ਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਵਿਲਕ੍ਸ਼ਣਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਰੁਦ੍ਧਗ੍ਰਨ੍ਥਿਵਰ੍ਜਿਤਾਮ੍ ਸੋਪਧਾਨਕਵਿਸ਼੍ਰਾਮਸ੍ਵਾਸ੍ਤਰਵ੍ਯਜਨਾਨਿ ਚ
ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ ਖੱਟ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗੰਢ ਜਾਂ ਖਾਮੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਉਹ ਗਦਦੀ, ਆਰਾਮ ਲਈ ਥਾਂ, ਸੁਖਦਾਈ ਬੈਠਕ ਤੇ ਪੱਖਾ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ।
ਭਾਜਨੋਪਾਨਹਛਤ੍ਤ੍ਰਚਾਮਰਾਸਨਦਰ੍ਪਣੈਃ ਭੂषਣੈਰਪਿ ਸਂਯੁਕ੍ਤਾਂ ਫਲਵਸ੍ਤ੍ਰਾਨੁਲੇਪਨੈਃ
ਉਹ ਖੱਟ ਬਰਤਨ, ਜੁੱਤੀਆਂ, ਛਤਰੀ, ਚਮਰ, ਆਸਨ, ਦਰਪਣ, ਗਹਣੇ, ਫਲ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਲੇਪ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਹੋਵੇ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਵਿਧਾਯ ਤਤ੍ਪਦ੍ਮਮ੍ ਅਲਂਕृਤ੍ਯ ਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਕਪਿਲਾਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਸਂਯੁਕ੍ਤਾਂ ਸੁਸ਼ੀਲਾਂ ਚ ਪਯਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਉਸ ਉੱਤੇ ਕਮਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਕਪੜੇ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਚੰਗੀ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ, ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਕਪਿਲ ਗਾਂ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਰੌਪ੍ਯਖੁਰੀਂ ਹੇਮਸ਼ृਙ੍ਗੀਂ ਸਵਤ੍ਸਾਂ ਕਾਂਸ੍ਯਦੋਹਨਾਮ੍ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਪੂਰ੍ਵਾਹ੍ਣੇ ਨ ਚੈਨਾਮਭਿਲਙ੍ਘਯੇਤ੍
ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਖੁਰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗ, ਵੱਛਾ ਤੇ ਕਾਂਸ ਦੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲਾ ਭਾਂਡਾ ਵਾਲੀ ਗਾਂ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਯਥੈਵਾਦਿਤ੍ਯਸ਼ਯਨਮ੍ ਅਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਤਵ ਸਰ੍ਵਦਾ ਕਾਨ੍ਤ੍ਯਾ ਧृਤ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਰਤ੍ਯਾ ਤਥਾ ਮੇ ਸਨ੍ਤੁ ਸਿਦ੍ਧਯਃ
ਜਿਵੇਂ ਤੇਰਾ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਦਾ ਥਾਂ, ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਚਮਕਦਾਰ, ਢਿੱਠ, ਸੁਖੀ ਤੇ ਰਸ ਭਰਿਆ, ਤਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਕੰਮ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਫਲ ਹੋਣ।
ਯਥਾ ਨ ਦੇਵਾਃ ਸ਼੍ਰੇਯਾਂਸਂ ਤ੍ਵਦਨ੍ਯਮਨਘਂ ਵਿਦੁਃ ਤਥਾ ਮਾਮ੍ ਉਦ੍ਧਰਾਸ਼ੇषਦੁਃਖਸਂਸਾਰਸਾਗਰਾਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਹੇ ਨਿਰਮਲ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਲੈ ਚੜ੍ਹ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਵਿਸਰ੍ਜਯੇਤ੍ ਸ਼ਯ੍ਯਾਗਵਾਦਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਯ ਭਵਨਂ ਨਯੇਤ੍
ਫਿਰ, ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਵਿਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਖੱਟ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨੈਤਦ੍ਵਿਸ਼ੀਲਾਯ ਨ ਦਾਮ੍ਭਿਕਾਯ ਕੁਤਰ੍ਕਦੁष੍ਟਾਯ ਵਿਨਿਨ੍ਦਕਾਯ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨੀਯਂ ਵ੍ਰਤਮਿਨ੍ਦੁਮੌਲੇਰ੍ ਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਿਨ੍ਦਾਮਧਿਕਾਂ ਵਿਧਤ੍ਤੇ
