ਤਤਸ੍ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੁ ਕਾਵ੍ਯਮੇਵਾਭਿਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ ਤਤਃ ਕਾਵ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੂਰ੍ਣਂ ਦੇਵੈਰ੍ ਅਭਿਦ੍ਰੁਤਾਨ੍
ਜਦ ਉਹ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਸ਼ੁਕਰ ਕੋਲ ਭੱਜੇ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਕਾਰਵਾਈ ਕੀਤੀ।
ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਕਾਵ੍ਯੇਨ ਸਂਹृਤ੍ਯ ਦੇਵਾਸ੍ਤੇ ऽਪ੍ਯਸੁਰਾਰ੍ਦਿਤਾਃ ਕਾਵ੍ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਤਂ ਦੇਵਾ ਨਿਃਸ਼ਙ੍ਕਮਸੁਰਾਞ੍ਜਹੁਃ
ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਹਟਾ ਲਈ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੀੜਤ, ਸ਼ੁਕਰ ਨੂੰ ਡਟਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਕਾਵ੍ਯੋ ऽਨੁਚਿਨ੍ਤ੍ਯਾਥ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵਚਨਂ ਹਿਤਮ੍ ਤਾਨੁਵਾਚ ਤਤਃ ਕਾਵ੍ਯਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵृਤ੍ਤਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍
ਫਿਰ ਕਾਵਿਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਪਿਛਲੇ ਹਾਲਾਤ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਲਾਈ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਵੋ ਹृਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਾਮਨੇਨ ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਕ੍ਰਮੈਃ ਬਲਿਰ੍ਬਦ੍ਧੋ ਹਤੋ ਜਮ੍ਭੋ ਨਿਹਤਸ਼੍ਚ ਵਿਰੋਚਨਃ
ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਮਨ ਨੇ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਤਿੰਨੋ ਜਗਤਾਂ ਲੈ ਲੀਆਂ; ਬਲੀ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ, ਜੰਭਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਵਿਰੋਚਨ ਵੀ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਮਹਾਸੁਰਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਸੁ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇषੁ ਸੁਰੈਰ੍ ਹਤਾਃ ਤੈਸ੍ਤੈਰੁਪਾਯੈਰ੍ਭੂਯਿष੍ਠਂ ਨਿਹਤਾ ਵਃ ਪ੍ਰਧਾਨਤਃ
ਬੜੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬਾਰਾਂ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਡੇ ਮੁੱਖ ਅਸੁਰ ਵਧੇਰੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਕਿਂਚਿਚ੍ਛੀष੍ਟਾਸ੍ਤੁ ਯੂਯਂ ਵੈ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਾਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਮੇ ਮਤਮ੍ ਨੀਤਿਂ ਯਾਂ ਵੋ ऽਭਿਧਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਿष੍ਠਧ੍ਵਂ ਕਾਲਪਰ੍ਯਯਾਤ੍
ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਥੋੜ੍ਹੇ ਹੀ ਬਚੇ ਹੋ; ਮੇਰੀ ਰਾਏ ਹੈ ਕਿ ਹੁਣ ਹੋਰ ਲੜਾਈ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਚਲਾਕੀ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰੋ।
ਯਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਮਹਾਦੇਵਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਵਿਜਯਾਵਹਮ੍ ਅਪ੍ਰਤੀਪਾਂਸ੍ਤਤੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ ਦੇਵਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍ ਯੁਧ੍ਯਾਮਹੇ ਪੁਨਰ੍ਦੇਵਾਂਸ੍ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਥ ਵੈ ਜਯਮ੍
ਮੈਂ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਜਿੱਤ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਲੈਣ ਲਈ; ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤੋਂ ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਲੈ ਕੇ, ਜੋ ਰੋਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ, ਅਸੀਂ ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗੇ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਜਿੱਤ ਪੱਕੀ ਹੋਵੇਗੀ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਕृਤਸਂਵਾਦਾ ਦੇਵਾਨ੍ ਊਚੁਸ੍ਤਦਾਸੁਰਾਃ ਨ੍ਯਸ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਃਸਂਨਾਹਾ ਰਥੈਰ੍ਵਿਨਾ
ਫਿਰ, ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਬਕਸਾ ਤੇ ਰਥ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।'
ਵਯਂ ਤਪਸ਼੍ਚਰਿष੍ਯਾਮਃ ਸਂਵृਤਾ ਵਲ੍ਕਲੈਰ੍ਵਨੇ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਤ੍ਯਾਭਿਵ੍ਯਾਹृਤਂ ਤੁ ਤਤ੍
'ਅਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਛਾਲਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਤਪ ਕਰਾਂਗੇ,' ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਦੀ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਇਹ ਆਖਿਆ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਵਿਜ੍ਵਰਾ ਮੁਦਿਤਾਸ਼੍ਚ ਤੇ ਨ੍ਯਸ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਦੈਤ੍ਯੇषੁ ਵਿਨਿਵृਤ੍ਤਾਸ੍ਤਦਾ ਸੁਰਾਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ; ਜਦੋਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤਾਨਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕਾਵ੍ਯਃ ਕਂਚਿਤ੍ਕਾਲਮੁਪਾਸ੍ਯਥ ਨਿਰੁਤ੍ਸਿਕ੍ਤਾਸ੍ ਤਪੋਯੁਕ੍ਤਾਃ ਕਾਲਂ ਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਾਧਕਮ੍
