ਕृਤਾਰ੍ਥਮਾਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਦਿਤੇਃ ਸੁਤਾਃ ਅਭਿਜਗ੍ਮੁਰ੍ਗृਹਂ ਤਸ੍ਯ ਮੁਦਿਤਾਸ੍ਤੇ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਵਃ
ਕਾਵਯ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਆ ਗਿਆ, ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਦਿਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲੇ, ਉਸਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।
ਯਦਾ ਗਤਾ ਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਯਯਾ ਸਂਵृਤਂ ਗੁਰੁਮ੍ ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਮੁਰ੍ਯਥਾਗਤਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਪਹੁੰਚੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਸਕੇ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਜਿੱਥੋਂ ਆਏ ਸੀ, ਉਥੇ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸ੍ਤੁ ਸਂਰੁਦ੍ਧਂ ਕਾਵ੍ਯਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵਰੇਣ ਤੁ ਤੁष੍ਟ੍ਯਰ੍ਥਂ ਦਸ਼ ਵਰ੍षਾਣਿ ਜਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਕਾਵਯ ਇੱਕ ਵਰ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਯੰਤੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਉਸ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਦਸ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਐਸਾ ਹੀ ਰਿਹਾ।
ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਤਦਨ੍ਤਰਂ ਸੋ ऽਪਿ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਨੋਦਿਤਃ ਕਾਵ੍ਯਸ੍ਯ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਅਸੁਰਾਨ੍ ਸਮੁਪਾਹ੍ਵਯਤ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਨੇ ਕਾਵਯ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਤਤਸ੍ਤਾਨਾਗਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਵਾਚ ਹ ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਮਮ ਯਾਜ੍ਯਾਨਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ऽਹਂ ਵੋ ਹਿਤਾਯ ਚ
ਜਦ ਉਹ ਆਏ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੇਰੇ ਯਜਮਾਨਾਂ, ਤੁਹਾਡਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਇਆ ਹਾਂ।'
ਅਹਂ ਵੋ ऽਧ੍ਯਾਪਯਿष੍ਯਾਮਿ ਵਿਦ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਯਾ ਮਯਾ ਤਤਸ੍ਤੇ ਹृष੍ਟਮਨਸੋ ਵਿਦ੍ਯਾਰ੍ਥਮੁਪਪੇਦਿਰੇ
'ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਗਿਆਨ ਸਿਖਾਵਾਂਗਾ ਜੋ ਮੈਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।' ਫਿਰ, ਉਹ ਮਨੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਦਿਆ ਲੈਣ ਲਈ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਏ।
ਪੂਰ੍ਣੇ ਕਾਵ੍ਯਸ੍ਤਦਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਮਯੇ ਦਸ਼ਵਾਰ੍षਿਕੇ ਸਮਯਾਨ੍ਤੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਤਦੋਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਤਤਃ ਸੋ ऽਥ ਯਾਜ੍ਯਾਨਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵੇਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਜਦ ਦਸ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਕਾਵਯ ਤੋਂ ਦੇਵਯਾਨੀ ਜਨਮੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਚਿਤ ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵੱਲ ਲਾਈ।
ਦੇਵਿ ਗਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਮਮ ਯਾਜ੍ਯਾਞ੍ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ ਵਿਭ੍ਰਾਨ੍ਤਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੇ ਸਾਧ੍ਵਿ ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਣਾਯਤਲੋਚਨੇ
'ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਸ਼ੁੱਧ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਨੇਕ ਨਾਰੀ, ਤਿੰਨ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਭਟਕਦੇ ਨੈਣਾਂ ਵਾਲੀ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਏਨਂ ਭਜ ਭਕ੍ਤਾਨ੍ਮਹਾਵ੍ਰਤ ਏष ਧਰ੍ਮਃ ਸਤਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਨ ਧਰ੍ਮਂ ਲੋਪਯਾਮਿ ਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ, ਹੇ ਮਹਾਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ; ਇਹ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਪਾਂਦੀ।'
ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾਸੁਰਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾਚਾਰ੍ਯੇਣ ਧੀਮਤਾ ਵਞ੍ਚਿਤਾਨ੍ਕਾਵ੍ਯਰੂਪੇਣ ਤਤਃ ਕਾਵ੍ਯੋ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤੁ ਤਾਨ੍
ਫਿਰ, ਜਾ ਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਚਾਰਯ ਦੁਆਰਾ ਕਾਵਯ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਠੱਗੇ ਗਏ ਸੀ, ਤਾਂ ਕਾਵਯ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਕਾਵ੍ਯਂ ਮਾਂ ਵੋ ਵਿਜਾਨੀਧ੍ਵਂ ਤੋषਿਤੋ ਗਿਰਿਸ਼ੋ ਵਿਭੁਃ ਵਞ੍ਚਿਤਾ ਬਤ ਯੂਯਂ ਵੈ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ृਣੁਤ ਦਾਨਵਾਃ
'ਮੈਨੂੰ ਕਾਵਯ ਸਮਝੋ; ਮਹਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਖੁਸ਼ ਹੈ। ਹਾਏ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਠੱਗੇ ਗਏ ਹੋ! ਸੁਣੋ, ਹੇ ਦਾਨਵੋ।'
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਬ੍ਰੁਵਾਣਂ ਤਂ ਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਤਦਾਭਵਨ੍ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਸ੍ ਤਾਵ੍ ਉਭੌ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤਾਸੀਨੌ ਸੁਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਥੇ ਬੈਠੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਤੱਕਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸਮ੍ਪ੍ਰਮੂਢਾਸ੍ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨ ਪ੍ਰਾਬੁਧ੍ਯਨ੍ਤ ਕਿਂਚਨ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਸਮ੍ਪ੍ਰਮੂਢੇषੁ ਕਾਵ੍ਯਸ੍ਤਾਨਸੁਰਾਂਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੁੱਲੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਕੁਝ ਵੀ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕੇ। ਐਸੇ ਹੀ ਭੁੱਲੇ ਹੋਏ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਕਾਵਯ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਆਚਾਰ੍ਯੋ ਵੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਹਂ ਕਾਵ੍ਯੋ ਦੇਵਾਚਾਰ੍ਯੋ ऽਯਮਙ੍ਗਿਰਾਃ ਅਨੁਗਚ੍ਛਤ ਮਾਂ ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ ਤ੍ਯਜਤੈਨਂ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮ੍
'ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਅਚਾਰਯ ਕਾਵਯ ਹਾਂ; ਇਹ ਅੰਗਿਰਾ ਹੈ, ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਅਚਾਰਯ। ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਆਓ, ਹੇ ਦੈਤਿਆ, ਤੇ ਇਸ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਨੂੰ ਛੱਡੋ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਸੁਰਾਸ੍ਤੇਨ ਤਾਵ੍ ਉਭੌ ਸਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ ਯਦਾਸੁਰਾ ਵਿਸ਼ੇषਂ ਤੁ ਨ ਜਾਨਨ੍ਤ੍ਯੁਭਯੋਸ੍ਤਯੋਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ, ਪਰ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਾ ਪਛਾਣ ਸਕੇ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ ਉਵਾਚੈਨਾਨ੍ ਅਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ਤਪੋਧਨਃ ਕਾਵ੍ਯੋ ਵੋ ऽਹਂ ਗੁਰੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਾ ਮਦ੍ਰੂਪੋ ऽਯਂ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ, ਜੋ ਤਪ ਵਿੱਚ ਧਨੀ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਕਾਵਯ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡਾ ਗੁਰੂ, ਹੇ ਦੈਤਿਆ; ਇਹ ਮੇਰੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਹੈ।'
ਸਂਮੋਹਯਤਿ ਰੂਪੇਣ ਮਾਮਕੇਨੈष ਵੋ ऽਸੁਰਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਤਤਸ੍ਤੇ ਵੈ ਸਮੇਤ੍ਯ ਤੁ ਤਤੋ ऽਬ੍ਰੁਵਨ੍
'ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੇਰੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਭਟਕਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹੇ ਅਸੁਰੋ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਤੇ ਕਿਹਾ:
ਅਯਂ ਨੋ ਦਸ਼ ਵਰ੍षਾਣਿ ਸਤਤਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤਿ ਵੈ ਪ੍ਰਭੁਃ ਏष ਵੈ ਗੁਰੁਰਸ੍ਮਾਕਮ੍ ਅਨ੍ਤਰੇਪ੍ਸੁਰਯਂ ਦ੍ਵਿਜਃ
'ਇਹ ਸਾਡਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦਸ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਸਦਾ ਸਾਨੂੰ ਸਿਖਾ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਇਹ ਹੀ ਸਾਡਾ ਗੁਰੂ ਹੈ। ਇਹ ਦੂਜਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਤਤਸ੍ਤੇ ਦਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯਾਭਿਨਨ੍ਦ੍ਯ ਚ ਵਚਨਂ ਜਗृਹੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਿਰਾਭ੍ਯਾਸੇ ਨ ਮੋਹਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਓਹਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸਦੇ ਬਚਨ ਮਨ ਲਿਆ; ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਅਭਿਆਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਭੁੱਲੇ ਨਹੀਂ।
ਊਚੁਸ੍ ਤਮਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਾਃ ਅਯਂ ਗੁਰੁਰ੍ ਹਿਤੋ ऽਸ੍ਮਾਕਂ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਨਾਸਿ ਨੋ ਗੁਰੁਃ
ਸਾਰੇ ਅਸੁਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਕਹਿ ਉਠੇ: 'ਇਹ ਸਾਡਾ ਅਧਿਆਪਕ ਤੇ ਭਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਚਲਾ ਜਾ, ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਗੁਰੂ ਨਹੀਂ।'
ਭਾਰ੍ਗਵੋ ਵਾਙ੍ਗਿਰਾ ਵਾਪਿ ਭਗਵਾਨੇष ਨੋ ਗੁਰੁਃ ਸ੍ਥਿਤਾ ਵਯਂ ਨਿਦੇਸ਼ੇ ऽਸ੍ਯ ਸਾਧੁ ਤ੍ਵਂ ਗਚ੍ਛ ਮਾਚਿਰਮ੍
ਭਾਵੇਂ ਭਾਰਗਵ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵਾਂਗੀਰ, ਇਹ ਪੂਜਨਯੋਗ ਸਾਡਾ ਗੁਰੂ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਉਸਦੇ ਹੁਕਮ 'ਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਚਲ ਜਾ, ਹੋਰ ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮ੍ ਯਦਾ ਨ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਕਾਵ੍ਯੇਨੋਕ੍ਤਂ ਮਹਦ੍ਧਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਅਸੁਰ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਕੋਲ ਚਲੇ ਗਏ; ਜਦ ਉਹ ਕਾਵਯਾ ਵੱਲੋਂ ਕਿਹਾ ਵੱਡਾ ਭਲਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ।
ਚੁਕੋਪ ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ਤੇषਾਮ੍ ਅਵਲੇਪੇਨ ਤੇਨ ਤੁ ਬੋਧਿਤਾ ਹਿ ਮਯਾ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ ਨ ਮਾਂ ਭਜਥ ਦਾਨਵਾਃ
ਭਾਰਗਵ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਦਾਨਵ ਮੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਨष੍ਟਸਂਜ੍ਞਾ ਵੈ ਪਰਾਭਵਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਥ ਇਤਿ ਵ੍ਯਾਹृਤ੍ਯ ਤਾਨ੍ਕਾਵ੍ਯੋ ਜਗਾਮਾਥ ਯਥਾਗਤਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਗਵਾ ਬੈਠੋਗੇ ਤੇ ਹਾਰ ਜਾਵੋਗੇ—ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਕਾਵਯਾ, ਜਿਵੇਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸ਼ਪ੍ਤਾਂਸ੍ਤਾਨਸੁਰਾਞ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕਾਵ੍ਯੇਨ ਸ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ ਕृਤਾਰ੍ਥਃ ਸ ਤਦਾ ਹृष੍ਟਃ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ
ਜਦ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਕਾਵਯਾ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋਣ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ।
ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾਸੁਰਾਨ੍ ਹਤਾਞ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕृਤਾਰ੍ਥੋ ऽਨ੍ਤਰਧੀਯਤ ਤਤਃ ਪ੍ਰਨष੍ਟੇ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਵਿਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਦਾਨਵਾਭਵਨ੍
ਸਮਝ ਕੇ ਕਿ ਅਸੁਰ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਹਾਰ ਗਏ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਉਸਦੇ ਗੁੰਮ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਦਾਨਵ ਗੁੰਝਲ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ।
ਅਹੋ ਵਿਵਞ੍ਚਿਤਾਃ ਸ੍ਮੇਤਿ ਪਰਸ੍ਪਰਮਥਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਪृष੍ਠਤੋ ऽਭਿਮੁਖਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤਾਡਿਤਾਙ੍ਗਿਰਸੇਨ ਤੁ
ਹਾਏ, ਅਸੀਂ ਧੋਖਾ ਖਾ ਗਏ!—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਿੱਛੋਂ ਮੁੜ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ, ਆਂਗੀਰਸ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਹੋਏ।
ਵਞ੍ਚਿਤਾਃ ਸੋਪਧਾਨੇਨ ਸ੍ਵੇ ਸ੍ਵੇ ਵਸ੍ਤੁਨਿ ਮਾਯਯਾ ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਪਰਿਤੁष੍ਟਾਸ੍ਤੇ ਤਮੇਵ ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਯਯੁਃ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਮਗ੍ਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਾਵ੍ਯਸ੍ਯਾਨੁਪਦਂ ਪੁਨਃ
ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਧੋਖਾ ਖਾ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਾਵਯਾ ਕੋਲ ਗਏ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਕਾਵਯਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ।
ਤਤਃ ਕਾਵ੍ਯਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਉਪਤਸ੍ਥੁਰਵਾਙ੍ਮੁਖਾਃ ਸਮਾਗਤਾਨ੍ਪੁਨਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਵ੍ਯੋ ਯਾਜ੍ਯਾਨੁਵਾਚ ਹ
ਫਿਰ, ਕਾਵਯਾ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਥੱਲੇ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਇਕੱਠਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਾਵਯਾ ਨੇ ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਮਯਾ ਸਂਬੋਧਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਮਾ ਨਾਭਿਨਨ੍ਦਥ ਤਤਸ੍ਤੇਨਾਵਮਾਨੇਨ ਗਤਾ ਯੂਯਂ ਪਰਾਭਵਮ੍
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਹਾਰ ਗਏ ਹੋ।