ਜਲਾਸ਼ਯਗਤਂ ਵਿष੍ਣੁਮ੍ ਉਵਾਚ ਰਵਿਨਨ੍ਦਨਃ ਤਡਾਗਾਰਾਮਕੂਪਾਨਾਂ ਵਾਪੀषੁ ਨਲਿਨੀषੁ ਚ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਵੀ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤਲਾਬਾਂ, ਬਾਗਾਂ, ਖੂਹਾਂ, ਵਾਪੀਆਂ ਤੇ ਕਮਲ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਵਿੱਚ—
ਵਿਧਿਂ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਦੇਵੇਸ਼ੇ ਦੇਵਤਾਯਤਨੇषੁ ਚ ਕੇ ਤਤ੍ਰ ਚਰ੍ਤ੍ਵਿਜੋ ਨਾਥ ਵੇਦੀ ਵਾ ਕੀਦृਸ਼ੀ ਭਵੇਤ੍
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ! ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ: ਉੱਥੇ ਕੌਣ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਨਾਥ? ਤੇ ਉਥੇ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਵੇਦੀ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਵਲਯਃ ਕਾਲਃ ਸ੍ਥਾਨਮਾਚਾਰ੍ਯ ਏਵ ਚ ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣਿ ਕਾਨਿ ਸ਼ਸ੍ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ
ਸਹੀ ਸਮਾਂ, ਦਿਸ਼ਾ, ਥਾਂ, ਅਚਾਰਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹੜੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ—ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸੋ।
ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਤਡਾਗਾਦਿषੁ ਯੋ ਵਿਧਿਃ ਪੁਰਾਣੇष੍ਵਿਤਿਹਾਸੋ ऽਯਂ ਪਠ੍ਯਤੇ ਵੇਦਵਾਦਿਭਿਃ
ਹੇ ਮਹਾਂਬਾਹੁ ਸ਼ਾਹ, ਤਲਾਬ ਆਦਿਕ ਲਈ ਜੋ ਵਿਧੀ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਈ ਹੈ, ਉਹ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਰਿਵਾਜ ਹੈ, ਸੁਣੋ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪਕ੍ਸ਼ਂ ਸ਼ੁਭਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਮ੍ ਅਤੀਤੇ ਚੋਤ੍ਤਰਾਯਣੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ऽਹ੍ਨਿ ਵਿਪ੍ਰਕਥਿਤੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਵਾਚਨਮ੍
ਚੰਗਾ ਚੜ੍ਹਦਾ ਪੱਖ ਹੋਵੇ, ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਚਲ ਪਏ, ਤੇ ਜਿਸ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ ਦੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦਿਨ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਗੁਦਕ੍ਪ੍ਰਵਣੇ ਦੇਸ਼ੇ ਤਡਾਗਸ੍ਯ ਸਮੀਪਤਃ ਚਤੁਰ੍ਹਸ੍ਤਾਂ ਸ਼ੁਭਾਂ ਵੇਦੀਂ ਚਤੁਰਸ੍ਰਾਂ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਾਮ੍
ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਉੱਤਰੀ ਢਲਾਣ ਵਾਲੀ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ, ਤਲਾਬ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਚਾਰ ਹੱਥ ਚੌੜੀ, ਚੌਕੋਰ ਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਵਾਲੀ ਸੁੱਚੀ ਵੇਦੀ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ।
ਤਥਾ षੋਡਸ਼ਹਸ੍ਤਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ ਮਣ੍ਡਪਸ਼੍ਚ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ ਵੇਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪਰਿਤੋ ਗਰ੍ਤਾ ਰਤ੍ਨਿਮਾਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਿਮੇਖਲਾਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਲਾਂ ਹੱਥ ਚੌੜਾ, ਚੌਕੋਰ ਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਵਾਲਾ ਮੰਡਪ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਵੇਦੀ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਹੱਥ ਚੌੜੀਆਂ ਤਿੰਨ ਖਾਈਆਂ ਬਣਾਈਆਂ ਜਾਣ।
ਨਵ ਸਪ੍ਤਾਥ ਵਾ ਪਞ੍ਚ ਨਾਤਿਰਿਕ੍ਤਾ ਨृਪਾਤ੍ਮਜ ਵਿਤਸ੍ਤਿਮਾਤ੍ਰਾ ਯੋਨਿਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ षਟ੍ਸਪ੍ਤਾਙ੍ਗੁਲਿਵਿਸ੍ਤृਤਾ
ਨੌਂ, ਸੱਤ ਜਾਂ ਪੰਜ ਖਾਈਆਂ ਹੋਣ, ਪਰ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ। ਹਰ ਇੱਕ ਖਾਈ ਹੱਥ ਦੀ ਵਿਥ ਚੌੜੀ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਯੋਨੀ ਛੇ ਜਾਂ ਸੱਤ ਅੰਗੂਲ ਚੌੜੀ ਹੋਵੇ।
ਗਰ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰ ਸਪ੍ਤ ਸ੍ਯੁਸ੍ ਤ੍ਰਿਪਰ੍ਵੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮੇਖਲਾਃ ਸਰ੍ਵਤਸ੍ਤੁ ਸਵਰ੍ਣਾਃ ਸ੍ਯੁਃ ਪਤਾਕਾਧ੍ਵਜਸਂਯੁਤਾਃ
ਉਥੇ ਸੱਤ ਖਾਈਆਂ ਹੋਣ, ਹਰ ਇੱਕ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਉੱਚੀਆਂ ਪੱਟੀਆਂ ਹੋਣ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਰੰਗਤ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਝੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈਆਂ ਹੋਣ।
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥੋਦੁਮ੍ਬਰਪ੍ਲਕ੍ਸ਼ਵਟਸ਼ਾਖਾਕृਤਾਨਿ ਤੁ ਮਣ੍ਡਪਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਦਿਸ਼ਂ ਦ੍ਵਾਰਾਣ੍ਯੇਤਾਨਿ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਮੰਡਪ ਦੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਬਣਾਏ ਜਾਣ, ਜੋ ਪੀਪਲ, ਉਡੁੰਬਰ, ਪਲਾਹ ਤੇ ਬੋਹੜ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਣ।
ਸ਼ੁਭਾਸ੍ਤਤ੍ਰਾष੍ਟ ਹੋਤਾਰੋ ਦ੍ਵਾਰਪਾਲਾਸ੍ਤਥਾष੍ਟ ਵੈ ਅष੍ਟੌ ਤੁ ਜਾਪਕਾਃ ਕਾਰ੍ਯਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵੇਦਪਾਰਗਾਃ
ਉਥੇ ਅੱਠ ਸੁਭਾਗੇ ਹੋਤਰੀ, ਅੱਠ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੇ ਰੱਖਵੇ, ਤੇ ਅੱਠ ਜਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਣ, ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤੇ ਜਾਣ।
ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਦ੍ਵਿਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ ਕੁਲਸ਼ੀਲਸਮਾਯੁਕ੍ਤਃ ਪੁਰੋਧਾਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਮੁੱਖ ਪੁਰੋਹਿਤ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਪੂਰੇ ਹੋਣ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਹੋਵੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਵਧੀਆ ਕੁਲ ਤੇ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਤਿਗਰ੍ਤੇषੁ ਕਲਸ਼ੀ ਯਜ੍ਞੋਪਕਰਣਾਨਿ ਚ ਵ੍ਯਜਨਂ ਚਾਮਰੇ ਸ਼ੁਭ੍ਰੇ ਤਾਮ੍ਰਪਾਤ੍ਰੇ ਸੁਵਿਸ੍ਤृਤੇ
ਹਰ ਖਾਈ ਵਿੱਚ ਜਲ ਦੇ ਘੜੇ, ਯਜਨ ਸਮੱਗਰੀ, ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਯਕ-ਪੂੰਛ ਵਾਲਾ ਪੱਖਾ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਚੌੜੇ ਤਾਮੇ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਨੇਕਵਰ੍ਣਾਃ ਸ੍ਯੁਸ਼੍ ਚਰਵਃ ਪ੍ਰਤਿਦੈਵਤਮ੍ ਆਚਾਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪੇਦ੍ਭੂਮਾਵ੍ ਅਨੁਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਫਿਰ ਹਰ ਦੇਵਤੇ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਬਣਾਏ ਜਾਣ। ਅਚਾਰਿਆ ਸੋਚ-ਸਮਝ ਕੇ ਉਹ ਭਾਂਡੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰੱਖੇ।
ਤ੍ਰ੍ਯਰਤ੍ਨਿਮਾਤ੍ਰੋ ਯੂਪਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਾਰਵृਕ੍ਸ਼ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਃ ਯਜਮਾਨਪ੍ਰਮਾਣੋ ਵਾ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯੋ ਭੂਤਿਮਿਚ੍ਛਤਾ
ਯਜਨ ਦਾ ਥੰਮ੍ਹ ਤਿੰਨ ਹੱਥ ਉੱਚਾ, ਖਾਰੇ ਦਰਖ਼ਤ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦਾ, ਜਾਂ ਯਜਮਾਨ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ।
ਹੇਮਾਲਂਕਾਰਿਣਃ ਕਾਰ੍ਯਾਃ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤਿऋਤ੍ਵਿਜਃ ਕੁਣ੍ਡਲਾਨਿ ਚ ਹੈਮਾਨਿ ਕੇਯੂਰਕਟਕਾਨਿ ਚ
ਪੰਜੀ ਵੀਹ ਰਿਤਵਿਕ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਣ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਬਾਲੀਆਂ, ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਤੇ ਕੜੇ ਪਾਏ ਹੋਣ।
ਤਥਾਙ੍ਗੁਲ੍ਯਃ ਪਵਿਤ੍ਰਾਣਿ ਵਾਸਾਂਸਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ ਪੂਜਯੇਤ੍ਤੁ ਸਮਂ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਆਚਾਰ੍ਯੋ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਪੁਨਃ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛਯਨਸਂਯੁਕ੍ਤਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਯਤ੍ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਉਂਗਲੀਆਂ ਲਈ ਮੁੰਦਰੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਗੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਪੜੇ ਹੋਣ। ਅਚਾਰਿਆ ਸਭ ਨੂੰ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਆਦਰ ਦੇਵੇ, ਫਿਰ ਦੁੱਗਣਾ ਦੇਵੇ, ਨਾਲ ਹੀ ਵਿਛੋਣੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨਪਸੰਦ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ ਦੇਵੇ।
ਸੌਵਰ੍ਣਕੂਰ੍ਮਮਕਰੌ ਰਾਜਤੌ ਮਤ੍ਸ੍ਯਦੁਨ੍ਦੁਭੌ ਤਾਮ੍ਰੌ ਕੁਲੀਰਮਣ੍ਡੂਕਾਵ੍ ਆਯਸਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਮਾਰਕਃ ਏਵਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮ੍ ਆਦਾਵੇਵ ਵਿਸ਼ਾਂ ਪਤੇ
ਸੋਨੇ ਦਾ ਕੱਛੂਆ ਤੇ ਮਕਰਾ, ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਮਛੀ ਤੇ ਡੰਕ, ਤਾਮੇ ਦਾ ਕੇਕੜਾ ਤੇ ਮੈਡਕ, ਲੋਹੇ ਦਾ ਘੜਿਆਲ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੈ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲਮਾਲ੍ਯਾਮ੍ਬਰਧਰਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲਗਨ੍ਧਾਨੁਲੇਪਨਃ ਸਰ੍ਵੌषਧ੍ਯੁਦਕੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਪਿਤੋ ਵੇਦਪਾਰਗੈਃ
ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਚਿੱਟੇ ਸੁਗੰਧੀ ਲਗਾ ਕੇ, ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਜੜੀਬੂਟੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਇਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਯਜਮਾਨਃ ਸਪਤ੍ਨੀਕਃ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਃ ਪਸ਼੍ਚਿਮਂ ਦ੍ਵਾਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੇਦ੍ਯਾਗਮਣ੍ਡਪਮ੍
ਯਜਮਾਨ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪੌਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਪੱਛਮੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਜਾਵੇ ਤੇ ਯਜਨ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰੇ।
ਤਤੋ ਮਙ੍ਗਲਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਭੇਰੀਣਾਂ ਨਿਃਸ੍ਵਨੇਨ ਚ ਅਞ੍ਜਸਾ ਮਣ੍ਡਲਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਪਞ੍ਚਵਰ੍ਣੇਨ ਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਤ੍
ਫਿਰ, ਚੰਗੇ ਸ਼ਗੁਨ ਵਾਲੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਡੋਲਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਅਸਲ ਅਰਥ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੰਜ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਮੰਡਲ ਤਿਆਰ ਕਰੇ।
षੋਡਸ਼ਾਰਂ ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰਂ ਪਦ੍ਮਗਰ੍ਭਂ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਮ੍ ਚਤੁਰਸ੍ਰਂ ਚ ਪਰਿਤੋ ਵृਤ੍ਤਂ ਮਧ੍ਯੇ ਸੁਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਫਿਰ, ਸੋਲਾਂ ਤੀਲੀਆਂ ਵਾਲਾ ਚੱਕਰ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਜਿਸਦਾ ਕੇਂਦਰ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇ, ਚਾਰ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਗੋਲ ਤੇ ਸੋਹਣਾ।
ਵੇਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚੋਪਰਿ ਤਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਗ੍ਰਹਾਂਲ੍ਲੋਕਪਤੀਂਸ੍ਤਤਃ ਵਿਨ੍ਯਸੇਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਤਿਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਦੀ ਦੇ ਉੱਤੇ ਬਣਾਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸਥਾਪਤ ਕਰੇ।
ਕੂਰ੍ਮਾਦਿ ਸ੍ਥਾਪਯੇਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਵਾਰੁਣਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਚ ਸ਼ਿਵਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸ੍ਥਾਪਯੇਦ੍ਬੁਧਃ
ਮੱਧ ਵਿਚ ਕਛੂਏ ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਵਾਰੁਣ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਆਸ ਤੇ ਰੱਖੇ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਵੀ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਸਥਾਪਤ ਕਰੇ।
ਵਿਨਾਯਕਂ ਚ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਕਮਲਾਮਮ੍ਬਿਕਾਂ ਤਥਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਭੂਤਗ੍ਰਾਮਂ ਨ੍ਯਸੇਤ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ ਵਿਨਾਇਕ ਅਤੇ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਅੰਬਿਕਾ ਨੂੰ ਰੱਖੇ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ, ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਵੀ ਉਥੇ ਵਸਾਏ।
ਪੁष੍ਪਭਕ੍ਸ਼੍ਯਫਲੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਮ੍ ਏਵਂ ਕृਤ੍ਵਾਧਿਵਾਸਨਮ੍ ਕੁਮ੍ਭਾਨ੍ ਸਜਲਗਰ੍ਭਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ ਵਾਸੋਭਿਃ ਪਰਿਵੇष੍ਟਯੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੁੱਲਾਂ, ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਘੜਿਆਂ ਨੂੰ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਵੇ।
ਪੁष੍ਪਗਨ੍ਧੈਰਲਂਕृਤ੍ਯ ਦ੍ਵਾਰਪਾਲਾਨ੍ਸਮਨ੍ਤਤਃ ਪਠਧ੍ਵਮਿਤਿ ਤਾਨ੍ਬ੍ਰੂਯਾਦ੍ ਆਚਾਰ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਭਿਪੂਜਯੇਤ੍
ਦੁਆਰਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਆਚਾਰਯੁਕਤ ਵਿਅਕਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਠ ਕਰਨ ਲਈ ਆਖੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੇ।
ਬਹ੍ਵृਚੌ ਪੂਰ੍ਵਤਃ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯੌ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨ ਯਜੁਰ੍ਵਿਦੌ ਸਾਮਗੌ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਤਦ੍ਵਦ੍ ਉਤ੍ਤਰੇਣ ਤ੍ਵਥਰ੍ਵਣੌ
ਰਿਗਵੇਦ ਪਾਠਕਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਯਜੁਰਵੇਦ ਪਾਠਕਾਂ ਨੂੰ ਦੱਖਣ ਵੱਲ, ਸਾਮਵੇਦ ਪਾਠਕਾਂ ਨੂੰ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਅਤੇ ਅਥਰਵਵੇਦ ਪਾਠਕਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਬਿਠਾਏ।
ਉਦਙ੍ਮੁਖੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤੋ ਯਜਮਾਨ ਉਪਾਵਿਸ਼ੇਤ੍ ਯਜਧ੍ਵਮਿਤਿ ਤਾਨ੍ਬ੍ਰੂਯਾਦ੍ ਧੌਤ੍ਰਿਕਾਨ੍ਪੁਨਰੇਵ ਤੁ
ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਯਜਮਾਨ ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ ਬੈਠੇ; ਅਤੇ ਧੋਏ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਲਈ ਆਖੇ।
ਉਤ੍ਕृष੍ਟਾਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਜਾਪੇਨ ਤਿष੍ਠਧ੍ਵਮਿਤਿ ਜਾਪਕਾਨ੍ ਏਵਮਾਦਿਸ਼੍ਯ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਪਰ੍ਯੁਕ੍ਸ਼੍ਯਾਗ੍ਨਿਂ ਸ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍
ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਜਪਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਖੜਾ ਹੋਣ ਲਈ ਆਖੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁਕਮ ਦੇ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਛਿੜਕ ਦੇਵੇ।