ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤੇ ਦੇਵਾਨ੍ ਮਨੁष੍ਯਾਨ੍ਸਹ ਜਙ੍ਗਮਾਨ੍ ਸਂਪੀਡ੍ਯ ਚ ਮੁਨੀਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਪੁਨਰ੍ਜਲਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਚਲਦਿਆਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੁੜ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਘੁੱਸ ਜਾਂਦੇ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪੀੜ੍ਹਦੇ।
ਏਵਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵੀਰਾਃ ਪਞ੍ਚ ਚ ਸਪ੍ਤ ਚ ਜਲਦੁਰ੍ਗਬਲਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਪੀਡਯਨ੍ਤਿ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੰਜ ਤੇ ਸੱਤ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਬਲਵਾਨ ਜਲ-ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤਤਃ ਪਰਮਥੋ ਵਹ੍ਨਿਮਾਰੁਤਾਵਮਰਾਧਿਪਃ ਆਦਿਦੇਸ਼ ਚਿਰਾਦਮ੍ਬੁਨਿਧਿਰੇष ਵਿਸ਼ੋष੍ਯਤਾਮ੍
ਫਿਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਅੱਗ ਤੇ ਹਵਾ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੁਣ ਇਹ ਸਮੁੰਦਰ ਸੁੱਕਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ!'
ਯਸ੍ਮਾਦਸ੍ਮਦ੍ਦ੍ਵਿषਾਮੇष ਸ਼ਰਣਂ ਵਰੁਣਾਲਯਃ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਵਦ੍ਭ੍ਯਾਮਦ੍ਯੈਵ ਕ੍ਸ਼ਯਮੇष ਪ੍ਰਣੀਯਤਾਮ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਵਰੁਣ ਦਾ ਆਸਰਾ ਸਾਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਲਈ ਠਿਕਾਣਾ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਅੱਜ ਹੀ ਇਸ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੋ।
ਤਾਵੂਚਤੁਸ੍ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਮ੍ ਉਭੌ ਸ਼ਮ੍ਬਰਸੂਦਨਮ੍ ਅਧਰ੍ਮ ਏष ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਾਗਰਸ੍ਯ ਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਸ਼ੰਬਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਹੈ, ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।'
ਯਸ੍ਮਾਜ੍ਜੀਵਨਿਕਾਯਸ੍ਯ ਮਹਤਃ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯੋ ਭਵੇਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਪਾਪਮਦ੍ਯਾਵਾਂ ਕਰਵਾਵ ਪੁਰਂਦਰ
ਕਿਉਂਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪੁਰੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇਹ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।
ਅਸ੍ਯ ਯੋਜਨਮਾਤ੍ਰੇ ऽਪਿ ਜੀਵਕੋਟਿਸ਼ਤਾਨਿ ਚ ਨਿਵਸਨ੍ਤਿ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ ਕਥਂ ਨਾਸ਼ਮਰ੍ਹਤਿ
ਇਸ ਦੇ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਵਿਚ ਵੀ ਲੱਖਾਂ ਕਰੋੜਾਂ ਜੀਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਫਿਰ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਨਾਸ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਕੋਪਾਤ੍ ਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ ਉਵਾਚੇਦਂ ਵਚੋ ਰੋषਾਨ੍ ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਨਿਵ ਪਾਵਕਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਅੱਖ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਬੋਲ ਪਏ।
ਨ ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮਸਂਯੋਗਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤ੍ਯਮਰਾਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਭਵਤੋਸ੍ਤੁ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਚਾਧਿਤਿष੍ਠਤੋਃ
