ਵਸਵੇ ਚੈਵ ਸਾਧ੍ਯਾਯ ਰੁਦ੍ਰਾਦਿਤ੍ਯਸੁਰਾਯ ਚ ਵਿषਾਯ ਮਾਰੁਤਾਯੈਵ ਤੁਭ੍ਯਂ ਦੇਵਾਤ੍ਮਨੇ ਨਮਃ
ਵਸੁ, ਸਾਧਿਆ, ਰੁਦ੍ਰ, ਆਦਿਤ, ਅਸੁਰ, ਵਿਸ਼, ਮਾਰੁਤ, ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸਾਰ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਅਗ੍ਨੀषੋਮਵਿਧਿਜ੍ਞਾਯ ਪਸ਼ੁਮਨ੍ਤ੍ਰੌषਧਾਯ ਚ ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੁਵੇ ਹ੍ਯ੍ ਅਜਾਯੈਵ ਅਪੂਰ੍ਵਪ੍ਰਥਮਾਯ ਚ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਪਤਯੇ ਚੈਵ ਤੁਭ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਤ੍ਮਨੇ ਨਮਃ
ਅੱਗ ਤੇ ਸੋਮ ਦੇ ਰੀਤ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਤੇ ਜੜੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਆਪ ਹੀ ਜਨਮਿਆ, ਅਜਨਮਾ, ਪਹਿਲਾ ਤੇ ਵੱਖਰਾ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਸਾਰ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਆਤ੍ਮੇਸ਼ਾਯਾਤ੍ਮਵਸ਼੍ਯਾਯ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ਾਤਿਸ਼ਯਾਯ ਚ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਙ੍ਗਭੂਤਾਯ ਤੁਭ੍ਯਂ ਭੂਤਾਤ੍ਮਨੇ ਨਮਃ
ਆਤਮਾ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਮਾਲਕਾਂ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਗੁਣਾਯ ਗੁਣਜ੍ਞਾਯ ਵ੍ਯਾਕृਤਾਯਾਮृਤਾਯ ਚ ਨਿਰੁਪਾਖ੍ਯਾਯ ਮਿਤ੍ਰਾਯ ਤੁਭ੍ਯਂ ਸਾਂਖ੍ਯਾਤ੍ਮਨੇ ਨਮਃ
ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰਗਟ ਅਤੇ ਅਮਰ, ਵਰਣਨ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਮਿੱਤਰ, ਸੰਖਿਆ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਪृਥਿਵ੍ਯੈ ਚਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਯ ਦਿਵ੍ਯਾਯ ਚ ਮਹਾਯ ਚ ਜਨਸ੍ਤਪਾਯ ਸਤ੍ਯਾਯ ਤੁਭ੍ਯਂ ਲੋਕਾਤ੍ਮਨੇ ਨਮਃ
ਧਰਤੀ, ਅਕਾਸ਼, ਸਵਰਗ, ਮਹਾਨ, ਜਨ, ਤਪ ਅਤੇ ਸਤਿਆ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਾਯ ਚ ਮਹਤੇ ਭੂਤਾਦੇਰਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਯ ਚ ਆਤ੍ਮਜ੍ਞਾਯ ਵਿਸ਼ੇषਾਯ ਤੁਭ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨੇ ਨਮਃ
ਅਪ੍ਰਗਟ ਅਤੇ ਮਹਾਨ, ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਮੂਲ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਵਿਲੱਖਣ, ਸਭ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਾਯ ਚਾਤ੍ਮਲਿਙ੍ਗਾਯ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਯੈਵੇਤਰਾਯ ਚ ਬੁਦ੍ਧਾਯ ਵਿਭਵੇ ਚੈਵ ਤੁਭ੍ਯਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਮਨੇ ਨਮਃ
ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਆਤਮ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ, ਨਾਜੁਕ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਬੁਧੀ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ, ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਨਮਸ੍ਤੇ ਪਰਤਸ੍ ਤ੍ਰਿषੁ ਸਤ੍ਯਾਨ੍ਤੇषੁ ਮਹਾਦ੍ਯੇषੁ ਚਤੁਰ੍षੁ ਚ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤਿੰਨ ਤੋਂ ਪਰੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਮਹਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇ ਮਯਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਯਦਿ ਨ ਵ੍ਯਾਹृਤਂ ਭਵੇਤ੍ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤ ਇਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਇਸ ਸਤੁਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਜੇ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਇਸ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਵਿੱਚ ਨਾ ਕਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਸਹਾਰਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਉਹ ਸਭ ਤੁਸੀਂ ਮਾਫ ਕਰਨਾ।
ਏਵਮਾਭਾष੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਂ ਨੀਲਲੋਹਿਤਮ੍ ਪ੍ਰਹ੍ਵੋ ऽਭਿਪ੍ਰਣਤਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਵਾਗ੍ਯਤੋ ऽਭਵਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਨੀਲ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਝੁਕ ਗਈ ਅਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਬੋਲ ਰੋਕ ਕੇ, ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ।
ਕਾਵ੍ਯਸ੍ਯ ਗਾਤ੍ਰਂ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਹਸ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨ੍ਭਵਃ ਨਿਕਾਮਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਕਾਵਿਆ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਪੂਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਕੇ, ਉਥੇ ਹੀ ਲੁਕ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸੋ ऽਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਦੇਵੇਸ਼ੇ ऽਨੁਚਰੀਂ ਤਦਾ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੀਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਯਨ੍ਤੀਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਲੁਕ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਜਯੰਤੀ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਖੜੀ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਕਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਸੁਭਗੇ ਕਾ ਵਾ ਦੁਃਖਿਤੇ ਮਯਿ ਦੁਃਖਿਤਾ ਮਹਤਾ ਤਪਸਾ ਯੁਕ੍ਤਾ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਮਾਂ ਨਿषੇਵਸੇ
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਸੁਭਾਗੀ? ਕਿਸ ਦੀ ਹੈਂ? ਜਦ ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੈਂ? ਵੱਡੇ ਤਪ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਕਿਸ ਲਈ ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈਂ?
ਅਨਯਾ ਸਂਸ੍ਤੁਤੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਯੇਣ ਦਮੇਨ ਚ ਸ੍ਨੇਹੇਨ ਚੈਵ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਪ੍ਰੀਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ
ਇਸ ਸਤੁਤੀ, ਭਗਤੀ, ਨਮਰਤਾ, ਸੰਜਮ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਹੇ ਚੰਗੀ ਰੰਗਤ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ।
ਕਿਮਿਚ੍ਛਸਿ ਵਰਾਰੋਹੇ ਕਸ੍ਤੇ ਕਾਮਃ ਸਮृਧ੍ਯਤਾਮ੍ ਤਤ੍ਤੇ ਸਮ੍ਪਾਦਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਯਦ੍ਯਪਿ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸੁਦੁष੍ਕਰਃ
ਤੂੰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ? ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਕੀ ਹੈ? ਉਹ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੋਵੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਬ੍ਰਵੀਦੇਨਂ ਤਪਸਾ ਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਂ ਹਿ ਮੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਵੇਤ੍ਥ ਯਥਾਤਥਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤਪ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ; ਤੂੰ ਉਹ ਸਚਮੁਚ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ ਜਿਵੇਂ ਹੈ।"
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ऽਬ੍ਰਵੀਦੇਨਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਮਯਾ ਸਹ ਤ੍ਵਂ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਦਸ਼ ਵਰ੍षਾਣਿ ਭਾਮਿਨਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦਿਵਯ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਦੇਖ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਦਸ ਸਾਲ ਰਹੇਗੀ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ।"
ਸਰ੍ਵਭੂਤੈਰਦृਸ਼੍ਯਾ ਚ ਸਂਪ੍ਰਯੋਗਮਿਹੇਚ੍ਛਸਿ ਦੇਵਿ ਚੇਨ੍ਦੀਵਰਸ਼੍ਯਾਮੇ ਵਰਾਰ੍ਹੇ ਵਾਮਲੋਚਨੇ ਏਵਂ ਵृਣੋषਿ ਕਾਮਂ ਤ੍ਵਂ ਮਤ੍ਤੋ ਵੈ ਵਲ੍ਗੁਭਾषਿਣਿ
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਇੱਥੇ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਨੀਲ ਕਮਲ ਵਰਗੀ, ਵਰ ਦੇ ਯੋਗ, ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ; ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਇਹ ਇੱਛਾ ਚੁਣਦੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ।
ਏਵਂ ਭਵਤੁ ਗਚ੍ਛਾਮੋ ਗृਹਾਨ੍ਨੋ ਮਤ੍ਤਕਾਸ਼ਿਨਿ ਤਤਃ ਸ੍ਵਗृਹਮਾਗਤ੍ਯ ਜਯਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਪਾਣਿਮੁਦ੍ਵਹਨ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਵੇ! ਚਲੋ ਮੇਰੇ ਘਰ, ਹੇ ਨਸ਼ੀਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਜਯੰਤੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ।
ਤਯਾ ਸਹਾਵਸਦ੍ਦੇਵ੍ਯਾ ਦਸ਼ ਵਰ੍षਾਣਿ ਭਾਰ੍ਗਵਃ ਅਦृਸ਼੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਮਾਯਯਾ ਸਂਵृਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਦਸ ਸਾਲ ਰਹਿ ਕੇ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ, ਮਾਲਕ ਬਣ ਕੇ ਵਸਿਆ।
ਕृਤਾਰ੍ਥਮਾਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਦਿਤੇਃ ਸੁਤਾਃ ਅਭਿਜਗ੍ਮੁਰ੍ਗृਹਂ ਤਸ੍ਯ ਮੁਦਿਤਾਸ੍ਤੇ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਵਃ
ਕਾਵਯ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਆ ਗਿਆ, ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਦਿਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲੇ, ਉਸਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।
ਯਦਾ ਗਤਾ ਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਯਯਾ ਸਂਵृਤਂ ਗੁਰੁਮ੍ ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਮੁਰ੍ਯਥਾਗਤਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਪਹੁੰਚੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਸਕੇ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਜਿੱਥੋਂ ਆਏ ਸੀ, ਉਥੇ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸ੍ਤੁ ਸਂਰੁਦ੍ਧਂ ਕਾਵ੍ਯਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵਰੇਣ ਤੁ ਤੁष੍ਟ੍ਯਰ੍ਥਂ ਦਸ਼ ਵਰ੍षਾਣਿ ਜਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਕਾਵਯ ਇੱਕ ਵਰ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਯੰਤੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਉਸ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਦਸ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਐਸਾ ਹੀ ਰਿਹਾ।
ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਤਦਨ੍ਤਰਂ ਸੋ ऽਪਿ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਨੋਦਿਤਃ ਕਾਵ੍ਯਸ੍ਯ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਅਸੁਰਾਨ੍ ਸਮੁਪਾਹ੍ਵਯਤ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਨੇ ਕਾਵਯ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਤਤਸ੍ਤਾਨਾਗਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਵਾਚ ਹ ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਮਮ ਯਾਜ੍ਯਾਨਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ऽਹਂ ਵੋ ਹਿਤਾਯ ਚ
ਜਦ ਉਹ ਆਏ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੇਰੇ ਯਜਮਾਨਾਂ, ਤੁਹਾਡਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਇਆ ਹਾਂ।'
ਅਹਂ ਵੋ ऽਧ੍ਯਾਪਯਿष੍ਯਾਮਿ ਵਿਦ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਯਾ ਮਯਾ ਤਤਸ੍ਤੇ ਹृष੍ਟਮਨਸੋ ਵਿਦ੍ਯਾਰ੍ਥਮੁਪਪੇਦਿਰੇ
'ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਗਿਆਨ ਸਿਖਾਵਾਂਗਾ ਜੋ ਮੈਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।' ਫਿਰ, ਉਹ ਮਨੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਦਿਆ ਲੈਣ ਲਈ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਏ।
ਪੂਰ੍ਣੇ ਕਾਵ੍ਯਸ੍ਤਦਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਮਯੇ ਦਸ਼ਵਾਰ੍षਿਕੇ ਸਮਯਾਨ੍ਤੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਤਦੋਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਤਤਃ ਸੋ ऽਥ ਯਾਜ੍ਯਾਨਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵੇਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਜਦ ਦਸ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਕਾਵਯ ਤੋਂ ਦੇਵਯਾਨੀ ਜਨਮੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਚਿਤ ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵੱਲ ਲਾਈ।
ਦੇਵਿ ਗਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਮਮ ਯਾਜ੍ਯਾਞ੍ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ ਵਿਭ੍ਰਾਨ੍ਤਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੇ ਸਾਧ੍ਵਿ ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਣਾਯਤਲੋਚਨੇ
'ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਸ਼ੁੱਧ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਨੇਕ ਨਾਰੀ, ਤਿੰਨ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਭਟਕਦੇ ਨੈਣਾਂ ਵਾਲੀ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਏਨਂ ਭਜ ਭਕ੍ਤਾਨ੍ਮਹਾਵ੍ਰਤ ਏष ਧਰ੍ਮਃ ਸਤਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਨ ਧਰ੍ਮਂ ਲੋਪਯਾਮਿ ਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ, ਹੇ ਮਹਾਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ; ਇਹ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਪਾਂਦੀ।'
ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾਸੁਰਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾਚਾਰ੍ਯੇਣ ਧੀਮਤਾ ਵਞ੍ਚਿਤਾਨ੍ਕਾਵ੍ਯਰੂਪੇਣ ਤਤਃ ਕਾਵ੍ਯੋ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤੁ ਤਾਨ੍
ਫਿਰ, ਜਾ ਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਚਾਰਯ ਦੁਆਰਾ ਕਾਵਯ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਠੱਗੇ ਗਏ ਸੀ, ਤਾਂ ਕਾਵਯ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।