ਸਰ੍ਵੌषਧ੍ਯੁਦਕੈਃ ਸਿਕ੍ਤਾਨ੍ ਪਿष੍ਟਾਤਕਵਿਭੂषਿਤਾਨ੍ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮਾਲ੍ਯੈਰਲਂਕृਤ੍ਯ ਵਾਸੋਭਿਰਭਿਵੇष੍ਟਯੇਤ੍
ਸਭ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਨੂੰ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਠੇ ਵਾਲੀਆਂ ਰੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਹਾਰ ਪਾ ਕੇ ਅਤੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸੂਚ੍ਯਾ ਸੌਵਰ੍ਣਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕਰ੍ਣਵੇਧਨਮ੍ ਅਞ੍ਜਨਂ ਚਾਪਿ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਤਦ੍ਵਦ੍ਧੇਮਸ਼ਲਾਕਯਾ
ਸਭ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦੀ ਕੰਨ ਛੇਦਾਈ ਸੋਨੇ ਦੀ ਸੂਈ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਸਲਾਈ ਨਾਲ ਅੰਜਨ ਵੀ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਫਲਾਨਿ ਸਪ੍ਤ ਚਾष੍ਟੌ ਵਾ ਕਾਲਧੌਤਾਨਿ ਕਾਰਯੇਤ੍ ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਂ ਸਰ੍ਵਵृਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਵੇਦ੍ਯਾਂ ਤਾਨ੍ਯਧਿਵਾਸਯੇਤ੍
ਹਰ ਇਕ ਦਰਖ਼ਤ ਲਈ ਸੱਤ ਜਾਂ ਅੱਠ ਫਲ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋਏ ਹੋਣ, ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਦੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਧੂਪੋ ऽਤ੍ਰ ਗੁਗ੍ਗੁਲਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ ਤਾਮ੍ਰਪਾਤ੍ਰੈਰਧਿष੍ਠਿਤਾਨ੍ ਸਪ੍ਤਧਾਨ੍ਯਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਗਨ੍ਧਾਨੁਲੇਪਨੈਃ
ਇੱਥੇ ਗੁਗਲ ਦਾ ਧੂਪ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਾਮੇ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਸੱਤ ਕਿਸਮ ਦੇ ਅਨਾਜ ਨਾਲ, ਕੱਪੜੇ, ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਲਪੇਟਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕੁਮ੍ਭਾਨ੍ਸਰ੍ਵੇषੁ ਵृਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ ਸਹਿਰਣ੍ਯਾਨਸ਼ੇषਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ ਕृਤ੍ਵਾ ਬਲਿਨਿਵੇਦਨਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹਰ ਦਰਖ਼ਤ ਕੋਲ ਘੜੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਨਾ ਪਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਯਥਾਸ੍ਵਂ ਲੋਕਪਾਲਾਨਾਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਦੀਨਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਵਨਸ੍ਪਤੇਸ਼੍ਚ ਵਿਦ੍ਵਦ੍ਭਿਰ੍ ਹੋਮਃ ਕਾਰ੍ਯੋ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭਿਃ
ਹਰ ਇੱਕ ਲਈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਲਈ, ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਦੁਜਾਤੀ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਮ੍ਬਰਧਰਾਂ ਸੌਵਰ੍ਣਕृਤਭੂषਣਾਮ੍ ਸਕਾਂਸ੍ਯਦੋਹਾਂ ਸੌਵਰ੍ਣਸ਼ृਙ੍ਗਾਭ੍ਯਾਮ੍ ਅਤਿਸ਼ਾਲਿਨੀਮ੍ ਪਯਸ੍ਵਿਨੀਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਮਧ੍ਯਾਦ੍ ਉਤ੍ਸृਜੇਦ੍ਗਾਮੁਦਙ੍ਮੁਖੀਮ੍
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਗਾਂ ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਈ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਪਾਏ ਹੋਣ, ਵਧੀਆ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਕਾਂਸੀ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਘ ਹੋਣ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ऽਭਿषੇਕਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵਾਦ੍ਯਮਙ੍ਗਲਗੀਤਕੈਃ ऋਗ੍ਯਜੁਃਸਾਮਮਨ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਵਾਰੁਣੈਰਭਿਤਸ੍ਤਥਾ ਤੈਰੇਵ ਕੁਮ੍ਭੈਃ ਸ੍ਨਪਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪੁਂਗਵਃ
ਫਿਰ, ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਵਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਮੰਗਲ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ, ਰਿਗ, ਯਜੁਰ ਅਤੇ ਸਾਹਮ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹੀ ਘੜੇ ਲੈ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਤਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਮ੍ਬਰਸ੍ਤਦ੍ਵਦ੍ ਯਜਮਾਨੋ ऽਭਿਪੂਜਯੇਤ੍ ਗੋਭਿਰ੍ ਵਿਭਵਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ऋਤ੍ਵਿਜਸ੍ਤਾਨ੍ਸਮਾਹਿਤਃ
ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਚਿੱਤ ਲਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਭ ਪੰਡਿਤਾਂ ਦੀ ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਹੇਮਸੂਤ੍ਰੈਃ ਸਕਟਕੈਰ੍ ਅਙ੍ਗੁਲੀਯਪਵਿਤ੍ਰਕੈਃ ਵਾਸੋਭਿਃ ਸ਼ਯਨੀਯੈਸ਼੍ਚ ਤਥੋਪਸ੍ਕਰਪਾਦੁਕੈਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰੇਣ ਭੋਜਨਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਯਾਵਦ੍ਦਿਨਚਤੁष੍ਟਯਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਦੁੱਧ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਾਲ ਹੀ ਸੋਨੇ ਦੇ ਧਾਗੇ ਵਾਲੇ ਕੱਪੜੇ, ਕੜੇ, ਉੰਗਲੀਆਂ ਦੇ ਛੱਲੇ, ਸੁਤੰਤਰ ਕੱਪੜੇ, ਵਿਛੋਣੇ, ਭਾਂਡੇ ਅਤੇ ਜੁੱਤੀਆਂ ਵੀ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਹੋਮਸ਼੍ਚ ਸਰ੍षਪੈਃ ਕਾਰ੍ਯੋ ਯਵੈਃ ਕृष੍ਣਤਿਲੈਸ੍ਤਥਾ ਪਲਾਸ਼ਸਮਿਧਃ ਸ਼ਸ੍ਤਾਸ਼੍ ਚਤੁਰ੍ਥੇ ऽਹ੍ਨਿ ਤਥੋਤ੍ਸਵਃ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਚ ਪੁਨਸ੍ਤਦ੍ਵਦ੍ ਦੇਯਾ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ
ਹਵਨ ਵਿੱਚ ਸਰੋਂ, ਜੌ ਅਤੇ ਕਾਲੇ ਤਿਲ ਵਰਤਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਪਲਾਸ਼ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ। ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਮੇਲਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਦਾਨ ਵੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਯਦਿष੍ਟਤਮਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਤਤ੍ਤਦ੍ ਦਦ੍ਯਾਦਮਤ੍ਸਰੀ ਆਚਾਰ੍ਯੇ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਵਿਸਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਈਰਖਾ ਦੇ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਦੁੱਗਣਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਵਿਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਯਸ੍ਤੁ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵृਕ੍ਸ਼ੋਤ੍ਸਵਂ ਬੁਧਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਾਮਾਨਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਫਲਂ ਚਾਨਨ੍ਤ੍ਯਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਹ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦਾ ਮੇਲਾ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਭ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਨੰਤ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਸ਼੍ਚੈਕਮਪਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਸਂਸ੍ਥਾਪਯੇਨ੍ਨਰਃ ਸੋ ऽਪਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਵਸੇਦ੍ਰਾਜਨ੍ ਯਾਵਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯੁਤਤ੍ਰਯਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਕੋ ਇਕ ਦਰਖ਼ਤ ਵੀ ਲਗਾ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਤੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਭੂਤਾਨ੍ਭਵ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਮਨੁਜਾਂਸ੍ ਤਾਰਯੇਦ੍ਦ੍ਰੁਮਸਂਮਿਤਾਨ੍ ਪਰਮਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਦੁਰ੍ਲਭਾਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਿਛਲੇ ਤੇ ਅਗਲੇ ਸਮਿਆਂ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਂਗ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਿਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਯ ਇਦਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦ੍ਵਾਪਿ ਮਾਨਵਃ ਸੋ ऽਪਿ ਸਮ੍ਪੂਜਿਤੋ ਦੇਵੈਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਗੱਲ ਨਿੱਤ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥੈਵਾਨ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦਮ੍ ਸੌਭਾਗ੍ਯਸ਼ਯਨਂ ਨਾਮ ਯਤ੍ਪੁਰਾਣਵਿਦੋ ਵਿਦੁਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਇਕ ਰਸਮ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦੇਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ 'ਸੌਭਾਗ੍ਯ-ਸ਼ਯਨ' ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਪੁਰਾ ਦਗ੍ਧੇषੁ ਲੋਕੇषੁ ਭੂਰ੍ਭੁਵਃਸ੍ਵਰ੍ਮਹਾਦਿषੁ ਸੌਭਾਗ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮ੍ ਏਕਸ੍ਥਮਭਵਤ੍ਤਦਾ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਲਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਭੂ, ਭੁਵ, ਸਵਰ ਤੇ ਮਹਾ ਲੋਕ ਸੜ ਗਏ ਸਨ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਕੇ ਵੈਕੁੰਠ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕ ਗਈ।
ਤਤਃ ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਪੁਨਃ ਸਰ੍ਗਵਿਧੌ ਨृਪ ਅਹਂਕਾਰਾਵृਤੇ ਲੋਕੇ ਪ੍ਰਧਾਨਪੁਰੁषਾਨ੍ਵਿਤੇ
ਫਿਰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਦੁਨੀਆਂ 'ਹੰਕਾਰ' ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਮੁਢਲੇ ਤੱਤਾਂ ਤੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਨਵਾਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਚੱਕਰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ।
ਸ੍ਪਰ੍ਧਾਯਾਂ ਚ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾਯਾਂ ਕਮਲਾਸਨਕृष੍ਣਯੋਃ ਲਿਙ੍ਗਾਕਾਰਾ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਾ ਵਹ੍ਨੇਰ੍ਜ੍ਵਾਲਾਤਿਭੀषਣਾ ਤਯਾਭਿਤਪ੍ਤਸ੍ਯ ਹਰੇਰ੍ ਵਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਤਦ੍ਵਿਨਿਃਸृਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਿਚ ਮੁਕਾਬਲਾ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੀ ਲੌ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਨਿਕਲ ਆਈ। ਉਸ ਅੱਗ ਨਾਲ ਜਦ ਹਰਿ ਦੇ ਸੀਨੇ ਨੂੰ ਤਪਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੂਲ ਤੱਤ ਉਥੋਂ ਨਿਕਲਿਆ।
ਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਲਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸੌਭਾਗ੍ਯਮਾਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਰਸਰੂਪਂ ਤਤੋ ਯਾਵਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵਸੁਧਾਤਲਮ੍
ਉਹ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਰਸ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਥੇ ਰਹੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਆ ਗਈ।
ਉਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਤਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਤ੍ਰੇਣ ਧੀਮਤਾ ਦਕ੍ਸ਼ੇਣ ਪੀਤਮਾਤ੍ਰਂ ਤਦ੍ ਰੂਪਲਾਵਣ੍ਯਕਾਰਕਮ੍
ਉਹ ਰਸ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੱਖ ਨੇ ਅਕਲ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਪੀ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਆਕਰਸ਼ਣ ਦਾ ਸਰੋਤ ਬਣ ਗਿਆ।
ਬਲਂ ਤੇਜੋ ਮਹਜ੍ਜਾਤਂ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ ਸ਼ੇषਂ ਯਦਪਤਦ੍ਭੂਮਾਵ੍ ਅष੍ਟਧਾ ਸਮਜਾਯਤ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੱਖ, ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਚਮਕ ਆ ਗਈ। ਜੋ ਕੁਝ ਬਚ ਗਿਆ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਅੱਠ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਜਨਾਨਾਂ ਸਂਜਾਤਾਃ ਸਪ੍ਤ ਸੌਭਾਗ੍ਯਦਾਯਿਕਾਃ ਇਕ੍ਸ਼ਵੋ ਰਸਰਾਜਾਸ਼੍ਚ ਨਿष੍ਪਾਵਾਜਾਜਿਧਾਨ੍ਯਕਮ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ: ਗੰਨਾ, ਰਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਮਟਰ, ਜੌ ਤੇ ਹੋਰ ਅਨਾਜ।
ਵਿਕਾਰਵਚ੍ਚ ਗੋਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਕੁਸੁਮ੍ਭਂ ਕੁਙ੍ਕੁਮਂ ਤਥਾ ਲਵਣਂ ਚਾष੍ਟਮਂ ਤਦ੍ਵਤ੍ ਸੌਭਾਗ੍ਯਾष੍ਟਕਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ, ਕਸੁੰਭ ਤੇ ਕੇਸਰ, ਤੇ ਅੱਠਵਾਂ ਲੂਣ—ਇਹ ਵੀ ਉਸੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਅੱਠ ਰੂਪ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪੀਤਂ ਯਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਤ੍ਰੇਣ ਯੋਗਜ੍ਞਾਨਵਿਦਾ ਪੁਨਃ ਦੁਹਿਤਾ ਸਾਭਵਤ੍ਤਸ੍ਯ ਯਾ ਸਤੀਤ੍ਯਭਿਧੀਯਤੇ
ਜੋ ਰਸ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਜੋਗ ਤੇ ਗਿਆਨ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਪੀਤਾ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਬਣ ਗਈ, ਜਿਸਨੂੰ ਸਤੀ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਲੋਕਾਨਤੀਤ੍ਯ ਲਾਲਿਤ੍ਯਾਲ੍ ਲਲਿਤਾ ਤੇਨ ਚੋਚ੍ਯਤੇ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸੁਨ੍ਦਰੀਮ੍ ਏਨਾਮ੍ ਉਪਯੇਮੇ ਪਿਨਾਕਧृਕ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਸੋਹਣਪ ਤੇ ਨਜ਼ਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਨਿਕਲ ਗਈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਲਲਿਤਾ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ, ਉਸਨੂੰ ਤੀਰ-ਧਾਰੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਵਿਆਹ ਲਿਆ।
ਯਾ ਦੇਵੀ ਸੌਭਾਗ੍ਯਮਯੀ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਫਲਪ੍ਰਦਾ ਤਾਮਾਰਾਧ੍ਯ ਪੁਮਾਨ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨਾਰੀ ਵਾ ਕਿਂ ਨ ਵਿਨ੍ਦਤਿ
ਉਹ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਵੇਂ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਸਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਕਿਹੜਾ ਮਰਦ ਜਾਂ ਔਰਤ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ?
ਕਥਮਾਰਾਧਨਂ ਤਸ੍ਯਾ ਜਗਦ੍ਧਾਤ੍ਰ੍ਯਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨ ਤਦ੍ਵਿਧਾਨਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਉਹ ਜਗਤ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰੀਏ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ? ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਉਸਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਪੂਰਾ ਢੰਗ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਵਸਨ੍ਤਮਾਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤृਤੀਯਾਯਾਂ ਜਨਪ੍ਰਿਯ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵਾਹ੍ਣੇ ਤਿਲੈਃ ਸ੍ਨਾਨਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਵਸੰਤ ਮਹੀਨਾ ਆਵੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਤੀਜ ਨੂੰ, ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਸਵੇਰ ਨੂੰ, ਤਿਲਾਂ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।