ਅਮਰ ਲੋਕ ਕਦੇ ਵੀ ਧਰਮ ਤੇ ਅਧਰਮ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਕੇ ਨਹੀਂ ਚਲਦੇ; ਪਰ ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵੇਂ ਲਈ, ਜੋ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਇਹ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਦਾਜ੍ਞਾਲਙ੍ਘਨਂ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤੇਨ ਸਮਂ ਤ੍ਵਯਾ ਮੁਨਿਵ੍ਰਤਮਹਿਂਸਾਦਿ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਮ੍ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਰਹਿਤਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਪ੍ਰਤਿ ਵਿਭਾਵਸੋ
ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਵਾਯੂ ਦੇ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ, ਤੇ ਮੁਨੀ ਵਾਂਗ ਅਹਿੰਸਾ ਦਾ ਵਰਤ ਲੈ ਕੇ, ਵੈਰੀ ਵੱਲ ਧਰਮ ਤੇ ਅਰਥ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਕੇ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਅੱਗ।
ਤਸ੍ਮਾਦੇਕੇਨ ਵਪੁषਾ ਮੁਨਿਰੂਪੇਣ ਮਾਨੁषੇ ਮਾਰੁਤੇਨ ਸਮਂ ਲੋਕੇ ਤਵ ਜਨ੍ਮ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਵਾਯੂ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕ ਰੂਪ ਵਿਚ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖੀ ਮੁਨੀ ਵਾਂਗ ਜਨਮ ਲਵੇਂਗਾ।
ਯਦਾ ਚ ਮਾਨੁषਤ੍ਵੇ ऽਪਿ ਤ੍ਵਯਾਗਸ੍ਤ੍ਯੇਨ ਸ਼ੋषਿਤਃ ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਯੁਦਧਿਰ੍ਵਹ੍ਨੇ ਤਦਾ ਦੇਵਤ੍ਵਮਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਅਤੇ ਜਦ ਤੂੰ ਮਨੁੱਖ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਅਗਸਤ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਸਮੁੰਦਰ ਸੁੱਕਾ ਦੇਵੇਂਗਾ, ਤਦ ਤੈਨੂੰ ਫਿਰ ਦੇਵਤਾ ਪਦ ਮਿਲੇਗਾ।
ਇਤੀਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਾਪਾਤ੍ਪਤਿਤੌ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਤੌ ਮਹੀਤਲੇ ਅਵਾਪ੍ਤਾਵੇਕਦੇਹੇਨ ਕੁਮ੍ਭਾਜ੍ਜਨ੍ਮ ਤਪੋਧਨ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਦੋਵੇਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਤੇ, ਹੇ ਤਪਸਵੀ, ਇਕ ਹੀ ਦੇਹ ਵਿਚ ਕੁੰਭ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲਏ।
ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਯੋਰ੍ਵੀਰ੍ਯਾਦ੍ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯਾਨੁਜੋ ऽਭਵਤ੍ ਅਗਸ੍ਤ੍ਯ ਇਤ੍ਯੁਗ੍ਰਤਪਾਃ ਸਂਬਭੂਵ ਪੁਨਰ੍ਮੁਨਿਃ
ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਬਣਿਆ; ਅਗਸਤ, ਜੋ ਤੀਖੇ ਤਪ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਮੁੜ ਮੁਨੀ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸਮ੍ਭੂਤਃ ਸ ਕਥਂ ਭ੍ਰਾਤਾ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯਾਭਵਨ੍ਮੁਨਿਃ ਕਥਂ ਚ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣੌ ਪਿਤਰਾਵਸ੍ਯ ਤੌ ਸ੍ਮृਤੌ ਜਨ੍ਮ ਕੁਮ੍ਭਾਦਗਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਕਥਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪੁਰਸੂਦਨ
ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦਾ ਭਰਾ ਬਣਿਆ, ਹੇ ਨਗਰਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ? ਤੇ ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਉਸਦੇ ਪਿਓਂ ਕਿਵੇਂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਅਗਸਤ ਦਾ ਕੁੰਭ ਤੋਂ ਜਨਮ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ?
ਪੁਰਾ ਪੁਰਾਣਪੁਰੁषਃ ਕਦਾਚਿਦ੍ਗਨ੍ਧਮਾਦਨੇ ਭੂਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਸੁਤੋ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ ਚਚਾਰ ਵਿਪੁਲਂ ਤਪਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਧਰਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਤਪਸਾ ਤਸ੍ਯ ਭੀਤੇਨ ਵਿਘ੍ਨਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰੇषਿਤਾਵੁਭੌ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਮਾਧਵਾਨਙ੍ਗਾਵ੍ ਅਪ੍ਸਰੋਗਣਸਂਯੁਤੌ
ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਮਾਧਵ ਅਤੇ ਅਨੰਗ ਨੂੰ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲਈ ਭੇਜਿਆ।
ਯਦਾ ਨ ਗੀਤਵਾਦ੍ਯੇਨ ਨਾਙ੍ਗਰਾਗਾਦਿਨਾ ਹਰਿਃ ਨ ਕਾਮਮਾਧਵਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਵਿषਯਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ਚੁਕ੍ਸ਼ੁਭੇ
ਪਰ ਹਰੀ ਨਾ ਤਾਂ ਗੀਤ-ਸੰਗੀਤ, ਨਾ ਹੀ ਸੁਗੰਧ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਭੋਗ ਨਾਲ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਮਾਧਵ ਤੇ ਅਨੰਗ ਵਲੋਂ, ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਾਮ ਵਲ ਡੋਲਿਆ।
ਤਦਾ ਕਾਮਮਧੁਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਵਿषਾਦਮ੍ ਅਗਮਦ੍ਗਣਃ ਸਂਕ੍ਸ਼ੋਭਾਯ ਤਤਸ੍ਤੇषਾਂ ਸ੍ਵੋਰੁਦੇਸ਼ਾਨ੍ਨਰਾਗ੍ਰਜਃ ਨਾਰੀਮੁਤ੍ਪਾਦਯਾਮਾਸ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਜਨਮੋਹਿਨੀਮ੍
ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੰਚਲ ਕਰਨ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਜੰਘ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹਣ ਵਾਲੀ ਨਾਰੀ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸਂਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਾਸ੍ਤੁ ਤਯਾ ਦੇਵਾਸ੍ ਤੌ ਤੁ ਦੇਵਵਰਾਵੁਭੌ ਅਪ੍ਸਰੋਭਿਃ ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਹਿ ਦੇਵਾਨਾਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਧਰਿਃ
ਉਹ ਨਾਰੀ ਦੇਖ ਕੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਅਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅੱਗੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ।
ਅਪ੍ਸਰਾ ਇਤਿ ਸਾਮਾਨ੍ਯਾ ਦੇਵਾਨਾਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਧਰਿਃ ਉਰ੍ਵਸ਼ੀਤਿ ਚ ਨਾਮ੍ਨੇਯਂ ਲੋਕੇ ਖ੍ਯਾਤਿਂ ਗਮਿष੍ਯਤਿ
ਹਰੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਪਸਰਾ ਹੈ,' ਤੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, 'ਇਸ ਦਾ ਨਾਮ ਉਰਵਸ਼ੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।'
ਤਤਃ ਕਾਮਯਮਾਨੇਨ ਮਿਤ੍ਰੇਣਾਹੂਯ ਸੋਰ੍ਵਸ਼ੀ ਉਕ੍ਤਾ ਮਾਂ ਰਮਯਸ੍ਵੇਤਿ ਬਾਢਮ੍ ਇਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤੁ ਸਾ
ਫਿਰ ਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਚਾਹਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, 'ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ।' ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖੋ।'
ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੀ ਚਾਮ੍ਬਰਂ ਤਦ੍ਵਤ੍ ਸ੍ਤੋਕਮਿਨ੍ਦੀਵਰੇਕ੍ਸ਼ਣਾ ਵਰੁਣੇਨ ਧृਤਾ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਵਰੁਣਂ ਨਾਭ੍ਯਨਨ੍ਦਤ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਅੰਬਰ ਵਿਚ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਵਰੁਣ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਪਰ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਾ ਕੀਤਾ।
ਮਿਤ੍ਰੇਣਾਹਂ ਵृਤਾ ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਅਦ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਨ ਤੇ ਵਿਭੋ ਉਵਾਚ ਵਰੁਣਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਮਯਿ ਸਂਨ੍ਯਸ੍ਯ ਗਮ੍ਯਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਚੁਣ ਲਿਆ ਸੀ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।' ਵਰੁਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਆਪਣਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਲਾ ਕੇ ਤੂੰ ਚਲੀ ਜਾ।'
ਗਤਾਯਾਂ ਬਾਢਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਿਤ੍ਰਃ ਸ਼ਾਪਮਦਾਤ੍ਤਦਾ ਤਸ੍ਯੈ ਮਾਨੁषਲੋਕੇ ਤ੍ਵਂ ਗਚ੍ਛ ਸੋਮਸੁਤਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਚਲੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਮਿਤ੍ਰ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖੋ' ਕਹਿ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, 'ਤੂੰ ਮਨੁੱਖ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਸੋਮਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰ।'
ਭਜਸ੍ਵੇਤਿ ਯਤੋ ਵੇਸ਼੍ਯਾ ਧਰ੍ਮ ਏष ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਃ ਜਲਕੁਮ੍ਭੇ ਤਤੋ ਵੀਰ੍ਯਂ ਮਿਤ੍ਰੇਣ ਵਰੁਣੇਨ ਚ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਮਥ ਸਂਜਾਤੌ ਦ੍ਵਾਵੇਵ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮੌ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਵੇਸ਼ਿਆਵਾਂ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰ। ਫਿਰ ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਜਲ ਦੇ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਉਥੋਂ ਦੋ ਉੱਚ ਕੋਟੀਆਂ ਦੇ ਮੁਨੀ ਜਨਮੇ।
ਨਿਮਿਰ੍ਨਾਮ ਸਹ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਃ ਪੁਰਾ ਦ੍ਯੂਤਮਦੀਵ੍ਯਤ ਤਤ੍ਰਾਨ੍ਤਰੇ ऽਭ੍ਯਾਜਗਾਮ ਵਸਿष੍ਠੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਮ੍ਭਵਃ
ਇੱਕ ਵਾਰ ਨਿਮਿ ਨਾਮ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਜੂਆ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਆ ਗਏ।
ਤਸ੍ਯ ਪੂਜਾਮਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਂ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਸ ਮੁਨਿਰ੍ਨृਪਮ੍ ਵਿਦੇਹਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭਵਸ੍ਵੇਤਿ ਤਤਸ੍ਤੇਨਾਪ੍ਯਸੌ ਮੁਨਿਃ
ਜਦ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ ਨਾ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, 'ਤੂੰ ਦੇਹ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾ।' ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਵੀ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਐਸਾ ਹੀ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸ਼ਾਪਾਚ੍ਚ ਤਯੋਰ੍ ਵਿਗਤੇ ਇਵ ਚੇਤਸੀ ਜਗ੍ਮਤੁਃ ਸ਼ਾਪਨਾਸ਼ਾਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਜਗਤਃ ਪਤਿਮ੍
ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਸ਼ਾਪਾਂ ਕਰਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਮੱਤ ਜਿਵੇਂ ਖੋ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਪ ਮੁਕਾਉਣ ਲਈ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲ ਗਏ।
ਅਥ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ ਆਦੇਸ਼ਾਲ੍ ਲੋਚਨੇष੍ਵਵਸਨ੍ਨਿਮਿਃ ਨਿਮੇषਾਃ ਸ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਲੋਕਾਨਾਂ ਤਦ੍ਵਿਸ਼੍ਰਾਮਾਯ ਨਾਰਦ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਨਿਮਿ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਗਈ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਲਕ ਝਪਕਣਾ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਰਾਮ ਲਈ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਨਾਰਦ।