ਪ੍ਰਤਿਲਿਖ੍ਯ ਚ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਸੌਵਰ੍ਣਕਰਿਸਂਯੁਤਮ੍ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕ੍ਯਾਂ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਫਲਭਾਗ੍ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਲਿਖ ਕੇ, ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਕੰਵਲੇ ਵਾਲੇ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ ਤਦ੍ ਈਸ਼ਾਨਕਂ ਕਲ੍ਪਂ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਮਧਿਕृਤ੍ਯ ਚ ਵਸਿष੍ਠਾਯਾਗ੍ਨਿਨਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮ੍ ਆਗ੍ਨੇਯਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਚਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਜੋ ਇਸ਼ਾਨਕਲਪ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੰਬੰਧੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਅੱਗਨੇਯਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਲਿਖਿਤ੍ਵਾ ਤਚ੍ਚ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਧੇਮਪਦ੍ਮਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਮਾਰ੍ਗਸ਼ੀਰ੍ष੍ਯਾਂ ਵਿਧਾਨੇਨ ਤਿਲਧੇਨੁਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਲਿਖ ਕੇ, ਮਾਰਗਸ਼ੀਰ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਵਲੇ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਤਿਲ ਦੇ ਨਾਲ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਕਰੇ—
ਤਚ੍ਚ षੋਡਸ਼ਸਾਹਸ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਕ੍ਰਤੁਫਲਪ੍ਰਦਮ੍ ਯਃ ਪ੍ਰਦਧਨ੍ਨਰਃ ਸੋ ऽਥ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ ਸੋਲਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਕੋਈ ਇਹ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰਾਧਿਕृਤ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮ੍ ਆਦਿਤ੍ਯਸ੍ਯ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ ਅਘੋਰਕਲ੍ਪਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਪ੍ਰਸਙ੍ਗੇਨ ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਿਤਿਮ੍ ਮਨਵੇ ਕਥਯਾਮਾਸ ਭੂਤਗ੍ਰਾਮਸ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਜਿੱਥੇ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਨਾਲ, ਚਤੁਰਮੁਖ ਨੇ ਅਘੋਰ ਕਲਪ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਮੌਕੇ 'ਤੇ ਮਨੂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਲਕੜੇ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ—
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤਥਾ ਪਞ੍ਚ ਸ਼ਤਾਨਿ ਚ ਭਵਿष੍ਯਚਰਿਤਪ੍ਰਾਯਂ ਭਵਿष੍ਯਂ ਤਦਿਹੋਚ੍ਯਤੇ
ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਪੰਜ ਸੌ, ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਭਵਿੱਖ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਬਾਰੇ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਭਵਿੱਖ ਪੁਰਾਣਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਪੌषੇ ਮਾਸਿ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਂ ਵਿਮਤ੍ਸਰਃ ਗੁਡਕੁਮ੍ਭਸਮਾਯੁਕ੍ਤਮ੍ ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਫਲਂ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਪੋਹ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਨੂੰ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹੋ ਕੇ, ਗੁੜ ਦੇ ਘੜੇ ਦੇ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਰਥਂਤਰਸ੍ਯ ਕਲ੍ਪਸ੍ਯ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਮਧਿਕृਤ੍ਯ ਚ ਸਾਵਰ੍ਣਿਨਾ ਨਾਰਦਾਯ ਕृष੍ਣਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜੋ ਰਥਾਂਤਰ ਕਲਪ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੰਬੰਧੀ, ਸਾਵਰਨੀ ਨੇ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਉੱਚੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸੀ।
ਯਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਰਾਹਸ੍ਯ ਚੋਦਨ੍ਤਂ ਵਰ੍ਣਿਤਂ ਮੁਹੁਃ ਤਦष੍ਟਾਦਸ਼ਸਾਹਸ੍ਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵੈਵਰ੍ਤਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਸੂਅਰ ਦੀ ਕਥਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦੱਸੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਪੁਰਾਣ ਨੂੰ 'ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ' ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਠਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕ ਹਨ।
ਪੁਰਾਣਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵੈਵਰ੍ਤਂ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਮਾਘਮਾਸਿ ਚ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਂ ਸ਼ੁਭਦਿਨੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਦਿਨ 'ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਣ' ਦਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰਾਗ੍ਨਿਲਿਙ੍ਗਮਧ੍ਯਸ੍ਥਃ ਪ੍ਰਾਹ ਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਮੋਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮ੍ ਆਗ੍ਨੇਯਮਧਿਕृਤ੍ਯ ਚ
ਜਿੱਥੇ ਅੱਗ ਦੇ ਲਿੰਗ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਧਰਮ, ਧਨ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਆਗਨੇਯ ਭਾਗ ਬਾਰੇ, ਬਾਤ ਕੀਤੀ—
ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤੇ ਲੈਙ੍ਗਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਪੁਰਾਣਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਤਦੇਕਾਦਸ਼ਸਾਹਸ੍ਰਂ ਫਾਲ੍ਗੁਨ੍ਯਾਂ ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਤਿਲਧੇਨੁਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਸ ਯਾਤਿ ਸ਼ਿਵਸਾਮ੍ਯਤਾਮ੍
ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹੋਂ 'ਲੈੰਗ ਪੁਰਾਣ' ਆਖਿਆ; ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਫਾਲਗੁਨ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਤਿਲ ਤੇ ਗਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਇਸ ਦੇ ਗਿਆਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਵਰਾਹਸ੍ਯ ਪੁਨਰ੍ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮਧਿਕृਤ੍ਯ ਚ ਵਿष੍ਣੁਨਾਭਿਹਿਤਂ ਕ੍ਸ਼ੋਣ੍ਯੈ ਤਦ੍ਵਾਰਾਹਮ੍ ਇਹੋਚ੍ਯਤੇ
ਮਹਾਂ ਸੂਅਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਾਰੇ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਇੱਥੇ 'ਵਾਰਾਹ ਪੁਰਾਣ' ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਨਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਙ੍ਗੇਨ ਕਲ੍ਪਸ੍ਯ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤਤ੍ਪੁਰਾਣਮਿਹੋਚ੍ਯਤੇ
ਮਨੂ ਤੇ ਕਲਪ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾਲ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਉਹ ਪੁਰਾਣ ਇੱਥੇ ਚੌਵੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲਾ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਗਰੁਡਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਿਲਧੇਨੁਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਂ ਮਧੌ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਕੁਟੁਮ੍ਬਿਨੇ ਵਰਾਹਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਪਦਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵੈष੍ਣਵਮ੍
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸੋਨੇ ਦਾ ਗਰੁੜ, ਤਿਲ ਦੀ ਗਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਧ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਨੂੰ ਘਰੇਲੂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਵਾਰਾਹ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਦਰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰਾਨ੍ਧਰ੍ਮਾਨ੍ ਅਧਿਕृਤ੍ਯ ਚ षਣ੍ਮੁਖਃ ਕਲ੍ਪੇ ਤਤ੍ਪੁਰੁषਂ ਵृਤ੍ਤਂ ਚਰਿਤੈਰੁਪਬृਂਹਿਤਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਿਵ ਧਰਮਾਂ, ਸ਼ਣਮੁਖ ਤੇ ਕਲਪ, ਅਤੇ ਤਤਪੁਰੁਸ਼ ਦੇ ਕਰਤਬ ਕਥਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—
ਸ੍ਕਾਨ੍ਦਂ ਨਾਮ ਪੁਰਾਣਂ ਚ ਹ੍ਯ੍ ਏਕਾਸ਼ੀਤਿਰ੍ਨਿਗਦ੍ਯਤੇ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਤਂ ਚੈਕਮ੍ ਇਤਿ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇषੁ ਗਦ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਪੁਰਾਣ 'ਸਕਾਂਦ' ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਇਕਿਆਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਇੱਕ ਸੌ ਸ਼ਲੋਕ ਹਨ, ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਐਸਾ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਰਿਲਿਖ੍ਯ ਚ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਧੇਮਸ਼ੂਲਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਸ਼ੈਵਂ ਪਦਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮੀਨੇ ਚੋਪਾਗਤੇ ਰਵੌ
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਲਿਖ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਬਰਛੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਦਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਮੀਨ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਆਉਣ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਦਰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮ੍ ਅਧਿਕृਤ੍ਯ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਗਮਭ੍ਯਧਾਤ੍ਤਚ੍ਚ ਵਾਮਨਂ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਾਰੇ, ਚੌਹਾਂ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਨੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਲਕੜਾਂ ਦੱਸੀਆਂ; ਇਹ 'ਵਾਮਨ ਪੁਰਾਣ' ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰਾਣਂ ਦਸ਼ਸਾਹਸ੍ਰਂ ਕੂਰ੍ਮਕਲ੍ਪਾਨੁਗਂ ਸ਼ਿਵਮ੍ ਯਃ ਸ਼ਰਦ੍ਵਿषੁਵੇ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਵੈष੍ਣਵਂ ਯਾਤ੍ਯਸੌ ਪਦਮ੍
ਕੂਰਮ ਕਲਪ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁਰਾਣ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸ਼ਰਦ ਵਿਸ਼ੁਵ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਦਰ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਾਨਾਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਚ ਰਸਾਤਲੇ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਕਥਯਾਮਾਸ ਕੂਰ੍ਮਰੂਪੀ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਜਿੱਥੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਕੂਰਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਧਰਮ, ਧਨ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਥਾ ਦੱਸਦਾ ਹੈ—
ਇਨ੍ਦ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਪ੍ਰਸਙ੍ਗੇਨ ऋषਿਭ੍ਯਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸਂਨਿਧੌ ਅष੍ਟਾਦਸ਼ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਕਲ੍ਪਾਨੁषਙ੍ਗਿਕਮ੍
ਇੰਦਰਦਯੁਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾਲ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਕਰ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਕਲਪ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਅਠਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕ ਹਨ।
ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦਯਨੇ ਕੂਰ੍ਮਂ ਹੇਮਕੂਰ੍ਮਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਗੋਸਹਸ੍ਰਪ੍ਰਦਾਨਸ੍ਯ ਫਲਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਨ੍ਨਰਃ
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਕੂਰਮ ਪੁਰਾਣ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੂਰਮ ਦੇ ਨਾਲ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਬਦਲਣ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁਤੀਨਾਂ ਯਤ੍ਰ ਕਲ੍ਪਾਦੌ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਮਤ੍ਸ੍ਯਰੂਪੇਣ ਮਨਵੇ ਨਰਸਿਂਹੋਪਵਰ੍ਣਨਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਕਲਪ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਮੱਛੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਮਨੂ ਨੂੰ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਕਿਰਿਆ ਲਈ ਨਰਸਿੰਘ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸਦਾ ਹੈ—
ਅਧਿਕृਤ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸਪ੍ਤਕਲ੍ਪਵृਤ੍ਤਂ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਃ ਤਨ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਮਿਤਿ ਜਾਨੀਧ੍ਵਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਸੱਤ ਕਲਪਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਕੇ, ਇਹ 'ਮਤ्सਯ ਪੁਰਾਣ' ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲਾ ਜਾਣੋ।
ਵਿषੁਵੇ ਹੇਮਮਤ੍ਸ੍ਯੇਨ ਧੇਨ੍ਵਾ ਚੈਵ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪृਥਿਵੀ ਤੇਨ ਦਤ੍ਤਾ ਭਵਤਿ ਚਾਖਿਲਾ
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ੁਵ ਤੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੱਛੀ ਤੇ ਗਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਇਸ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਦਾ ਚ ਗਾਰੁਡੇ ਕਲ੍ਪੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਣ੍ਡਾਦ੍ਗਰੁਡੋਦ੍ਭਵਮ੍ ਅਧਿਕृਤ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕृष੍ਣੋ ਗਾਰੁਡਂ ਤਦਿਹੋਚ੍ਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਗਾਰੁੜ ਕਲਪ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਂਡ ਤੋਂ ਗਾਰੁੜ ਦੇ ਜਨਮ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਇੱਥੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਦ੍ ਅष੍ਟਾਦਸ਼ਕਂ ਚੈਕਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣੀਹ ਪਠ੍ਯਤੇ ਸੌਵਰ੍ਣਹਂਸਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਪੁਮਾਨਿਹ ਸ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਲਭਤੇ ਮੁਖ੍ਯਾਂ ਸ਼ਿਵਲੋਕੇ ਚ ਸਂਸ੍ਥਿਤਿਮ੍
ਇੱਥੇ ਅਠਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲਾ ਭਾਗ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਹੰਸ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਇੱਥੇ ਇਸ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਸਿੱਧੀ ਅਤੇ ਵਸੇਰਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮ੍ ਅਧਿਕृਤ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪੁਨਃ ਤਚ੍ਚ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਸਾਹਸ੍ਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਂ ਦ੍ਵਿਸ਼ਤਾਧਿਕਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਂਡ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਾਰੇ ਮੁੜ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਪੁਰਾਣਾ ਬਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਦੋ ਸੌ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਹੈ।
ਭਵਿष੍ਯਾਣਾਂ ਚ ਕਲ੍ਪਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਯਤ੍ਰ ਵਿਸ੍ਤਰਃ ਤਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਪੁਰਾਣਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਮੁਦਾਹृਤਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਕਲਪਾਂ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਿਆਖਿਆ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਪੁਰਾਣਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਚਾਰਿਆ।