ਯਦਿ ਕृਤ੍ਸ੍ਨੋ ਮਯਾ ਧਰ੍ਮੋ ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਚਰਿਤੋ ऽਪਿ ਵਾ ਤੇਨ ਸਤ੍ਯੇਨ ਜੀਵਸ੍ਵ ਯਦਿ ਸਤ੍ਯਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂ ਅਮਲ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਸਚ ਦੇ ਨਾਲ ਤੂੰ ਜੀਵੀਂ; ਜੇ ਮੈਂ ਸਚ ਆਖਦਾ ਹਾਂ।
ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ੀਤਾਭਿਰ੍ ਅਦ੍ਭਿਰ੍ ਜੀਵੇਤਿ ਸੋ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਤਤੋ ऽਭਿਵ੍ਯਾਹृਤੇ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵੀ ਸਂਜੀਵਿਤਾ ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜੀਵੀਂ!' ਤੇ ਜਦ ਉਹ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਦੇਵੀ ਮੁੜ ਜਿੰਦ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਪ੍ਤੋਤ੍ਥਿਤਾਮਿਵ ਸਾਧੁ ਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤੇ ਵਚਸਾ ਸਰ੍ਵਤੋਦਿਸ਼ਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੱਤੋਂ ਜਾਗੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ, ਹਰ ਪਾਸੇ 'ਚੰਗਾ, ਚੰਗਾ!' ਆਖ ਕੇ ਵਧਾਈ ਦਿੱਤੀ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਹृਤਾ ਤੇਨ ਦੇਵੀ ਸਾ ਭृਗੁਣਾ ਤਦਾ ਮਿषਤਾਂ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਹਿ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮ੍ ਇਵਾਭਵਦ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਿੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਦੇਵਤੇਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਅਜੋਬਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਅਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤੇਨ ਭृਗੁਣਾ ਪਤ੍ਨੀ ਸਂਜੀਵਿਤਾ ਪੁਨਃ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨਾਲਭਤ ਸ਼ਰ੍ਮ ਕਾਵ੍ਯਭਯਾਤ੍ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਜਾਗਰੇ ਤਤਸ਼੍ਚੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਜਯਨ੍ਤੀਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਬਿਨਾ ਘਬਰਾਏ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਿੰਦ ਕੀਤਾ; ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਕਾਵਿਆ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਤੇ ਜਾਗਦਾ ਰਹਿ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਜਯੰਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਤਿਮਾਨ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ੍ਵਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ ਏष ਕਾਵ੍ਯੋ ਹ੍ਯਮਿਤ੍ਰਾਯ ਵ੍ਰਤਂ ਚਰਤਿ ਦਾਰੁਣਮ੍ ਤੇਨਾਹਂ ਵ੍ਯਾਕੁਲਃ ਪੁਤ੍ਰਿ ਕृਤੋ ਮਤਿਮਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਕਾਵਿਆ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਵਾਸਤੇ ਭਿਆਨਕ ਵਰਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਧੀਏ, ਮੈਂ ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੀ ਬੁਧੀ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।'
ਗਚ੍ਛ ਸਂਸਾਧਯਸ੍ਵੈਨਂ ਸ਼੍ਰਮਾਪਨਯਨੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ ਤੈਸ੍ਤੈਰ੍ਮਨੋਨੁਕੂਲੈਸ਼੍ਚ ਹ੍ਯ੍ ਉਪਚਾਰੈਰ੍ ਅਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਾ
ਜਾ, ਉਸ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਕਰਤਾਂ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਸੇਵਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਬਿਨਾ ਥੱਕੇ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ।
ਕਾਵ੍ਯਮਾਰਾਧਯਸ੍ਵੈਨਂ ਯਥਾ ਤੁष੍ਯੇਤ ਸ ਦ੍ਵਿਜਃ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਤਸ੍ਯ ਦਤ੍ਤਾऽਸਿ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਂ ਕੁਰੁ ਮਤ੍ਕृਤੇ
ਕਾਵਿਆ ਦੀ ਇੱਦਾਂ ਸੇਵਾ ਕਰ ਕਿ ਉਹ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਜਾ, ਤੈਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਪੂਰਾ ਯਤਨ ਕਰ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਜਯਨ੍ਤੀ ਸਾ ਵਚਃ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਵੈ ਪਿਤੁਃ ਅਗਚ੍ਛਦ੍ਯਤ੍ਰ ਘੋਰਂ ਸ ਤਪ ਆਰਭ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਤਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕੇ, ਜਯੰਤੀ ਉਥੇ ਗਈ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਪਿਬਨ੍ਤਂ ਸਾ ਕਣਧੂਮਮ੍ ਅਵਾਙ੍ਮੁਖਮ੍ ਯਕ੍ਸ਼ੇਣ ਪਾਤ੍ਯਮਾਨਂ ਚ ਕੁਣ੍ਡਧਾਰੇਣ ਪਾਤਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਧੂੰਆਂ ਪੀਦੇ, ਮੁੰਹ ਹੇਠਾਂ ਕਰਕੇ, ਯਕਸ਼ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਕੁੰਡ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਵੇਖਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਤਂ ਪਾਤ੍ਯਮਾਨਂ ਦੇਵੀ ਕਾਵ੍ਯਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਧ੍ਯਾਨਸ਼ਾਮ੍ਯਨ੍ਤਂ ਦੁਰ੍ਬਲਂ ਭੂਤਿਮਾਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਪਿਤ੍ਰਾ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਾ ਕਾਵ੍ਯੇ ਕृਤਵਤੀ ਤਦਾ
ਕਾਵਿਆ ਨੂੰ ਇੱਦਾਂ ਪੀੜਤ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਲ 'ਚ ਟਿਕਿਆ, ਧਿਆਨ 'ਚ ਲੀਨ, ਕਮਜ਼ੋਰ, ਪਰ ਮਹਿਮਾ 'ਚ ਟਿਕਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਖੀ ਗੱਲ ਕਾਵਿਆ ਲਈ ਕੀਤੀ।
ਗੀਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚੈਵਾਨੁਕੂਲਾਭਿਃ ਸ੍ਤੁਵਤੀ ਵਲ੍ਗੁਭਾषਿਣੀ ਗਾਤ੍ਰਸਂਵਾਹਨੈਃ ਕਾਲੇ ਸੇਵਮਾਨਾ ਤ੍ਵਚਃ ਸੁਖੈਃ ਵ੍ਰਤਚਰ੍ਯਾਨੁਕੂਲਾਭਿਰ੍ ਉਵਾਸ ਬਹੁਲਾਃ ਸਮਾਃ
ਮਿੱਠੀਆਂ ਤੇ ਮਨਪਸੰਦ ਗੱਲਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੀ, ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਮਲਿਸ਼ਾਂ ਤੇ ਵਰਤ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਸੇਵਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਨੇ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤਕ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।
ਪੂਰ੍ਣੇ ਧੂਮਵ੍ਰਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਘੋਰੇ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਕੇ ਵਰੇਣ ਚ੍ਛਨ੍ਦਯਾਮਾਸ ਕਾਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰੀਤੋ ਭਵਸ੍ਤਦਾ
ਜਦ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਧੂੰਆਂ ਵਾਲਾ ਵਰਤ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਤਦ ਕਾਵਿਆ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਚਾਹੀ ਦਾਤ ਦਿੱਤੀ।
ਏਤਦ੍ਵ੍ਰਤਂ ਤ੍ਵਯੈਕੇਨ ਚੀਰ੍ਣਂ ਨਾਨ੍ਯੇਨ ਕੇਨਚਿਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵੈ ਤਪਸਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤੇਨ ਚ ਬਲੇਨ ਚ
ਇਹ ਵਰਤ ਸਿਰਫ ਤੂੰ ਹੀ ਕੀਤਾ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤਪ, ਬੁਧੀ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ,
ਤੇਜਸਾ ਚ ਸੁਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ ਤ੍ਵਮੇਕੋ ऽਭਿਭਵਿष੍ਯਸਿ ਯਚ੍ਚਾਭਿਲषਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਭृਗੁਨਨ੍ਦਨ
ਤੇ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਪਾਰ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ।
ਪ੍ਰਪਤ੍ਸ੍ਯਸੇ ਤੁ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨਾਨੁਵਾਚ੍ਯਂ ਤੁ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ ਸਰ੍ਵਾਭਿਭਾਵੀ ਤੇਨ ਤ੍ਵਂ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਤੂੰ ਇਹ ਸਭ ਪਾ ਲਵੇਂਗਾ, ਤੇ ਇਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਸਭ 'ਤੇ ਵਧੀਆ, ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ 'ਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੋਵੇਂਗਾ।
ਏਤਾਨ੍ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰਾਂਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਭਾਰ੍ਗਵਾਯ ਭਵਃ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਜੇਸ਼ਤ੍ਵਂ ਧਨੇਸ਼ਤ੍ਵਮ੍ ਅਵਧ੍ਯਤ੍ਵਂ ਚ ਵੈ ਦਦੌ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜ, ਧਨ ਦਾ ਰਾਜ ਅਤੇ ਅਜੈਯਤਾ ਵੀ ਦਿੱਤੀ।
ਏਤਾਂਲ੍ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਵਰਾਨ੍ਕਾਵ੍ਯਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਟਤਨੂਰੁਹਃ ਹਰ੍षਾਤ੍ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਬਭੌ ਤਸ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੇ ਤਥਾ ਤਿਰ੍ਯਕ੍ਸ੍ਥਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਤੁष੍ਟੁਵੇ ਨੀਲਲੋਹਿਤਮ੍
ਇਹ ਵਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਾਵਿਆ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦਿਵਿਆ ਸਤੋਤ੍ਰ ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ, ਨੀਲ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਸਲਾਹਿਆ।
ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਸ਼ਿਤਿਕਣ੍ਠਾਯ ਕਨਿष੍ਠਾਯ ਸੁਵਰ੍ਚਸੇ ਲੇਲਿਹਾਨਾਯ ਕਾਵ੍ਯਾਯ ਵਤ੍ਸਰਾਯਾਨ੍ਧਸਃ ਪਤੇ
ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ ਸ਼ਿਤਿਕੰਠ ਨੂੰ, ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਨੂੰ, ਚਾਟਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਕਾਵਿਆ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਸਾਲ ਨੂੰ, ਤੇ ਸੋਮ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ।
ਕਪਰ੍ਦਿਨੇ ਕਰਾਲਾਯ ਹਰ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਣੇ ਵਰਦਾਯ ਚ ਸਂਸ੍ਤੁਤਾਯ ਸੁਤੀਰ੍ਥਾਯ ਦੇਵਦੇਵਾਯ ਰਂਹਸੇ
ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਭਿਆਨਕ ਨੂੰ, ਪੀਲੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਸਲਾਹੇ ਹੋਏ ਨੂੰ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੂੰ, ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ।
ਉष੍ਣੀषਿਣੇ ਸੁਵਕ੍ਤ੍ਰਾਯ ਬਹੁਰੂਪਾਯ ਵੇਧਸੇ ਵਸੁਰੇਤਾਯ ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਤਪਸੇ ਚਿਤ੍ਰਵਾਸਸੇ
ਪੱਗ ਵਾਲੇ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ, ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਬੀਜ ਦੌਲਤ ਹੈ, ਰੁਦ੍ਰ, ਤਪਸਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲੇ — ਸਤਿਕਾਰ ਹੈ।
ਹ੍ਰਸ੍ਵਾਯ ਮੁਕ੍ਤਕੇਸ਼ਾਯ ਸੇਨਾਨ੍ਯੇ ਰੋਹਿਤਾਯ ਚ ਕਵਯੇ ਰਾਜਵृਕ੍ਸ਼ਾਯ ਤਕ੍ਸ਼ਕਕ੍ਰੀਡਨਾਯ ਚ
ਛੋਟੇ, ਖੁੱਲੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੇ, ਫੌਜ ਦੇ ਸਰਦਾਰ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਗਿਆਨੀ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਵਾਲੇ — ਸਤਿਕਾਰ ਹੈ।
ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਿਰਸੇ ਚੈਵ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾਯ ਮੀਧੁषੇ ਵਰਾਯ ਭਵ੍ਯਰੂਪਾਯ ਸ਼੍ਵੇਤਾਯ ਪੁਰੁषਾਯ ਚ
ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰ ਵਾਲੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਦਾਨੀ, ਵਰ ਦਿੰਦੇ, ਚੰਗੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਚਿੱਟੇ, ਮਨੁੱਖ — ਸਤਿਕਾਰ ਹੈ।
ਗਿਰਿਸ਼ਾਯ ਨਮੋ ऽਰ੍ਕਾਯ ਬਲਿਨੇ ਆਜ੍ਯਪਾਯ ਚ ਸੁਤृਪ੍ਤਾਯ ਸੁਵਸ੍ਤ੍ਰਾਯ ਧਨ੍ਵਿਨੇ ਭਾਰ੍ਗਵਾਯ ਚ
ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸੂਰਜ, ਤਾਕਤਵਰ, ਘੀ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਜੇ ਹੋਏ, ਚੰਗੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਧਨੁਧਾਰੀ, ਭਾਰਗਵ — ਸਤਿਕਾਰ ਹੈ।
ਨਿषਙ੍ਗਿਣੇ ਚ ਤਾਰਾਯ ਸ੍ਵਕ੍ਸ਼ਾਯ ਕ੍ਸ਼ਪਣਾਯ ਚ ਤਾਮ੍ਰਾਯ ਚੈਵ ਭੀਮਾਯ ਉਗ੍ਰਾਯ ਚ ਸ਼ਿਵਾਯ ਚ
ਤਲਵਾਰ ਚੁਕਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਤਾਰੇ ਨੂੰ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਤਪਸੀ ਨੂੰ, ਤਾਂਬੇ ਵਰਗੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਡਰਾਉਣੇ ਨੂੰ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਤੇ ਚੰਗੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਮਹਾਦੇਵਾਯ ਸ਼ਰ੍ਵਾਯ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਸ਼ਿਵਾਯ ਚ ਹਿਰਣ੍ਯਾਯ ਵਰਿष੍ਠਾਯ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਯ ਮਧ੍ਯਮਾਯ ਚ
ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ, ਸ਼ਰਵਾ ਨੂੰ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਤੇ ਚੰਗੇ ਨੂੰ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਨੂੰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੂੰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਤੇ ਮੱਧਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਵਾਸ੍ਤੋष੍ਪਤੇ ਪਿਨਾਕਾਯ ਮੁਕ੍ਤਯੇ ਕੇਵਲਾਯ ਚ ਮृਗਵ੍ਯਾਧਾਯ ਦਕ੍ਸ਼ਾਯ ਸ੍ਥਾਣਵੇ ਭੀषਣਾਯ ਚ
ਘਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ, ਪਿਨਾਕ ਚੁਕਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਇਕੱਲੇ ਨੂੰ, ਹਿਰਨ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਹੋਸ਼ਿਆਰ ਨੂੰ, ਅਟੱਲ ਨੂੰ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਬਹੁਨੇਤ੍ਰਾਯ ਧੁਰ੍ਯਾਯ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਾਯੇਸ਼੍ਵਰਾਯ ਚ ਕਪਾਲਿਨੇ ਚ ਵੀਰਾਯ ਮृਤ੍ਯਵੇ ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕਾਯ ਚ
ਬਹੁਤ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਭਾਰ ਚੁਕਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ, ਖੋਪੜੀ ਚੁਕਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਬਹਾਦਰ ਨੂੰ, ਮੌਤ ਨੂੰ ਤੇ ਤ੍ਰਿਅੰਬਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਬਭ੍ਰਵੇ ਚ ਪਿਸ਼ਙ੍ਗਾਯ ਪਿਙ੍ਗਲਾਯਾਰੁਣਾਯ ਚ ਪਿਨਾਕਿਨੇ ਚੇषੁਮਤੇ ਚਿਤ੍ਰਾਯ ਰੋਹਿਤਾਯ ਚ
ਭੂਰੇ, ਚਿੱਟੇ, ਪਿੰਗਲ, ਲਾਲ, ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ, ਤੇਜ਼, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਅਤੇ ਲਾਲ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਦੁਨ੍ਦੁਭ੍ਯਾਯੈਕਪਾਦਾਯ ਅਜਾਯ ਬੁਦ੍ਧਿਦਾਯ ਚ ਆਰਣ੍ਯਾਯ ਗृਹਸ੍ਥਾਯ ਯਤਯੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣੇ
ਡੁੰਨੁਭੀ, ਇਕ ਪੈਰ ਵਾਲੇ, ਅਜਨਮਾ, ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ, ਘਰਵਾਲੇ, ਯਤੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।