ਇਹ ਇੰਦੁਮੁਕਤ ਦੇ ਵਰਤ ਨੂੰ ਮੰਦ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਦਿਖਾਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਗਲਤ ਤਰਕ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜਿਹੜਾ ਬਹੁਤ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਭਕ੍ਤਾਯ ਦਾਨ੍ਤਾਯ ਚ ਗੁਹ੍ਯਮੇਤਦ੍ ਆਖ੍ਯੇਯਮ੍ ਆਨਨ੍ਦਕਰਂ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਇਦਂ ਮਹਾਪਾਤਕਭਿਨ੍ ਨਰਾਣਾਮ੍ ਅਪ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਂ ਵੇਦਵਿਦੋ ਵਦਨ੍ਤਿ
ਇਹ ਗੁਪਤ ਗਿਆਨ ਭਗਤੀ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸੰਯਮੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਹੈ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਵੇਦ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਦਾ ਇੱਕ ਅੱਖਰ ਵੀ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਬਨ੍ਧੁਪੁਤ੍ਰੇਣ ਧਨੈਰ੍ਵਿਯੁਕ੍ਤਃ ਪਤ੍ਨੀਭਿਰਾਨਨ੍ਦਕਰਃ ਸੁਰਾਣਾਮ੍ ਨਾਭ੍ਯੇਤਿ ਰੋਗਂ ਨ ਚ ਸ਼ੋਕਦੁਃਖਂ ਯਾ ਵਾਥ ਨਾਰੀ ਕੁਰੁਤੇ ऽਤਿਭਕ੍ਤ੍ਯਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ, ਧਨ ਜਾਂ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾਂ ਰੋਗ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਨਾਂ ਦੁੱਖ-ਸ਼ੋਕ, ਤੇ ਜੋ ਇਸ ਵਰਤ ਨੂੰ ਭਾਵ ਨਾਲ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਵੀ।
ਇਦਂ ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਪੁਰਾਰ੍ਜੁਨੇਨ ਕृਤਂ ਕੁਬੇਰੇਣ ਪੁਰਂਦਰੇਣ ਯਤ੍ਕੀਰ੍ਤਨੇਨਾਪ੍ਯਖਿਲਾਨਿ ਨਾਸ਼ਮ੍ ਆਯਾਨ੍ਤਿ ਪਾਪਾਨਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯੋ ऽਸ੍ਤਿ
ਇਹ ਵਰਤ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਜੇਤੂ, ਕੁਬੇਰ ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਇਸ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਸਤਕਾਰੀ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਕृष੍ਣਾष੍ਟਮੀਮਥੋ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਿਨੀਮ੍ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਭਵਤਿ ਜਯਃ ਪੁਂਸਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਸ਼ਟਮੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਮੁਕਤੀ ਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਂਕਰਂ ਮਾਰ੍ਗਸ਼ਿਰਸਿ ਸ਼ਮ੍ਭੁਂ ਪੌषੇ ऽਭਿਪੂਜਯੇਤ੍ ਮਾਘੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਂ ਦੇਵਂ ਮਹਾਦੇਵਂ ਚ ਫਾਲ੍ਗੁਨੇ
ਮਾਰਗਸ਼ੀਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਕਰ, ਪੌਸ਼ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਭੂ, ਮਾਘ ਵਿੱਚ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤੇ ਫਾਲਗੁਨ ਵਿੱਚ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਥਾਣੁਂ ਚੈਤ੍ਰੇ ਸ਼ਿਵਂ ਤਦ੍ਵਦ੍ ਵੈਸ਼ਾਖੇ ਤ੍ਵਰ੍ਚਯੇਨ੍ਨਰਃ ਜ੍ਯੇष੍ਠੇ ਪਸ਼ੁਪਤਿਂ ਚਾਰ੍ਚੇਦ੍ ਆषਾਢੇ ਉਗ੍ਰਮਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਚੈਤਰ ਵਿੱਚ ਸਥਾਣੁ, ਵਿਸਾਖ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ, ਜੈਸ਼ਠ ਵਿੱਚ ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਤੇ ਆਸ਼ਾਢ ਵਿੱਚ ਉਗ੍ਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪੂਜਯੇਚ੍ਛ੍ਰਾਵਣੇ ਸ਼ਰ੍ਵਂ ਨਭਸ੍ਯੇ ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕਂ ਤਥਾ ਹਰਮਾਸ਼੍ਵਯੁਜੇ ਮਾਸਿ ਤਥੇਸ਼ਾਨਂ ਚ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੇ
ਸਰਾਵਣ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਵ, ਨਭਸ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਯੰਬਕ, ਆਸ਼ਵਯੁਜ ਵਿੱਚ ਹਰ ਤੇ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਈਸ਼ਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਕृष੍ਣਾष੍ਟਮੀषੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਸਮ੍ਪੂਜਯੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ ਗੋਭੂਹਿਰਣ੍ਯਵਾਸੋਭਿਃ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਾਨੁਪੋषਿਤਃ
ਸਭ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਸ਼ਟਮੀਆਂ 'ਤੇ, ਜੋ ਸਮਰਥ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ ਹੋ ਕੇ, ਗਾਂ, ਜ਼ਮੀਨ, ਸੋਨਾ ਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਗੋਮੂਤ੍ਰਘृਤਗੋਕ੍ਸ਼ੀਰਤਿਲਾਨ੍ ਯਵਕੁਸ਼ੋਦਕਮ੍ ਗੋਸ਼ृਙ੍ਗੋਦਸ਼ਿਰੀषਾਰ੍ਕਬਿਲ੍ਵਪਤ੍ਤ੍ਰਦਧੀਨਿ ਚ ਪਞ੍ਚਗਵ੍ਯਂ ਚ ਸਂਪ੍ਰਾਸ਼੍ਯ ਸ਼ਂਕਰਂ ਪੂਜਯੇਨ੍ਨਿਸ਼ਿ
ਗਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਤੱਤ—ਮੂਤਰ, ਘੀ, ਦੁੱਧ, ਤਿਲ, ਜੌ, ਕੁਸ਼ਾ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ, ਗਾਂ ਦਾ ਸਿੰਗ, ਗਾਂ ਦੀ ਲੈ, ਸਿਰੀਸ਼, ਅਰਕ, ਬਿਲਵਾ ਪੱਤੇ ਅਤੇ ਦਹੀਂ—ਇਹ ਸਭ ਖਾ ਕੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਂ ਚ ਵਟਂ ਚੈਵੋ-ਦੁਮ੍ਬਰਂ ਪ੍ਲਕ੍ਸ਼ਮੇਵ ਚ ਪਲਾਸ਼ਂ ਜਮ੍ਬੁਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਵਿਦੁਃ षष੍ਠਂ ਮਹਰ੍षਯਃ
ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਛੇ ਦਰੱਖਤਾਂ—ਅਸ਼ਵੱਥ, ਵਟ, ਉਦੁੰਬਰ, ਪਲਕਸ਼, ਪਲਾਸ਼ ਅਤੇ ਜੰਬੂ—ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ ਹੈ।
ਮਾਰ੍ਗਸ਼ੀਰ੍षਾषਾਢਮਾਸਾਭ੍ਯਾਂ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਮਿਤਿਕ੍ਰਮਾਤ੍ ਏਕੈਕਂ ਦਨ੍ਤਪਵਨਂ ਵृਕ੍ਸ਼ੇष੍ਵੇਤੇषੁ ਭਕ੍ਸ਼ਯੇਤ੍
ਮਾਰਗਸ਼ੀਰ ਅਤੇ ਆਢਾ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਦੂਜੇ ਮਹੀਨੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਦੰਤਪਵਨ ਪੱਤਾ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਾਯ ਦਦ੍ਯਾਦਰ੍ਘ੍ਯਂ ਚ ਕृष੍ਣਾਂ ਗਾਂ ਕृष੍ਣਵਾਸਸਮ੍ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸਮਾਪ੍ਤੇ ਦਧ੍ਯਨ੍ਨਂ ਵਿਤਾਨਧ੍ਵਜਚਾਮਰਮ੍
ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਅਰਘ ਦੇਣਾ, ਕਾਲੀ ਗਾਂ ਅਤੇ ਕਾਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਭੇਟ ਕਰਨਾ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਦਹੀਂ-ਚਾਵਲ, ਛਤਰੀ, ਝੰਡਾ ਅਤੇ ਪੰਖਾ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਮੁਦਕੁਮ੍ਭਾਂਸ਼੍ਚ ਪਞ੍ਚਰਤ੍ਨਸਮਨ੍ਵਿਤਾਨ੍ ਗਾਵਃ ਕृष੍ਣਾਃ ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਚ ਵਾਸਾਂਸਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ ਅਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਪੁਨਰ੍ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਗਾਮੇਕਾਮਪਿ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ
ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਪੰਜ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ, ਕਾਲੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਸੋਨਾ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਸਤ੍ਰ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਜੇ ਸਮਰਥ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਇੱਕ ਗਾਂ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨ ਵਿਤ੍ਤਸ਼ਾਠ੍ਯਂ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਦੋषਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ਕृष੍ਣਾष੍ਟਮੀਮੁਪੋष੍ਯੈਵ ਸਪ੍ਤਕਲ੍ਪਸ਼ਤਤ੍ਰਯਮ੍ ਪੁਮਾਨ੍ਸਮ੍ਪੂਜਿਤੋ ਦੇਵੈਃ ਸ਼ਿਵਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਧਨ ਵਿੱਚ ਚਲਾਕੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਕਰਣ ਨਾਲ ਦੋਸ਼ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਸ਼ਟਮੀ ਅਤੇ ਸਤ ਸੌ ਤਿੰਨ ਕਲਪਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਰਾਰੋਗ੍ਯਕੁਲਾਭਿਵृਦ੍ਧਿਯੁਕ੍ਤਃ ਪੁਮਾਨ੍ਭੂਪਕੁਲਾਯੁਤਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਰ੍ਜਨ੍ਮਨਿ ਯੇਨ ਸਮ੍ਯਗ੍ ਵ੍ਰਤਂ ਸਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤਦਿਨ੍ਦੁਮੌਲੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਚੰਗੀ ਸਿਹਤ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਵਾਧੂ ਨਾਲ, ਰਾਜ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਕਿਹੜਾ ਵਰਤ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਇਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇੰਦੁਮੁਕਟ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।
ਤ੍ਵਯਾ ਪृष੍ਟਮਿਦਂ ਸਮ੍ਯਗ੍ ਉਕ੍ਤਂ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਕਾਰਕਮ੍ ਰਹਸ੍ਯਂ ਤਵ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਤ੍ਪੁਰਾਣਵਿਦੋ ਵਿਦੁਃ
ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਵਾਲ ਠੀਕ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਹ ਰਾਜ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਪੁਰਾਣਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ।
ਰੋਹਿਣੀਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਯਨਂ ਨਾਮ ਵ੍ਰਤਮਿਹੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਯਾਰ੍ਚਾਮ੍ ਅਰ੍ਚਯਦ੍ ਇਨ੍ਦੁਨਾਮਭਿਃ
ਇੱਥੇ ਰੋਹিণੀ-ਚੰਦ੍ਰ-ਸ਼ਯਨ ਨਾਮ ਦਾ ਉੱਤਮ ਵਰਤ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਚੰਦ੍ਰ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਯਦਾ ਸੋਮਦਿਨੇ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾ ਭਵੇਤ੍ਪਞ੍ਚਦਸ਼ੀ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਅਥਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਸੋਮਵਾਰ ਨੂੰ ਪੰਦਰਵੀਂ ਤਿਥੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਖਸ਼ਤ੍ਰ ਨਕਸ਼ਤਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ,
ਤਦਾ ਸ੍ਨਾਨਂ ਨਰਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਪਞ੍ਚਗਵ੍ਯੇਨ ਸਰ੍षਪੈਃ ਆਪ੍ਯਾਯਸ੍ਵੇਤਿ ਤੁ ਜਪੇਦ੍ ਵਿਦ੍ਵਾਨष੍ਟਸ਼ਤਂ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪੰਜਗਵਿਆ ਅਤੇ ਸਰੋਂ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਗਿਆਨਵਾਨ 'ਆਪਿਆਯਸ੍ਵ' ਮੰਤਰ ਅਠ ਸੌ ਵਾਰੀ ਜਪੇ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ऽਪਿ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਾषਣ੍ਡਾਲਾਪਵਰ੍ਜਿਤਃ ਸੋਮਾਯ ਵਰਦਾਯਾਥ ਵਿष੍ਣਵੇ ਚ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਸ਼ੂਦਰ ਵੀ, ਵਧੀਆ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਅਤੇ ਪਾਖੰਡ ਦੀ ਗੱਲ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ, ਸੋਮਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ।
ਕृਤਜਪ੍ਯਃ ਸ੍ਵਭਵਨਮ੍ ਆਗਤ੍ਯ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍ ਪੂਜਯੇਤ੍ਫਲਪੁष੍ਪੈਸ਼੍ਚ ਸੋਮਨਾਮਾਨਿ ਕੀਰ੍ਤਯਨ੍
ਜਪ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਆ ਕੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਫਲ-ਫੁੱਲ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਸੋਮਾ ਦੇ ਨਾਮ ਉਚਾਰੇ।
ਸੋਮਾਯ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਯ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਪਾਦਾਵ੍ ਅਨਨ੍ਤਧਾਮ੍ਨੇਤਿ ਚ ਜਾਨੁਜਙ੍ਘੇ ਊਰੁਦ੍ਵਯਂ ਚਾਪਿ ਜਲੋਦਰਾਯ ਸਮ੍ਪੂਜਯੇਨ੍ਮੇਢ੍ਰਮਨਨ੍ਤਬਾਹਵੇ
ਸੋਮਾ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ; ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਅਨੰਤ ਵਾਸ ਦਾ ਸਥਾਨ ਮੰਨ ਕੇ ਪੂਜੇ, ਉਸਦੇ ਘੁੱਟ ਅਤੇ ਪਿੰਡੀਆਂ, ਦੋ ਉਰੂਆਂ ਨੂੰ ਜਲੋਦਰਾ, ਅਤੇ ਮੋਢੇ ਨੂੰ ਅਨੰਤਬਾਹੂ ਵਜੋਂ ਪੂਜੇ।