ਤੇਨਾਸੌ ਨਿਗृਹੀਤਸ਼੍ਚ ਨ ਚਚਾਲ ਪਦਾਤ੍ਪਦਮ੍ ਤਤੋ ऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵृषਸ੍ਤਂ ਵੈ ਮੁਞ੍ਚ ਮਾਂ ਬਲਿਨਾਂ ਵਰ
ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੋਕੇ ਹੋਏ ਵੱਛਾ ਇਕ ਕਦਮ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹਿਲ ਸਕਿਆ। ਫਿਰ ਵੱਛੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਤੂੰ ਤਾਕਤਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈਂ।'
ਨ ਮਯਾਸਾਦਿਤਸ੍ਤਾਤ ਬਲਵਾਂਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਸਮਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਮਮ ਚਾਨ੍ਯਃ ਸਮੋ ਵਾਪਿ ਨ ਹਿ ਮੇ ਬਲਸਂਖ੍ਯਯਾ ਮੁਞ੍ਚ ਤਾਤੇਤਿ ਚ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰੀਤਸ੍ਤੇ ऽਹਂ ਵਰਂ ਵृਣੁ
'ਪਿਤਾ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਤਾਕਤਵਾਨ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਪਿਤਾ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ऽਬ੍ਰਵੀਦੇਨਂ ਜੀਵਨ੍ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਕ੍ਵ ਯਾਸ੍ਯਸਿ ਏष ਤ੍ਵਾਂ ਨ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪਰਸ੍ਵਾਦਂ ਚਤੁष੍ਪਦਮ੍
ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਜਿਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵੇਂਗਾ? ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ।'
ਨਾਸ੍ਮਾਕਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਤਾਤ ਪਾਤਕਂ ਸ੍ਤੇਯਮੇਵ ਚ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਤਥਾ ਚੈਵ ਪੇਯਾਪੇਯਂ ਤਥੈਵ ਚ
'ਪਿਤਾ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਨਾ ਤਾਂ ਕੋਈ ਪਾਪ ਹੈ, ਨਾ ਚੋਰੀ। ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ।'
ਦ੍ਵਿਪਦਾਂ ਬਹਵੋ ਹ੍ਯ੍ ਏਤੇ ਧਰ੍ਮ ਏष ਗਵਾਂ ਸ੍ਮृਤਃ ਕਾਰ੍ਯਾਕਾਰ੍ਯੇ ਨ ਵਾਗਮ੍ਯਾਗਮਨਂ ਚ ਤਥੈਵ ਚ
'ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਨਿਯਮ ਹਨ, ਪਰ ਗਾਵਾਂ ਲਈ ਇਹੀ ਧਰਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਜਾਂ ਆਉਣਾ-ਜਾਣਾ, ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਉੱਤੇ ਰੋਕ ਨਹੀਂ।'
ਗਵਾਂ ਧਰ੍ਮਂ ਤੁ ਵੈ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ਤੁ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਤਮ੍ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾਨ੍ਨਪਾਨਦਾਨਾਤ੍ਤੁ ਗੋਪਤਿਂ ਸਂਪ੍ਰਸਾਦਯਤ੍
ਗਾਵਾਂ ਦਾ ਧਰਮ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਘਬਰਾਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੇ ਕੇ ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਸਾਦਿਤੇ ਗਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਗੋਧਰ੍ਮਂ ਭਕ੍ਤਿਤਸ੍ਤੁ ਸਃ ਮਨਸੈਵ ਸਮਾਦਧ੍ਯੌ ਤਨ੍ਨਿष੍ਠਸ੍ਤਤ੍ਪਰੋ ਹਿ ਸਃ
ਜਦ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਇਸ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤਤੋ ਯਵੀਯਸਃ ਪਤ੍ਨੀਂ ਗੌਤਮਸ੍ਯਾਭ੍ਯਪਦ੍ਯਤ ਕृਤਾਵਲੇਪਾਂ ਤਾਂ ਮਤ੍ਵਾ ਸੋ ऽਨਡ੍ਵਾਨਿਵ ਨ ਕ੍ਸ਼ਮਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਗੌਤਮ ਦੀ ਛੋਟੀ ਪਤਨੀ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਸਮਝਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਇਕ ਬਾਂਝ ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਗੋਧਰ੍ਮਂ ਤੁ ਪਰਂ ਮਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨੁषਾਂ ਤਾਮਭ੍ਯਪਦ੍ਯਤ ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸ੍ਯ ਚੈਨਂ ਰੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਚ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਚ
ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪੁੱਤਰੀ-ਵਧੂ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ, ਰੋਕਿਆ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਭਾਵ੍ਯਮਰ੍ਥਂ ਤੁ ਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਾਤ੍ਤਮੁਵਾਚ ਸਾ ਵਿਪਰ੍ਯਯਂ ਤੁ ਤ੍ਵਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਅਨਡ੍ਵਾਨਿਵ ਵਰ੍ਤਸੇ
ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਭਵਿੱਖ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਉਲਟ ਘਟਨਾ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੂੰ ਬਾਂਝ ਵੱਛੇ ਵਾਂਗ ਵਿਹਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।'
ਗਮ੍ਯਾਗਮ੍ਯਂ ਨ ਜਾਨੀषੇ ਗੋਧਰ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਨ੍ਸੁਤਾਮ੍ ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਤ੍ਵਾਂ ਤ੍ਯਜਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
'ਤੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਦੁਸ਼ਟ, ਹੁਣ ਆਪਣਾ ਕਰਮ ਭੋਗ।'
ਕਾष੍ਠੇ ਸਮੁਦ੍ਗੇ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਗਙ੍ਗਾਮ੍ਭਸਿ ਸਮੁਤ੍ਸृਜਤ੍ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਨ੍ਧੋ ਵृਦ੍ਧਸ਼੍ਚ ਭਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਦੁਰਧਿष੍ਠਿਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਕੜ ਦੀ ਬੇੜੀ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕ ਕੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਕਹਿੰਦੀ, 'ਤੂੰ ਅੰਨਾ, ਬੁੱਢਾ ਤੇ ਪਾਲਣ ਔਖਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਪਵੇਗਾ।'
ਤਮੁਹ੍ਯਮਾਨਂ ਵੇਗੇਨ ਸ੍ਰੋਤਸੋ ऽਭ੍ਯਾਸ਼ਮਾਗਤਃ ਜਗ੍ਰਾਹ ਤਂ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਬਲਿਰ੍ ਵੈਰੋਚਨਿਸ੍ਤਦਾ
ਜਦ ਉਹ ਧਾਰ ਦੇ ਜੋਰ ਨਾਲ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਧਰਮਾਤਮਾ ਬਲੀ, ਵੈਰੋਚਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਅਨ੍ਤਃਪੁਰੇ ਜੁਗੋਪੈਨਂ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਤਰ੍ਪਯਨ੍ ਪ੍ਰੀਤਸ਼੍ਚੈਵ ਵਰੇਣੈਵ ਚ੍ਛਨ੍ਦਯਾਮਾਸ ਵੈ ਬਲਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ, ਚੰਗਾ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੇ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਸੰਦ ਦਾ ਵਰ ਦੇਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਸ ਵਰਂ ਵਵ੍ਰੇ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥੇ ਦਾਨਵਰ੍षਭਃ ਸਂਤਾਨਾਰ੍ਥਂ ਮਹਾਭਾਗਭਾਰ੍ਯਾਯਾਂ ਮਮ ਮਾਨਦ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਾਨ੍ ਉਤ੍ਪਾਦਯਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਇਹ ਵਰ ਮੰਗਿਆ ਕਿ, 'ਮੇਰੀ ਸੋਭਾਵਾਨ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਣ, ਜੋ ਧਰਮ, ਮਕਸਦ ਤੇ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਣ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ऽਥ ਦੇਵਰ੍षਿਸ੍ ਤਥਾਸ੍ਤ੍ਵਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਭੁਃ ਸ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜਾ ਸ੍ਵਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਸੁਦੇष੍ਣਾਂ ਨਾਮ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਤ੍ ਅਨ੍ਧਂ ਵृਦ੍ਧਂ ਚ ਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨ ਸਾ ਦੇਵੀ ਜਗਾਮ ਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਦੇਵਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਹੋ ਜਾਵੇ।' ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਨਾ ਤੇ ਬੁੱਢਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸੁਦੇਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ, ਪਰ ਰਾਣੀ ਨਹੀਂ ਗਈ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਂ ਧਾਤ੍ਰੇਯਿਕਾਂ ਤਸ੍ਮਾਵ੍ ਅਨ੍ਧਾਯ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਤ੍ਤਦਾ ਤਸ੍ਯਾਂ ਕਕ੍ਸ਼ੀਵਦਾਦੀਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਦ੍ਰਯੋਨਾਵ੍ ऋषਿਰ੍ ਵਸ਼ੀ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਉਸ ਅੰਨੇ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸ਼ੂਦਰ ਦਾਈ ਭੇਜ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਦਾਈ ਤੋਂ, ਸੰਯਮੀ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਕਸ਼ੀਵਤ ਆਦਿਕ ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ।
ਜਨਯਾਮਾਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਨ੍ ਇਤ੍ਯੇਵਮਾਦਿਕਮ੍ ਉਵਾਚ ਤਂ ਬਲੀ ਰਾਜਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਕ੍ਸ਼ੀਵਦਾਦਿਕਾਨ੍
ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਦਾਈ ਤੋਂ ਸ਼ੂਦਰ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ। ਜਦ ਰਾਜੇ ਨੇ ਕਕਸ਼ੀਵਤ ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਪ੍ਰਵੀਣਾਨ੍ ऋषਿਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਚੇਸ਼੍ਵਰਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਃ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਧਰ੍ਮਾਣਾਂ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ ਵृਤ੍ਤਿਮਾਞ੍ਛੁਚੀਨ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਾਲੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਸਚਾਈ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਚੰਗੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਨ।
ਮਮੈਵ ਚੇਤਿ ਹੋਵਾਚ ਤਂ ਦੀਰ੍ਘਤਮਸਂ ਬਲਿਃ ਨਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮੁਨਿਸ੍ਤਂ ਵੈ ਮਮੈਵਮਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਬਲੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਮੇਰੇ ਹੀ ਹਨ।' ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਮੇਰੇ ਹੀ ਹਨ।'
ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਾਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਯੋਨਾ ਤੁ ਭਵਚ੍ਛਨ੍ਦੇ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮ ਅਨ੍ਧਂ ਵृਦ੍ਧਂ ਚ ਮਾਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸੁਦੇष੍ਣਾ ਮਹਿषੀ ਤਵ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਦ੍ ਅਵਮਾਨਾਨ੍ਮੇ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਂ ਧਾਤ੍ਰੇਯਿਕਾਂ ਨृਪ
ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਸ਼ੂਦਰ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਪਰ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ। ਤੇਰੀ ਰਾਣੀ ਸੁਦੇਸ਼ਣਾ ਨੇ, ਮੈਨੂੰ ਅੰਨਾ ਤੇ ਬੁੱਢਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਅਪਮਾਨ ਕਰਕੇ ਸ਼ੂਦਰ ਦਾਈ ਭੇਜੀ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਾਦਯਾਮਾਸ ਬਲਿਸ੍ ਤਮृषਿਸਤ੍ਤਮਮ੍ ਬਲਿਃ ਸੁਦੇष੍ਣਾਂ ਤਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਾਮਾਸ ਦਾਨਵਃ
ਫਿਰ ਬਲੀ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਦਾਨਵ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸੁਦੇਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚੈਨਾਮ੍ ਅਲਂਕृਤ੍ਯ ऋषਯੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਾਦਯਤ੍ ਤਾਂ ਸ ਦੀਰ੍ਘਤਮਾ ਦੇਵੀਂ ਤਥਾ ਕृਤਵਤੀਂ ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਸੁਦੇਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਸਜਾ-ਸਵਾਰ ਕੇ, ਬਲੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਣੀ ਨੇ ਵੀ ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹੀ ਕੀਤਾ।
ਦਧ੍ਨਾ ਲਵਣਮਿਸ਼੍ਰੇਣ ਤ੍ਵ੍ ਅਭ੍ਯਕ੍ਤਂ ਮਧੁਕੇਨ ਤੁ ਲਿਹ ਮਾਮ੍ ਅਜੁਗੁਪ੍ਸਨ੍ਤੀ ਆਪਾਦਤਲਮਸ੍ਤਕਮ੍ ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਦੇਵਿ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਵੈ ਮਨਸੇਪ੍ਸਿਤਾਨ੍
'ਦਹੀਂ, ਨਮਕ ਅਤੇ ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਪੈਰੋਂ ਤੋਂ ਸਿਰ ਤੱਕ ਚਾਟ, ਬਿਨਾ ਘਿਨ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਣੀ, ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਣਗੇ।'
ਤਸ੍ਯ ਸਾ ਤਦ੍ਵਚੋ ਦੇਵੀ ਸਰ੍ਵਂ ਕृਤਵਤੀ ਤਦਾ ਤਸ੍ਯ ਸਾਪਾਨਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਦੇਵੀ ਪਰਿਹਰਤ੍ਤਦਾ
ਰਾਣੀ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਸਭ ਕੁਝ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਜਦ ਪੀਣ ਦੀ ਵਾਰੀ ਆਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਟ ਗਈ।
ਤਾਮੁਵਾਚ ਤਤਃ ਸੋ ऽਥ ਯਤ੍ਤੇ ਪਰਿਹृਤਂ ਸ਼ੁਭੇ ਵਿਨਾਪਾਨਂ ਕੁਮਾਰਂ ਤੁ ਜਨਯਿष੍ਯਸਿ ਪੂਰ੍ਵਜਮ੍
ਫਿਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਸੁਭਾਗਣੀ, ਤੂੰ ਪੀਣ ਤੋਂ ਹਟ ਗਈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਪਰ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਨਾਰ੍ਹਸਿ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਭਾਗ ਪੁਤ੍ਰਂ ਮੇ ਦਾਤੁਮੀਦृਸ਼ਮ੍ ਤੋषਿਤਸ਼੍ਚ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕੁਰੁ ਮੇ ਪ੍ਰਭੋ
'ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ, ਮਿਹਰ ਕਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।'
ਤਵਾਪਚਾਰਾਦ੍ਦੇਵ੍ਯੇष ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਭਵਿਤਾ ਸ਼ੁਭੇ ਨੈਵ ਦਾਸ੍ਯਤਿ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਪੌਤ੍ਰੌ ਵੈ ਦਾਸ੍ਯਤੇ ਫਲਮ੍
'ਹੇ ਸੁਭਾਗਣੀ, ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਹੋਈ ਭੁੱਲ ਕਰਕੇ, ਹੁਣ ਹੋਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ; ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਤੈਨੂੰ ਪੋਤਰੇ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗਾ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਪੋਤਰੇ ਤੇਰਾ ਫਲ ਦੇਣਗੇ।'
ਤਸ੍ਯਾਪਾਨਂ ਵਿਨਾ ਚੈਵ ਯੋਗ੍ਯਭਾਵੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਦੀਰ੍ਘਤਮਾਙ੍ਗੇषੁ ਕੁਕ੍ਸ਼ੌ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵੇਦਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਪੀਤਾ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਯੋਗਤਾ ਬਣੀ ਰਹੇਗੀ। ਇਸ ਲਈ, ਦੀਰਘਤਮਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਆਖਿਆ।
ਪ੍ਰਾਸ਼ਿਤਂ ਯਦ੍ਯਦਙ੍ਗੇषੁ ਨ ਸੋਪਸ੍ਥਂ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ ਤੇਨ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਤੇ ਗਰ੍ਭੇ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਮ੍ ਇਵੋਡੁਰਾਟ੍
'ਹੇ ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ, ਤੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਥੇ ਚਾਟਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਜਨਨ ਅੰਗ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸਭ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪਏ ਰਹਿਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਰਨਿਮਾ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਚੰਦ।'