ਏषਾ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਦਹਾਮਿ ਮਘਵਨ੍ਬਲਾਤ੍ ਮਿषਤਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਦृਸ਼੍ਯਤਾਂ ਮੇ ਤਪੋਬਲਮ੍
'ਹੁਣ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦੇਵਾਂਗੀ, ਮਘਵਨ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ—ਮੇਰੀ ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖੋ।'
ਤਯਾ ऽਭਿਭੂਤੌ ਤੌ ਦੇਵਾਵ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਵਿष੍ਣੂ ਬਭੂਵਤੁਃ ਕਥਂ ਮੁਚ੍ਯੇਵ ਸਹਿਤੌ ਵਿष੍ਣੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ ਅਭਾषਤ
ਮਾਤਾ ਵਲੋਂ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤਾ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋ ਗਏ; ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਕਿਵੇਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਵਾਂ?'
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ऽਬ੍ਰਵੀਜ੍ਜਹਿ ਹ੍ਯੇਨਾਂ ਯਾਵਨ੍ਨੌ ਨ ਦਹੇਤ੍ਪ੍ਰਭੋ ਵਿਸ਼ੇषਣਾਭਿਭੂਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ऽਹਂ ਜਹਿ ਮਾ ਚਿਰਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਉਸ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਰ ਦੇ, ਪ੍ਰਭੂ; ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹਾਂ—ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਮਾਰ, ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰ।'
ਤਤਃ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਵਧੇ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਮ੍ ਆਸ੍ਥਿਤਃ ਅਭਿਧ੍ਯਾਯ ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰਮ੍ ਆਪਦੁਦ੍ਧਰਣੇ ਤੁ ਤਤ੍
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ, ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੋਚਿਆ ਅਤੇ ਮੁਸੀਬਤ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣਾ ਚਕਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਤ੍ਵਰਯਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਕਾਰੀ ਭਯਾਨ੍ਵਿਤਃ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਕ੍ਰੂਰਂ ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ੍ਵਮਸ੍ਤ੍ਰਮਾਦਾਯ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਵੈ ਭਿਯਾ
ਫਿਰ, ਜਲਦੀ ਅਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਮਾਤਾ ਦੇ ਕਰੂੜ ਇਰਾਦੇ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀਵਧਂ ਘੋਰਂ ਚੁਕ੍ਰੋਧ ਭृਗੁਰੀਸ਼੍ਵਰਃ ਤਤੋ ऽਭਿਸ਼ਪ੍ਤੋ ਭृਗੁਣਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਭਾਰ੍ਯਾਵਧੇ ਤਦਾ
ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਔਰਤ-ਵਧ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਰਿਸ਼ੀ ਗੁੱਸੇ ਹੋਏ; ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਪਤਨੀ ਦੇ ਵਧ ਲਈ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇ ਜਾਨਤੋ ਧਰ੍ਮਪ੍ਰਵਧ੍ਯਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਨਿषੂਦਿਤਾ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸਪ੍ਤਕृਤ੍ਵੇਹ ਮਾਨੁषੇषੂਪਪਤ੍ਸ੍ਜਸੇ
ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਧਰਮ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ, ਜਿਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲਵੇਂਗਾ।
ਤਤਸ੍ਤੇਨਾਭਿਸ਼ਾਪੇਨ ਨष੍ਟੇ ਧਰ੍ਮੇ ਪੁਨਃਪੁਨਃ ਲੋਕਸ੍ਯ ਚ ਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਜਾਯਤੇ ਮਾਨੁਯੇष੍ਵਿਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਜਦ ਧਰਮ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨੁਵ੍ਯਾਹृਤ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸ ਤਦਾਦਾਯ ਸ਼ਿਰਸ੍ਤ੍ਵਰਨ੍ ਸਮਾਨੀਯ ਤਤਃ ਕਾਯਮ੍ ਅਸੌ ਗृਹ੍ਯੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਿਰ ਲਿਆ, ਸਰੀਰ ਕੋਲ ਲਿਆ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਏषਾ ਤ੍ਵਂ ਵਿष੍ਪੁਨਾ ਦੇਵਿ ਹਤਾ ਸਂਜੀਵਯਾਮ੍ਯਹਮ੍ ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਯੋਜ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਅਭਿਜੀਵੇਤਿ ਸੋ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਦੇਵੀ, ਤੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਮਾਰਿਆ ਸੀ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮੁੜ ਜਿੰਦ ਕਰਾਂਗਾ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਸਿਰ ਜੋੜ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਜੀਵੇ।'
ਯਦਿ ਕृਤ੍ਸ੍ਨੋ ਮਯਾ ਧਰ੍ਮੋ ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਚਰਿਤੋ ऽਪਿ ਵਾ ਤੇਨ ਸਤ੍ਯੇਨ ਜੀਵਸ੍ਵ ਯਦਿ ਸਤ੍ਯਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂ ਅਮਲ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਸਚ ਦੇ ਨਾਲ ਤੂੰ ਜੀਵੀਂ; ਜੇ ਮੈਂ ਸਚ ਆਖਦਾ ਹਾਂ।
ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ੀਤਾਭਿਰ੍ ਅਦ੍ਭਿਰ੍ ਜੀਵੇਤਿ ਸੋ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਤਤੋ ऽਭਿਵ੍ਯਾਹृਤੇ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵੀ ਸਂਜੀਵਿਤਾ ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜੀਵੀਂ!' ਤੇ ਜਦ ਉਹ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਦੇਵੀ ਮੁੜ ਜਿੰਦ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਪ੍ਤੋਤ੍ਥਿਤਾਮਿਵ ਸਾਧੁ ਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤੇ ਵਚਸਾ ਸਰ੍ਵਤੋਦਿਸ਼ਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੱਤੋਂ ਜਾਗੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ, ਹਰ ਪਾਸੇ 'ਚੰਗਾ, ਚੰਗਾ!' ਆਖ ਕੇ ਵਧਾਈ ਦਿੱਤੀ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਹृਤਾ ਤੇਨ ਦੇਵੀ ਸਾ ਭृਗੁਣਾ ਤਦਾ ਮਿषਤਾਂ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਹਿ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮ੍ ਇਵਾਭਵਦ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਿੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਦੇਵਤੇਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਅਜੋਬਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਅਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤੇਨ ਭृਗੁਣਾ ਪਤ੍ਨੀ ਸਂਜੀਵਿਤਾ ਪੁਨਃ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨਾਲਭਤ ਸ਼ਰ੍ਮ ਕਾਵ੍ਯਭਯਾਤ੍ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਜਾਗਰੇ ਤਤਸ਼੍ਚੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਜਯਨ੍ਤੀਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਬਿਨਾ ਘਬਰਾਏ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਿੰਦ ਕੀਤਾ; ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਕਾਵਿਆ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਤੇ ਜਾਗਦਾ ਰਹਿ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਜਯੰਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਤਿਮਾਨ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ੍ਵਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ ਏष ਕਾਵ੍ਯੋ ਹ੍ਯਮਿਤ੍ਰਾਯ ਵ੍ਰਤਂ ਚਰਤਿ ਦਾਰੁਣਮ੍ ਤੇਨਾਹਂ ਵ੍ਯਾਕੁਲਃ ਪੁਤ੍ਰਿ ਕृਤੋ ਮਤਿਮਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਕਾਵਿਆ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਵਾਸਤੇ ਭਿਆਨਕ ਵਰਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਧੀਏ, ਮੈਂ ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੀ ਬੁਧੀ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।'
ਗਚ੍ਛ ਸਂਸਾਧਯਸ੍ਵੈਨਂ ਸ਼੍ਰਮਾਪਨਯਨੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ ਤੈਸ੍ਤੈਰ੍ਮਨੋਨੁਕੂਲੈਸ਼੍ਚ ਹ੍ਯ੍ ਉਪਚਾਰੈਰ੍ ਅਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਾ
ਜਾ, ਉਸ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਕਰਤਾਂ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਸੇਵਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਬਿਨਾ ਥੱਕੇ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ।
ਕਾਵ੍ਯਮਾਰਾਧਯਸ੍ਵੈਨਂ ਯਥਾ ਤੁष੍ਯੇਤ ਸ ਦ੍ਵਿਜਃ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਤਸ੍ਯ ਦਤ੍ਤਾऽਸਿ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਂ ਕੁਰੁ ਮਤ੍ਕृਤੇ
ਕਾਵਿਆ ਦੀ ਇੱਦਾਂ ਸੇਵਾ ਕਰ ਕਿ ਉਹ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਜਾ, ਤੈਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਪੂਰਾ ਯਤਨ ਕਰ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਜਯਨ੍ਤੀ ਸਾ ਵਚਃ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਵੈ ਪਿਤੁਃ ਅਗਚ੍ਛਦ੍ਯਤ੍ਰ ਘੋਰਂ ਸ ਤਪ ਆਰਭ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਤਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕੇ, ਜਯੰਤੀ ਉਥੇ ਗਈ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਪਿਬਨ੍ਤਂ ਸਾ ਕਣਧੂਮਮ੍ ਅਵਾਙ੍ਮੁਖਮ੍ ਯਕ੍ਸ਼ੇਣ ਪਾਤ੍ਯਮਾਨਂ ਚ ਕੁਣ੍ਡਧਾਰੇਣ ਪਾਤਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਧੂੰਆਂ ਪੀਦੇ, ਮੁੰਹ ਹੇਠਾਂ ਕਰਕੇ, ਯਕਸ਼ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਕੁੰਡ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਵੇਖਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਤਂ ਪਾਤ੍ਯਮਾਨਂ ਦੇਵੀ ਕਾਵ੍ਯਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਧ੍ਯਾਨਸ਼ਾਮ੍ਯਨ੍ਤਂ ਦੁਰ੍ਬਲਂ ਭੂਤਿਮਾਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਪਿਤ੍ਰਾ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਾ ਕਾਵ੍ਯੇ ਕृਤਵਤੀ ਤਦਾ
ਕਾਵਿਆ ਨੂੰ ਇੱਦਾਂ ਪੀੜਤ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਲ 'ਚ ਟਿਕਿਆ, ਧਿਆਨ 'ਚ ਲੀਨ, ਕਮਜ਼ੋਰ, ਪਰ ਮਹਿਮਾ 'ਚ ਟਿਕਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਖੀ ਗੱਲ ਕਾਵਿਆ ਲਈ ਕੀਤੀ।
ਗੀਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚੈਵਾਨੁਕੂਲਾਭਿਃ ਸ੍ਤੁਵਤੀ ਵਲ੍ਗੁਭਾषਿਣੀ ਗਾਤ੍ਰਸਂਵਾਹਨੈਃ ਕਾਲੇ ਸੇਵਮਾਨਾ ਤ੍ਵਚਃ ਸੁਖੈਃ ਵ੍ਰਤਚਰ੍ਯਾਨੁਕੂਲਾਭਿਰ੍ ਉਵਾਸ ਬਹੁਲਾਃ ਸਮਾਃ
ਮਿੱਠੀਆਂ ਤੇ ਮਨਪਸੰਦ ਗੱਲਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੀ, ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਮਲਿਸ਼ਾਂ ਤੇ ਵਰਤ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਸੇਵਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਨੇ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤਕ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।
ਪੂਰ੍ਣੇ ਧੂਮਵ੍ਰਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਘੋਰੇ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਕੇ ਵਰੇਣ ਚ੍ਛਨ੍ਦਯਾਮਾਸ ਕਾਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰੀਤੋ ਭਵਸ੍ਤਦਾ
ਜਦ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਧੂੰਆਂ ਵਾਲਾ ਵਰਤ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਤਦ ਕਾਵਿਆ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਚਾਹੀ ਦਾਤ ਦਿੱਤੀ।
ਏਤਦ੍ਵ੍ਰਤਂ ਤ੍ਵਯੈਕੇਨ ਚੀਰ੍ਣਂ ਨਾਨ੍ਯੇਨ ਕੇਨਚਿਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵੈ ਤਪਸਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤੇਨ ਚ ਬਲੇਨ ਚ
ਇਹ ਵਰਤ ਸਿਰਫ ਤੂੰ ਹੀ ਕੀਤਾ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤਪ, ਬੁਧੀ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ,
ਤੇਜਸਾ ਚ ਸੁਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ ਤ੍ਵਮੇਕੋ ऽਭਿਭਵਿष੍ਯਸਿ ਯਚ੍ਚਾਭਿਲषਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਭृਗੁਨਨ੍ਦਨ
ਤੇ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਪਾਰ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ।
ਪ੍ਰਪਤ੍ਸ੍ਯਸੇ ਤੁ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨਾਨੁਵਾਚ੍ਯਂ ਤੁ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ ਸਰ੍ਵਾਭਿਭਾਵੀ ਤੇਨ ਤ੍ਵਂ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਤੂੰ ਇਹ ਸਭ ਪਾ ਲਵੇਂਗਾ, ਤੇ ਇਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਸਭ 'ਤੇ ਵਧੀਆ, ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ 'ਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੋਵੇਂਗਾ।
ਏਤਾਨ੍ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰਾਂਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਭਾਰ੍ਗਵਾਯ ਭਵਃ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਜੇਸ਼ਤ੍ਵਂ ਧਨੇਸ਼ਤ੍ਵਮ੍ ਅਵਧ੍ਯਤ੍ਵਂ ਚ ਵੈ ਦਦੌ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜ, ਧਨ ਦਾ ਰਾਜ ਅਤੇ ਅਜੈਯਤਾ ਵੀ ਦਿੱਤੀ।
ਏਤਾਂਲ੍ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਵਰਾਨ੍ਕਾਵ੍ਯਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਟਤਨੂਰੁਹਃ ਹਰ੍षਾਤ੍ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਬਭੌ ਤਸ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੇ ਤਥਾ ਤਿਰ੍ਯਕ੍ਸ੍ਥਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਤੁष੍ਟੁਵੇ ਨੀਲਲੋਹਿਤਮ੍
ਇਹ ਵਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਾਵਿਆ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦਿਵਿਆ ਸਤੋਤ੍ਰ ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ, ਨੀਲ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਸਲਾਹਿਆ।
ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਸ਼ਿਤਿਕਣ੍ਠਾਯ ਕਨਿष੍ਠਾਯ ਸੁਵਰ੍ਚਸੇ ਲੇਲਿਹਾਨਾਯ ਕਾਵ੍ਯਾਯ ਵਤ੍ਸਰਾਯਾਨ੍ਧਸਃ ਪਤੇ
ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ ਸ਼ਿਤਿਕੰਠ ਨੂੰ, ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਨੂੰ, ਚਾਟਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਕਾਵਿਆ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਸਾਲ ਨੂੰ, ਤੇ ਸੋਮ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ।
ਕਪਰ੍ਦਿਨੇ ਕਰਾਲਾਯ ਹਰ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਣੇ ਵਰਦਾਯ ਚ ਸਂਸ੍ਤੁਤਾਯ ਸੁਤੀਰ੍ਥਾਯ ਦੇਵਦੇਵਾਯ ਰਂਹਸੇ
ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਭਿਆਨਕ ਨੂੰ, ਪੀਲੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਸਲਾਹੇ ਹੋਏ ਨੂੰ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੂੰ, ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ।