ਕਾਵ੍ਯਂ ਮਾਂ ਵੋ ਵਿਜਾਨੀਧ੍ਵਂ ਤੋषਿਤੋ ਗਿਰਿਸ਼ੋ ਵਿਭੁਃ ਵਞ੍ਚਿਤਾ ਬਤ ਯੂਯਂ ਵੈ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ृਣੁਤ ਦਾਨਵਾਃ
'ਮੈਨੂੰ ਕਾਵਯ ਸਮਝੋ; ਮਹਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਖੁਸ਼ ਹੈ। ਹਾਏ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਠੱਗੇ ਗਏ ਹੋ! ਸੁਣੋ, ਹੇ ਦਾਨਵੋ।'
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਬ੍ਰੁਵਾਣਂ ਤਂ ਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਤਦਾਭਵਨ੍ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਸ੍ ਤਾਵ੍ ਉਭੌ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤਾਸੀਨੌ ਸੁਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਥੇ ਬੈਠੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਤੱਕਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸਮ੍ਪ੍ਰਮੂਢਾਸ੍ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨ ਪ੍ਰਾਬੁਧ੍ਯਨ੍ਤ ਕਿਂਚਨ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਸਮ੍ਪ੍ਰਮੂਢੇषੁ ਕਾਵ੍ਯਸ੍ਤਾਨਸੁਰਾਂਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੁੱਲੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਕੁਝ ਵੀ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕੇ। ਐਸੇ ਹੀ ਭੁੱਲੇ ਹੋਏ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਕਾਵਯ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਆਚਾਰ੍ਯੋ ਵੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਹਂ ਕਾਵ੍ਯੋ ਦੇਵਾਚਾਰ੍ਯੋ ऽਯਮਙ੍ਗਿਰਾਃ ਅਨੁਗਚ੍ਛਤ ਮਾਂ ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ ਤ੍ਯਜਤੈਨਂ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮ੍
'ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਅਚਾਰਯ ਕਾਵਯ ਹਾਂ; ਇਹ ਅੰਗਿਰਾ ਹੈ, ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਅਚਾਰਯ। ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਆਓ, ਹੇ ਦੈਤਿਆ, ਤੇ ਇਸ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਨੂੰ ਛੱਡੋ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਸੁਰਾਸ੍ਤੇਨ ਤਾਵ੍ ਉਭੌ ਸਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ ਯਦਾਸੁਰਾ ਵਿਸ਼ੇषਂ ਤੁ ਨ ਜਾਨਨ੍ਤ੍ਯੁਭਯੋਸ੍ਤਯੋਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ, ਪਰ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਾ ਪਛਾਣ ਸਕੇ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ ਉਵਾਚੈਨਾਨ੍ ਅਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ਤਪੋਧਨਃ ਕਾਵ੍ਯੋ ਵੋ ऽਹਂ ਗੁਰੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਾ ਮਦ੍ਰੂਪੋ ऽਯਂ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ, ਜੋ ਤਪ ਵਿੱਚ ਧਨੀ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਕਾਵਯ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡਾ ਗੁਰੂ, ਹੇ ਦੈਤਿਆ; ਇਹ ਮੇਰੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਹੈ।'
ਸਂਮੋਹਯਤਿ ਰੂਪੇਣ ਮਾਮਕੇਨੈष ਵੋ ऽਸੁਰਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਤਤਸ੍ਤੇ ਵੈ ਸਮੇਤ੍ਯ ਤੁ ਤਤੋ ऽਬ੍ਰੁਵਨ੍
'ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੇਰੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਭਟਕਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹੇ ਅਸੁਰੋ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਤੇ ਕਿਹਾ:
ਅਯਂ ਨੋ ਦਸ਼ ਵਰ੍षਾਣਿ ਸਤਤਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤਿ ਵੈ ਪ੍ਰਭੁਃ ਏष ਵੈ ਗੁਰੁਰਸ੍ਮਾਕਮ੍ ਅਨ੍ਤਰੇਪ੍ਸੁਰਯਂ ਦ੍ਵਿਜਃ
'ਇਹ ਸਾਡਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦਸ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਸਦਾ ਸਾਨੂੰ ਸਿਖਾ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਇਹ ਹੀ ਸਾਡਾ ਗੁਰੂ ਹੈ। ਇਹ ਦੂਜਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਤਤਸ੍ਤੇ ਦਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯਾਭਿਨਨ੍ਦ੍ਯ ਚ ਵਚਨਂ ਜਗृਹੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਿਰਾਭ੍ਯਾਸੇ ਨ ਮੋਹਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਓਹਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸਦੇ ਬਚਨ ਮਨ ਲਿਆ; ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਅਭਿਆਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਭੁੱਲੇ ਨਹੀਂ।
ਊਚੁਸ੍ ਤਮਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਾਃ ਅਯਂ ਗੁਰੁਰ੍ ਹਿਤੋ ऽਸ੍ਮਾਕਂ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਨਾਸਿ ਨੋ ਗੁਰੁਃ
ਸਾਰੇ ਅਸੁਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਕਹਿ ਉਠੇ: 'ਇਹ ਸਾਡਾ ਅਧਿਆਪਕ ਤੇ ਭਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਚਲਾ ਜਾ, ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਗੁਰੂ ਨਹੀਂ।'
ਭਾਰ੍ਗਵੋ ਵਾਙ੍ਗਿਰਾ ਵਾਪਿ ਭਗਵਾਨੇष ਨੋ ਗੁਰੁਃ ਸ੍ਥਿਤਾ ਵਯਂ ਨਿਦੇਸ਼ੇ ऽਸ੍ਯ ਸਾਧੁ ਤ੍ਵਂ ਗਚ੍ਛ ਮਾਚਿਰਮ੍
ਭਾਵੇਂ ਭਾਰਗਵ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵਾਂਗੀਰ, ਇਹ ਪੂਜਨਯੋਗ ਸਾਡਾ ਗੁਰੂ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਉਸਦੇ ਹੁਕਮ 'ਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਚਲ ਜਾ, ਹੋਰ ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮ੍ ਯਦਾ ਨ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਕਾਵ੍ਯੇਨੋਕ੍ਤਂ ਮਹਦ੍ਧਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਅਸੁਰ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਕੋਲ ਚਲੇ ਗਏ; ਜਦ ਉਹ ਕਾਵਯਾ ਵੱਲੋਂ ਕਿਹਾ ਵੱਡਾ ਭਲਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ।
ਚੁਕੋਪ ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ਤੇषਾਮ੍ ਅਵਲੇਪੇਨ ਤੇਨ ਤੁ ਬੋਧਿਤਾ ਹਿ ਮਯਾ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ ਨ ਮਾਂ ਭਜਥ ਦਾਨਵਾਃ
ਭਾਰਗਵ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਦਾਨਵ ਮੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਨष੍ਟਸਂਜ੍ਞਾ ਵੈ ਪਰਾਭਵਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਥ ਇਤਿ ਵ੍ਯਾਹृਤ੍ਯ ਤਾਨ੍ਕਾਵ੍ਯੋ ਜਗਾਮਾਥ ਯਥਾਗਤਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਗਵਾ ਬੈਠੋਗੇ ਤੇ ਹਾਰ ਜਾਵੋਗੇ—ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਕਾਵਯਾ, ਜਿਵੇਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸ਼ਪ੍ਤਾਂਸ੍ਤਾਨਸੁਰਾਞ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕਾਵ੍ਯੇਨ ਸ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ ਕृਤਾਰ੍ਥਃ ਸ ਤਦਾ ਹृष੍ਟਃ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ
ਜਦ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਕਾਵਯਾ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋਣ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ।
ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾਸੁਰਾਨ੍ ਹਤਾਞ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕृਤਾਰ੍ਥੋ ऽਨ੍ਤਰਧੀਯਤ ਤਤਃ ਪ੍ਰਨष੍ਟੇ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਵਿਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਦਾਨਵਾਭਵਨ੍
ਸਮਝ ਕੇ ਕਿ ਅਸੁਰ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਹਾਰ ਗਏ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਉਸਦੇ ਗੁੰਮ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਦਾਨਵ ਗੁੰਝਲ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ।
ਅਹੋ ਵਿਵਞ੍ਚਿਤਾਃ ਸ੍ਮੇਤਿ ਪਰਸ੍ਪਰਮਥਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਪृष੍ਠਤੋ ऽਭਿਮੁਖਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤਾਡਿਤਾਙ੍ਗਿਰਸੇਨ ਤੁ
ਹਾਏ, ਅਸੀਂ ਧੋਖਾ ਖਾ ਗਏ!—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਿੱਛੋਂ ਮੁੜ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ, ਆਂਗੀਰਸ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਹੋਏ।
ਵਞ੍ਚਿਤਾਃ ਸੋਪਧਾਨੇਨ ਸ੍ਵੇ ਸ੍ਵੇ ਵਸ੍ਤੁਨਿ ਮਾਯਯਾ ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਪਰਿਤੁष੍ਟਾਸ੍ਤੇ ਤਮੇਵ ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਯਯੁਃ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਮਗ੍ਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਾਵ੍ਯਸ੍ਯਾਨੁਪਦਂ ਪੁਨਃ
ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਧੋਖਾ ਖਾ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਾਵਯਾ ਕੋਲ ਗਏ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਕਾਵਯਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ।
ਤਤਃ ਕਾਵ੍ਯਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਉਪਤਸ੍ਥੁਰਵਾਙ੍ਮੁਖਾਃ ਸਮਾਗਤਾਨ੍ਪੁਨਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਵ੍ਯੋ ਯਾਜ੍ਯਾਨੁਵਾਚ ਹ
ਫਿਰ, ਕਾਵਯਾ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਥੱਲੇ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਇਕੱਠਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਾਵਯਾ ਨੇ ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਮਯਾ ਸਂਬੋਧਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਮਾ ਨਾਭਿਨਨ੍ਦਥ ਤਤਸ੍ਤੇਨਾਵਮਾਨੇਨ ਗਤਾ ਯੂਯਂ ਪਰਾਭਵਮ੍
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਹਾਰ ਗਏ ਹੋ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਤੁ ਬਾष੍ਪਸਂਦਿਗ੍ਧਯਾ ਗਿਰਾ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸ੍ਤਂ ਤਦੋਵਾਚ ਮਾ ਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਯਜ ਭਾਰ੍ਗਵ
ਜਦ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੇ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਗਲਾ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਨਾ ਦੇ, ਭਾਰਗਵ।'
ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਯਾਨ੍ ਭਜਮਾਨਾਂਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਤਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭਜ ਭਾਰ੍ਗਵ ਤ੍ਵਯ੍ਯਦृष੍ਟੇ ਵਯਂ ਤੇਨ ਦੇਵਾਚਾਰ੍ਯੇਣ ਮੋਹਿਤਾਃ ਭਕ੍ਤਾਨਰ੍ਹਸਿ ਵੈ ਜ੍ਞਾਤੁਂ ਤਪੋਦੀਰ੍ਘੇਣ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ
ਭਾਰਗਵ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਸਰੇ ਤੇ ਤੇਰੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰ; ਜਦ ਤੂੰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੇਵ ਅਧਿਆਪਕ ਵੱਲੋਂ ਧੋਖਾ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਲੰਮੇ ਤਪ ਨਾਲ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਦਿ ਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨ ਕੁਰੁषੇ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਭृਗੁਨਨ੍ਦਨ ਅਪਧ੍ਯਾਤਾਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਦ੍ਯ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਾਮੋ ਰਸਾਤਲਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਤਿਆਗੇ ਹੋ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕਾਵ੍ਯੋ ਯਥਾਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਕਾਰੁਣ੍ਯਾਦਨੁਕਮ੍ਪਯਾ ਏਵਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਨੁਨੀਤੋ ਵੈ ਤਤਃ ਕੋਪਂ ਨਿਯਮ੍ਯ ਸਃ ਉਵਾਚੈਤਾਨ੍ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਂ ਨ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਰਸਾਤਲਮ੍
ਕਾਵਯਾ ਨੇ, ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਦਿਲੋਂ ਦਇਆ ਤੇ ਰਹਿਮ ਕਰਕੇ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਰੋਕਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਡਰੋ ਨਾ, ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਨਾ ਜਾਓ।'
ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਭਾਵਿਨੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਰ੍ਥਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵ੍ਯਾ ਮਯਿ ਜਾਗ੍ਰਤਿ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਮਨ੍ਯਥਾ ਕਰ੍ਤੁਂ ਦਿष੍ਟਂ ਹਿ ਬਲਵਤ੍ਤਰਮ੍
ਜੋ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਰੂਰ ਹੋਵੇਗਾ ਜਦ ਮੈਂ ਜਾਗਦਾ ਹਾਂ; ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਿਸਮਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਸਂਜ੍ਞਾ ਪ੍ਰਨष੍ਟਾ ਯਾ ਵੋ ऽਦ੍ਯ ਤਾਮੇਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਸ੍ਯਥ ਦੇਵਾਞ੍ਜਿਤ੍ਵਾ ਸਕृਚ੍ਚਾਪਿ ਪਾਤਾਲਂ ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਸ੍ਯਥ
ਜੋ ਸਮਝ ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਗਵਾ ਬੈਠੇ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗੀ; ਰੱਬਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਪਾਤਾਲ ਨੂੰ ਪਾ ਲਵੋਗੇ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਪਰ੍ਯਾਯਕਾਲੇ ਚ ਹੀਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਭ੍ਯਭਾषਤ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ਚ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਭੁਕ੍ਤਂ ਯੁष੍ਮਾਭਿਰੂਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਲਿਆ ਹੈ।'
ਯੁਗਾਖ੍ਯਾ ਦਸ਼ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਾ ਦੇਵਾਨਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧਨਿ ਏਤਾਵਨ੍ਤਂ ਚ ਕਾਲਂ ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਰਾਜ੍ਯਮਭਾषਤ
ਦਸ ਪੂਰੇ ਯੁਗ ਗੁਜ਼ਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸਮਾਂ ਰਾਜ ਕੀਤਾ।
ਰਾਜ੍ਯਂ ਸਾਵਰ੍ਣਿਕੇ ਤੁਭ੍ਯਂ ਪੁਨਃ ਕਿਲ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਲੋਕਾਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰੋ ਭਾਵ੍ਯਸ੍ ਤਵ ਪੌਤ੍ਰਃ ਪੁਨਰ੍ਬਲਿਃ
ਸਾਵਰਨੀ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਫਿਰ ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥ ਆਵੇਗਾ; ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਬਲੀ ਦੁਬਾਰਾ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣੇਗਾ।
ਏਵਂ ਕਿਲ ਮਿਥਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਪੌਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਵਾਚਾ ਹृਤੇषੁ ਲੋਕੇषੁ ਤਾਸ੍ਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯਾਭਵਨ੍ਕਿਲ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਖੁਦ ਕਿਹਾ; ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਲੈ ਲਏ ਗਏ, ਉਹ ਵਰ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਹੋ ਗਏ।