ਭਾਰ੍ਗਵੋ ਵਾਙ੍ਗਿਰਾ ਵਾਪਿ ਭਗਵਾਨੇष ਨੋ ਗੁਰੁਃ ਸ੍ਥਿਤਾ ਵਯਂ ਨਿਦੇਸ਼ੇ ऽਸ੍ਯ ਸਾਧੁ ਤ੍ਵਂ ਗਚ੍ਛ ਮਾਚਿਰਮ੍
ਭਾਵੇਂ ਭਾਰਗਵ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵਾਂਗੀਰ, ਇਹ ਪੂਜਨਯੋਗ ਸਾਡਾ ਗੁਰੂ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਉਸਦੇ ਹੁਕਮ 'ਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਚਲ ਜਾ, ਹੋਰ ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮ੍ ਯਦਾ ਨ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਕਾਵ੍ਯੇਨੋਕ੍ਤਂ ਮਹਦ੍ਧਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਅਸੁਰ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਕੋਲ ਚਲੇ ਗਏ; ਜਦ ਉਹ ਕਾਵਯਾ ਵੱਲੋਂ ਕਿਹਾ ਵੱਡਾ ਭਲਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ।
ਚੁਕੋਪ ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ਤੇषਾਮ੍ ਅਵਲੇਪੇਨ ਤੇਨ ਤੁ ਬੋਧਿਤਾ ਹਿ ਮਯਾ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ ਨ ਮਾਂ ਭਜਥ ਦਾਨਵਾਃ
ਭਾਰਗਵ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਦਾਨਵ ਮੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਨष੍ਟਸਂਜ੍ਞਾ ਵੈ ਪਰਾਭਵਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਥ ਇਤਿ ਵ੍ਯਾਹृਤ੍ਯ ਤਾਨ੍ਕਾਵ੍ਯੋ ਜਗਾਮਾਥ ਯਥਾਗਤਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਗਵਾ ਬੈਠੋਗੇ ਤੇ ਹਾਰ ਜਾਵੋਗੇ—ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਕਾਵਯਾ, ਜਿਵੇਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸ਼ਪ੍ਤਾਂਸ੍ਤਾਨਸੁਰਾਞ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕਾਵ੍ਯੇਨ ਸ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ ਕृਤਾਰ੍ਥਃ ਸ ਤਦਾ ਹृष੍ਟਃ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ
ਜਦ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਕਾਵਯਾ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋਣ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ।
ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾਸੁਰਾਨ੍ ਹਤਾਞ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕृਤਾਰ੍ਥੋ ऽਨ੍ਤਰਧੀਯਤ ਤਤਃ ਪ੍ਰਨष੍ਟੇ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਵਿਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਦਾਨਵਾਭਵਨ੍
ਸਮਝ ਕੇ ਕਿ ਅਸੁਰ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਹਾਰ ਗਏ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਉਸਦੇ ਗੁੰਮ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਦਾਨਵ ਗੁੰਝਲ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ।
ਅਹੋ ਵਿਵਞ੍ਚਿਤਾਃ ਸ੍ਮੇਤਿ ਪਰਸ੍ਪਰਮਥਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਪृष੍ਠਤੋ ऽਭਿਮੁਖਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤਾਡਿਤਾਙ੍ਗਿਰਸੇਨ ਤੁ
ਹਾਏ, ਅਸੀਂ ਧੋਖਾ ਖਾ ਗਏ!—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਿੱਛੋਂ ਮੁੜ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ, ਆਂਗੀਰਸ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਹੋਏ।
ਵਞ੍ਚਿਤਾਃ ਸੋਪਧਾਨੇਨ ਸ੍ਵੇ ਸ੍ਵੇ ਵਸ੍ਤੁਨਿ ਮਾਯਯਾ ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਪਰਿਤੁष੍ਟਾਸ੍ਤੇ ਤਮੇਵ ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਯਯੁਃ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਮਗ੍ਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਾਵ੍ਯਸ੍ਯਾਨੁਪਦਂ ਪੁਨਃ
ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਧੋਖਾ ਖਾ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਾਵਯਾ ਕੋਲ ਗਏ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਕਾਵਯਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ।
ਤਤਃ ਕਾਵ੍ਯਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਉਪਤਸ੍ਥੁਰਵਾਙ੍ਮੁਖਾਃ ਸਮਾਗਤਾਨ੍ਪੁਨਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਵ੍ਯੋ ਯਾਜ੍ਯਾਨੁਵਾਚ ਹ
ਫਿਰ, ਕਾਵਯਾ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਥੱਲੇ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਇਕੱਠਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਾਵਯਾ ਨੇ ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਮਯਾ ਸਂਬੋਧਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਮਾ ਨਾਭਿਨਨ੍ਦਥ ਤਤਸ੍ਤੇਨਾਵਮਾਨੇਨ ਗਤਾ ਯੂਯਂ ਪਰਾਭਵਮ੍
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਹਾਰ ਗਏ ਹੋ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਤੁ ਬਾष੍ਪਸਂਦਿਗ੍ਧਯਾ ਗਿਰਾ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸ੍ਤਂ ਤਦੋਵਾਚ ਮਾ ਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਯਜ ਭਾਰ੍ਗਵ
ਜਦ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੇ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਗਲਾ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਨਾ ਦੇ, ਭਾਰਗਵ।'
ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਯਾਨ੍ ਭਜਮਾਨਾਂਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਤਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭਜ ਭਾਰ੍ਗਵ ਤ੍ਵਯ੍ਯਦृष੍ਟੇ ਵਯਂ ਤੇਨ ਦੇਵਾਚਾਰ੍ਯੇਣ ਮੋਹਿਤਾਃ ਭਕ੍ਤਾਨਰ੍ਹਸਿ ਵੈ ਜ੍ਞਾਤੁਂ ਤਪੋਦੀਰ੍ਘੇਣ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ
ਭਾਰਗਵ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਸਰੇ ਤੇ ਤੇਰੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰ; ਜਦ ਤੂੰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੇਵ ਅਧਿਆਪਕ ਵੱਲੋਂ ਧੋਖਾ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਲੰਮੇ ਤਪ ਨਾਲ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਦਿ ਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨ ਕੁਰੁषੇ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਭृਗੁਨਨ੍ਦਨ ਅਪਧ੍ਯਾਤਾਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਦ੍ਯ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਾਮੋ ਰਸਾਤਲਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਤਿਆਗੇ ਹੋ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕਾਵ੍ਯੋ ਯਥਾਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਕਾਰੁਣ੍ਯਾਦਨੁਕਮ੍ਪਯਾ ਏਵਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਨੁਨੀਤੋ ਵੈ ਤਤਃ ਕੋਪਂ ਨਿਯਮ੍ਯ ਸਃ ਉਵਾਚੈਤਾਨ੍ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਂ ਨ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਰਸਾਤਲਮ੍
ਕਾਵਯਾ ਨੇ, ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਦਿਲੋਂ ਦਇਆ ਤੇ ਰਹਿਮ ਕਰਕੇ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਰੋਕਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਡਰੋ ਨਾ, ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਨਾ ਜਾਓ।'
ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਭਾਵਿਨੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਰ੍ਥਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵ੍ਯਾ ਮਯਿ ਜਾਗ੍ਰਤਿ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਮਨ੍ਯਥਾ ਕਰ੍ਤੁਂ ਦਿष੍ਟਂ ਹਿ ਬਲਵਤ੍ਤਰਮ੍
ਜੋ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਰੂਰ ਹੋਵੇਗਾ ਜਦ ਮੈਂ ਜਾਗਦਾ ਹਾਂ; ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਿਸਮਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਸਂਜ੍ਞਾ ਪ੍ਰਨष੍ਟਾ ਯਾ ਵੋ ऽਦ੍ਯ ਤਾਮੇਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਸ੍ਯਥ ਦੇਵਾਞ੍ਜਿਤ੍ਵਾ ਸਕृਚ੍ਚਾਪਿ ਪਾਤਾਲਂ ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਸ੍ਯਥ
ਜੋ ਸਮਝ ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਗਵਾ ਬੈਠੇ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗੀ; ਰੱਬਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਪਾਤਾਲ ਨੂੰ ਪਾ ਲਵੋਗੇ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਪਰ੍ਯਾਯਕਾਲੇ ਚ ਹੀਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਭ੍ਯਭਾषਤ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ਚ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਭੁਕ੍ਤਂ ਯੁष੍ਮਾਭਿਰੂਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਲਿਆ ਹੈ।'
ਯੁਗਾਖ੍ਯਾ ਦਸ਼ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਾ ਦੇਵਾਨਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧਨਿ ਏਤਾਵਨ੍ਤਂ ਚ ਕਾਲਂ ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਰਾਜ੍ਯਮਭਾषਤ
ਦਸ ਪੂਰੇ ਯੁਗ ਗੁਜ਼ਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸਮਾਂ ਰਾਜ ਕੀਤਾ।
ਰਾਜ੍ਯਂ ਸਾਵਰ੍ਣਿਕੇ ਤੁਭ੍ਯਂ ਪੁਨਃ ਕਿਲ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਲੋਕਾਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰੋ ਭਾਵ੍ਯਸ੍ ਤਵ ਪੌਤ੍ਰਃ ਪੁਨਰ੍ਬਲਿਃ
ਸਾਵਰਨੀ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਫਿਰ ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥ ਆਵੇਗਾ; ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਬਲੀ ਦੁਬਾਰਾ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣੇਗਾ।
ਏਵਂ ਕਿਲ ਮਿਥਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਪੌਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਵਾਚਾ ਹृਤੇषੁ ਲੋਕੇषੁ ਤਾਸ੍ਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯਾਭਵਨ੍ਕਿਲ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਖੁਦ ਕਿਹਾ; ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਲੈ ਲਏ ਗਏ, ਉਹ ਵਰ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਹੋ ਗਏ।
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਯਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਸਂਕਾਸ਼ਾਦ੍ ਅਭਿਸਂਧਿਤਾਃ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵृਤ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰੀਤੇਨ ਤੁਭ੍ਯਂ ਦਤ੍ਤਂ ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੁਵਾ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਨੀਕੀਆਂ ਤੇ ਸਾਫ ਨੀਅਤਾਂ ਕਰਕੇ, ਸਵੈਭੂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦੇਵਰਾਜ੍ਯੇ ਬਲਿਰ੍ਭਾਵ੍ਯ ਇਤਿ ਮਾਮੀਸ਼੍ਵਰੋ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਦਦृਸ਼੍ਯੋ ਭੂਤਾਨਾਂ ਕਾਲਾਪੇਕ੍ਸ਼ਃ ਸ ਤਿष੍ਠਤਿ
'ਬਲੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣੇਗਾ,' ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ; ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੈ, ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰੀਤੇਨ ਚਾਪਰੋ ਦਤ੍ਤੋ ਵਰਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੁਵਾ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਿਰੁਤ੍ਸੁਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵੈ ਪਰ੍ਯਾਯਂ ਸਹਿਤੋ ऽਸੁਰੈਃ
ਸਵੈਭੂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵਰ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਨਿਰਚਿੰਤ ਰਹੋ, ਜਦ ਤੱਕ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਨ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਮਯਾ ਤੁਭ੍ਯਂ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦ੍ ਵਿਪ੍ਰਭਾषਿਤੁਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪ੍ਰਤਿषਿਦ੍ਧੋ ऽਹਂ ਭਵਿष੍ਯਂ ਜਾਨਤਾ ਵਿਭੋ
ਮੈਂ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਸਕਿਆ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਭਵਿੱਖ ਜਾਣ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਸੀ।
ਇਮੌ ਚ ਸ਼ਿष੍ਯੌ ਦ੍ਵੌ ਮਹ੍ਯਂ ਸਮਾਵ੍ ਏਤੌ ਬृਹਸ੍ਪਤੇਃ ਦੈਵਤੈਃ ਸਹ ਸਂਸृष੍ਟਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵੋ ਧਾਰਯਿष੍ਯਤਃ
ਇਹ ਦੋ ਮੇਰੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ ਹਨ; ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣਗੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਾਵ੍ਯੇਨਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਾ ਹृष੍ਟਾਸ੍ਤੇਨ ਯਯੁਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਅਸੁਰ, ਕਾਵਿਆ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਮਹਾਤਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਚਲੇ ਗਏ।
ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਭਾਵ੍ਯਮਰ੍ਥਂ ਤੁ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇਣ ਭਾषਿਤਮ੍ ਸਕृਦਾਸ਼ਂਸਮਾਨਾਸ੍ਤੁ ਜਯਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇਣ ਭਾषਿਤਮ੍ ਦਂਸ਼ਿਤਾਃ ਸਾਯੁਧਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਤੋ ਦੇਵਾਨ੍ਸਮਾਹ੍ਵਯਨ੍
ਜਦੋਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਸੁਕਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ ਕਿ ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਦ ਸੁਕਰ ਨੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਿਆ।
ਦੇਵਾਸ੍ਤਦਾਸੁਰਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਭृਤਸਮ੍ਭਾਰਾ ਦੇਵਾਸ੍ਤਾਨ੍ ਸਮਯੋਧਯਨ੍
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਲਈ ਇਕੱਠਾ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ।
ਦੇਵਾਸੁਰੇ ਤਦਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਸ਼ਤਂ ਸਮਾਃ ਅਜਯਨ੍ਨਸੁਰਾ ਦੇਵਾਂਸ੍ ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਮਨ੍ਤ੍ਰਯਨ੍
ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸੌ ਸਾਲ ਚੱਲੀ, ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ।
ਯਜ੍ਞੇਨੋਪਾਹ੍ਵਯਾਮਸ੍ ਤੌ ਤਤੋ ਜੇष੍ਯਾਮਹੇ ऽਸੁਰਾਨ੍ ਤਦੋਪਾਮਨ੍ਤ੍ਰਯਨ੍ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਣ੍ਡਾਮਰ੍ਕੌ ਤੁ ਤਾਵ੍ ਉਭੌ
'ਆਓ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਨੂੰ ਯਜਨ ਦੁਆਰਾ ਬੁਲਾਈਏ; ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂਗੇ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸ਼ੰਡਾ ਤੇ ਅਮਰਕਾ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ।