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤਃ ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਤਾਰਕਾਦ੍ ਅਤਿਪੀਡਿਤਮ੍ ਜਗਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ ਕੋਪੇਨ ਪੀਤਵਾਨ੍ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍
ਫਿਰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਜਦ ਤਾਰਕ ਵਲੋਂ ਸੰਸਾਰ ਬਹੁਤ ਤੰਗ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪੀ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ऽਸ੍ਯ ਵਰਦਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬਭੂਵੁਃ ਸ਼ਂਕਰਾਦਯਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਰਦਾਨਾਯ ਜਗ੍ਮਤੁਃ ਵਰਂ ਵृਣੀष੍ਵ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਯਦਭੀष੍ਟਂ ਚ ਵੈ ਮੁਨੇ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਆਦਿਕ, ਉਸ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣ ਆਏ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੁਨੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ।'
ਯਾਵਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤਿਕੋਟਯਃ ਵੈਮਾਨਿਕੋ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਚਲਵਰ੍ਤ੍ਮਨਿ
ਮੈਂ ਦੱਖਣੀ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਪਚੀਸ ਕਰੋੜ ਚੱਕਰਾਂ ਲਈ, ਅਸਮਾਨੀ ਰਥ ਵਿੱਚ ਵੱਸਾਂਗਾ।
ਮਦ੍ਵਿਮਾਨੋਦਯੇ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਯਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪੂਜਨਂ ਮਮ ਸ ਸਪ੍ਤਲੋਕਾਧਿਪਤਿਃ ਪਰ੍ਯਾਯੇਣ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਰਥ ਦੇ ਉਗਣ ਵੇਲੇ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ।
ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਤੇ ऽਪ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦੇਵਾ ਯਥਾਗਤਮ੍ ਤਸ੍ਮਾਦਰ੍ਘਃ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਗਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਸਦਾ ਬੁਧੈਃ
‘ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇ’ ਕਹਿ ਕੇ ਦੇਵਤੇ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਗਸਤਿ ਨੂੰ ਅਰਘ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਥਮਰ੍ਘਪ੍ਰਦਾਨਂ ਤੁ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਵਿਭੋ ਵਿਧਾਨਂ ਯਦਗਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਪੂਜਨੇ ਤਦ੍ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਪਰ, ਪ੍ਰਭੂ, ਅਗਸਤਿ ਨੂੰ ਅਰਘ ਕਿਵੇਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ? ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਢੰਗ ਦੱਸੋ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੂषਸਮਯੇ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਕੁਰ੍ਯਾਦਸ੍ਯੋਦਯੇ ਨਿਸ਼ਿ ਸ੍ਨਾਨਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਤਿਲੈਸ੍ਤਦ੍ਵਚ੍ ਛੁਕ੍ਲਮਾਲ੍ਯਾਮ੍ਬਰੋ ਗृਹੀ
ਸਵੇਰੇ, ਵਿਦਵਾਨ sunrise ਜਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਵੇ, ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾ ਕੇ, ਚਿੱਟੇ ਤਿਲ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ।
ਸ੍ਥਾਪਯੇਦਵ੍ਰਣਂ ਕੁਮ੍ਭਂ ਮਾਲ੍ਯਵਸ੍ਤ੍ਰਵਿਭੂषਿਤਮ੍ ਪਞ੍ਚਰਤ੍ਨਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਘृਤਪਾਤ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਨਾਨਾਭਕ੍ਸ਼੍ਯਫਲੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਾਮ੍ਰਪਾਤ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਬਿਨਾ ਦਾਗ ਦੇ ਘੜਾ ਰੱਖੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਵੇ, ਪੰਜ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨ, ਘੀ ਵਾਲਾ ਪਾਤਰਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੇ ਫਲ, ਅਤੇ ਤਾਮੇ ਦਾ ਪਾਤਰਾ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ।
ਅਙ੍ਗੁष੍ਠਮਾਤ੍ਰਂ ਪੁਰੁषਂ ਤਥੈਵ ਸੌਵਰ੍ਣਮ੍ ਅਤ੍ਯਾਯਤਬਾਹੁਦਣ੍ਡਮ੍ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਂ ਕੁਮ੍ਭਮੁਖੇ ਨਿਧਾਯ ਧਾਨ੍ਯਾਨਿ ਸਪ੍ਤਾਮ੍ਬਰਸਂਯੁਤਾਨਿ
ਘੜੇ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ, ਅੰਗੂਠੇ ਜਿੰਨਾ ਵੱਡਾ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਪਤਲਾ, ਲੰਬੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਚਾਰ ਚਿਹਰੇ, ਅਤੇ ਸੱਤ ਕਿਸਮ ਦੇ ਅਨਾਜ ਕਪੜੇ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟ ਕੇ ਰੱਖੇ।
