ਕੂਪਵਾਪੀषੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਤਥਾ ਪੁष੍ਕਰਿਣੀषੁ ਚ ਏष ਏਵ ਵਿਧਿਰ੍ਦृष੍ਟਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਸੁ ਤਥੈਵ ਚ
ਇਹੀ ਰਸਮ ਕੁਆਂ, ਵਾਪੀਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਪੁਸ਼ਕਰਣੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਉਂ ਹੀ ਸਥਾਪਨਾ ਸਮੇਂ ਵੀ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਤਸ੍ਤੁ ਵਿਸ਼ੇषਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਸਾਦਾਦ੍ਯਾਨਭੂਮਿषੁ ਅਯਂ ਤ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਾਵਰ੍ਧੇਨ ਵਿਧਿਰ੍ਦृष੍ਟਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੁਵਾ ਅਲ੍ਪੇष੍ਵੇਕਾਗ੍ਨਿਵਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਤ੍ਤਸ਼ਾਠ੍ਯਾਦृਤੇ ਨृਣਾਮ੍
ਮੰਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖਾਸ ਫਰਕ ਹੈ, ਜਦ ਮੰਦਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਨਾ ਹੋਣ; ਇਹ ਰਸਮ ਆਪੇ ਜੰਮੇ ਨੇ ਘੱਟ ਸਮਰਥ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਦੱਸੀ ਹੈ, ਇੱਕ ਅੱਗ ਵਾਲੀ ਰਸਮ ਵਾਂਗ, ਪਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਕੰਜੂਸੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ।
ਪ੍ਰਾਵृਟ੍ਕਾਲੇ ਸ੍ਥਿਤੇ ਤੋਯੇ ਹ੍ਯ੍ ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਫਲਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ ਸ਼ਰਤ੍ਕਾਲੇ ਸ੍ਥਿਤਂ ਯਤ੍ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤਦੁਕ੍ਤਫਲਦਾਯਕਮ੍ ਵਾਜਪੇਯਾਤਿਰਾਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਹੇਮਨ੍ਤੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਜਦ ਪਾਣੀ ਵਰਖਾ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਅੱਗਿਸ਼ਟੋਮ ਜਿਹੋ ਜਿਹਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਸਰਤ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਹੇਮੰਤ ਤੇ ਸ਼ੀਤ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਵਾਜਪੇਯ ਤੇ ਅਤਿਰਾਤ੍ਰ ਜਿਹਾ ਫਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸਮਂ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ ਵਸਨ੍ਤਸਮਯੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਗ੍ਰੀष੍ਮੇ ऽਪਿ ਤਤ੍ਸ੍ਥਿਤਂ ਤੋਯਂ ਰਾਜਸੂਯਾਦ੍ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਬਸੰਤ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਇਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਉਥੇ ਟਿਕਿਆ ਪਾਣੀ ਰਾਜਸੂਯ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਹੈ।
ਏਤਾਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਵਿਸ਼ੇषਧਰ੍ਮਾਨ੍ ਕਰੋਤਿ ਯੋ ऽਪ੍ਯਾਗਮਸ਼ੁਦ੍ਧਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸ ਯਾਤਿ ਰੁਦ੍ਰਾਲਯਮਾਸ਼ੁ ਪੂਤਃ ਕਲ੍ਪਾਨਨੇਕਾਨ੍ਦਿਵਿ ਮੋਦਤੇ ਚ
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਖਾਸ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਸਮਝ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਕਰਕੇ ਸਾਫ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਰੁਦਰ ਦੇ ਆਸਥਾਨ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਨੇਕਾਂ ਕਲਪਾਂ ਤਕ ਸੁਖ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।
ਅਨੇਕਲੋਕਾਨ੍ਸ ਮਹਤ੍ਤਮਾਦੀਨ੍ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰਾਰ੍ਧਦ੍ਵਯਮਙ੍ਗਨਾਭਿਃ ਸਹੈਵ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਮਂ ਪਦਂ ਯਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤਦ੍ਯਾਗਫਲੇਨ ਭੂਯਃ
ਉਹ ਬੰਦਾ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ, ਵੱਡੇ ਛੋਟੇ, ਦੋ ਪਰਾਰਧ ਸਮੇਂ ਲਈ ਔਰਤਾਂ ਸਮੇਤ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਯਜਨ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਮੁੜ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸਰਵੋਚ ਆਸਥਾਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਾਦਪਾਨਾਂ ਵਿਧਿਂ ਸੂਤ ਯਥਾਵਦ੍ਵਿਸ੍ਤਰਾਦ੍ਵਦ ਵਿਧਿਨਾ ਕੇਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪਾਦਪੋਦ੍ਯਾਪਨਂ ਬੁਧੈਃ
ਸੂਤ ਜੀ, ਸਾਨੂੰ ਦਰਖ਼ਤ ਲਗਾਉਣ ਦਾ ਢੰਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ। ਇਹ ਕੰਮ ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਕਿਹੜੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਨ, ਇਹ ਵੀ ਸਮਝਾਓ।
ਯੇ ਚ ਲੋਕਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਸ੍ਤੇषਾਂ ਤਾਨਿਦਾਨੀਂ ਵਦਸ੍ਵ ਨਃ ਯਤ੍ਫਲਂ ਲਭਤੇ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਦੱਸੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਾਰੇ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਿਹੜਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਪਾਦਪਾਨਾਂ ਵਿਧਿਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਤਥੈਵੋਦ੍ਯਾਨਭੂਮਿषੁ ਤਡਾਗਵਿਧਿਵਤ੍ਸਰ੍ਵਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਲਈ, ਬਾਗਾਂ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਲਈ, ਅਤੇ ਤਲਾਬਾਂ ਵਾਲੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਰਾ ਵਿਧਾਨ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ।
ऋਤ੍ਵਿਙ੍ਮਣ੍ਡਪਸਮ੍ਭਾਰਸ਼੍ ਚਾਚਾਰ੍ਯਸ਼੍ਚੈਵ ਤਦ੍ਵਿਧਃ ਪੂਜਯੇਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਸ੍ਤਦ੍ਵਦ੍ ਧੇਮਵਸ੍ਤ੍ਰਾਨੁਲੇਪਨੈਃ
ਜੋ ਯਜਮਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਪੰਡਿਤਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ, ਮੰਡਪ ਬਣਾਉਣ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਣ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੋਨੇ, ਕੱਪੜਿਆਂ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੌषਧ੍ਯੁਦਕੈਃ ਸਿਕ੍ਤਾਨ੍ ਪਿष੍ਟਾਤਕਵਿਭੂषਿਤਾਨ੍ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮਾਲ੍ਯੈਰਲਂਕृਤ੍ਯ ਵਾਸੋਭਿਰਭਿਵੇष੍ਟਯੇਤ੍
ਸਭ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਨੂੰ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਠੇ ਵਾਲੀਆਂ ਰੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਹਾਰ ਪਾ ਕੇ ਅਤੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸੂਚ੍ਯਾ ਸੌਵਰ੍ਣਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕਰ੍ਣਵੇਧਨਮ੍ ਅਞ੍ਜਨਂ ਚਾਪਿ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਤਦ੍ਵਦ੍ਧੇਮਸ਼ਲਾਕਯਾ
ਸਭ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦੀ ਕੰਨ ਛੇਦਾਈ ਸੋਨੇ ਦੀ ਸੂਈ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਸਲਾਈ ਨਾਲ ਅੰਜਨ ਵੀ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਫਲਾਨਿ ਸਪ੍ਤ ਚਾष੍ਟੌ ਵਾ ਕਾਲਧੌਤਾਨਿ ਕਾਰਯੇਤ੍ ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਂ ਸਰ੍ਵਵृਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਵੇਦ੍ਯਾਂ ਤਾਨ੍ਯਧਿਵਾਸਯੇਤ੍
ਹਰ ਇਕ ਦਰਖ਼ਤ ਲਈ ਸੱਤ ਜਾਂ ਅੱਠ ਫਲ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋਏ ਹੋਣ, ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਦੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਧੂਪੋ ऽਤ੍ਰ ਗੁਗ੍ਗੁਲਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ ਤਾਮ੍ਰਪਾਤ੍ਰੈਰਧਿष੍ਠਿਤਾਨ੍ ਸਪ੍ਤਧਾਨ੍ਯਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਗਨ੍ਧਾਨੁਲੇਪਨੈਃ
ਇੱਥੇ ਗੁਗਲ ਦਾ ਧੂਪ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਾਮੇ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਸੱਤ ਕਿਸਮ ਦੇ ਅਨਾਜ ਨਾਲ, ਕੱਪੜੇ, ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਲਪੇਟਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕੁਮ੍ਭਾਨ੍ਸਰ੍ਵੇषੁ ਵृਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ ਸਹਿਰਣ੍ਯਾਨਸ਼ੇषਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ ਕृਤ੍ਵਾ ਬਲਿਨਿਵੇਦਨਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹਰ ਦਰਖ਼ਤ ਕੋਲ ਘੜੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਨਾ ਪਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਯਥਾਸ੍ਵਂ ਲੋਕਪਾਲਾਨਾਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਦੀਨਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਵਨਸ੍ਪਤੇਸ਼੍ਚ ਵਿਦ੍ਵਦ੍ਭਿਰ੍ ਹੋਮਃ ਕਾਰ੍ਯੋ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭਿਃ
ਹਰ ਇੱਕ ਲਈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਲਈ, ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਦੁਜਾਤੀ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਮ੍ਬਰਧਰਾਂ ਸੌਵਰ੍ਣਕृਤਭੂषਣਾਮ੍ ਸਕਾਂਸ੍ਯਦੋਹਾਂ ਸੌਵਰ੍ਣਸ਼ृਙ੍ਗਾਭ੍ਯਾਮ੍ ਅਤਿਸ਼ਾਲਿਨੀਮ੍ ਪਯਸ੍ਵਿਨੀਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਮਧ੍ਯਾਦ੍ ਉਤ੍ਸृਜੇਦ੍ਗਾਮੁਦਙ੍ਮੁਖੀਮ੍
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਗਾਂ ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਈ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਪਾਏ ਹੋਣ, ਵਧੀਆ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਕਾਂਸੀ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਘ ਹੋਣ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ऽਭਿषੇਕਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵਾਦ੍ਯਮਙ੍ਗਲਗੀਤਕੈਃ ऋਗ੍ਯਜੁਃਸਾਮਮਨ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਵਾਰੁਣੈਰਭਿਤਸ੍ਤਥਾ ਤੈਰੇਵ ਕੁਮ੍ਭੈਃ ਸ੍ਨਪਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪੁਂਗਵਃ
ਫਿਰ, ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਵਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਮੰਗਲ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ, ਰਿਗ, ਯਜੁਰ ਅਤੇ ਸਾਹਮ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹੀ ਘੜੇ ਲੈ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਤਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਮ੍ਬਰਸ੍ਤਦ੍ਵਦ੍ ਯਜਮਾਨੋ ऽਭਿਪੂਜਯੇਤ੍ ਗੋਭਿਰ੍ ਵਿਭਵਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ऋਤ੍ਵਿਜਸ੍ਤਾਨ੍ਸਮਾਹਿਤਃ
ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਚਿੱਤ ਲਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਭ ਪੰਡਿਤਾਂ ਦੀ ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਹੇਮਸੂਤ੍ਰੈਃ ਸਕਟਕੈਰ੍ ਅਙ੍ਗੁਲੀਯਪਵਿਤ੍ਰਕੈਃ ਵਾਸੋਭਿਃ ਸ਼ਯਨੀਯੈਸ਼੍ਚ ਤਥੋਪਸ੍ਕਰਪਾਦੁਕੈਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰੇਣ ਭੋਜਨਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਯਾਵਦ੍ਦਿਨਚਤੁष੍ਟਯਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਦੁੱਧ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਾਲ ਹੀ ਸੋਨੇ ਦੇ ਧਾਗੇ ਵਾਲੇ ਕੱਪੜੇ, ਕੜੇ, ਉੰਗਲੀਆਂ ਦੇ ਛੱਲੇ, ਸੁਤੰਤਰ ਕੱਪੜੇ, ਵਿਛੋਣੇ, ਭਾਂਡੇ ਅਤੇ ਜੁੱਤੀਆਂ ਵੀ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਹੋਮਸ਼੍ਚ ਸਰ੍षਪੈਃ ਕਾਰ੍ਯੋ ਯਵੈਃ ਕृष੍ਣਤਿਲੈਸ੍ਤਥਾ ਪਲਾਸ਼ਸਮਿਧਃ ਸ਼ਸ੍ਤਾਸ਼੍ ਚਤੁਰ੍ਥੇ ऽਹ੍ਨਿ ਤਥੋਤ੍ਸਵਃ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਚ ਪੁਨਸ੍ਤਦ੍ਵਦ੍ ਦੇਯਾ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ
ਹਵਨ ਵਿੱਚ ਸਰੋਂ, ਜੌ ਅਤੇ ਕਾਲੇ ਤਿਲ ਵਰਤਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਪਲਾਸ਼ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ। ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਮੇਲਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਦਾਨ ਵੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਯਦਿष੍ਟਤਮਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਤਤ੍ਤਦ੍ ਦਦ੍ਯਾਦਮਤ੍ਸਰੀ ਆਚਾਰ੍ਯੇ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਵਿਸਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਈਰਖਾ ਦੇ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਦੁੱਗਣਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਵਿਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਯਸ੍ਤੁ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵृਕ੍ਸ਼ੋਤ੍ਸਵਂ ਬੁਧਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਾਮਾਨਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਫਲਂ ਚਾਨਨ੍ਤ੍ਯਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਹ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦਾ ਮੇਲਾ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਭ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਨੰਤ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਸ਼੍ਚੈਕਮਪਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਸਂਸ੍ਥਾਪਯੇਨ੍ਨਰਃ ਸੋ ऽਪਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਵਸੇਦ੍ਰਾਜਨ੍ ਯਾਵਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯੁਤਤ੍ਰਯਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਕੋ ਇਕ ਦਰਖ਼ਤ ਵੀ ਲਗਾ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਤੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਭੂਤਾਨ੍ਭਵ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਮਨੁਜਾਂਸ੍ ਤਾਰਯੇਦ੍ਦ੍ਰੁਮਸਂਮਿਤਾਨ੍ ਪਰਮਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਦੁਰ੍ਲਭਾਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਿਛਲੇ ਤੇ ਅਗਲੇ ਸਮਿਆਂ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਂਗ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਿਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਯ ਇਦਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦ੍ਵਾਪਿ ਮਾਨਵਃ ਸੋ ऽਪਿ ਸਮ੍ਪੂਜਿਤੋ ਦੇਵੈਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਗੱਲ ਨਿੱਤ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥੈਵਾਨ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦਮ੍ ਸੌਭਾਗ੍ਯਸ਼ਯਨਂ ਨਾਮ ਯਤ੍ਪੁਰਾਣਵਿਦੋ ਵਿਦੁਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਇਕ ਰਸਮ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦੇਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ 'ਸੌਭਾਗ੍ਯ-ਸ਼ਯਨ' ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਪੁਰਾ ਦਗ੍ਧੇषੁ ਲੋਕੇषੁ ਭੂਰ੍ਭੁਵਃਸ੍ਵਰ੍ਮਹਾਦਿषੁ ਸੌਭਾਗ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮ੍ ਏਕਸ੍ਥਮਭਵਤ੍ਤਦਾ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਲਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਭੂ, ਭੁਵ, ਸਵਰ ਤੇ ਮਹਾ ਲੋਕ ਸੜ ਗਏ ਸਨ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਕੇ ਵੈਕੁੰਠ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕ ਗਈ।
ਤਤਃ ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਪੁਨਃ ਸਰ੍ਗਵਿਧੌ ਨृਪ ਅਹਂਕਾਰਾਵृਤੇ ਲੋਕੇ ਪ੍ਰਧਾਨਪੁਰੁषਾਨ੍ਵਿਤੇ
ਫਿਰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਦੁਨੀਆਂ 'ਹੰਕਾਰ' ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਮੁਢਲੇ ਤੱਤਾਂ ਤੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਨਵਾਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਚੱਕਰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ।
ਸ੍ਪਰ੍ਧਾਯਾਂ ਚ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾਯਾਂ ਕਮਲਾਸਨਕृष੍ਣਯੋਃ ਲਿਙ੍ਗਾਕਾਰਾ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਾ ਵਹ੍ਨੇਰ੍ਜ੍ਵਾਲਾਤਿਭੀषਣਾ ਤਯਾਭਿਤਪ੍ਤਸ੍ਯ ਹਰੇਰ੍ ਵਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਤਦ੍ਵਿਨਿਃਸृਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਿਚ ਮੁਕਾਬਲਾ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੀ ਲੌ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਨਿਕਲ ਆਈ। ਉਸ ਅੱਗ ਨਾਲ ਜਦ ਹਰਿ ਦੇ ਸੀਨੇ ਨੂੰ ਤਪਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੂਲ ਤੱਤ ਉਥੋਂ ਨਿਕਲਿਆ।