ਅਮੋਘਰੇਤਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚਾਪਿ ਨ ਮਾਂ ਭਜਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਏਵਂ ਗਤੇ ਕਾਲੇ ਯਥਾ ਵਾ ਮਨ੍ਯਸੇ ਪ੍ਰਭੋ
'ਤੇਰਾ ਬੀਜ ਕਦੇ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਲਾ ਸਕਦਾ। ਹੁਣ ਜਿਵੇਂ ਤੈਨੂੰ ਠੀਕ ਲੱਗੇ, ਐਸਾ ਕਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਥਾ ਸਮ੍ਯਗ੍ ਬृਹਤ੍ਤੇਜਾ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ ਕਾਮਾਤ੍ਮਾ ਸ ਮਹਾਤ੍ਮਾਪਿ ਨ ਮਨਃ ਸੋ ऽਭ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਸੀ, ਪਰ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਰੋਕ ਸਕਿਆ।
ਸਂਬਭੂਵੈਵ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਮਕਾਮਯਾ ਉਤ੍ਸृਜਨ੍ਤਂ ਤੁ ਤਦ੍ਰੇਤੋਵਾਚਂ ਗਰ੍ਭੋ ऽਭ੍ਯਭਾषਤ
ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ, ਭਾਵੇਂ ਮਮਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਸੀ, ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ; ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਬੱਚਾ ਬੋਲ ਪਿਆ।
ਭੋ ਤਾਤ ਵਾਚਾਮਧਿਪ ਦ੍ਵਯੋਰ੍ਨਾਸ੍ਤੀਹ ਸਂਸ੍ਥਿਤਿਃ ਅਮੋਘਰੇਤਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚਾਪਿ ਪੂਰ੍ਵਂ ਚਾਹਮਿਹਾਗਤਃ
'ਹੇ ਪਿਤਾ, ਬੋਲਣ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਇੱਥੇ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਜਿਸ ਦਾ ਬੀਜ ਕਦੇ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਮੈਂ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।'
ਸੋ ऽਸ਼ਪਤ੍ਤਂ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧ ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ੍ਯ ਵੈ ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ ਗਰ੍ਭਸ੍ਥਂ ਭਗਵਾਨृषਿਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮੀਦृਸ਼ੇ ਕਾਲੇ ਗਰ੍ਭਸ੍ਥੋ ऽਪਿ ਨਿषੇਧਸਿ ਮਾਮੇਵਮੁਕ੍ਤਵਾਂਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਮੋ ਦੀਰ੍ਘਂ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ
'ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਐਸੇ ਵੇਲੇ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਤੇ ਐਸਾ ਬੋਲਿਆ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਘੂਰੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾਵੇਂਗਾ।'
ਤਤੋ ਦੀਰ੍ਘਤਮਾ ਨਾਮ ਸ਼ਾਪਾਦृषਿਰਜਾਯਤ ਅਤੋ ऽਂਸ਼ਜੋ ਬृਹਤ੍ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰਿਵੌਜਸਾ
ਫਿਰ ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦੀਰਘਤਮਾ ਸੀ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਜਨਮਿਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਬ੍ਰਿਹਤਕੀਰਤੀ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਵਾਂਗ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਰੇਤਾਸ੍ਤਤੋ ऽਸੌ ਵੈ ਵਸਤੇ ਭ੍ਰਾਤੁਰਾਸ਼੍ਰਮੇ ਸ ਧਰ੍ਮਾਨ੍ਸੌਰਭੇਯਾਂਸ੍ਤੁ ਵृषਭਾਚ੍ਛ੍ਰੁਤਵਾਂਸ੍ਤਤਃ
ਉਹ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਬਣ ਕੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਅਤੇ ਸੌਰਭੇ ਦੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਵੱਛੇ ਤੋਂ ਸਿੱਖੀਆਂ।
ਤਸ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤਾ ਪਿਤृਵ੍ਯੋ ਯਸ਼੍ ਚਕਾਰ ਭਰਣਂ ਤਦਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਵਸਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਯਦृਚ੍ਛਾਤਸ੍ਤੁ ਵੈ ਵृषਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ-ਤਾਇਆ, ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਵੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਉੱਥੇ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਇਕ ਵੱਛਾ ਅਚਾਨਕ ਉੱਥੇ ਆ ਗਿਆ।
ਯਜ੍ਞਾਰ੍ਥਮਾਹृਤਾਨ੍ਦਰ੍ਭਾਂਸ਼੍ ਚਚਾਰ ਸੁਰਭੀਸੁਤਃ ਜਗ੍ਰਾਹ ਤਂ ਦੀਰ੍ਘਤਮਾਃ ਸ਼ृਙ੍ਗਯੋਸ੍ਤੁ ਚਤੁष੍ਪਦਮ੍
ਯਜਨ ਲਈ ਸੌਰਭੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ। ਦੀਰਘਤਮਾ ਨੇ ਉਸ ਵੱਛੇ ਨੂੰ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤੇਨਾਸੌ ਨਿਗृਹੀਤਸ਼੍ਚ ਨ ਚਚਾਲ ਪਦਾਤ੍ਪਦਮ੍ ਤਤੋ ऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵृषਸ੍ਤਂ ਵੈ ਮੁਞ੍ਚ ਮਾਂ ਬਲਿਨਾਂ ਵਰ
ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੋਕੇ ਹੋਏ ਵੱਛਾ ਇਕ ਕਦਮ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹਿਲ ਸਕਿਆ। ਫਿਰ ਵੱਛੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਤੂੰ ਤਾਕਤਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈਂ।'
ਨ ਮਯਾਸਾਦਿਤਸ੍ਤਾਤ ਬਲਵਾਂਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਸਮਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਮਮ ਚਾਨ੍ਯਃ ਸਮੋ ਵਾਪਿ ਨ ਹਿ ਮੇ ਬਲਸਂਖ੍ਯਯਾ ਮੁਞ੍ਚ ਤਾਤੇਤਿ ਚ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰੀਤਸ੍ਤੇ ऽਹਂ ਵਰਂ ਵृਣੁ
'ਪਿਤਾ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਤਾਕਤਵਾਨ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਪਿਤਾ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ऽਬ੍ਰਵੀਦੇਨਂ ਜੀਵਨ੍ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਕ੍ਵ ਯਾਸ੍ਯਸਿ ਏष ਤ੍ਵਾਂ ਨ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪਰਸ੍ਵਾਦਂ ਚਤੁष੍ਪਦਮ੍
ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਜਿਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵੇਂਗਾ? ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ।'
ਨਾਸ੍ਮਾਕਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਤਾਤ ਪਾਤਕਂ ਸ੍ਤੇਯਮੇਵ ਚ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਤਥਾ ਚੈਵ ਪੇਯਾਪੇਯਂ ਤਥੈਵ ਚ
'ਪਿਤਾ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਨਾ ਤਾਂ ਕੋਈ ਪਾਪ ਹੈ, ਨਾ ਚੋਰੀ। ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ।'
ਦ੍ਵਿਪਦਾਂ ਬਹਵੋ ਹ੍ਯ੍ ਏਤੇ ਧਰ੍ਮ ਏष ਗਵਾਂ ਸ੍ਮृਤਃ ਕਾਰ੍ਯਾਕਾਰ੍ਯੇ ਨ ਵਾਗਮ੍ਯਾਗਮਨਂ ਚ ਤਥੈਵ ਚ
'ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਨਿਯਮ ਹਨ, ਪਰ ਗਾਵਾਂ ਲਈ ਇਹੀ ਧਰਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਜਾਂ ਆਉਣਾ-ਜਾਣਾ, ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਉੱਤੇ ਰੋਕ ਨਹੀਂ।'
ਗਵਾਂ ਧਰ੍ਮਂ ਤੁ ਵੈ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ਤੁ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਤਮ੍ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾਨ੍ਨਪਾਨਦਾਨਾਤ੍ਤੁ ਗੋਪਤਿਂ ਸਂਪ੍ਰਸਾਦਯਤ੍
ਗਾਵਾਂ ਦਾ ਧਰਮ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਘਬਰਾਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੇ ਕੇ ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਸਾਦਿਤੇ ਗਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਗੋਧਰ੍ਮਂ ਭਕ੍ਤਿਤਸ੍ਤੁ ਸਃ ਮਨਸੈਵ ਸਮਾਦਧ੍ਯੌ ਤਨ੍ਨਿष੍ਠਸ੍ਤਤ੍ਪਰੋ ਹਿ ਸਃ
ਜਦ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਇਸ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤਤੋ ਯਵੀਯਸਃ ਪਤ੍ਨੀਂ ਗੌਤਮਸ੍ਯਾਭ੍ਯਪਦ੍ਯਤ ਕृਤਾਵਲੇਪਾਂ ਤਾਂ ਮਤ੍ਵਾ ਸੋ ऽਨਡ੍ਵਾਨਿਵ ਨ ਕ੍ਸ਼ਮਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਗੌਤਮ ਦੀ ਛੋਟੀ ਪਤਨੀ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਸਮਝਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਇਕ ਬਾਂਝ ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਗੋਧਰ੍ਮਂ ਤੁ ਪਰਂ ਮਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨੁषਾਂ ਤਾਮਭ੍ਯਪਦ੍ਯਤ ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸ੍ਯ ਚੈਨਂ ਰੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਚ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਚ
ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪੁੱਤਰੀ-ਵਧੂ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ, ਰੋਕਿਆ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਭਾਵ੍ਯਮਰ੍ਥਂ ਤੁ ਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਾਤ੍ਤਮੁਵਾਚ ਸਾ ਵਿਪਰ੍ਯਯਂ ਤੁ ਤ੍ਵਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਅਨਡ੍ਵਾਨਿਵ ਵਰ੍ਤਸੇ
ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਭਵਿੱਖ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਉਲਟ ਘਟਨਾ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੂੰ ਬਾਂਝ ਵੱਛੇ ਵਾਂਗ ਵਿਹਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।'
ਗਮ੍ਯਾਗਮ੍ਯਂ ਨ ਜਾਨੀषੇ ਗੋਧਰ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਨ੍ਸੁਤਾਮ੍ ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਤ੍ਵਾਂ ਤ੍ਯਜਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
'ਤੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਦੁਸ਼ਟ, ਹੁਣ ਆਪਣਾ ਕਰਮ ਭੋਗ।'
ਕਾष੍ਠੇ ਸਮੁਦ੍ਗੇ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਗਙ੍ਗਾਮ੍ਭਸਿ ਸਮੁਤ੍ਸृਜਤ੍ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਨ੍ਧੋ ਵृਦ੍ਧਸ਼੍ਚ ਭਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਦੁਰਧਿष੍ਠਿਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਕੜ ਦੀ ਬੇੜੀ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕ ਕੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਕਹਿੰਦੀ, 'ਤੂੰ ਅੰਨਾ, ਬੁੱਢਾ ਤੇ ਪਾਲਣ ਔਖਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਪਵੇਗਾ।'
ਤਮੁਹ੍ਯਮਾਨਂ ਵੇਗੇਨ ਸ੍ਰੋਤਸੋ ऽਭ੍ਯਾਸ਼ਮਾਗਤਃ ਜਗ੍ਰਾਹ ਤਂ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਬਲਿਰ੍ ਵੈਰੋਚਨਿਸ੍ਤਦਾ
ਜਦ ਉਹ ਧਾਰ ਦੇ ਜੋਰ ਨਾਲ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਧਰਮਾਤਮਾ ਬਲੀ, ਵੈਰੋਚਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਅਨ੍ਤਃਪੁਰੇ ਜੁਗੋਪੈਨਂ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਤਰ੍ਪਯਨ੍ ਪ੍ਰੀਤਸ਼੍ਚੈਵ ਵਰੇਣੈਵ ਚ੍ਛਨ੍ਦਯਾਮਾਸ ਵੈ ਬਲਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ, ਚੰਗਾ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੇ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਸੰਦ ਦਾ ਵਰ ਦੇਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਸ ਵਰਂ ਵਵ੍ਰੇ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥੇ ਦਾਨਵਰ੍षਭਃ ਸਂਤਾਨਾਰ੍ਥਂ ਮਹਾਭਾਗਭਾਰ੍ਯਾਯਾਂ ਮਮ ਮਾਨਦ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਾਨ੍ ਉਤ੍ਪਾਦਯਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਇਹ ਵਰ ਮੰਗਿਆ ਕਿ, 'ਮੇਰੀ ਸੋਭਾਵਾਨ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਣ, ਜੋ ਧਰਮ, ਮਕਸਦ ਤੇ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਣ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ऽਥ ਦੇਵਰ੍षਿਸ੍ ਤਥਾਸ੍ਤ੍ਵਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਭੁਃ ਸ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜਾ ਸ੍ਵਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਸੁਦੇष੍ਣਾਂ ਨਾਮ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਤ੍ ਅਨ੍ਧਂ ਵृਦ੍ਧਂ ਚ ਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨ ਸਾ ਦੇਵੀ ਜਗਾਮ ਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਦੇਵਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਹੋ ਜਾਵੇ।' ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਨਾ ਤੇ ਬੁੱਢਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸੁਦੇਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ, ਪਰ ਰਾਣੀ ਨਹੀਂ ਗਈ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਂ ਧਾਤ੍ਰੇਯਿਕਾਂ ਤਸ੍ਮਾਵ੍ ਅਨ੍ਧਾਯ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਤ੍ਤਦਾ ਤਸ੍ਯਾਂ ਕਕ੍ਸ਼ੀਵਦਾਦੀਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਦ੍ਰਯੋਨਾਵ੍ ऋषਿਰ੍ ਵਸ਼ੀ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਉਸ ਅੰਨੇ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸ਼ੂਦਰ ਦਾਈ ਭੇਜ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਦਾਈ ਤੋਂ, ਸੰਯਮੀ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਕਸ਼ੀਵਤ ਆਦਿਕ ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ।
ਜਨਯਾਮਾਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਨ੍ ਇਤ੍ਯੇਵਮਾਦਿਕਮ੍ ਉਵਾਚ ਤਂ ਬਲੀ ਰਾਜਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਕ੍ਸ਼ੀਵਦਾਦਿਕਾਨ੍
ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਦਾਈ ਤੋਂ ਸ਼ੂਦਰ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ। ਜਦ ਰਾਜੇ ਨੇ ਕਕਸ਼ੀਵਤ ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਪ੍ਰਵੀਣਾਨ੍ ऋषਿਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਚੇਸ਼੍ਵਰਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਃ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਧਰ੍ਮਾਣਾਂ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ ਵृਤ੍ਤਿਮਾਞ੍ਛੁਚੀਨ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਾਲੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਸਚਾਈ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਚੰਗੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਨ।
ਮਮੈਵ ਚੇਤਿ ਹੋਵਾਚ ਤਂ ਦੀਰ੍ਘਤਮਸਂ ਬਲਿਃ ਨਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮੁਨਿਸ੍ਤਂ ਵੈ ਮਮੈਵਮਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਬਲੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਮੇਰੇ ਹੀ ਹਨ।' ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਮੇਰੇ ਹੀ ਹਨ।'