ਸਕਾਂਸ੍ਯਪਾਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਤਸ਼ੁਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜਪੁਂਗਵਾਯ ਉਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਲਮ੍ਬੋਦਰਦੀਰ੍ਘਬਾਹੁਮ੍ ਅਨਨ੍ਯਚੇਤਾ ਯਮਦਿਙ੍ਮੁਖਃ ਸਨ੍
ਕਾਂਸੀ ਦੇ ਪਾਤਰੇ, ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ, ਤੇ ਸਾਂਪ ਦੀ ਸਿੱਪੀ ਨਾਲ, ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਇਹ ਸਭ ਇੱਕ ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਵੇ, ਚੁੱਕ ਕੇ, ਦਿਲ ਲਗਾ ਕੇ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੇਟ ਵੱਡੀ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਲੰਬੀਆਂ ਹੋਣ।
ਸ਼੍ਵੇਤਾਂ ਚ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਯਦਿ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰਸ੍ਤਿ ਰੌਪ੍ਯੈਃ ਖੁਰੈਰ੍ ਹੇਮਮੁਖੀਂ ਸਵਤ੍ਸਾਮ੍ ਧੇਨੁਂ ਨਰਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਵਤੀਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸਵਤ੍ਸਘਣ੍ਟਾਭਰਣਾਂ ਦ੍ਵਿਜਾਯ
ਜੇ ਸਮਰਥ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਚਿੱਟੀ ਗਾਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੈਰ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਹੋਣ, ਮੂੰਹ ਸੋਨੇ ਦਾ ਹੋਵੇ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਬੱਚਾ ਤੇ ਘੰਟੀ ਵਾਲੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਦਵੇ।
ਆ ਸਪ੍ਤਰਾਤ੍ਰੋਦਯਮ੍ ਏਤਦਸ੍ਯ ਦਾਤਵ੍ਯਮੇਤਤ੍ਸਕਲਂ ਨਰੇਣ ਯਾਵਤ੍ਸਮਾਃ ਸਪ੍ਤ ਦਸ਼ਾਥਵਾ ਸ੍ਯੁਰ੍ ਅਥੋਰ੍ਧ੍ਵਮਪ੍ਯਤ੍ਰ ਵਦਨ੍ਤਿ ਕੇਚਿਤ੍
ਇਹ ਸਭ ਮਨੁੱਖ ਵੱਲੋਂ ਸੱਤ ਦਿਨ ਜਾਂ ਦਸ ਦਿਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਸੱਤਵੇਂ sunrise ਤੱਕ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਕਾਸ਼ਪੁष੍ਪਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ ਵਹ੍ਨਿਮਾਰੁਤਸਮ੍ਭਵ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਯੋਃ ਪੁਤ੍ਰ ਕੁਮ੍ਭਯੋਨੇ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਕਾਸ਼ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਰਗਾ, ਅੱਗ ਤੇ ਹਵਾ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਘੜਾ-ਜਨਮਿਆ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਵृਦ੍ਧਿਕ੍ਸ਼ਯਕਰ ਮੇਘਤੋਯਵਿषਾਪਹ ਰਤ੍ਨਵਲ੍ਲਭ ਦੇਵੇਸ਼ ਲਙ੍ਕਾਵਾਸਿਨ੍ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਜਵੇਹਰਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਦੀ ਵਾਧ-ਘਟ ਕਰਣ ਵਾਲਾ, ਬੱਦਲ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਵਾਤਾਪੀ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਯੇਨ ਸਮੁਦ੍ਰਃ ਸ਼ੋषਿਤਃ ਪੁਰਾ ਲੋਪਾਮੁਦ੍ਰਾਪਤਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਯੋ ऽਸੌ ਤਸ੍ਮੈ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਵਾਤਾਪੀ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਲੋਪਾਮੁਦਰਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਿ ਮਹਾਭਾਗੇ ऋषਿਪਤ੍ਨਿ ਵਰਾਨਨੇ ਲੋਪਾਮੁਦ੍ਰੇ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਮ੍ ਅਰ੍ਘੋ ਮੇ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯਤਾਮ੍ ਪ੍ਰਤ੍ਯਬ੍ਦਂ ਤੁ ਫਲਤ੍ਯਾਗਮ੍ ਏਵਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨ ਸੀਦਤਿ
ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਲੋਪਾਮੁਦਰਾ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਮੇਰਾ ਅਰਘ ਕਬੂਲ ਕਰ। ਇਹ ਰਿਵਾਜ ਹਰ ਸਾਲ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਡਿੱਗਦਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਹੋਮਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਵਰ੍ਜਯੇਨ੍ਮਾਨਵਃ ਫਲਮ੍ ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਯਸ੍ਤੁ ਪੁਮਾਨਰ੍ਘ੍ਯਂ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍
ਹੋਮ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖ ਫਲ ਖਾਣ ਤੋਂ ਰੁਕ ਜਾਵੇ; ਜੋ ਇਹ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਅਰਘ ਚੜ੍ਹਾਏ—
ਇਮਂ ਲੋਕਂ ਸ ਚਾਪ੍ਨੋਤਿ ਰੂਪਾਰੋਗ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ ਦ੍ਵਿਤੀਯੇਨ ਭੁਵਰ੍ਲੋਕਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਉਹ ਇਸ ਲੋਕ ਨੂੰ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਭੁਵਰ ਲੋਕ, ਤੇ ਫਿਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।