ਫਿਰ ਕਾਵਿਆ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਰਹੋ, ਜਦ ਤਕ ਕੰਮ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਾ ਆ ਜਾਵੇ।'
ਪਿਤੁਰ੍ਮਮਾਸ਼੍ਰਮਸ੍ਥਾ ਵੈ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਤ ਦਾਨਵਾਃ ਤਤ੍ਸਂਦਿਸ਼੍ਯਾਸੁਰਾਨ੍ਕਾਵ੍ਯੋ ਮਹਾਦੇਵਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤ
'ਦਾਨਵੋ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹੋ ਤੇ ਮੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰੋ।' ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਕਾਵਿਆ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਨਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਦੇਵ ਯੇ ਨ ਸਨ੍ਤਿ ਬृਹਸ੍ਪਤੌ ਪਰਾਭਵਾਯ ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ਅਸੁਰਾਣਾਂ ਜਯਾਯ ਚ
'ਹੇ ਦੇਵ, ਮੈਂ ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹਾਰ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦੇਵੋ ਵ੍ਰਤਂ ਤ੍ਵਂ ਚਰ ਭਾਰ੍ਗਵ ਪੂਰ੍ਣਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਕਣਧੂਮਮਵਾਕ੍ਸ਼ਿਰਾਃ ਯਦਿ ਪਾਸ੍ਯਸਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਤਤੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਨਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਭਾਰਗਵ, ਤੂੰ ਪੂਰੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰ, ਧੂਆਂ ਖਾ ਕੇ ਤੇ ਸਿਰ ਹੇਠਾਂ ਕਰਕੇ; ਜੇ ਤੂੰ ਇਹ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ, ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰ ਮਿਲ ਜਾਣਗੇ। ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।'
ਤਥੇਤਿ ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ਤੁ ਭृਗੁਨਨ੍ਦਨਃ ਪਾਦੌ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਬਾਢਮਿਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ ਵ੍ਰਤਂ ਚਰਾਮ੍ਯਹਂ ਦੇਵ ਤ੍ਵਯਾਦਿष੍ਟੋ ऽਦ੍ਯ ਵੈ ਪ੍ਰਭੋ
ਸ਼ੁਕਰ, ਭ੍ਰਿਗੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵ ਦੇ ਚਰਨ ਛੂਹ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੋਂ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।'
ਤਤੋ ऽਨੁਸृष੍ਟੋ ਦੇਵੇਨ ਕੁਣ੍ਡਧਾਰੋ ऽਸ੍ਯ ਧੂਮਕृਤ੍ ਤਦਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗਤੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇ ਹ੍ਯ੍ ਅਸੁਰਾਣਾਂ ਹਿਤਾਯ ਵੈ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਤਤ੍ਰ ਵਸਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੇ
ਫਿਰ, ਜਦ ਸ਼ੁਕਰ ਚਲਾ, ਦੇਵ ਨੇ ਕੁੰਡਧਾਰਾ, ਜੋ ਧੂਆਂ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਭੇਜਿਆ। ਉੱਥੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਸ਼ੁਕਰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਕਰਕੇ ਮੰਤ੍ਰ ਲੈਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਦ੍ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਨੀਤਿਪੂਰ੍ਵਂ ਤੁ ਰਾਜ੍ਯੇ ਨ੍ਯਸ੍ਤੇ ਤਦਾਸੁਰੈਃ ਅਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਛਿਦ੍ਰੇ ਤਦਾਮਰ੍षਾਦ੍ ਦੇਵਾਸ੍ਤਾਨ੍ਸਮੁਪਾਦ੍ਰਵਨ੍ ਦਂਸ਼ਿਤਾਃ ਸਾਯੁਧਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਪੁਰਃਸਰਾਃ
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਰਾਜ ਛੱਡ ਕੇ ਨੀਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਰਹਿ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ, ਇਸ ਮੌਕੇ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਅਸੁਰਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾਸੁਰਗਣਾ ਦੇਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਗृਹੀਤਾਯੁਧਾਨ੍ਪੁਨਃ ਉਤ੍ਪੇਤੁਃ ਸਹਸਾ ਤੇ ਵੈ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਾਸ੍ਤਾਨ੍ਵਚੋ ऽਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਗਰੁੱਪ ਡਰ ਕੇ ਅਚਾਨਕ ਉਠੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ:
ਨ੍ਯਸ੍ਤੇ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇ ऽਭਯੇ ਦਤ੍ਤ ਆਚਾਰ੍ਯੇ ਵ੍ਰਤਮਾਸ੍ਥਿਤੇ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਭਵਨ੍ਤੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਭਯਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਨੋ ਜਿਘਾਂਸਯਾ
'ਅਸੀਂ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਤੇ ਸਾਡਾ ਆਚਾਰਿਆ ਵਰਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਾ ਭਰੋਸਾ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਹੁਣ ਮਾਰਨ ਆਏ ਹੋ।'
ਅਨਾਚਾਰ੍ਯਾ ਵਯਂ ਦੇਵਾਸ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਵਵਸ੍ਥਿਤਾਃ ਚੀਰਕृष੍ਣਾਜਿਨਧਰਾ ਨਿष੍ਕ੍ਰਿਯਾ ਨਿष੍ਪਰਿਗ੍ਰਹਾਃ
'ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸੀਂ ਆਚਾਰਿਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਛਾਲਿਆਂ ਤੇ ਕਾਲੀ ਕਾਲੜੀ ਦੀ ਖਾਲ ਪਾ ਕੇ, ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਤੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ।'
ਰਣੇ ਵਿਜੇਤੁਂ ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਨ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਃ ਕਥਂਚਨ ਅਯੁਦ੍ਧੇਨ ਪ੍ਰਪਤ੍ਸ੍ਯਾਮਃ ਸ਼ਰਣਂ ਕਾਵ੍ਯਮਾਤਰਮ੍
ਅਸੀਂ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ; ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਆਓ ਕਾਵਿਆ ਮਾਤਾ ਦੇ ਪਾਸ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਈਏ।
ਯਾਪਯਾਮਃ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਮਿਦਂ ਯਾਵਦਭ੍ਯੇਤਿ ਨੋ ਗੁਰੁਃ ਨਿਵृਤ੍ਤੇ ਚ ਤਥਾ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮੋ ਦਂਸ਼ਿਤਾਯੁਧਾਃ
ਆਓ ਇਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮਾਂ ਸਹਿ ਲਈਏ ਜਦ ਤੱਕ ਸਾਡਾ ਅਧਿਆਪਕ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆ ਜਾਂਦਾ; ਜਦ ਸ਼ੁਕਰ ਮੁੜ ਆਵੇਗਾ, ਅਸੀਂ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੜਾਂਗੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਕਾਵ੍ਯਮਾਤਰਮ੍ ਪ੍ਰਾਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਤਤੋ ਭੀਤਾਸ੍ ਤੇਭ੍ਯੋ ऽਦਾਦਭਯਂ ਤੁ ਸਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਕਾਵਿਆ ਮਾਤਾ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ; ਉਹ ਮਾਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਡਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਂ ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਂ ਭਯਂ ਤ੍ਯਜਤ ਦਾਨਵਾਃ ਮਤ੍ਸਂਨਿਧੌ ਵਰ੍ਤਤਾਂ ਵੋ ਨ ਭੀਰ੍ ਭਵਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਡਰੋ ਨਾ, ਡਰੋ ਨਾ—ਆਪਣਾ ਡਰ ਛੱਡ ਦੋ, ਦਾਨਵੋ; ਜਦ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਡਰਣ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਤਯਾ ਚਾਭ੍ਯੁਪਪਨ੍ਨਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾਸ੍ਤਤੋ ऽਸੁਰਾਨ੍ ਅਭਿਜਗ੍ਮੁਃ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯੈਤਾਨ੍ ਅਵਿਚਾਰ੍ਯ ਬਲਾਬਲਮ੍
ਪਰ ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਮਾਤਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਲਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ 'ਤੇ ਜਬਰ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਕਤ ਜਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।
ਤਤਸ੍ਤਾਨ੍ਬਾਧ੍ਯਮਾਨਾਂਸ੍ਤੁ ਦੇਵੈਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾਸੁਰਾਂਸ੍ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦੇਵਾਨ੍ ਅਨਿਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍ਵਃ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਮਾਤਾ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: 'ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗੀ।'
ਸਂਭृਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸਮ੍ਭਾਰਾਨ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸਾਭ੍ਯਚਰਤ੍ਤਦਾ ਤਸ੍ਤਮ੍ਭ ਦੇਵੀ ਬਲਵਦ੍ ਯੋਗਯੁਕ੍ਤਾ ਤਪੋਧਨਾ
ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਇਕੱਠੀ ਕਰਕੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪਾਸ ਗਈ; ਜੋਗ ਅਤੇ ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਅਸਥਿਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਸ੍ਤਮ੍ਭਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਮੂਕਵਤ੍ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਤਤੋ ਭੀਤਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਸ਼ੀਕृਤਮ੍
ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਅਸਥਿਰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਚੁੱਪ ਹੋ ਕੇ ਡਰ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਗਏ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ।
ਗਤੇषੁ ਸੁਰਸਂਘੇषੁ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਵਿष੍ਣੁਰਭਾषਤ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਨਯਿष੍ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮ
ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਭੱਜ ਗਿਆ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਆ ਜਾ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਚਲਾਂਗਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਰਂਦਰਃ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵੀ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਵਚੋ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੁਰੰਦਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਲੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਾਤਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ।