ਰਣੇ ਵਿਜੇਤੁਂ ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਨ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਃ ਕਥਂਚਨ ਅਯੁਦ੍ਧੇਨ ਪ੍ਰਪਤ੍ਸ੍ਯਾਮਃ ਸ਼ਰਣਂ ਕਾਵ੍ਯਮਾਤਰਮ੍
ਅਸੀਂ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ; ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਆਓ ਕਾਵਿਆ ਮਾਤਾ ਦੇ ਪਾਸ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਈਏ।
ਯਾਪਯਾਮਃ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਮਿਦਂ ਯਾਵਦਭ੍ਯੇਤਿ ਨੋ ਗੁਰੁਃ ਨਿਵृਤ੍ਤੇ ਚ ਤਥਾ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮੋ ਦਂਸ਼ਿਤਾਯੁਧਾਃ
ਆਓ ਇਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮਾਂ ਸਹਿ ਲਈਏ ਜਦ ਤੱਕ ਸਾਡਾ ਅਧਿਆਪਕ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆ ਜਾਂਦਾ; ਜਦ ਸ਼ੁਕਰ ਮੁੜ ਆਵੇਗਾ, ਅਸੀਂ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੜਾਂਗੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਕਾਵ੍ਯਮਾਤਰਮ੍ ਪ੍ਰਾਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਤਤੋ ਭੀਤਾਸ੍ ਤੇਭ੍ਯੋ ऽਦਾਦਭਯਂ ਤੁ ਸਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਕਾਵਿਆ ਮਾਤਾ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ; ਉਹ ਮਾਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਡਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਂ ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਂ ਭਯਂ ਤ੍ਯਜਤ ਦਾਨਵਾਃ ਮਤ੍ਸਂਨਿਧੌ ਵਰ੍ਤਤਾਂ ਵੋ ਨ ਭੀਰ੍ ਭਵਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਡਰੋ ਨਾ, ਡਰੋ ਨਾ—ਆਪਣਾ ਡਰ ਛੱਡ ਦੋ, ਦਾਨਵੋ; ਜਦ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਡਰਣ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਤਯਾ ਚਾਭ੍ਯੁਪਪਨ੍ਨਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾਸ੍ਤਤੋ ऽਸੁਰਾਨ੍ ਅਭਿਜਗ੍ਮੁਃ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯੈਤਾਨ੍ ਅਵਿਚਾਰ੍ਯ ਬਲਾਬਲਮ੍
ਪਰ ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਮਾਤਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਲਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ 'ਤੇ ਜਬਰ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਕਤ ਜਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।
ਤਤਸ੍ਤਾਨ੍ਬਾਧ੍ਯਮਾਨਾਂਸ੍ਤੁ ਦੇਵੈਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾਸੁਰਾਂਸ੍ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦੇਵਾਨ੍ ਅਨਿਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍ਵਃ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਮਾਤਾ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: 'ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗੀ।'
ਸਂਭृਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸਮ੍ਭਾਰਾਨ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸਾਭ੍ਯਚਰਤ੍ਤਦਾ ਤਸ੍ਤਮ੍ਭ ਦੇਵੀ ਬਲਵਦ੍ ਯੋਗਯੁਕ੍ਤਾ ਤਪੋਧਨਾ
ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਇਕੱਠੀ ਕਰਕੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪਾਸ ਗਈ; ਜੋਗ ਅਤੇ ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਅਸਥਿਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਸ੍ਤਮ੍ਭਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਮੂਕਵਤ੍ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਤਤੋ ਭੀਤਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਸ਼ੀਕृਤਮ੍
ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਅਸਥਿਰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਚੁੱਪ ਹੋ ਕੇ ਡਰ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਗਏ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ।
ਗਤੇषੁ ਸੁਰਸਂਘੇषੁ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਵਿष੍ਣੁਰਭਾषਤ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਨਯਿष੍ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮ
ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਭੱਜ ਗਿਆ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਆ ਜਾ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਚਲਾਂਗਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਰਂਦਰਃ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵੀ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਵਚੋ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੁਰੰਦਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਲੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਾਤਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਏषਾ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਦਹਾਮਿ ਮਘਵਨ੍ਬਲਾਤ੍ ਮਿषਤਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਦृਸ਼੍ਯਤਾਂ ਮੇ ਤਪੋਬਲਮ੍
'ਹੁਣ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦੇਵਾਂਗੀ, ਮਘਵਨ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ—ਮੇਰੀ ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖੋ।'
ਤਯਾ ऽਭਿਭੂਤੌ ਤੌ ਦੇਵਾਵ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਵਿष੍ਣੂ ਬਭੂਵਤੁਃ ਕਥਂ ਮੁਚ੍ਯੇਵ ਸਹਿਤੌ ਵਿष੍ਣੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ ਅਭਾषਤ
ਮਾਤਾ ਵਲੋਂ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤਾ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋ ਗਏ; ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਕਿਵੇਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਵਾਂ?'
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ऽਬ੍ਰਵੀਜ੍ਜਹਿ ਹ੍ਯੇਨਾਂ ਯਾਵਨ੍ਨੌ ਨ ਦਹੇਤ੍ਪ੍ਰਭੋ ਵਿਸ਼ੇषਣਾਭਿਭੂਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ऽਹਂ ਜਹਿ ਮਾ ਚਿਰਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਉਸ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਰ ਦੇ, ਪ੍ਰਭੂ; ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹਾਂ—ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਮਾਰ, ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰ।'
ਤਤਃ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਵਧੇ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਮ੍ ਆਸ੍ਥਿਤਃ ਅਭਿਧ੍ਯਾਯ ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰਮ੍ ਆਪਦੁਦ੍ਧਰਣੇ ਤੁ ਤਤ੍
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ, ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੋਚਿਆ ਅਤੇ ਮੁਸੀਬਤ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣਾ ਚਕਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਤ੍ਵਰਯਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਕਾਰੀ ਭਯਾਨ੍ਵਿਤਃ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਕ੍ਰੂਰਂ ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ੍ਵਮਸ੍ਤ੍ਰਮਾਦਾਯ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਵੈ ਭਿਯਾ
ਫਿਰ, ਜਲਦੀ ਅਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਮਾਤਾ ਦੇ ਕਰੂੜ ਇਰਾਦੇ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀਵਧਂ ਘੋਰਂ ਚੁਕ੍ਰੋਧ ਭृਗੁਰੀਸ਼੍ਵਰਃ ਤਤੋ ऽਭਿਸ਼ਪ੍ਤੋ ਭृਗੁਣਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਭਾਰ੍ਯਾਵਧੇ ਤਦਾ
ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਔਰਤ-ਵਧ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਰਿਸ਼ੀ ਗੁੱਸੇ ਹੋਏ; ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਪਤਨੀ ਦੇ ਵਧ ਲਈ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇ ਜਾਨਤੋ ਧਰ੍ਮਪ੍ਰਵਧ੍ਯਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਨਿषੂਦਿਤਾ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸਪ੍ਤਕृਤ੍ਵੇਹ ਮਾਨੁषੇषੂਪਪਤ੍ਸ੍ਜਸੇ
ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਧਰਮ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ, ਜਿਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲਵੇਂਗਾ।
ਤਤਸ੍ਤੇਨਾਭਿਸ਼ਾਪੇਨ ਨष੍ਟੇ ਧਰ੍ਮੇ ਪੁਨਃਪੁਨਃ ਲੋਕਸ੍ਯ ਚ ਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਜਾਯਤੇ ਮਾਨੁਯੇष੍ਵਿਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਜਦ ਧਰਮ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨੁਵ੍ਯਾਹृਤ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸ ਤਦਾਦਾਯ ਸ਼ਿਰਸ੍ਤ੍ਵਰਨ੍ ਸਮਾਨੀਯ ਤਤਃ ਕਾਯਮ੍ ਅਸੌ ਗृਹ੍ਯੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਿਰ ਲਿਆ, ਸਰੀਰ ਕੋਲ ਲਿਆ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਏषਾ ਤ੍ਵਂ ਵਿष੍ਪੁਨਾ ਦੇਵਿ ਹਤਾ ਸਂਜੀਵਯਾਮ੍ਯਹਮ੍ ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਯੋਜ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਅਭਿਜੀਵੇਤਿ ਸੋ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਦੇਵੀ, ਤੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਮਾਰਿਆ ਸੀ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮੁੜ ਜਿੰਦ ਕਰਾਂਗਾ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਸਿਰ ਜੋੜ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਜੀਵੇ।'
ਯਦਿ ਕृਤ੍ਸ੍ਨੋ ਮਯਾ ਧਰ੍ਮੋ ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਚਰਿਤੋ ऽਪਿ ਵਾ ਤੇਨ ਸਤ੍ਯੇਨ ਜੀਵਸ੍ਵ ਯਦਿ ਸਤ੍ਯਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂ ਅਮਲ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਸਚ ਦੇ ਨਾਲ ਤੂੰ ਜੀਵੀਂ; ਜੇ ਮੈਂ ਸਚ ਆਖਦਾ ਹਾਂ।
ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ੀਤਾਭਿਰ੍ ਅਦ੍ਭਿਰ੍ ਜੀਵੇਤਿ ਸੋ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਤਤੋ ऽਭਿਵ੍ਯਾਹृਤੇ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵੀ ਸਂਜੀਵਿਤਾ ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜੀਵੀਂ!' ਤੇ ਜਦ ਉਹ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਦੇਵੀ ਮੁੜ ਜਿੰਦ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਪ੍ਤੋਤ੍ਥਿਤਾਮਿਵ ਸਾਧੁ ਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤੇ ਵਚਸਾ ਸਰ੍ਵਤੋਦਿਸ਼ਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੱਤੋਂ ਜਾਗੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ, ਹਰ ਪਾਸੇ 'ਚੰਗਾ, ਚੰਗਾ!' ਆਖ ਕੇ ਵਧਾਈ ਦਿੱਤੀ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਹृਤਾ ਤੇਨ ਦੇਵੀ ਸਾ ਭृਗੁਣਾ ਤਦਾ ਮਿषਤਾਂ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਹਿ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮ੍ ਇਵਾਭਵਦ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਿੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਦੇਵਤੇਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਅਜੋਬਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਅਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤੇਨ ਭृਗੁਣਾ ਪਤ੍ਨੀ ਸਂਜੀਵਿਤਾ ਪੁਨਃ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨਾਲਭਤ ਸ਼ਰ੍ਮ ਕਾਵ੍ਯਭਯਾਤ੍ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਜਾਗਰੇ ਤਤਸ਼੍ਚੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਜਯਨ੍ਤੀਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਬਿਨਾ ਘਬਰਾਏ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਿੰਦ ਕੀਤਾ; ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਕਾਵਿਆ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਤੇ ਜਾਗਦਾ ਰਹਿ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਜਯੰਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਤਿਮਾਨ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ੍ਵਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ ਏष ਕਾਵ੍ਯੋ ਹ੍ਯਮਿਤ੍ਰਾਯ ਵ੍ਰਤਂ ਚਰਤਿ ਦਾਰੁਣਮ੍ ਤੇਨਾਹਂ ਵ੍ਯਾਕੁਲਃ ਪੁਤ੍ਰਿ ਕृਤੋ ਮਤਿਮਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਕਾਵਿਆ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਵਾਸਤੇ ਭਿਆਨਕ ਵਰਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਧੀਏ, ਮੈਂ ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੀ ਬੁਧੀ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।'
ਗਚ੍ਛ ਸਂਸਾਧਯਸ੍ਵੈਨਂ ਸ਼੍ਰਮਾਪਨਯਨੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ ਤੈਸ੍ਤੈਰ੍ਮਨੋਨੁਕੂਲੈਸ਼੍ਚ ਹ੍ਯ੍ ਉਪਚਾਰੈਰ੍ ਅਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਾ
ਜਾ, ਉਸ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਕਰਤਾਂ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਸੇਵਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਬਿਨਾ ਥੱਕੇ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ।
ਕਾਵ੍ਯਮਾਰਾਧਯਸ੍ਵੈਨਂ ਯਥਾ ਤੁष੍ਯੇਤ ਸ ਦ੍ਵਿਜਃ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਤਸ੍ਯ ਦਤ੍ਤਾऽਸਿ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਂ ਕੁਰੁ ਮਤ੍ਕृਤੇ
ਕਾਵਿਆ ਦੀ ਇੱਦਾਂ ਸੇਵਾ ਕਰ ਕਿ ਉਹ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਜਾ, ਤੈਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਪੂਰਾ ਯਤਨ ਕਰ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਜਯਨ੍ਤੀ ਸਾ ਵਚਃ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਵੈ ਪਿਤੁਃ ਅਗਚ੍ਛਦ੍ਯਤ੍ਰ ਘੋਰਂ ਸ ਤਪ ਆਰਭ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਤਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕੇ, ਜਯੰਤੀ ਉਥੇ ਗਈ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਪਿਬਨ੍ਤਂ ਸਾ ਕਣਧੂਮਮ੍ ਅਵਾਙ੍ਮੁਖਮ੍ ਯਕ੍ਸ਼ੇਣ ਪਾਤ੍ਯਮਾਨਂ ਚ ਕੁਣ੍ਡਧਾਰੇਣ ਪਾਤਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਧੂੰਆਂ ਪੀਦੇ, ਮੁੰਹ ਹੇਠਾਂ ਕਰਕੇ, ਯਕਸ਼ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਕੁੰਡ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਵੇਖਿਆ।