ਨਮੋ ਨਮਃ ਕਾਮਸੁਖਪ੍ਰਦਾਯ ਕਟਿਃ ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕਸ੍ਯ ਸਦਾਰ੍ਚਨੀਯਾ ਤਥੋਦਰਂ ਚਾਪ੍ਯਮृਤੋਦਰਾਯ ਨਾਭਿਃ ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕਾਯ ਨਮੋ ऽਭਿਪੂਜ੍ਯਾ
ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ; ਸ਼ਸ਼ਾਂਕ ਦੀ ਕਮਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੈ, ਪੇਟ ਨੂੰ ਅਮ੍ਰਿਤੋਦਰਾ ਵਜੋਂ ਅਤੇ ਨਾਭੀ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੂਜਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਮੁਖਂ ਚ ਪੂਜ੍ਯਂ ਦਨ੍ਤਾ ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਮਧਿਪਾਯ ਪੂਜ੍ਯਾਃ ਹਾਸ੍ਯਂ ਨਮਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸੇ ऽਭਿਪੂਜ੍ਯਮ੍ ਓष੍ਠੌ ਕੁਮੁਦ੍ਵਨ੍ਤਵਨਪ੍ਰਿਯਾਯ
ਚੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਮੂੰਹ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੈ, ਦੰਦ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਦੇ ਅਧਿਪਤੀ ਹਨ, ਹਾਸਾ ਚੰਦ੍ਰ ਵਜੋਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੂਜਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹੋਠ ਰਾਤ ਦੇ ਕੰਵਲਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਹਨ।
ਨਾਸਾ ਚ ਨਾਥਾਯ ਵਨੌषਧੀਨਾਮ੍ ਆਨਨ੍ਦਭੂਤਾਯ ਪੁਨਰ੍ਭ੍ਰੁਵੌ ਚ ਨੇਤ੍ਰਦ੍ਵਯਂ ਪਦ੍ਮਨਿਭਂ ਤਥੇਨ੍ਦੋਰ੍ ਇਨ੍ਦੀਵਰਸ਼੍ਯਾਮਕਰਾਯ ਸ਼ੌਰੇਃ
ਨੱਕ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਜੋਂ ਪੂਜੀਦੀ ਹੈ, ਭੌਂ ਅਤੇ ਦੋ ਕੰਵਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਇੰਦੁ ਵਜੋਂ, ਅਤੇ ਸ਼ੌਰੀ ਦੇ ਹੱਥ ਨੀਲੇ ਕੰਵਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ।
ਨਮਃ ਸਮਸ੍ਤਾਧ੍ਵਰਵਨ੍ਦਿਤਾਯ ਕਰ੍ਣਦ੍ਵਯਂ ਦੈਤ੍ਯਨਿषੂਦਨਾਯ ਲਲਾਟਮਿਨ੍ਦੋਰੁਦਧਿਪ੍ਰਿਯਾਯ ਕੇਸ਼ਾਃ ਸੁषੁਮ੍ਨਾਧਿਪਤੇਃ ਪ੍ਰਪੂਜ੍ਯਾਃ
ਸਭ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਦੋ ਕੰਨ ਦੈਤੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਇੰਦੁ ਦਾ ਮੱਥਾ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਪ੍ਰੀਤਮ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੇਸ਼ ਸੁਸ਼ੁਮਨਾ ਦੇ ਮਾਲਕ ਲਈ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹਨ।
ਸ਼ਿਰਃ ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕਾਯ ਨਮੋ ਮੁਰਾਰੇਰ੍ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਾਯੇਤਿ ਨਮਃ ਕਿਰੀਟਿਨੇ ਪਦ੍ਮਪ੍ਰਿਯੇ ਰੋਹਿਣਿ ਨਾਮ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸੌਭਾਗ੍ਯਸੌਖ੍ਯਾਮृਤਚਾਰੁਕਾਯੇ
ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਵਾਲੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਮੁਰਾਰਿ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮੁਕੁਟ ਵਾਲੇ, ਕਮਲ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ, ਰੋਹਿਣੀ ਨਾਮ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਸਰੀਰ ਸੁਖ-ਸੌਭਾਗ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਦੇਵੀਂ ਚ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਸੁਗਨ੍ਧਪੁष੍ਪੈਰ੍ ਨੈਵੇਦ੍ਯਧੂਪਾਦਿਭਿਰਿਨ੍ਦੁਪਤ੍ਨੀਮ੍ ਸੁਪ੍ਤ੍ਵਾਥ ਭੂਮੌ ਪੁਨਰੁਤ੍ਥਿਤੇਨ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਚ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਹਵਿष੍ਯਯੁਕ੍ਤਃ
ਦੇਵੀ ਦੀ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ, ਭੋਗ, ਧੂਪ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਉੱਠੇ, ਤਾਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਹਵਨ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦੇਯਃ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਸਹਿਰਣ੍ਯਵਾਰਿਕੁਮ੍ਭੋ ਨਮਃ ਪਾਪਵਿਨਾਸ਼ਨਾਯ ਸਂਪ੍ਰਾਸ਼੍ਯ ਗੋਮੂਤ੍ਰਮਮਾਂਸਮਨ੍ਨਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਾਰਮष੍ਟਾਵਥ ਵਿਂਸ਼ਤਿਂ ਚ ਗ੍ਰਾਸਾਨ੍ਪਯਃਸਰ੍ਪਿਰ੍ਯੁਤਾਨੁਪੋष੍ਯ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵੇਤਿਹਾਸਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ਮੁਹੂਰ੍ਤਮ੍
ਸਵੇਰੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜੇ ਸਮੇਤ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਗਾਂ ਦਾ ਮੂਤਰ ਚੱਖ ਕੇ, ਬਿਨਾਂ ਮਾਸ ਤੇ ਲੂਣ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ, ਅੱਠ ਜਾਂ ਵੀਹ ਮੋਢੇ ਦੁੱਧ ਤੇ ਘਿਉ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਲਈ ਇਤਿਹਾਸ ਸੁਣੋ।
ਕਦਮ੍ਬਨੀਲੋਤ੍ਪਲਕੇਤਕਾਨਿ ਜਾਤੀ ਸਰੋਜਂ ਸ਼ਤਪਤ੍ਤ੍ਰਿਕਾ ਚ ਅਮ੍ਲਾਨਕੁਬ੍ਜਾਨ੍ਯਥ ਸਿਨ੍ਦੁਵਾਰਂ ਪੁष੍ਪਂ ਪੁਨਰ੍ਨਾਰਦ ਮਲ੍ਲਿਕਾਯਾਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰਂ ਚ ਵਿष੍ਣੋਃ ਕਰਵੀਰਪੁष੍ਪਂ ਸ਼੍ਰੀਚਮ੍ਪਕਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸਃ ਪ੍ਰਦੇਯਮ੍
ਕਦੰਬ, ਨੀਲਾ ਕਮਲ, ਕੇਤਕੀ, ਜਾਤੀ, ਸਰੋਜ, ਸੌ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਕਮਲ, ਅਮਲਾਨਾ, ਕੁਬਜਾ, ਸਿੰਧੁਵਾਰ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਫਿਰ ਚਿੱਟੇ ਮੱਲਿਕਾ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਲਈ ਕਰਵੀਰ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਲਈ ਚੰਪਾ, ਤੇ ਚੰਦਨ ਦੇ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਣ।
ਸ਼੍ਰਾਵਣਾਦਿषੁ ਮਾਸੇषੁ ਕ੍ਰਮਾਦੇਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਦਾ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਮਾਸੇ ਵ੍ਰਤਾਦਿਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤਤ੍ਪੁष੍ਪੈਰਰ੍ਚਯੇਦ੍ਧਰਿਮ੍
ਸਾਵਣ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਫੁੱਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਣ। ਜਿਸ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਵਰਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਉਸ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।
ਏਵਂ ਸਂਵਤ੍ਸਰਂ ਯਾਵਦ੍ ਉਪਾਸ੍ਯ ਵਿਧਿਵਨ੍ਨਰਃ ਵ੍ਰਤਾਨ੍ਤੇ ਸ਼ਯਨਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਦਰ੍ਪਣੋਪਸ੍ਕਰਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੂਰਾ ਇੱਕ ਸਾਲ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵਰਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਆਇਨੇ ਆਦਿ ਸਮਾਨਾਂ ਸਮੇਤ ਖੱਟਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਰੋਹਿਣੀਚਨ੍ਦ੍ਰਮਿਥੁਨਂ ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾਥ ਕਾਞ੍ਚਨਮ੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰਃ षਡਙ੍ਗੁਲਃ ਕਾਰ੍ਯੋ ਰੋਹਿਣੀ ਚਤੁਰਙ੍ਗੁਲਾ
ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਰੋਹਿਣੀ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਕੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਛੇ ਅੰਗੁਲ ਅਤੇ ਰੋਹਿਣੀ ਚਾਰ ਅੰਗੁਲ ਦੀ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ।
ਮੁਕ੍ਤਾਫਲਾष੍ਟਕਯੁਤਂ ਸਿਤਨੇਤ੍ਰਪਟਾਵृਤਮ੍ ਕ੍ਸ਼ੀਰਕੁਮ੍ਭੋਪਰਿ ਪੁਨਃ ਕਾਂਸ੍ਯਪਾਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਤਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਪੂਰ੍ਵਾਹ੍ਣੇ ਸ਼ਾਲੀਕ੍ਸ਼ੁਫਲਸਂਯੁਤਮ੍
ਅੱਠ ਮੋਤੀ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ, ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਦੁੱਧ ਦੇ ਘੜੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖੀ ਹੋਈ, ਫਿਰ ਕਾਂਸੀ ਦੇ ਪਾਤਰ ਅਤੇ ਅੱਖਤ ਨਾਲ, ਸਵੇਰੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਚਾਵਲ ਤੇ ਗੰਨੇ ਦੇ ਫਲ ਸਮੇਤ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਵੇਤਾਮਥ ਸੁਵਰ੍ਣਾਸ੍ਯਾਂ ਖੁਰੈ ਰੌਪ੍ਯੈਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍ ਸਵਸ੍ਤ੍ਰਭਾਜਨਾਂ ਧੇਨੁਂ ਤਥਾ ਸ਼ਙ੍ਖਂ ਚ ਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਚਿੱਟੀ ਗਾਂ ਜਿਸਦਾ ਮੂੰਹ ਸੋਨੇ ਦਾ ਹੋਵੇ, ਖੁਰ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਹੋਣ, ਕਪੜਾ ਤੇ ਭਾਂਡਾ ਸਮੇਤ, ਅਤੇ ਸੋਹਣਾ ਸ਼ੰਖ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਭੂषਣੈਰ੍ਦ੍ਵਿਜਦਾਮ੍ਪਤ੍ਯਮ੍ ਅਲਂਕृਤ੍ਯ ਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ऽਯਂ ਦ੍ਵਿਜਰੂਪੇਣ ਸਭਾਰ੍ਯ ਇਤਿ ਕਲ੍ਪਯੇਤ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਗਹਿਣਿਆਂ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਾਂਗ ਮੰਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਨ ਰੋਹਿਣੀ ਕृष੍ਣ ਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਗਚ੍ਛਤਿ ਸੋਮਰੂਪਸ੍ਯ ਤੇ ਤਦ੍ਵਨ੍ ਮਮਾਭੇਦੋ ऽਸ੍ਤੁ ਭੂਤਿਭਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਰੋਹਿਣੀ ਕਦੇ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ-ਰੂਪ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਸੇਜ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰਾ ਮਿਲਾਪ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਨ ਟੁੱਟੇ।
ਯਥਾ ਤ੍ਵਮੇਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪਰਮਾਨਨ੍ਦਮੁਕ੍ਤਿਦਃ ਭੁਕ੍ਤਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਿਸ੍ਤਥਾ ਭਕ੍ਤਿਸ੍ ਤ੍ਵਯਿ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਸ੍ਤੁ ਮੇ ਸਦਾ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਨੂੰ ਸਰਬੋਤਮ ਆਨੰਦ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਂਦਾ ਹੈਂ, ਓ ਚੰਦ੍ਰਮਾ! ਮੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਭੋਗ, ਮੁਕਤੀ ਤੇ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਭਗਤੀ ਸਦਾ ਬਣੀ ਰਹੇ।
ਇਤਿ ਸਂਸਾਰਭੀਤਸ੍ਯ ਮੁਕ੍ਤਿਕਾਮਸ੍ਯ ਚਾਨਘ ਰੂਪਾਰੋਗ੍ਯਾਯੁषਾਮੇਤਦ੍ ਵਿਧਾਯਕਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰੀਤ ਹੈ।
ਇਦਮੇਵ ਪਿਤॄਣਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਦਾ ਵਲ੍ਲਭਂ ਮੁਨੇ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਾਧਿਪਤਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਪ੍ਤਕਲ੍ਪਸ਼ਤਤ੍ਰਯਮ੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵਿਦ੍ਯੁਦ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਹੀ ਸਦਾ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਹੇ ਮੁਨੀ! ਜੋ ਸੱਤ ਸੌ ਕਲਪਾਂ ਲਈ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਦ੍ਰਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਹੋ ਕੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਰੀ ਵਾ ਰੋਹਿਣੀ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਯਨਂ ਯਾ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ ਸਾਪਿ ਤਤ੍ਫਲਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਜੋ ਔਰਤ ਜਾਂ ਰੋਹਿਣੀ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਸੇਜ ਵਾਲਾ ਵਰਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਇਹ ਫਲ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਸਦਾ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਣਾ ਔਖਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਪਠਤਿ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਵਾ ਯ ਇਤ੍ਥਂ ਮਧੁਮਥਨਾਰ੍ਚਨਮ੍ ਇਨ੍ਦੁਕੀਰ੍ਤਨੇਨ ਮਤਿਮਪਿ ਚ ਦਦਾਤਿ ਸੋ ऽਪਿ ਸ਼ੌਰੇਰ੍ ਭਵਨਗਤਃ ਪਰਿਪੂਜ੍ਯਤੇ ऽਮਰੌਘੈਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਧੁਮਥਨ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਨ ਵੀ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੌਰੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਜਲਾਸ਼ਯਗਤਂ ਵਿष੍ਣੁਮ੍ ਉਵਾਚ ਰਵਿਨਨ੍ਦਨਃ ਤਡਾਗਾਰਾਮਕੂਪਾਨਾਂ ਵਾਪੀषੁ ਨਲਿਨੀषੁ ਚ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਵੀ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤਲਾਬਾਂ, ਬਾਗਾਂ, ਖੂਹਾਂ, ਵਾਪੀਆਂ ਤੇ ਕਮਲ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਵਿੱਚ—
ਵਿਧਿਂ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਦੇਵੇਸ਼ੇ ਦੇਵਤਾਯਤਨੇषੁ ਚ ਕੇ ਤਤ੍ਰ ਚਰ੍ਤ੍ਵਿਜੋ ਨਾਥ ਵੇਦੀ ਵਾ ਕੀਦृਸ਼ੀ ਭਵੇਤ੍
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ! ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ: ਉੱਥੇ ਕੌਣ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਨਾਥ? ਤੇ ਉਥੇ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਵੇਦੀ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਵਲਯਃ ਕਾਲਃ ਸ੍ਥਾਨਮਾਚਾਰ੍ਯ ਏਵ ਚ ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣਿ ਕਾਨਿ ਸ਼ਸ੍ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ
ਸਹੀ ਸਮਾਂ, ਦਿਸ਼ਾ, ਥਾਂ, ਅਚਾਰਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹੜੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ—ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸੋ।
ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਤਡਾਗਾਦਿषੁ ਯੋ ਵਿਧਿਃ ਪੁਰਾਣੇष੍ਵਿਤਿਹਾਸੋ ऽਯਂ ਪਠ੍ਯਤੇ ਵੇਦਵਾਦਿਭਿਃ
ਹੇ ਮਹਾਂਬਾਹੁ ਸ਼ਾਹ, ਤਲਾਬ ਆਦਿਕ ਲਈ ਜੋ ਵਿਧੀ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਈ ਹੈ, ਉਹ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਰਿਵਾਜ ਹੈ, ਸੁਣੋ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪਕ੍ਸ਼ਂ ਸ਼ੁਭਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਮ੍ ਅਤੀਤੇ ਚੋਤ੍ਤਰਾਯਣੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ऽਹ੍ਨਿ ਵਿਪ੍ਰਕਥਿਤੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਵਾਚਨਮ੍
ਚੰਗਾ ਚੜ੍ਹਦਾ ਪੱਖ ਹੋਵੇ, ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਚਲ ਪਏ, ਤੇ ਜਿਸ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ ਦੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦਿਨ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਗੁਦਕ੍ਪ੍ਰਵਣੇ ਦੇਸ਼ੇ ਤਡਾਗਸ੍ਯ ਸਮੀਪਤਃ ਚਤੁਰ੍ਹਸ੍ਤਾਂ ਸ਼ੁਭਾਂ ਵੇਦੀਂ ਚਤੁਰਸ੍ਰਾਂ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਾਮ੍
ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਉੱਤਰੀ ਢਲਾਣ ਵਾਲੀ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ, ਤਲਾਬ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਚਾਰ ਹੱਥ ਚੌੜੀ, ਚੌਕੋਰ ਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਵਾਲੀ ਸੁੱਚੀ ਵੇਦੀ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ।
ਤਥਾ षੋਡਸ਼ਹਸ੍ਤਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ ਮਣ੍ਡਪਸ਼੍ਚ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ ਵੇਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪਰਿਤੋ ਗਰ੍ਤਾ ਰਤ੍ਨਿਮਾਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਿਮੇਖਲਾਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਲਾਂ ਹੱਥ ਚੌੜਾ, ਚੌਕੋਰ ਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਵਾਲਾ ਮੰਡਪ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਵੇਦੀ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਹੱਥ ਚੌੜੀਆਂ ਤਿੰਨ ਖਾਈਆਂ ਬਣਾਈਆਂ ਜਾਣ।
ਨਵ ਸਪ੍ਤਾਥ ਵਾ ਪਞ੍ਚ ਨਾਤਿਰਿਕ੍ਤਾ ਨृਪਾਤ੍ਮਜ ਵਿਤਸ੍ਤਿਮਾਤ੍ਰਾ ਯੋਨਿਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ षਟ੍ਸਪ੍ਤਾਙ੍ਗੁਲਿਵਿਸ੍ਤृਤਾ
ਨੌਂ, ਸੱਤ ਜਾਂ ਪੰਜ ਖਾਈਆਂ ਹੋਣ, ਪਰ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ। ਹਰ ਇੱਕ ਖਾਈ ਹੱਥ ਦੀ ਵਿਥ ਚੌੜੀ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਯੋਨੀ ਛੇ ਜਾਂ ਸੱਤ ਅੰਗੂਲ ਚੌੜੀ ਹੋਵੇ।
ਗਰ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰ ਸਪ੍ਤ ਸ੍ਯੁਸ੍ ਤ੍ਰਿਪਰ੍ਵੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮੇਖਲਾਃ ਸਰ੍ਵਤਸ੍ਤੁ ਸਵਰ੍ਣਾਃ ਸ੍ਯੁਃ ਪਤਾਕਾਧ੍ਵਜਸਂਯੁਤਾਃ
ਉਥੇ ਸੱਤ ਖਾਈਆਂ ਹੋਣ, ਹਰ ਇੱਕ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਉੱਚੀਆਂ ਪੱਟੀਆਂ ਹੋਣ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਰੰਗਤ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਝੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈਆਂ ਹੋਣ।
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥੋਦੁਮ੍ਬਰਪ੍ਲਕ੍ਸ਼ਵਟਸ਼ਾਖਾਕृਤਾਨਿ ਤੁ ਮਣ੍ਡਪਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਦਿਸ਼ਂ ਦ੍ਵਾਰਾਣ੍ਯੇਤਾਨਿ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਮੰਡਪ ਦੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਬਣਾਏ ਜਾਣ, ਜੋ ਪੀਪਲ, ਉਡੁੰਬਰ, ਪਲਾਹ ਤੇ ਬੋਹੜ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਣ।